UNHA SERIE DE NETFLIX
Respira.
Mamá.
Tes que comer.
Vai coa tía Zora. Dille que che lea un conto.
Non!
- Idalia, por favor… - Non.
Oe.
Dáme un minuto con mamá, si?
Agora non, Zora.
Agora non.
Vale.
Pois xa volverei
nunha… semana?
Ou nun mes.
Ou cando Idalia acabe a ESO mellor?
Estás a tocarme os ovarios.
A miña filla acaba de perder o seu pai.
O teu marido non morreu.
- Agora está na casa. - E a que non estou con el?
Estou aquí.
E que se supón que debo facer con iso?
Non che incumbe que estea aflixida.
Podes irte.
Non teño nin puta idea polo que estás pasando.
Pero sei que Lino non é o único que nos deixou.
Estamos vendo como desapareces na nosa cara.
Mamá e Maxine están perdendo unha filla, eu unha irmá
e Idalia unha nai.
Non é xusto que che pida que te poñas ben, pero a nena precísate.
As cinzas, Amy.
Non podo.
Non podo, Zora.
Non van estar dúas semanas máis no meu maleteiro.
Tráioas eu e non tes que facer nada.
Teño que manter a promesa que lle fixen a Lino, e non podo!
Non podo saír da cama.
Non podo! Non podo levalo de volta a Sicilia.
Non me pidas que o faga, porque non podo.
Non podo!
Por favor, Zora.
Vale.
Vouche facer unha pregunta.
E non te enfades, vale?
Que?
Duchácheste dende o funeral?
Que?
Tes falta de lavarte.
Cheiro mal?
Cheiro mal.
Cheiras mal.
Pero mira, se cheiras o teu mal olor,
é que segues viva.
Tranquila.
Vai estar todo ben.
Vouno traer para dentro.
Vale.
Dime que fago.
SICILIA
Xa case estamos.
Babbo alegraríase de que coñezas a súa familia.
Idalia, miña pequecha.
Tía Biagia!
Ola, Idalia, meu ben.
Onde está Lino?
Senta aquí ó meu lado coa nena.
Mamá, que está pasando?
Non o sei.
Biagia, Idalia está cansa.
Miña nai preparouvos un cuarto arriba.
Imos vivir aquí?
Non, parrula.
Non.
Imos enterrar a babbo e logo volvemos a California.
Enterrar?
Si, meu ben.
Trouxémolo aquí para levalo ó camposanto.
Lémbraste?
Ímolo deixar aquí?
Teu pai mais eu falamos sobre isto.
A min non mo dixo.
Ei.
Todo o mundo lembra que é o teu marido, pero ninguén lembra que é o meu pai.
Meu pai morreu cando eu tiña dez anos.
Estaba triste porque non o ía poder ver máis.
Pero logo aprendín a usar a imaxinación e o meu corazón.
Parruliña.
E aínda que teu pai xa non estea, eu véxoo. E síntoo. Aquí.
E toda a comida boísima que che preparaba
agora podemos facela xuntas ti máis eu.
E cando sexas unha avoa vella coma min, ou incluso máis vella que min,
podes ensinarlle á túa neta.
E cando ela estea nunha cociña coma esta,
verate a ti. E a min. E incluso a teu pai.
É demasiado para ela.
A miña prima Santina vixiará as nenas.
Ola.
Onde vai Idalia?
Dentro, agardando por vós.
Axúdote?
Non, na cociña só estou eu. Senta.
A nena?
Durmida.
Enténdote, Amy.
Cando Giacomo morreu
estaba derrubada
e pesábanme os ósos. Era o mesmo que sentiu miña nai
cando meu pai morreu.
Coñezo esta dor porque xa pasei por ela.
Sei que sentes esta dor tanto por ti como pola túa filla.
Pero tes que comer.
Mira quen espertou por fin. Ola.
Podo xogar coas miñas primas?
Podes, pero primeiro tes que vestirte.
E saúda con xeito a túa avoa.
Ven, come.
E tes que comer todo iso para ser a máis grande de todas.
Na vila din que non vistes de negro, e éche verdade.
Santina!
Que andas a dicir? Non lle contestes.
Pero xa dixen que foi de negro cando morreu Lino.
E foi así, non?
Sequera un día, non?
Cando marchades? Quedaredes ata a festa de Santa Anna, non?
Aínda non pensamos…
Claro, a rapaza aquí está contenta co aire puro e coa familia.
E a Lino sempre lle encantou a procesión de Santa Anna.
Vou ir pasear.
Sempre fas o mesmo.
- Volvo agora. - Vale.
Zora, contéstame ou chámame logo. É máis duro do que pensaba.
BAR CENTRAL
- Boas tardes a todos. - Boas tardes.
O meu máis sentido pésame, señora.
Preséntome. Son Nunzio, o alcalde de Castelleone.
Coñecía o seu marido.
Que Deus o teña na gloria.
Estadounidense?
Quizais non o sabe,
pero teño pensado facer un heliporto e unha pista de tenis na vila.
Precisamos innovación e diversión, igual ca nos Estados Unidos.
Pero non sodes só unhas 300 persoas?
513. Naceron dúas o ano pasado e unha este ano. E só morreron 15.
Encantado de coñecela.
Mario! Mira!
Ten un ton escuro, pero é guapiña.
O seu marido acaba de ir para o camposanto e ela xa está saíndo do bar.
Pobre Filomena.
No teu aniversario? Que é esa procesión?
Debe ser un festival da vila ou algo así.
Coma o Festival Fire Ant de aquí ó que nos levaba a avoa?
Pero cun santo e supoño que sen a formiga vermella xigante.
Pasar aquí o meu primeiro aniversario sen el…
Non sei se me quere aquí ou se só quere a súa neta.
Ti que queres?
A Lino de volta.
Espíritos, claro.
Non me digas esas cousas.
Non podo decepcionala.
Pois valo facer. Estás comezando ti soa a vivir unha nova vida.
Vai haber problemas no camiño. Quedar vai ser o peor de todo?
- Onde andabas? - Que?
Vaite duchar, rápido.
Mentres estás aquí, tes que visitar esta xente.
Aquí tes os nomes, as casas e a orde que tes que seguir.
Non, Filomena, eu non sei ler isto.
Como que non?
Non o entendo, está en siciliano. Que di aquí?
"Franco, preto da fonte, o da porta vermella."
"Tuccio, ó lado o bar, o que ten as furgonetas diante."
"A vella Pina, ó lado do camposanto."
E os enderezos?
Para que os queres? Acáboche de dicir onde están. Tes que ir hoxe.
Giacomo díxome que nos Estados Unidos o pan é malísimo.
E hai moita froita nos árbores, e cae e a xente pásalle por riba.
- Come. - Non, grazas.
Que pasa?
Xa cho dixen, son moitos doces.
Non se atopa ben. Ven aquí.
Paréceme que non está ben. Non, é mellor…
É mellor que a levemos ó médico.
Non, non fai falla.
- Veña, ven. - Santina…
Veña, ide.
A rapaza non se atopa ben, imos ó médico.
- Non, está ben. - Non.
Non fai falla, Santina.
O médico é o home máis rico da vila e aínda ninguén viu a súa casa.
Cóntanos todo o que vexas.
Quero asegurarme de que a rapaza está ben, non vaia ser o demo.
Seica ten un piano moi bonito dentro.
E que bebe café nunha cunca de ouro.
O médico terá que invitarte a tomar un café.
É a muller de Lino, e é estadounidense.
Non te pode deixar fóra. É a nosa oportunidade.
Despois xa nolo contas todo.
Espérovos aquí.
Veña.
Apóstovos a miña pensión de viuvez
que ela mais a estadounidense nunca se van levar ben.
Unha nai que non vai á voda do seu fillo?
Credes que iso se pode perdoar?
A miña muller fíxolle unha macela á rapaza. Xa vai estar mellor.
Tes unha foto de meu pai.
Si, ese é teu pai.
Dunha vez que fun a Florencia
cenei no restaurante onde el traballaba.
Nunca o vira tan feliz.
E cando souben que estaba enfermo,
moito recei por el.
Era un de nós.
Lino era unha persoa especial, era…
amable,
agarimoso…
DOUTOR RONALDO MUSCARELLA
Que pasou?
Emocionouse coa fermosura da casa.
Cóntanos logo cantos candelabros había.
Só vin tres.
Pois eu vin oito e estaban todos feitos de ouro.
Idalia, meu ben, non rexoubes, veña.
Sempre fai o mesmo.
Que é o que che gusta do viño? Eu nunca o probei.
Toma.
Proba.
Así non nos ve ninguén.
Fixéchelo moi ben hoxe.
A muller que estaba esperando con Santina cando saímos do médico…
Cal? Anna pés tortos? Ou Pina a das gafas?
Acabas de chamala "pés tortos"?
Chamámola "pés tortos" porque sempre se queixa dos pés,
pero leva zapatos de rapazas novas.
Unha vez fixo a pedicura en Palermo.
Como se pintar as uñas fora solucionalo todo.
Así que… ti tamén rexoubas?
Amore.
Fíxenche unha cousa.
Tes que vestirte.
Hoxe tes que ir con Biagia firmar uns papeis.
- Chameite varias veces. - Que?
É pola herdanza. Tes que ir xunta do notario.
Tes unha cita esta mañá.
Tes que firmar aquí, aquí e aquí.
Señora, como muller do primoxénito,
é a herdeira, vostede e a súa filla.
Non.
Non podo firmar.
Por que carallo me puxeches nesa posición?
Filomena, como non me dixeches algo así antes?
Díxencho esta mañá.
Non me dixeches que me ías dar a casa e as terras da familia.
Non encaixo aquí.
Tamén é para a miña netiña.
Amy! Nunzio necesita a túa axuda!
Escoita, tes que firmar isto, porque é culpa túa. Fírmao.
O alcalde non sabe falar inglés.
Batiches ti contra min.
Por fin alguén que lle pode explicar como conducir aquí.
Non estaba mirando e bateu co meu coche.
- Fai que entre en razón. - Firma aquí.
- Xa falo eu con el. - Si, vai.
- Ola, son Amy. - Ola.
Dille que se non move o coche, chamo os Carabinieri.
Debo dicir que esta illa é preciosa, pero tamén insufrible.
Bateu contra o meu coche.
É o alcalde.
Nunca vai dicir que é culpa súa,
en ningunha circunstancia e menos diante desta xente.
Se fora ti, subiríame ó coche e iríame antes de viren os Carabinieri.
Un ha ser primo seu.
Ah, e ti como sabes todo isto?
Debías ir.
Moitas grazas.
Saúda a Cornualles.
Lentellas.
Son da miña horta.
Por axudar o meu fillo, Nunzio.
Non tiña razón?
Son o mellor alcalde, si ou non?
Mamá!
É Don Matteo, mamá!
Quen che dou iso?
A nai de Nunzio. Non puiden dicirlle que non.
Moi ben. Defendiches a Nunzio.
Escoita, sinto o de antes, o notario e as terras…
Amy, aquí temos un dito.
"A casa todo o que a precises e terra toda a que ves."
Teño que limpar as lentellas.
Podemos rematar a conversación, por favor?
Non podo ser coma Pina Lentellas Merdentas.
Ó seu marido caeulle un dente porque non llas lavou ben.
Non me vas contestar?
Amy…
Aquí a xente vai e vén, pero nós estamos aquí e protexémonos.
Como fixeches ti hoxe. Es unha de nós.
Sáibalo ou non, é así.
Filomena foi á igrexa. Estate esperando.
Miramos nós por Idalia.
Vai, estate esperando.
Ai, miña nai, toma, pon isto por riba dos ombros.
Receille cando ti mais Lino casastes.
E cando o meu fillo estaba a morrer tamén.
Hoxe vólvolle rezar.
Logo de todo o que pasou,
sei que te vas querer ir
e nunca vas volver.
Pero rezo e espero
que queiras construír algo comigo.
Quero que volvas.
E que en Castelleone te sintas coma na casa.
Sempre e cando
ti tamén queiras.
Filomena, non estou segura de que…
Eu xa dixen o que tiña que dicir.
Ben, ti…
pénsao.
As túas pernas son máis longas que as miñas. Non quero andar máis.
Veña, sube, lévote eu.
Veña, vamos.
Iso é.
Mira, polo medio desas árbores
podes ver o mar Mediterráneo.
É un bo lugar para vir cando non estás ben.
Por iso te trouxen aquí.
Ei.
Eu tamén o estraño.
Dóeme, mamá.
Xa o sei.
Babbo queríanos moitísimo, e algo tan grande non desaparece.
Aínda está con nós.
E como o sabes?
Porque herdaches o mellor del.
Ai, Idalia.
Estou aquí.
Mamá?
Se non me parezo a babbo, son italiana igual?
Es moi italiana, porque non se trata de como es.
É a familia, que é a quen decides querer.
Que me vai pasar se ti morres?
Todos somos humanos, e algún día imos morrer.
Eu tamén?
Tamén. Pero dentro de moito, moito tempo.
E túa nai está san e é forte.
Se non, como te ía traer montaña arriba?
Pero aínda que iso cambie, tes xente que te quere
e que van coidar de ti.
Veña.
Boas, son Antonio.
Atopastes a terra dos Ortolano?
O avó de Lino plantou estas árbores.
Que?
Cando eramos novos,
Lino escribiu o seu nome no pozo, ó lado do pexegueiro.
Ti coñeciches a meu pai?
Xogabamos xuntos ó fútbol, incluso cando Lino non tiña tenis.
Tonino!
Debeuche dicir teu pai que me chamaras así. Si, son Tonino.
A túa familia podía vir a Castelleone para a semana.
Polo teu aniversario.
- Aquí? - Si, aquí.
Invítaos á procesión. Dilles que poden vir á miña casa.
Ai…
Pero quen é Santa Anna?
A nai de María. É a nai de tódalas nais.
O día do seu Santo é o mesmo día que o teu aniversario.
É a patroa das viúvas e dos viaxeiros.
Isto ten que ser unha broma.
Non temos moitas visitas. Espero que isto lle valla á túa familia.
Meu pai creceu nun pobo de 300 persoas.
Castelleone e o este de Texas parécense máis do que cres.
Non me miraron tanto
dende que usei o baño nunha parada de camións en Alabama.
Benvidos a Castelleone.
Benvidos!
Axúdaos coas maletas.
Ola!
- Ei! - Ola!
Tía Zora!
Fixéchelo, eh.
Quero facervos a todos un xantar
tradicional e inesquecible.
Traduce.
Vaivos facer a mellor comida que ides probar nunca.
Que ben, porque este bebé xa vai protestar se non como algo.
Cando queiras.
Facemos caponata?
A receita de Lino.
Chamáchela mamá.
Ten sorte de ter tres mamás.
Para que me ensinen a ser a mellor nai para ti.
Vale, como axudo?
A min dánseme ben as verduras. Que marabilla tanta variedade.
Eu axúdovos a picar mentres o facedes.
Por onde comezamos?
Primeiro, acende o lume.
As cebolas teñen que ser ácidas,
pero deixa que se fagan para obteres un sabor novo.
Perexil. Os talos teñen máis sabor porque están máis preto da terra.
O aceite de oliva de Sicilia é o mellor polas súas orixes.
Na cociña, o equilibrio está en saber
cando tes que rebaixar o amargo co doce.
E para rematar,
engade sempre amor.
Lista!
Decidín firmar os documentos.
Queremos volver.
Teño que ensinarche unha cousa na casa.
Vale.
Abre o caixón.
Esa é a miña roupa para ir ó hospital.
Chegan para tres días e tres noites para que Biagia non se preocupe de lavala.
Abre o de abaixo.
Esa roupa é para cando morra.
Por que me dis isto?
Para que as miñas dúas fillas saiban onde están.
Cando chegas á miña idade,
entendes que estamos nesta vida de paso.
Aquí os vellos din:
"Xesús esqueceu a camisa en Castelleone."
Segundo algúns quere dicir
que é un sitio que logo se esquece.
Vés unha vez e non volves máis.
Pero a min gústame pensar que é un sitio que vale a pena
porque Xesús estivo aquí.
- Comprendes? - Si.
Todo este tempo pensei que só estaba aquí por Idalia.
E mira,
isto foi o que atopei.
Seguro que Lino se alegraría moito disto.
Lino acostumaba vir aquí para ler cando tiña que estar traballando.
Se queres, podemos convertelo no teu estudio para cando veñas.
Para as túas cousas, a túa arte. Como fas ti nos Ánxeles.
Sei que é importante para ti.
Fas cousas preciosas, que as vin eu.
Coma o teu fillo.
Si.
Erades coma dous garfos que comían do mesmo prato.
VIVA SANTA ANNA
Grazas por traerme aquí.
Estás na casa.
Subtítulos: María Suárez Seijas