Dziękuję.
Pieprzyć to!
No dalej.
Uwaga!
Uważaj!
Miłość…
- Szybciej! - …to najlepsza rzecz.
Kochanie jest zawsze miłe.
Więcej niż miłe.
To coś koniecznego.
Tereso de Rosendo…
czy bierzesz sobie José Luisa Paniza za męża?
Nie rób tego.
Tereso, nie możesz wyjść za mąż.
Kocham cię.
A ty mnie.
Chodźmy.
Ruszaj.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Twarz pana młodego mówi wszystko.
Tak będzie lepiej.
Nigdy jej nie lubiłam.
Przykro mi, ale i tak muszę cię policzyć.
Czekaj!
Ona wiele razy okazywała nam brak szacunku.
Cały czas.
Kiedy zapraszaliśmy was na obiad, miała inne plany.
Na moje urodziny, urodziny ojca.
Na naszą ostatnią rocznicę też nie przyszła.
A ty wszystkie święta spędzałeś u jej rodziców.
Powiedz mi, że to nieprawda
Że mnie nie zdradzasz Że wciąż jesteś ze mną
A gdy pojechałem do Portoryko…
Ależ to pyszne!
Świetny catering!
Hej! Wystarczy tej piosenki!
Jasne.
- Dziękuję. - Zagrajmy „El merenguito”.
Raz, dwa.
Raz, dwa, trzy!
Nagłośnienie i oświetlenie…
500 euro.
Fotografka. Pięć tysięcy euro?
Jest naprawdę dobra.
Fotki można robić komórką!
Mieliśmy zrobić zdjęcia ślubne komórką?
- Cóż… - Miały być ładne.
Wezmę wszystkie. Zapakują mi je?
Zabierzesz 200 polędwiczek z foie gras?
W miesiąc nie będzie po nich śladu.
I po jego wątrobie.
- Czemu ty za wszystko płaciłeś? - Znowu to samo. Teresa…
Teresa studiuje i nie ma pieniędzy,
a pary sobie pomagają.
- Ty mnie tego uczyłaś. - Studiuje?
Studiuje? Chyba studiowała.
I w międzyczasie robiła też wiele innych rzeczy.
De Jot Chucho.
Tysiąc euro.
Co to za „De Jot Chucho”?
Nic nie rozumiesz.
To DJ Chucho.
To disc dżokej, który puszcza muzykę!
To z nim odeszła.
Że co?
Świetnie. Nie zapłacimy mu.
Od początku mówiłam, że gość wygląda podejrzanie.
- Mówiłam czy nie? - Nic nie mówiłaś.
Nie lubię się wtrącać.
Chwila.
Ona taka nie jest.
Może dała się ponieść namiętności?
Ale namiętność z czasem zniknie, a wtedy ona do mnie zadzwoni.
I przekonamy się, czy odbiorę.
Serio?
Możecie już przestać?
Może „Paquito le chocolatero”?
- Nie, wynoście się. - Zapłacono nam, więc…
- Czemu zapłaciłeś im z góry? - Nie miałem wyboru!
Na weselach tak się robi!
Chodzi o miesiąc.
O czym ty mówisz? Jaki miesiąc?
Miodowy. Inaczej młodzi wyjeżdżaliby, nie płacąc za usługi.
- Cholera, miesiąc. - Co?
Miesiąc miodowy!
Rzuciła go panna młoda.
Dla innego.
Co oczywiste, jest przygnębiony.
- Nie. - Tak.
Proszę spojrzeć, jaki jest blady.
Do rzeczy, mamo!
Już sobie przypominam.
Norweskie fiordy.
- Nie… - Tak. Posłuchaj go!
Narzeczona chciała coś egzotycznego jak Mauritius,
ale on uparł się na fiordy.
A co jest z nimi nie tak?
Są do bani.
Ale w końcu się zgodził.
Nigdy nie umie postawić na swoim.
- Tak było. - Wiem.
I co zyskałem? Gówno.
Proszę pozwolić, że wyjaśnię.
Nie chodzi o podróż.
Wiele wycierpiałem.
- Wszystko było tak, jak ona chciała. - Zawsze.
- Wakacje. - Właśnie.
- Wesele. - Wesele też.
- Dom. - I dom również.
- Wszystko. - Poza wymarzonym narzeczonym.
Przepraszam.
Sam pan widzi,
że trzeba mi pomóc.
To dużo pieniędzy.
Pomoże pan?
Przepraszam, ale nie mogę.
- Dziękuję. Idziemy? - Nie, czekaj.
Mówiłem, że nie zwrócą nam forsy.
I jeszcze mnie wyśmiali.
- Dzięki, mamo. - Ale nie…
Zapomniałam telefonu.
Słuchaj pan.
Mój syn jest przygnębiony.
Pana to nie obchodzi, ale ja jestem jego matką.
Proszę nam zwrócić pieniądze albo podać inne rozwiązanie!
Niech poleci sam.
Sam? Umarłby z żalu.
A ja zaraz po nim.
- To jakiś pomysł. - Słucham?
Lećcie tam razem.
Mam wybrać się z moim synem w podróż poślubną?
Proszę posłuchać.
To najlepszy kurort na Mauritiusie, z prywatną plażą.
Luksusowy apartament z usługą kamerdynera.
Darmowe drinki.
Homary wielkości mojej ręki.
A najlepsze jest to, że wszystko jest wliczone w cenę.
Ta podróż to spełnienie marzeń.
Ale jest jeden warunek.
- Tak? - Nie ma mowy.
Nie polecimy tam razem.
Moim zdaniem to świetny pomysł.
Pieniądze się nie zmarnują.
Wpisał moje nazwisko na bilecie, usunął jej i gotowe.
- To nie wyjazd do Benidormu. - Właśnie. Tego ci trzeba.
Potrzebujesz światła, słońca, witaminy D.
Teraz potrzebuję?
Co lato mówisz mi, że słońce powoduje raka.
- Jak się nie nawadniasz. - Tak?
W hotelu jest otwarty bar.
Dobry Boże! Zobaczę ocean!
Byliśmy w Salobreñie.
Ryby były tam tylko w smażalniach.
Zostaw dzieciaka.
Nie zostawię go.
Spójrz na niego. Ma złamane serce.
Chodzi ci o ryby, nie o moje serce.
Nigdzie się nie wybieram.
Ani z tobą, ani z nikim innym. Wracam do życia.
Będę randkował. Mam powodzenie na Tinderze.
- I dobrze. - Widzisz, co narobiłeś?
Zniechęciłeś go.
- Ja? - Co to?
Nic takiego.
Mówiłam ci.
Co to za gówno?
Prezent ślubny. Sam go namalowałem.
Twój ojciec zaczął malować.
Kto cię uczył?
Jotub.
Tato, to straszne. Przygnębiające.
- Naprawię to. - Niby jak?
Mogę zastąpić twarz Teresy inną.
Może ludzką?
Kto ci się podoba? Może jakaś celebrytka?
Marta Sánchez, Chenoa…
Ana Torroja?
Trudno wybrać, bo wszystkie są cudne.
To jak? Mam zacząć się pakować?
Nie! Nie pakuj się!
Nie do wiary.
Czy ona pojechała w podróż poślubną z babcią?
W ogóle nie pojechała.
- Nie kłam. - Miałem dużo pracy.
Obiecałem, że zabiorę ją do Paryża,
ale ty się urodziłeś.
Ciągle to odkładaliśmy…
- I nie pojechaliście? - Nie.
Jak się masz?
Cześć. W porządku.
Biedactwo.
Prawda jest taka, że było mi ciężko.
Trzymaj się.
Nie ta, to inna.
Jej strata.
Jeśli czegoś ci trzeba, możesz na mnie liczyć.
Wpadłem na szalony pomysł.
Pewnie pomyślisz, że mi odbiło.
Ale powiem to, a ty zrobisz z tym, co chcesz.
- José Luisie. - Nie, nie odważę się.
O co chodzi?
- Nie powiem. - No co?
Mam dwa bilety na Mauritius. Wylot jutro. Luksusowy kurort.
Niemal je sprzedałem, ale słuchając cię, pomyślałem sobie…
Rzadko rozmawiamy, ale dobrze się dogadujemy.
Tak sobie więc myślę.
Polecimy razem?
Ty i ja. Jako bliscy przyjaciele.
Zatem?
To dobry plan czy szaleństwo? Co na to powiesz?
Mam męża, dwójkę dzieci i przyszłam prosić o zwrot kasy,
którą dałam ci w prezencie.
Jasne.
Podaj numer konta. Przeleję je.
- Proszę. - Dobrze.
Ale się wygłupił.
TERESA POŁĄCZENIE WYCHODZĄCE
Cześć, tu Teresa. Jestem zajęta i nie mogę odebrać.
Oddzwonię. Pa.
Lecimy.
Jesteś pewien, synku?
AY 5607 MAURITIUS - C21
Co robisz?
Co?
Miejsca są tam.
- Wiem, mamo. - Nie myślisz trzeźwo.
WIRUJĄCY SEKS
Patrick Swayze jest taki przystojny.
- Zapięłaś pas? - Tak.
- Jest za luźno. Ściągnij go. - Aż tak?
I to przez cały lot, bo będzie trzęsło.
- Denerwujesz się? - Skądże.
Tak myślałam, bo dużo latasz.
Weź tabletkę nasenną.
Nie chcę ich mieszać.
- Z czym? - Napiją się państwo cavy?
- Chętnie. - Ja nie, dziękuję.
Witamy na pokładzie lotu AY 5607 na Mauritius.
Proszę zapiąć pasy…
Nie łap mnie za rękę!
…i przygotować się do startu.
Wyłącz to, proszę.
Zaraz.
Sprawdzam, czy miała czelność coś zamieścić.
- Kto? - Teresa.
Posłuchaj mnie. Ona zrujnowała ci wesele.
Ma też zepsuć ci tę podróż?
- Odłóż go. - Nie dotykaj moich rzeczy!
- Wkurzasz mnie. - Wzajemnie!
W porządku.
Mamo.
Myślisz, że…?
- Kiedy…? - Dirty dancing!
CEL PODRÓŻY: WYSPA MAURITIUS GODZINA PRZYLOTU: 8.30
DYSTANS: 9250 KM TEMPERATURA: 25°C
Dziękuję.
Wielkie nieba!
Rany.
Jak tu pięknie.
Spójrz na dziewczyny w tych spódniczkach.
Jakie to urocze.
Nie mogę.
Ja też nie.
Ale upał.
- Dzień dobry. - Witam!
My mieć rezerwacja.
Hiszpanie!
W rzece samej.
Jak ty wspaniale mówisz po angielsku!
Rezerwacja na José Luisa Paniza.
Tak, apartament dla nowożeńców. Pakiet „Wieczna miłość”.
„Wieczna miłość”.
- Moje gratulacje. - Dziękuję.
Nie, nie.
To nie ten apartament?
- Apartament się zgadza, ale… - To dobrze. Spodoba wam się.
Są tam liczne gratisy dla nowożeńców.
- Gratisy? - Tak powiedziała.
Gratisy i darmowe atrakcje.
- Super. - Atrakcje?
Cicho. Daj jej mówić.
Wszystkie atrakcje dla nowożeńców są darmowe.
Tylko dla nich.
Chodzi o to, że nie jesteśmy nowożeńcami.
Słucham?
- Pewnie, że nie. - Właśnie.
My i nowożeńcy. Dobre sobie!
Nie jesteśmy nowożeńcami,
tylko świeżo upieczonymi małżonkami.
- Ani słowa. - Co?
Mój mężulku!
Milcz.
Jedziemy do Willi Miłości!
To prywatna willa tylko dla par.
Jest tam niezwykle romantycznie.
Dobry Boże.
Najlepsze jest to,
że wasz pakiet obejmuje ślub Matasa.
A co to takiego?
To nasz rytuał ślubny.
Ostatniego dnia pobytu
nasze pary mają możliwość
wzięcia ślubu na naszej prywatnej wyspie.
Będziecie mogli powiedzieć,
że pobraliście się w obrządku naszej kultury.
Pani też stąd pochodzi?
Nie, jestem z Cornelli.
Apartament dla nowożeńców!
O mamusiu!
Wszystkiego najlepszego dla młodej pary!
Jak tu pięknie!
Nie do wiary!
Macie coś mniej romantycznego?
- Jesteśmy nowoczesną parą. - Mów za siebie, skarbie.
Na całej wyspie nie ma wolnych pokoi.
- Serio. - Może choć jeden?
Głuptasie, to szczyt sezonu dla zakochanych.
Nie rozumiesz?
Mieliście szczęście, że ten apartament jest wolny.
Rezerwujemy go wyłącznie dla par,
które przyjeżdżają tu, by świętować swój miesiąc miodowy.
W zeszłym roku wyrzuciłam stąd parę, która nie była małżeństwem.
Takie są zasady hotelu.
To chyba sprawiedliwe.
Nowożeńcy chcą przebywać w towarzystwie innych nowożeńców.
Nie lubimy tu podglądaczy.
My też ich nie lubimy.
Proszę za mną.
Nie do wiary!
Jean-Pierre, rzuć płatki!
- Nie trzeba - Pozwól mu.
- Nie! - Jakie to cudowne, kochanie.
To nie wszystko.
Robimy wszystko, by uszczęśliwić nasze pary.
Proszę spojrzeć.
Wolimy słuchać szumu fal.
Dziękuję.
Nie mogę tego wziąć.
Czuję się urażona.
Moim zadaniem jest sprawić, by wasz pobyt w tym hotelu
był najprzyjemniejszy w waszym życiu.
Ma na trwałe zapaść wam w pamięć.
- Zapewniam, że jest niezapomniany. - To mi wystarczy.
Jean-Pierre, idziemy.
Dajmy nowożeńcom się nacieszyć.
Po to tu jesteśmy.
Chodź. Zadanie wykonane.
- Mają tu szlafroki! - Świetnie!
Naprawdę lubię tę piosenkę, Jean-Pierre.
Je t’aime!
- Bawcie się dobrze. - Dziękuję.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Chodź tu!
Chodź do mamy do łóżka!
Jest naprawdę wygodne.
Wystarczy już tego.
- Czego? - Nie udawaj.
Dramatyzujesz.
Nie będziemy udawać męża i żony!
- Nie było przekonująco? - Ohyda.
Kiedy byłeś mały, ludzie mówili: „Twoja mama mogłaby być twoją siostrą”.
- Sypianie z siostrą też jest obrzydliwe. - Głuptas z ciebie.
Cokolwiek byś nie powiedział, nie zrezygnuję z tego apartamentu.
Masz swoje wakacje.
- Ale ja chcę tu zapomnieć o moim bólu. - Dobrze.
A skoro jesteś moją matką, byłoby miło, gdybyś mnie słuchała.
Kiedy ci powiem.
- Chcę mieć trochę przestrzeni. - Rozumiem.
Chyba o tym zapomniałaś.
W tej chwili…
czuję się jak w piekle.
Przepraszam.
Tinto de verano.
Słucham?
Tint de verán…
Nie rozumiem.
Nie?
- No to… - Proszę zamówić daiquiri.
Są naprawdę dobre.
No dobrze.
- Raz daiquiri. - Robi się.
Armando.
Witaj, jestem Mari Carmen.
Enchanté, Mari Carmen.
Miło mi cię poznać.
Smacznego.
Dziękuję.
Sprawdźmy.
Naprawdę dobry drink.
Jesteś tu sama?
Nie, jestem tu z…
mężem.
Który to?
Tamten.
Młody mąż przy stoliku i daiquiri przy barze?
Umiesz cieszyć się życiem.
Staram się!
- Dzięki. Pójdę do niego. - Jasne.
- Na razie - Pa.
Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Wpadłam na ciebie.
Nie masz pojęcia, jakie to dobre.
To daiquiri.
- Chcesz? - Nie.
Mamy tu tyle rzeczy do zrobienia!
- Od czego zacząć? - No dobra.
Będziemy robić, co ja chcę, bo to ja cierpię.
A w tej chwili chcę leżeć samotnie, pić i rozmyślać.
O całym tym zamieszaniu.
Rozumiesz?
Zrobię kanapki na wycieczkę.
Na wycieczkach nigdy nie wiesz, kiedy będzie posiłek.
Na twoje kanapki dam twoje ulubione awokado.
Cześć, tu Teresa. Jestem zajęta i nie mogę odebrać.
Oddzwonię. Pa.
- Dzień dobry! - Dobry!
Nie będę ci przeszkadzać.
Będę leżeć i się nie odzywać.
Jakbym nie żyła.
Czyli tak jak chcesz.
Chcesz?
Może odrobinę?
Wysmaruję cię. Nawet nie zauważysz.
Mogę?
Zrobię to.
Nie ruszaj się. Mama zrobi to za ciebie.
Proszę, synku.
O tak.
Tak jest.
Czekam, aż skończysz!
Nie wiesz, kiedy przestać!
- Dobrze. - To niewiarygodne!
Czekaj.
Masz jeszcze…
Nie zostawiaj tak tego. Teraz dobrze!
Miałeś tam nierozsmarowane.
Co robisz?
Opalam się.
- Tak nie czuję się komfortowo! - Mój Boże!
Skoro nie mogę się opalać
ani brać udziału w tych cudownych imprezach,
o których piszą w broszurach, to co mam robić?
- Chcesz coś robić? - Tak!
A potem dasz mi spokój?
- Tak. - Jedziemy na wycieczkę.
Jedzie.
GÓRA WRAŻEŃ
- To autobus wycieczkowy? - Chyba tak.
Ale rzęch. Nie jadę.
Boże, daj mi cierpliwość.
Witajcie, ludziska! Kto ma ochotę na przejażdżkę quadami?
Uwaga!
Proszę o uwagę!
Droga kończy się za kilometr.
Potem pieszo pokonamy urwisko,
zmierzając na północ.
Na północ!
Potem spróbujecie najlepszego rumu na wyspie.
Lubicie rum?
Uwielbiam!
- Tak! - Nie słyszę!
Lubicie rum?
- Tak! - Tak.
To miejsce leży po drugiej stronie urwiska.
- Obok pola trzciny cukrowej. - Mam pytanie.
- Czy to jest w cenie? - Co masz na myśli?
Mają tam najlepszy rum. Najwyżej zapłacimy.
Tak, wszystko jest w cenie.
Dziękuję.
- Wszystko w cenie. - Trzeba się upewnić.
Zrób zdjęcie. Zapytam ją o coś.
Wszystko gra? Dobrze.
- Sara, prawda? - Tak.
José Luis. Świetny angielski.
Miło cię poznać. Jesteś tu na wczasach?
- Tak, jestem tu z… - To nasza podróż poślubna.
- Jasne. - Wspaniale.
- Zrób zdjęcia klifu. - Dobra.
To moja mama. Jest taka upierdliwa!
Miło, że pojechałeś z mamą na wczasy.
- To kłopotliwe, ale i miłe. - Cieszę się.
No dobrze!
Spróbujmy tego rumu!
- Lubisz rum? - Ja? Uwielbiam.
- A ty? - Ja też.
Bo jeśli nie, to ja też nie.
- Od dziś lubię to, co ty, dobrze? - José!
- Serio? - Tak.
Nie każmy więc rumowi czekać, bo jeszcze przestaniemy go lubić.
- Nie przestaniemy. - Tylko mówię.
Jedźmy.
- Jedziemy! - Co robisz? Jedziemy.
Ruszajmy!
Gotowi na więcej zabawy?
- Odstraszacz komarów. - Nie pryskaj nim.
- Przestań, mamo! - Nie ruszaj się!
Zostaw to i ruszajmy, bo nam odjadą.
- I pojechali. - Chyba widać.
- Trzymaj się mnie normalnie! - Jedź.
Zabierz tę nogę. Jest cała spocona.
Nie widzę ich.
- Nie pędź tak! - Musimy ich złapać.
W końcu ich znajdziemy.
To nie jest właściwa droga.
Co teraz?
Przez ciebie ich zgubiliśmy.
Tędy czy tamtędy?
- Czemu trzymasz mnie tak za rękę? - Po prostu idź.
Ty przodem.
Halo?
Hello!
- Trzeba było skręcić w drugą stronę. - Nieprawda.
Pewnie tutaj mają ten rum.
Widzisz? To tu.
- Spójrz. - Dzień dobry.
Zalany jak wujek Alfredo.
Gdzie cała reszta?
Jesteśmy za wcześnie?
Albo za późno. Dzięki tobie zniknęli.
Podejdźmy do baru.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przyjacielu.
Raz rum.
Nie, dwa razy.
Dwa rumy.
Albo lepiej cztery.
Cztery rumy.
Cztery.
Czemu cztery?
Bo jest za darmo.
Nie jestem pewien, czy to tutaj.
Nudziarz z ciebie.
Przyjacielu.
Napij się.
Nie chcę.
To degustacja, więc musisz spróbować.
No dalej, spróbuj.
Co to ma być?
Chodźmy stąd.
Czekaj, musimy obejrzeć to miejsce.
- Obejrzane. - Świetnie.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Wynośmy się stąd.
Gdzie forsa?
Nie ma forsy.
To gratis.
Jesteśmy z grupą.
To… być za darmo, prawda?
Płać.
- Co? - Nie mówiłem?
Nie zapłacisz mu ani grosza.
Już dość zapłaciłeś.
To wszystko jest w cenie!
- Mamo, nie teraz. - Dobrze.
- Płać! - Dobra, nie dotykaj.
- Nie dotykaj mojego syna! - Nie broń mnie!
Poradzę sobie.
Słuchaj, nasza grupa…
Zabiją cię!
Jasne, ja zapłacić.
Płać!
Więcej.
- Dobrze? - Więcej.
Ja zapłacić tyle.
Nie, więcej.
Tyle.
- Więcej! - Tyle.
Więcej!
- Tyle. - Więcej.
Tyle?
- Więcej! - Tyle.
To wszystko.
- Więcej! - Tyle?
Dość tego!
Przez ciebie zapłaciliśmy im 400 euro.
Wiem, synku.
Gadaj zdrów. Nie jesteś głodny?
- No chodź. - Wyjaśnijmy sobie jedno.
Zrobiliśmy coś razem. Teraz chcę być sam.
- Nie ruszę się z hotelu! - Nie nazywaj mnie „mamą”.
Chcesz, żeby zabrali mi mój pokój?
Nie ma już żadnych wolnych.
Musiałbyś ze mną spać.
Cholera, ona się gapi. Udawaj.
Patrz na mnie. Uśmiechnij się.
Uśmiechaj się.
Właśnie tak.
Daj dzióbka.
Co?
- Dzióbka. - Co to takiego?
- Buziak. - Nie rozumiem.
Jak się macie, gołąbeczki?
- Jak mija kolacja? - Świetnie.
Mamy tu specjalny konkurs dla par.
Weźmiecie udział?
- Jasne! - Jasne, że nie.
Nie odpowiadaj tak szybko, bo nie wiesz, jaka jest nagroda.
- Jest nagroda? - Oczywiście!
Nagrodą jest wyprawa
w celu zwiedzenia dna morza.
Kochanie, dno morza!
Mamo…
Mamma mia.
A co takiego jest na tym dnie morza?
Ryby i algi. Po co nam to?
Proszę nas wpisać.
Proszę o uwagę!
Każda para
musi przynieść papaję
z tego miejsca
w tamto miejsce!
Ale uwaga!
Nie możecie używać rąk.
Rozumiecie?
Bez użycia rąk!
Co ona powiedziała?
Że jesteśmy zdyskwalifikowani.
Przecież nawet nie zaczęliśmy.
Raz,
dwa, trzy.
Ruszajcie!
Ruszaj!
Mamo.
Nie chcę!
- Weź tę papaję! - Nie słyszę cię!
Powiedziałam: „Weź papaję”!
Biegiem!
Nie połam!
Pocałowałaś mnie!
Ruszaj!
Dno morza musi być piękne!
Dobra, idę pod prysznic.
Rozchmurz się, synku.
- Wygraliśmy! - Nic nie wygrałem.
Nigdy mnie nie słuchasz.
Nie chcę zabaw ani wycieczek.
Każesz mi robić same głupawe rzeczy.
Wybacz, że próbuję cię pocieszyć.
Nie jesteś w stanie.
Rzuciła mnie panna młoda.
Rozumiem, skarbie.
Nie, nie rozumiesz.
Wiem, co próbujesz robić, ale to nie działa.
Jest mi źle.
Poruszyło mną to, co się stało.
A twoja natarczywość nie pomaga.
Nie pij kranówy. Dostaniesz biegunki.
Nie słuchasz! Kogo obchodzi woda?
Napiję się.
Piję.
- Żyję! - Jesteś nerwowy jak twój ojciec.
Bo on spędził z tobą 40 lat!
Wiesz, czemu Teresa cię nie odwiedzała?
Bo jesteś namolna!
Naprawdę nieznośna!
Masz rację.
Jestem nieznośna.
Dokąd idziesz? Wracasz do domu?
Od lat nigdzie nie wyjeżdżałam!
Nie mam zamiaru siedzieć z tobą w tym pokoju!
Co tam?
Cześć!
Wszystko w porządku. U ciebie też?
Wszystko gra. Maluję martwą naturę z gruszkami.
Dobrze się bawisz? Jak tam nasz syn?
Bardzo źle.
Serce mi pęka, gdy widzę go w takim stanie.
Daj mu czas.
Ale on…
nie potrafi się odprężyć, żeby nacieszyć się tutejszymi atrakcjami.
Nawet nie wiesz, jak tu jest pięknie.
Szkoda, że sami nie przyjechaliśmy tu, jak byliśmy młodsi.
Słuchaj, czy ty…
w ogóle o nas myślisz?
Nie rozumiem.
Czy wspominasz czasy przed tym, jak się pobraliśmy?
Często.
Gruszki są ważniejsze?
Zaraz zabraknie mi światła!
To do zobaczenia.
Gruszki!
Co za kretyn.
Raz daiquiri.
- Dwa razy. - Boże! Wystraszył mnie pan!
Bonsoir, Mari Carmen.
- Jak leci? - Dobrze. U ciebie?
- W porządku. - To dobrze.
Gdzie twój mąż?
W domu.
To znaczy w pokoju.
Maluje.
Serio. A co u pana?
Skończ z tymi formalnościami!
Wybacz.
Jesteś tu sam czy z żoną?
Nie mam żony.
- Naprawdę? - Nużę je.
Wątpię.
- Czemu? - Nic nie mówiłam.
Jestem tu w interesach.
Jestem fotografem.
- Fotografem? - Tak.
Cudownie!
Słucham?
Uwielbiam to niebo.
I te ogromne gwiazdy.
Ten świat jest taki piękny.
Dlatego nie można nic z niego uronić.
Słucham?
Na zdrowie.
Na zdrowie!
- Taki toast. - Właśnie.
Wypijmy za życie.
Niestety już nas stąd wyrzucają.
Przecież jest wcześnie.
Jaka szkoda. Ten drink jest przepyszny.
Zaczekaj chwilę.
Nie mów do mnie po kreolsku!
Wiesz, że to mi się miesza.
Kombinezon do nurkowania.
Delfiny.
Tyrolka.
- Mamy problemy… - Halo!
Witam króla papai. Dobrze się bawiliście?
- Świetnie. - Naprawdę?
Widziała pani tę kobietę, która ze mną tu jest?
Pańską żonę?
- Owszem. - Nie.
Ale przed chwilą pytała o pana urocza dziewczyna.
Jest tam.
To nasza przewodniczka.
Nic nie mówiłam.
Boże broń. To nie moja sprawa.
Może pan tu na chwilę podejść?
Tylko na momencik.
Wie pan, czemu pracuję na tej recepcji?
Nie.
Kilka lat temu przybyłam tu i zakochałam się w pewnym facecie.
Dobrze się razem bawiliśmy, więc zabrałam go na Cornellę.
Pół roku później
on zniszczył całą moją rodzinę.
Wszyscy ucierpieliśmy.
- To straszne. - Życie to dziwka!
Teraz muszę pracować w recepcji,
żeby spłacić kredyt za mieszkanie w Cornelli,
w którym on mieszka jak książę.
Czasem myślę: „Montse, jak mogłaś się zakochać?”.
Ale to nie moja wina. Nie byłam sobą.
To wina tej wyspy.
Ona ma taki klimat.
Taką dziwną energię.
Jakiś taki ogień.
Ta wyspa sprawia,
że chce się poznawać ludzi.
Przysięgam,
że za każdym razem, gdy o tym myślę,
mam ochotę puścić z dymem tę wyspę
i ukatrupić faceta, który zrujnował mi życie.
Rozumie pan?
Jak już mówiłam…
Wyglądacie na taką miłą parę.
Możemy zrobić mnóstwo zdjęć.
Mogę już iść?
Oczywiście! Ten kurort zapewni wam wiele radości!
Bawcie się dobrze.
…cokolwiek zechcecie.
Miło było was poznać.
Bawcie się dobrze.
Au revoir.
No dobra…
Saro!
José Luis. Jak się masz?
Dzięki.
- Za co? - Za niezłożenie skargi.
To była nasza wina.
Nie, to moja wina.
Kiedy zauważyłam wasze zniknięcie, byliście już w innym barze.
Po prostu się zgubiliśmy.
A potem zrobiliśmy z siebie głupków.
Mogę was znów tam zabrać.
- Dobrze? - W porządku.
Dobrze.
Chodzi o to, że…
Chyba nie piłeś kranówki?
Kranówki? Nie.
Wszyscy wiedzą, że pije się tylko wodę z butelki.
I to wszędzie: w Nowym Jorku, Los Angeles, na fiordach.
Byłaś na fiordach?
- Tak, są do bani. - Naprawdę?
Ja uwielbiam fiordy, choć ich nie widziałem.
Uwielbiam.
W porządku.
Dobrze wiedzieć, że coś ci się podoba.
No tak.
Zostanę tu.
Ty już wychodzisz?
- Tak zamierzałam. - W porządku.
- Na pewno wszystko gra? - Tak.
Dobrze. Trzymaj się.
- To na razie! - Na razie.
- Pa! - Pa.
Pa!
Mój numer jest w recepcji.
Witam.
- Co pani tu robi? - Co tu robię?
Myśli pan, że jestem głupia?
Dobrze wiem, co się tu dzieje.
Muszę do łazienki. Później pogadamy.
Nie później, tylko teraz.
Nie jesteście normalną parą.
Przyłapała nas pani. Muszę tam wejść.
Jesteście otwartą parą.
Dwoje się dotyka, jedno patrzy, cała trójka się bzyka.
W moim wieku nic mnie nie zdziwi.
Gdyby pan wiedział, co tu widziałam.
Hej!
Chce pan masaż?
Co to znaczy?
Ostrożnie.
- Jak tu pięknie! - Owszem.
Cudownie!
A kto nas tu odwiedził?
Na pewno możemy tu być?
Tak. Jesteśmy jego gośćmi.
- Dobrze. - Chodź.
Spójrz tam!
- Ładne, prawda? - Cudowne!
- Witaj, Mari Carmen. - Dziękuję!
Wielkie nieba!
Nie imprezowałam od lat!
To aż tak bardzo się nie zmieniło.
Ale ja tak.
O co ci chodzi?
Świetnie wyglądasz.
Idę po daiquiri.
Nie mogłam cię nigdzie znaleźć.
- Proszę. - Nie palę.
Ja też nie.
Słucham?
To nie jest tytoń.
- Rany. - To zioło jest naprawdę dobre.
Sprzedają je nawet na targu.
- Spróbuj. - Nie, ja…
Nigdy nie brałam narkotyków.
Ale to nie jest narkotyk, tylko roślina.
Nosi nazwę Zielony Szmaragd.
- Serio? - To tutejsze zioło.
- Spróbuj. - Nie mogę.
- Wstydzę się. - Mari Carmen.
Jesteś na wyspie.
Na środku oceanu.
Nikt cię tu nie zna.
Zabaw się.
No dobrze.
No nie wiem.
Zobaczmy.
Może to nie ten klucz?
Kto zaryglował drzwi?
- Mari Carmen. - Otwieraj!
Panienko, otwórz te drzwi!
To ja.
Siemanko!
Cześć.
Upolowałam tego flaminga.
Widzę.
Chcesz go? Masz.
Jest twój.
Chciałem się upewnić, że dotrze tu cała i zdrowa.
- No nie wiem… - Puszczę muzykę.
- Strasznie tu nudno. - Świetnie.
To jej miesiąc miodowy.
Nie zaszkodzi jej trochę zabawy.
A pan to kto?
To Armando, mój przyjaciel.
Miło mi poznać.
Mnie również i dziękuję.
- Bardzo proszę. - Dobrej nocy.
- No i? - Co?
Gdzie się podziewałaś?
Bawiłam się.
Poza hotelem?
To przecież niebezpieczne.
Ojej, synek martwi się o swoją mamcię.
Co piłaś? Mów.
Nic.
Nie żartuj. Chuchnij.
Czuć od ciebie trawkę.
Paliłaś?
Masz 15 lat?
- Do łóżka! - Ojej!
- Idź spać! - Dobrze.
Idę do łóżka.
Wystarczy tego. Idź już.
Fajnie, że bawiłaś się z jakimś nieznajomym.
Nazywa się Armando i jest fotografem.
- Mam to gdzieś. - Szczerze?
Może i jestem upierdliwa, ale ty, synku…
jesteś strasznym nudziarzem.
Nic dziwnego, że Teresa cię zostawiła.
Dobry Boże.
Jesteś taki…
Zaraz się zsikam!
Zsikałam się w majtki!
Cześć, tu Teresa. Jestem zajęta i nie mogę odebrać.
Oddzwonię. Pa.
I jak tam?
Mamy małego kaca, co?
Po szalonej nocy ciężki dzień!
- Daiquiri. - Daiquiri.
- Hej! - Witam!
Pa, pa!
- Calvin! - Cześć, Mari Carmen!
Jak twoje zapalenie skóry?
Skóra na łokciu.
Źle to wygląda.
Weź ten krem.
Świetny, z Mercadony.
Macie tu Mercadon…? Nie?
Mercadona?
Nieważne. Proszę.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Wetrzyj go, a zobaczysz.
Dziękuję!
Ten wczorajszy wieczór…
Mari Carmen!
Cześć.
Opowiesz mi o wczorajszym wieczorze?
Chciałabym, ale nic nie pamiętam.
Nic a nic.
Nie powinnaś wychodzić sama.
Teraz mi to mówisz?
Nie o to mi chodzi.
Po prostu następnym razem nie musisz wychodzić sama.
Nie rozumiem.
Masz rację.
Aktywność dobrze mi zrobi.
Wybacz, ale…
nie wiem, co masz na myśli.
Pomóż mi bawić się tak dobrze jak ty!
- Mówisz serio? - Tak. Zróbmy coś razem.
- Naprawdę? - Tak.
Przygotuj się na prawdziwy szok.
Chcesz kupić tu narkotyk?
To nie narkotyk, tylko roślina.
Jak sałata albo cykoria.
Albo marihuana.
Niech ci będzie, ale to gorzej brzmi.
Od razu się po tym lepiej poczujesz.
- Jak to się nazywa? - Zielony Szmaragd.
I można to tu kupić?
Na jakimś straganie.
- Na którym? Są ich tysiące. - Popytamy.
Jasne, mamo.
Nie możemy o to pytać.
Aresztują nas i pokażą w telewizji!
- Nie aresztują nas. - No nie wiem.
Po prostu musimy uważać.
Wielkie nieba.
Co jest?
Spójrz, jaki ogórek.
Nie do wiary!
To ogórek?
- Papaja. Weź. - Nie.
Nie chcę.
Zielony Szmaragd.
O co chodzi?
Ty jej powiedz.
Zielony Szmaragd.
Dzień dobry!
- Dzień dobry! - To on.
- Dzień dobry. - Witaj, przyjacielu.
Zielona esmeralda?
- Ja będę mówił. - Denerwujesz się.
- Po dymku wyluzujesz. - Oni cię nie rozumieją.
Poproszę Zielony Szmaragd.
- Zielony Szmaragd? - Tak.
Ciekawe, co przyniesie.
Może brzoskwinie?
To jest to. Zapłać mu.
- To jest to? - Tak. Zapłać.
- Pieniądze dla pana. - Dziękuję.
- To wszystko? - A co? Chcesz paragon?
- To jest to? - Chwila.
To oregano.
- Niemożliwe. - Serio.
- Znam zapach oregano. - Pachnie przyprawą, ale to nie to.
Mówię ci.
Przepraszam!
Idzie tu.
Uświadomił sobie, że się pomylił.
Podoba się Zielony Szmaragd?
- O co pyta? - Czy się nam podoba.
Na pizzę pasuje.
Tak.
- Jest świetny. - Podoba się.
Dobry na pizzę!
Tak, na pizzę.
Idealnie.
- Idealnie. - Aresztuję was.
Oboje.
POLICJA
I jak? Odprężona?
No dobra. To nie wyszło najlepiej.
Co ty powiesz? Za handel narkotykami grozi 50 lat.
Handel narkotykami? Nie przesadzaj!
Zapłacimy grzywnę i wyjdziemy na wolność.
To moja podróż poślubna.
Super.
Nie powiedziałeś, co się stało.
- Z czym? - Z Teresą.
Przecież wiesz.
Uciekła z DJ-em. Co jeszcze chcesz wiedzieć?
To nie stało się z dnia na dzień. Musiało być coś jeszcze.
Układało wam się?
Tak sobie.
Nie dogadywaliśmy się,
ale też się nie kłóciliśmy.
Od jakiegoś czasu dziwnie się zachowywała.
Ale ja też,
więc to ignorowałem.
I wpadłem na genialny pomysł ślubu.
Dlaczego?
Bo zawsze mówiła, że nie może się tego doczekać.
A ty?
Chciałeś tego?
Miałem to gdzieś.
Mówiąc szczerze.
Ale pomyślałem, że tak robią pary.
Przechodzą etapy.
Życie to nie tylko ciągła zabawa.
Tak przecież jest. Wspólne mieszkanie, małżeństwo, dzieci.
Tak wyglądają związki.
Nie, synku.
Tak ukrywa się problemy.
Robisz za psychologa?
Nie jestem nim.
Ale mam mądrość życiową, skarbie.
Tobie i tacie nieźle się ułożyło.
Jesteście razem od zawsze i jakoś się dogadujecie.
Twój tata…
oszukał mnie.
Zdradził cię?
Nie, obiecał mi inne życie.
Początkowo ciągle gdzieś jeździliśmy na jego motocyklu.
Zwiedziliśmy wiele miejsc, chodziliśmy na potańcówki.
- Tata tańczył? - Owszem.
Nie wierzę.
Ale tak było.
Tak, tak.
Ale potem się pobraliśmy i…
to się skończyło.
Wszystko stało się pracą: dom, posiłki.
Nawet spanie.
A teraz malowanie.
Przepraszam!
Zamknijcie się, bo aż pęka mi głowa!
Przepraszam panią.
To, co zaszło między tobą a Teresą, miało się wydarzyć.
- Wydałeś fortunę na wesele. - Żebyś wiedziała.
Ale zaoszczędziłeś sobie lat cierpień.
Macie prawo do jednego telefonu.
Zadzwonimy do taty?
Jeśli on będzie tu mediatorem, dostaniemy dożywocie.
Cholera.
To co robimy?
- Pozwól mi. - Do kogo zadzwonisz?
Do przyjaciela.
Tego szpakowatego?
Tego fotografa.
Dzwoń. To wszystko jego wina.
Jak to było?
Hotel…
Nie.
Tak.
Halo?
Proszę mnie połączyć z Armandem.
Tym francuskim fotografem.
Słucham?
Ach tak.
Rozumiem. Dziękuję.
No i?
Wyjechał.
Co teraz?
Nie wiem.
Nie znam na wyspie nikogo innego.
A ja tak.
Sara Adventures, słucham?
Cześć, Saro. Mówi José Luis.
Hej! Jak się masz?
Dobrze.
A raczej średnio.
Moja mama i ja zostaliśmy aresztowani.
Co takiego? Za co?
- Cóż, my… - Kupiliśmy narkotyki!
Mamo, przymknij się.
Chcieliśmy kupić Zielony Szmaragd.
- Dla nas obojga. - Rozumiem.
Mogłabyś nas stąd wydostać?
Właśnie zabieram grupę turystów na wycieczkę.
Rozumiem.
Potrzebujemy podpisu rezydenta.
- Już jadę. - Serio?
- Dzięki. - Dzięki, słońce!
Mam u ciebie dług.
- José Luis? - Tak?
- Masz strój kąpielowy? - Co?
Nie podoba mi się to! Gdybym wiedział, zostałbym w areszcie!
Zatrzymaj to!
Brawo, synku! Świetnie ci idzie!
Wystarczy!
Koniec!
Puść się!
Każ mu się zatrzymać!
- Co? - Co?
Płynie za szybko!
- Co? - Każ mu przestać!
- Chce szybciej! - Dobra.
Kapitanie, cała naprzód!
Wpadł!
Gdzie on jest?
Kurwa.
- Jezu Chryste. - José Luis!
Hej!
Jesteś cały?
Wszystko gra.
Nic mi nie jest.
Co?
Dwie meduzy.
Nie panikuj.
To było…
Cóż…
Chodź.
Nie zatańczę tego.
Poradzisz sobie.
Widzisz?
Właśnie to chciałam robić w życiu.
Podróżować, poznawać ludzi,
zwiedzać świat.
Czemu tego nie robiłaś?
To nie takie proste.
Choć próbowałam. Uwierz mi.
Gdy miałam 16 lat, uciekłam z domu.
Dokąd chciałaś się udać?
Na Ibizę.
- Na Ibizę? - Tak.
- Ale on wolał Pontevedrę. - Nic dziwnego.
Tata uwielbia owoce morza.
To nie był tata. Z Galicji pochodził mój chłopak.
Z Galicji?
- Miałaś chłopaka przed tatą? - Tak, a on dziewczynę.
- Zerwaliśmy z nimi, by być razem. - Czemu o tym nie wiedziałem?
Bo zanim się pojawiłeś, miałam swoje życie.
To rozumiem, ale o niczym mi nie opowiadałaś.
Nic o tobie nie wiem.
A ja o tobie wiem wszystko.
- Słucham? - Słyszałeś.
Matki znają wszystkie tajemnice synów.
Nie gadaj głupstw.
Nie uciekałem, ale mam swoje historie.
Znam wszystkie.
Tak myślisz?
Myślisz, że nie znam cię lepiej, niż ty mnie?
- Jasne, że nie. - Założymy się?
W tej grze chodzi o to, kto lepiej zna drugą osobę.
Zła odpowiedź albo jej brak, pijesz karniaka.
- A jak trafię? - Ja piję.
Dobrze.
Tak się urżniesz, że nigdy tego nie zapomnisz.
Najpierw łatwe pytanie. Moja pierwsza praca?
Łatwizna.
Serwisant komputerów w biurze Gerarda.
Płacił ci grosze, a na dodatek macał mnie po tyłku.
To było łatwe.
Dobrze.
Moja pierwsza praca?
Wiem, że to podchwytliwe pytanie.
- Nigdy nie pracowałaś. - Sprzedawczyni w perfumerii.
- Nie. - Miałam 17 lat.
Pij.
To nie fair, bo nie było mnie wtedy na świecie.
Mogłeś kiedyś zapytać, żeby lepiej poznać swoją matkę.
Pij.
Dobra.
To za dużo.
No dalej, pij.
Pieprzyć to.
- Kiedy straciłem dziewictwo? - Kiedy?
Czy z kim?
Nieważne, bo nie wiesz.
Racja, to bardzo osobiste.
No nie wiem…
Z Inés z trzeciego piętra. Miałeś 19 lat.
Ojciec i ja byliśmy wtedy na wczasach w Salobreñie.
- Skąd wiedziałaś? - Twoja mina to zdradziła.
Śmiało, pij.
Dobra, wygrałaś. Gratuluję.
Zapytaj mnie.
Kiedy straciłaś dziewictwo?
Na przykład.
- Nie z tatą po ślubie? - Nie.
Z tym z Galicji?
Nie powiem ci.
Koniec, kropka.
Dlaczego?
Spójrz.
Piję.
Nie.
To jest wredne.
Chodź.
- Słuchaj. - Tak?
- Oszukujesz. - Nie oszukuję.
Mówiłam ci czy nie?
Niby co?
Że matki znają tajemnice swoich synów.
Zdradź mi jakiś swój sekret.
- Nie. - Cholera.
Nie ma mowy.
Ale…
jest jedna rzecz.
Wiedziałem. Jaka?
Pół roku temu
odkryto guza w mojej piersi.
Bardzo się bałam.
Czemu nie mówiłaś?
Nie chciałam was martwić.
Poszłaś tam sama?
Samiuteńka.
Nie potrzebuję do tego nikogo.
- Co wyszło? - Że to fałszywy alarm.
- Na pewno? - Tak.
- Tata nie zauważył? - Nie.
On jest jak warzywo.
Nikt nic nie zauważył.
Nikt.
- To będzie podróż twojego życia. - Już jest.
José Luis!
- Przepraszam. - Hej!
- Dobrze wyglądasz!
Na pewno lepiej niż ostatnio.
- Jesteś sam? - Nie.
Patrz, z kim przyszedłem.
Spójrz na nią.
Tańczy „La cucarachę”.
Ciągle mnie zaskakujecie.
Chcesz?
Jasne.
Jeszcze jeden?
Jutro idę na wycieczkę i nie chcę mieć kaca.
Na jaką wycieczkę?
Przyłączysz się?
Jasne.
Czekaj. Jutro? Nie mogę.
Jadę z mamą zwiedzać dno morza. Jest podekscytowana.
W porządku.
Do zobaczenia!
Saro!
Mama sama też będzie się dobrze bawić.
Na pewno?
Tak, na pewno to zrozumie.
Idę z tobą na wycieczkę.
Weź zatyczki, żeby nie dostać zapalenia uszu.
Poradzę sobie.
- Jest miła, prawda? - Kto taki?
Sara, a kto inny?
Ach, ona. Owszem.
Jest urocza.
Co jest?
Ze mną? Nic.
Ale?
Teresa też była bardzo miła.
Co ma do tego Teresa?
Weź zatyczki do uszu, żeby nie dostać zapalenia.
Zapalenia…
Na razie.
Gdzie moja czerwona koszula?
To moje ulubione miejsce na wyspie.
Nie dziwię się. Pięknie tu.
Dobrze się bawiłeś z mamą?
Cholera.
Ta kobieta potrafi sporo wypić.
Jesteście sobie bliscy.
Mamy swoje momenty.
A ty i twoi rodzice?
Od dawna nie rozmawiam z tatą.
Serio?
- Wybacz. - W porządku. To dupek.
Fajnie, że dogadujesz się z rodzicami.
Moje relacje z mamą są takie sobie.
Ciągle się kłócimy.
Ale odkąd tu jesteśmy,
zaczęliśmy się do siebie zbliżać.
Popływamy?
Tak! Idziemy!
SZKLANE DNO
Nie ruszaj się, Mari Carmen.
Wielkie nieba!
Ty tutaj?
Dno morskie to jedno z moich ulubionych miejsc.
- Ach tak? - A ty co tutaj robisz?
Wygrałam tę wycieczkę w konkursie.
Z moim mężem.
- Nie ma go tu z tobą? - Nie.
Ale ja nikogo nie potrzebuję.
A takiej okazji nie mogłabym przepuścić.
I oto tu jestem.
Wynajmuję pokój w Tamarinie.
Mieszkasz tam sama?
Tak. A co?
Nic, tylko…
podziwiam ludzi, którzy mieszkają sami.
- Nigdy nie mieszkałem sam. - Tak?
Mieszkałem tylko z rodzicami, a potem z dziewczyną.
Ktoś na ciebie tam czeka?
Nie.
Ale niedawno zakończyłem związek.
To nie było nic ważnego.
Nie lubię zobowiązań.
Niesamowite miejsce.
To szczęście móc tu mieszkać.
Nie zawsze jest cudownie.
Poza sezonem wyspa jest pusta.
A w sezonie pełno tu turystów, którzy chcą mnie przelecieć.
Brzmi super.
Jasne, uwielbiam to.
Faceci to czasami straszne gnojki.
Ty taki nie jesteś.
Tamci zwykle kłamią, by mnie zdobyć.
Mówią, że nie mają dziewczyny ani żony.
Że żyją w otwartym związku…
A ja mam gdzieś ich życie!
Chcesz się pobzykać, to chodź!
Ale skąd faceci mają ten głupi zwyczaj
ukrywania pewnych rzeczy?
Nie wiem.
- Nieładnie jest kłamać. - Prawda.
Saro.
Tak?
Jesteśmy na miejscu.
Naprawdę podobała mi się ta zatoczka.
Ta mała łódka i ryby. Było cudownie.
Powtórzmy to.
Co robisz jutro?
Spójrz.
Twoja mama.
A to kto?
Jakiś Armando. Poznała go tutaj.
Co mówiłam o cwanych turystach?
Właśnie, właśnie. Nie pamiętam.
Nie wszyscy wykorzystują przewodniczki.
- Niektórzy szukają majętnych kobiet. - Serio?
Mama na pewno nie wygląda na majętną kobietę.
Pomyśl tylko.
Kobieta mająca młodszego męża
i mieszkająca w najlepszym kurorcie na Mauritiusie
musi być bogata.
Nieważne. Na czym to stanęliśmy?
Chodź, zróbmy coś.
Gute Nacht.
Jean-Pierre, zaprowadź państwa do pokoju.
- Dobry wieczór! - Witam.
- Mam pytanie. - Słucham.
Chodzi o tego pana.
Zna go pani?
Nie mogę powiedzieć.
Proszę choć powiedzieć, czy go pani tu widuje. To turysta?
Nie mogę powiedzieć.
Chce pani forsę?
Co robisz?
To napiwek czy łapówka?
Bo jeśli napiwek, to niezły,
jeśli łapówka, to bardzo gówniana.
Łapówka.
Uwielbiam łapówki.
Ludzie już ich nie dają. To wyszło z użycia.
Kiedyś przyjechała tu wielka gwiazda kina. Nie mogę powiedzieć kto.
Właśnie zerwała z Bradem Pittem
i przywiozła gromadkę dzieci.
Myśli pan, że wynajęłam jej apartament dla VIP-ów?
Nie.
Dostała apartament typu Junior.
Gniotła się tam z tymi dzieciakami. Było mi ich żal.
Chciałam jej powiedzieć: „Angelino, proszę, stać cię…”
Kto to jest?
Angelina Jolie. Wygadałam się.
Straszna ze mnie papla.
Kim jest ten mężczyzna?
Nie znam go!
Nie jest naszym klientem. Nie mam pojęcia.
I już sama nie wiem, za co ta łapówka.
Nie mogę o tym zapomnieć.
- Co robimy? - Szpiegujemy moją mamę.
Chodź, bo to bez sensu. Pokłułem się tu.
- W Photoshopie? - Tak. Chciałabyś?
- Dobrze, ale… - Cześć. Co tam?
Cześć. Co u ciebie?
Mamo, musimy porozmawiać.
Mamo?
On nie jest twoim mężem?
- Cóż… - Nie powiedziałaś mu?
Jestem jej synem.
Jej mąż to mój ojciec. Został w Madrycie.
- Pamiętasz, kto jest kim? - Doskonale.
Wybaczy nam pan?
Chodź.
Już idę. Przepraszam.
O co chodzi?
Ten gość to oszust.
On nazywa się Armando
i jest dżentelmenem.
Odkąd tu przyjechałam, jest dla mnie bardzo miły.
Nie tak jak niektórzy inni.
Nie widzisz tego?
Powiedz, czemu młodszy facet
wyjęty żywcem z reklamy szamponu
miałby być z tobą?
Ze mną?
Muszę ci wyjaśniać dużymi literami?
Mylisz się.
Przyjaźnię się z twoją matką.
Widzisz?
Wiem, że nie jest pan tu gościem.
Jestem wolnym strzelcem i nie stać mnie na ten hotel.
Będzie pan nadal brnął w te gierki?
To nie gierka.
Zrobił mi przepiękne zdjęcia.
Ja też potrafię takie robić.
Moje gratulacje.
Powiedz jej, że z tymi oszustami to prawda.
Tak, prawda.
Widzisz?
Dość tego. Jasne?
- Jesteś taka naiwna! - Wystarczy!
Wiem, co czujesz.
Jesteś zły, bo porzuciła cię panna młoda,
ale nie waż się tak do mnie mówić!
Jasne?
Nie mów tak do mnie.
To prawda?
- To dziwne. - Dziwne?
W jakim sensie?
Wystawiła cię panna młoda? Tak czy nie?
Tak.
Saro.
Spadaj, kłamco.
Nie widzisz, że robię to, by cię chronić?
Nie potrzebuję ochrony.
- Ja widzę to inaczej. - Niby jak?
Że zdradzasz tatę.
Ale…
przecież jestem dorosły.
Nie możesz mnie policzkować.
Nie do wiary.
Zaczekaj.
Wybacz, że cię spoliczkowałam.
Pierwszy raz w życiu podniosłam na ciebie rękę.
Spójrz, co narobiłeś.
Myślisz, że byłaś taką świetną mamą?
Wiesz, czemu opuściłem dom?
Żeby stać się niezależnym.
Decydować za samego siebie.
I nie słuchać: „Wspaniale, synku, ale lepiej posłuchaj mamusi”.
Bo właśnie to robisz!
- Ja? - Zaprzeczasz?
Pamiętaj, że ciągle robię ci pranie.
Bo sama tego chcesz!
Na nic mi nie pozwalasz!
Pamiętasz, co mówiłaś, gdy byłem dzieckiem?
„Nie możesz jechać na obóz letni,
bo tam są tasiemce, które będą potem wychodzić ci z tyłka”.
„Nie pojedziesz na wycieczkę do Maroka,
bo jesteś tak głupi, że wrzucą ci narkotyki do bagażu”.
Nie miałem roweru, bo bałaś się, że upadnę i skończę na wózku!
Jesteś niezdarą.
Jakbyś nie wiedział.
Boję się wejść na dmuchane koło,
bo wpajasz we mnie strach.
Zawsze się wtrącasz.
Jesteś taki niewdzięczny.
Zawsze się wtrącam?
Pojechałaś nawet w moją podróż poślubną!
To też moja wina?!
Wszystko przeze mnie! Wszystko!
Przeze mnie i biedną Teresę!
Biedną Teresę?
Wczoraj była „suką”, a dziś jest „biedna”.
Myślałeś, czemu wszystkie cię rzucają?
Nie, ty mi powiedz.
Na pewno masz swoją teorię.
Nie chcesz mieć dziewczyny, tylko matkę!
Mówisz serio?
One mają cię dość!
Nie mają do ciebie tyle cierpliwości, co ja.
Nie zgrywaj ofiary.
Robię dla ciebie wszystko i co dostaję w zamian?
Co mam ci dać?!
Właśnie! Nic nie dostaję w zamian!
- Wszystko dajesz innym. - Co?!
- Zakochujesz się w każdej. - Nieprawda.
Sara, Teresa, Inés. Ta z Wysp Kanaryjskich.
- Yaiza? - Zawaliła ci studia.
Była miła i nic nie zawaliła.
No dobra, ale i tak cię rzuciła.
Nie, to było wzajemne.
Ale z ciebie głupek.
Ciągle zmieniasz dziewczyny,
bo jesteś tchórzem,
który nie umie być sam.
To twój problem.
A ty jesteś idealna?
Nigdy się nie mylisz?
Nie chcę nawet zaczynać.
Nie, już dość powiedziałeś.
Wystarczy.
Liczyłam tu tylko na dobrą zabawę.
Wiesz, co to jest?
Bo ja nie.
Od czasu, gdy zdjęłam ślubny welon.
Wystarczy, że ktoś daje mi odczuć,
że moje życie to coś więcej niż ignorujący mnie mąż
i syn, który mnie nie szanuje.
Nie muszę z nim sypiać.
ÁNGEL POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Cześć.
Mogę?
Oczywiście. Wejdź.
Właśnie…
pakowałam walizki.
Czemu mówiłaś, że to twój mąż?
Żebyś wiedział, że jestem mężatką.
Żeby dać mi do zrozumienia, że między nami nic nie będzie.
I żebym sama pamiętała.
Wyjeżdżasz?
Jutro.
Ostatni wieczór w raju.
Możesz spędzić go w tym pokoju
albo wypić ze mną ostatnie daiquiri.
Dobrze.
Daj mi chwilę.
- Jasne. - Świetnie.
Oszałamiająca.
- Idziemy? - Tak.
O której wyjeżdżasz?
Proszę o uwagę!
To ostatnie wezwanie do ślubu w rytuale Matasa.
Ślub Matasa!
Zapraszam chętnych na przystań!
To ostatnia okazja na miłość!
Dziękuję!
DOM NA ŁÓDCE SARY
- Dzień dobry. - Cześć!
To najlepsza przygoda. Naprawdę.
Saro.
Przepraszam, że cię okłamałem.
To moja wina…
że zadałam się z kolejnym zakłamanym turystą.
Masz rację.
Chcę ci wyznać prawdę.
Po pierwsze: to jest moja podróż poślubna.
Po drugie: tak, zostałem porzucony.
Co się stało?
Nie powiem ci.
- Powiedz. - Nie.
Co chcesz usłyszeć?
Stałem przy ołtarzu gotów powiedzieć „tak”.
Nagle pojawiło się auto i rozbiło ogromny napis „Love”.
Był ohydny, ale jej się podobał.
Z samochodu wyszedł bardzo przystojny facet.
Coś wykrzyknął do Teresy,
ona wpadła w jego ramiona i zaczęli się całować
na oczach moich i gości.
Wybacz, ale…
Stałem tam jak idiota w kamizelce, którą mi wybrała.
Nie chcesz brać ślubu? W porządku.
Ale nie rób mi tego, suko!
A co jest najgorsze?
Czułem, że to nie ma przyszłości.
Ale w tamtej chwili…
uwierzyłem, że ma.
Wierzyłem, że z Teresą się ułoży.
Przepraszam.
Nie mówiłem ci, bo to strasznie żałosne.
Po co mówić to komuś, kogo się lubi?
To nieistotne. Jutro wyjeżdżasz.
A jeśli zostanę?
Mało się znamy.
- No i? - Cóż…
Dogadujemy się. Razem ciągle się śmiejemy.
W Madrycie nic na mnie nie czeka!
Wolałbym zostać z tobą. Nie chcesz?
Teraz to zrozumiałem.
To jak?
Rzuciła cię panna młoda.
Nie myślisz trzeźwo.
To nienormalne, że chcę zostać po paru dniach razem, co?
Nie.
Moja matka miała rację.
Nie umiem być sam.
Nie potrafię.
Wiesz co?
Tak?
Twoje słowa są cudowne.
Ale źle wybrałeś adresatkę.
Powiedz to mamie!
Wiem.
Pa.
Powodzenia!
Mamo!
Tato, to ja. Szukam mamy.
Wiesz, gdzie mama trzyma terpentynę?
Nie mam pojęcia.
Naprawdę po to dzwonisz?
Nie, ale retuszuję wasz obraz.
Wygląda świetnie.
Ale nie potrafię usunąć brwi Teresy.
Nie moja wina, że była taka owłosiona.
Zostaw Teresę w spokoju i posłuchaj.
Coś jest nie tak z mamą.
- Powiedziała, że ją oszukałeś. - Ja?
Wiesz, kiedy ja ostatni raz…?
Nie o tym mówię. Posłuchaj.
Powiedziała, że przed waszym ślubem…
dobrze się razem bawiliście.
Mieliście plany, dużo śmiechu.
Ale nagle się zmieniłeś.
- No tak. - Jakie „no tak”?
Oczywiście, że ją oszukałem, bo nie jestem zabawowy.
Udawałem, by zdobyć jej serce, jak robią to inni.
Przyznajesz się do tego?
Przecież to bzdury.
Nie, takie jest życie.
Ona też nie jest imprezowiczką.
- Mama to nudziara. - Mylisz się.
Ja również się myliłem.
Mama…
jest fajna.
Jest zabawna. Mówię serio.
Ona tu wymiata. Wszyscy ją lubią.
To bardzo proste. Chce się tylko dobrze bawić.
A ty się jej znudziłeś.
Postaraj się.
Bo inaczej ona cię zostawi.
Tak powiedziała?
Nie musi mówić.
Dobrze.
W porządku. Pa, tato.
Pani Montse! Ważna sprawa!
- Na pewno. - Gdzie jest ta pani?
- Pańska żona? - Tak.
Zamierzała popłynąć na naszą prywatną wyspę.
Jaką znów wyspę?
Na tę, gdzie odbywają się śluby Matasa.
Przyszła z innymi parami, cała ubrana na biało.
Była sama?
Nie, nie sama.
Między wami dzieje się coś dziwnego.
Jest pan z inną dziewczyną, a ona z innym facetem.
Będę musiała wyrzucić was z apartamentu!
Montse pana woła!
Montse?
Hej! Nie waż się.
Z drogi!
Miłość to motor, który napędza nasze życie.
Niezniszczalny silnik,
który wszystkiemu nadaje sens.
Dlatego to bardzo ważne,
by powiedzieć komuś, że go kochamy.
Mówcie to częściej i nie martwcie się całą resztą.
Bo coś nowego zaczyna się tu i teraz.
Drogie pary,
czy pragniecie wziąć ślub według rytuału Matasa
i na zawsze scalić wasze życia?
Stać!
Mamo!
Nie!
Stać!
Nie ma mowy!
Co on wyprawia?
Mamo!
Nie możesz!
Przerwijcie to!
Hej!
Mamo, nie!
- Nie! - Jezu…
Dzień dobry.
Co się dzieje?
Nie wiem, co się dzieje, ale nie rób tego.
Może i tata jest pantoflem, a ja głupkiem,
ale to nie jest wyjście.
Nie powinnaś brać ślubu.
Nie biorę ślubu.
- Nie? - Jesteśmy świadkami!
- O cholera. - Przepraszam!
Gudrun, Bibi, wybaczcie.
Przepraszam.
Naprawdę myślałeś, że się chajtam?
Masz mnie za idiotkę?
Wybaczcie, Bibi i Gu…
Ludziska.
Nie mam cię za idiotkę.
Ale masz dość powodów, by to wszystko rzucić w diabły.
Dlatego pomyślałem…
A ten pan Armando
dobrze cię traktuje.
Słucha cię, jest miły, ma ładny fryz…
- I jest oszustem. - Co?
Słyszałeś.
Słucham?
Zrozumiałam to, gdy dzwoniąc z aresztu, odkryłam, że nie mieszkasz w hotelu.
Bo mieszkam w pensjonacie.
Tam też dzwoniłam. Zalegasz im z opłatami.
Zadzwoniłam więc do konsulatu.
Szukają cię w trzech krajach, skarbie.
Nic ci nie mówiłam, bo świetnie się z tobą bawiłam.
Ale nieładnie.
Czemu mieliby mnie szukać?
Za przemycanie tego w bagażach turystów?
Señora Montse! Mamy problem.
Calvin, co się dzieje?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Zadzwoń do kompana z Madrytu. Przymknęli go.
Tam są narkotyki.
Mari Carmen, nie mam żadnego kompana.
Wezwij policję!
Daj mi to!
Puść ją!
Zostaw mojego syna!
Jesteś cały?
- Tak. - Skarbie?
Przepraszam! Nazwała go pani „synem”?
Montse. Dzień dobry.
Nie jesteście małżeństwem?
Zostałam oszukana?
Cóż…
ten apartament był taki duży.
- Jest tylko dla nowożeńców! - Chwileczkę.
Nie jesteśmy małżeństwem. To prawda.
Ale żaden apartament nie jest jej godzien.
Chcę jej podziękować.
Zawsze mnie wspierała i brałem to za pewnik.
Nie widziałem w niej kobiety, bo jest moją mamą.
To wszystko.
Nie pytałem, co u niej.
Czego jej trzeba.
Czy jest wesoła, czy smutna. Nigdy o to nie pytałem.
Jeszcze parę dni temu
nie wiedziałem, co jej się podoba.
Mimo to jest przy mnie.
I wiem, że zawsze będzie.
Nie jest moją żoną…
ale kobietą mojego życia.
Jaki on miły!
Chwila.
Hej, przystojniaku.
Podejdź tu.
Wezwałam policję. Czekają w hotelu. To jak?
- To jedna opcja. - Tak?
A druga to…
ty…
ja…
i daiquiri.
Weźmiemy tamtą łódkę i odpłyniemy stąd.
- Łódkę? - Tak.
Pieprzyć łódkę!
Wystarczy mi jeden darmozjad w Cornelli.
Nie potrzebuję dwóch.
Calvin! Chodź tu na chwilę. Gdzie jest Jean-Pierre?
Odprowadź tego pana do hotelu i dopilnuj, żeby się nie zgubił.
Jasne?
- Ostrożnie. - Nie wiesz, co tracisz.
Dobrze wiem, co tracę!
Nie nabiorę się!
- To tu. - Tak.
- Jesteśmy na miejscu. - Tak.
Hotel był świetny, ale nie ma to jak własne łóżko.
- Bienvenue! - Co w niego wstąpiło?
Kochanie, wróciliśmy!
- Dla ciebie. - Co to jest?
Jakie piękne. Dziękuję.
- I… - A to co?
Dwa bilety do Paryża.
Wylatujemy za godzinę. Jeśli chcesz.
Rany.
Coś spadło ci na głowę?
Przecież tęsknisz za tym, co było przed ślubem.
Dasz wiarę, co on wymyślił?
Paryż?
Wiesz, że zawsze chciałam tam pojechać!
- Chcę zobaczyć wieżę Eiffla. - Wiem.
I najeść się foie gras.
Moim największym marzeniem jest zobaczyć Monę Lisę.
Nie dno morza?
- Już je widziałam. - Tak.
Dwa bilety do Luwru.
Szybko! Bierz walizkę.
Lecimy do Paryża!
Spójrz na twojego ojca.
Nie mogę.
Dobrze.
Poradzisz sobie sam?
Nie wiem. To mój pierwszy raz.
Ale chyba tak.
Poradzisz sobie w towarzystwie?
Nie wiem. To mój pierwszy raz.
Ale chyba tak.
Dzięki, mamo.
Włóż je do wody z aspiryną. Zabiorę je, gdy wrócę.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Au revoir, synu!
Skarbie, dotarłeś do domu?
Pewnie masz pustą lodówkę.
Wpadnij do nas. Mamy mnóstwo polędwicy z foie.
Buziaki, skarbie!
ZAREZERWUJCIE TERMIN
MIŁOŚĆ
NOWOŻEŃCY
DO PLAŻY
NOWOŻEŃCY
NIE PODDAWAJ SIĘ
MAMA
ŻYJ, ŚMIEJ SIĘ, KOCHAJ
MIŁOŚĆ CZUĆ W POWIETRZU
MIŁOŚĆ
PLAŻA, MOJE SZCZĘŚLIWE MIEJSCE
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz