W poprzednim odcinku Drużyny…
To ważny mecz.
Na drodze do Drugiej Dywizji stoi tylko Carlsbad.
Dzwoniła mama.
Chce posłać mnie do nowej szkoły.
W Wisconsin.
- Nie mogę tam wrócić. - Nie wrócisz.
UCSB szuka trenera głównego.
Będą zrozpaczone, kiedy się dowiedzą.
A jeśli Jake to szpieg?
I wykorzystuje Olive, żeby podkraść zawodniczki?
Wiem, że nie jesteś moją prawdziwą mamą.
Musisz wysłuchać Angel.
Coś ewidentnie jest na rzeczy.
Cicho rozmawiał o czymś z Holly.
Powrót do pracy ze studentami jest ekscytujący.
Zamierza wyjechać.
To nam zależy na pokonaniu Carlsbad.
Panu zależy na zostawieniu nas.
Porzucić rodzinę i przyjaźń dla władzy i pozycji!
- Chyba wie, o czym mówi. - Marvyn?
Widzisz się na wielkim stadionie? Tłumy, zgiełk, energia.
To jest twoje miejsce.
Mamy zadzwonić do twojego agenta?
Tchórz!
Głupiaś!
I tak kończy krwawa tyranka.
Porzucić rodzinę i przyjaźń dla władzy i pozycji!
Havlicek przejął piłkę. To koniec.
połączenie przychodzące
Havlicek przejął piłkę. To koniec.
Jest dość wcześnie, Sam.
Nigdy nie jest za wcześnie na dobre wieści.
Przyszła oferta z UCSB.
Trzeba dopracować parę drobiazgów, ale jest dobrze.
Gratulacje, Marvyn.
Skończysz liceum i pójdziesz do college'u.
Dobra, to świetnie.
Tylko tyle?
Żadnego: „Sam, jesteś magikiem”?
Czy chociaż: „Dzięki, że spełniłeś moje marzenia”?
To wszystko prawda, Sam.
Doceniam to. Dopiero się obudziłem.
Nie rozmyśliłeś się, prawda?
Jasne, że nie.
Właśnie na to czekałeś.
Ta szansa już się nie powtórzy.
Jestem podekscytowany.
Rozumiesz to, prawda? Że ta szansa się nie powtórzy?
Przynajmniej ze mną.
Rozumiem. Dziękuję.
Zamknijmy to i podpiszmy kontrakt.
Dobrze, to chciałem usłyszeć.
Gratulacje, przyjacielu.
Znów staniesz się grubą rybą. Ty i twoja…
DRUŻYNA
- Pewnie się do mnie nie odzywasz. - Mam wiele do powiedzenia.
Czemu nie mówiłeś?
Nie chciałem cię denerwować, dopóki nie wiedziałem, że to pewne.
Czyli wiedziałeś, że się zdenerwuję.
Nie przejmujesz się tym?
Jasne, że się przejmuję.
Nie chciałem o tym mówić, dopóki to nie było pewne. To wszystko.
A jest pewne?
Tak.
No tak…
Nigdy nie podejmujemy takich decyzji wspólnie.
Informujesz o nich i muszę je przyjąć.
To prawda. Ale…
wiesz, jak wymagająca jest moja praca. Robię to dla ciebie.
Po to, żebyś miała ładny dom, chodziła do dobrej szkoły…
Nie. Robisz to, bo uwielbiasz być trenerem.
To twoje marzenie.
Domy i szkoły są fajne, ale wolałabym mieć ciebie.
- Już masz. - Ale wyjeżdżasz.
Z tobą. Jedziemy do Santa Barbara razem.
Będziesz miała nową szkołę, przyjaciół.
- Jest tam pięknie… - Ale zostawię tych obecnych…
Chcę mieć coś do powiedzenia w sprawach, które na mnie wpływają.
Moje życie znów jest podporządkowane twojemu.
To Lucas.
Emma, to nie…
Dobra! Dawajcie. Zaczynamy!
Chcę widzieć te dłonie! W górze!
Z Carlsbad musicie być twardsze.
- Chodźcie, dziewczyny. - Słyszycie coś?
Jak brzęcząca mucha albo szczur chroboczący w ścianie.
Może świerszcz.
Tak to rozgrywacie? Dobra.
Będę mówił. Udawajcie, że nie słuchacie.
Wiem, jesteście złe. Macie prawo się gniewać.
Ale przegrywając z Carlsbad, ukarzecie tylko siebie.
Należy wam się triumf.
Pokonamy Carlsbad z Holly jako trenerką.
Była nią ostatnio, kiedy wygrałyśmy.
Nic o tym nie wiedziałam.
Koniec treningu. Do mnie.
- Właśnie zaczęłyśmy. - Koniec.
Pani trener?
Słyszałyście trenera. Koniec treningu.
Chodźcie. No już.
Co się z nimi dzieje?
To one walczą o Drugą Dywizję.
Czasem rozum nie współpracuje z sercem.
Jeśli się nie zgramy, nie pokonamy Carlsbad.
À propos, muszę ci coś powiedzieć.
Nie spodoba mi się to, prawda?
Nie wiem.
Dzwoniła trenerka McCarthy.
Pod koniec roku przechodzi na emeryturę
i uważa, że mogłabym ją zastąpić.
No nie wiem. Nie ufałbym jej.
Jest podstępna.
Racja. Pewnie próbuje namącić mi w głowie,
żeby mieć przewagę w czasie meczu.
- Tak. - Sama nie wiem, to było…
- Wielkoduszne, jak na nią? - Tak.
A jeśli to prawda?
Na ostatnim meczu mówiła, że jestem dobrą trenerką główną.
Ma rację.
Jeśli to poważna oferta, powinnaś ją przyjąć.
Ale uważaj.
Jestem dorosła.
Nie każesz mi przepraszać dziewczyn?
Nie.
Myśli, że będziemy dla niego grać po tym, jak nas zdradził?
To nieważne, bo nie gramy dla niego.
Chyba nie chciał nas zranić.
- O tym chcę pogadać. - Zniknął mój zbiór taktyk!
Dobra. Nie panikuj.
Może zostawiłaś go w domu.
Zawsze mam go w torbie. Nie ma go.
Kiedy ostatnio go widziałaś?
Nie wiem. Chyba przeglądałam go przed spektaklem Emmy.
- Pewnie gdzieś ci wypadł. - Albo zabrał go Jake.
Nie zrobił tego.
Czemu nie? Lubisz go,
więc nie mógłby zrobić tego, co już nam robił?
Wiedziałam! Mówiłam, że to szpieg z Carlsbad.
- Pamiętasz? - Czemu miałby to robić?
Bo tak działa Carlsbad.
McCarthy nigdy nie kazała robić pewnych rzeczy. Ale…
Wiedziało się, że tego chce.
Tworzy taką atmosferę.
Naprawdę pani myśli, że to zrobił?
Nie wiem.
Myślę, że to możliwe.
Bardzo możliwe.
O Boże.
Oszukał mnie.
Dobra. Nie zadręczaj się tym.
- Może trochę. - Bo cię ostrzegałyśmy.
Dlatego zniszczymy je w czasie meczu.
Dostaną taki wycisk,
że matki nie zidentyfikują ich w kostnicy.
Mysz.
Nie ujdzie im to na sucho.
Ujdzie, jeśli znają taktyki.
Musimy opracować nowe.
Holly to zrobi. To nasza trenerka.
- Nie będę waszą trenerką. - Co?
- Musi pani. - Nie chcemy tego zdrajcy.
Wiem, że was zdenerwował.
Ale podjął osobistą decyzję.
Decyzję, która jest dla niego odpowiednia.
Nadal jest waszym trenerem.
Bez trenera musicie się poddać.
Ja nie będę waszą trenerką. Okej?
Zdecydujcie.
Oto moja pierwszorzędna primadonna.
- Dzień dobry, panno Goodwyn. - Byłaś wczoraj genialna.
Rzadko widuję aktorów, którzy tak ożywają na scenie.
Co za występ. Taki prawdziwy. Taki surowy.
Coś cię zainspirowało.
Tak. Mój tata.
Myślałam, że wymienisz mnie.
Ale widocznie wywarł na ciebie duży wpływ.
Ciekawe. Co powiedział?
Przyjmuje pracę w UCSB i odchodzi z Westbrook w przyszłym roku,
a ja razem z nim.
Muszę iść na lekcję.
Zaraz, on…
naprawdę odchodzi?
- Widzę, że pani też nie powiedział. - Nie.
Nie powiedział.
To po prostu… Tak właśnie robi.
Teraz muszę wyjechać z jedynego miejsca, w którym…
- Przepraszam. - Nie, kochanie. Chodź.
Chodź do mnie.
Posłuchaj.
Wszystko będzie dobrze.
Rozumiesz?
Carlsbad wykradło zbiór taktyk?
To moja wina.
Nie do końca. To wina Olive.
Możesz przestać? Możesz choć raz tak nie robić?
- To mogła być McCarthy. - Serio?
Ma różne triki, gierki…
Niektórzy uczniowie Carlsbad dręczyli Samanthę.
- Żeby nie zagrała. - Co?
Dręczyli cię? Jak?
Wydzwaniali do mnie, wrzucali okropne rzeczy na moje profile.
To po prostu straszne.
Dlatego udajesz, że masz kontuzję kostki?
Tak.
- Skąd pan wiedział? - Bandażowałaś złą nogę.
Dwa dni z rzędu.
Nie rób tego więcej koleżankom z drużyny.
Udawałaś przez cały ten czas?
Tak, wiem. Przepraszam.
- Zamierzałam zagrać. - Na pewno zagrasz. Potrzebujemy cię.
Czego jeszcze…
potrzebujecie?
- Nowych taktyk. - Nowych taktyk.
Czegoś jeszcze?
Po raz pierwszy, po raz drugi…
Dobra.
- Trenera. - Trenera.
Dobrze zrozumiałem?
Potrzebujecie kogoś, kto przygotuje nowe taktyki i mam was trenować?
Tak, trenerze.
Tylko jedno „tak, trenerze”?
Tak, trenerze.
Lepiej. To znaczy, że znów mnie lubicie?
Powiedzmy, że nie lubimy Carlsbad bardziej niż pana.
- Dobra. Przeżyję. - Tak?
A teraz idźcie. Muszę opracować taktykę.
Czyli McCarthy?
Niedobrze, co?
- To zła wiadomość dla ciebie. - Wiem.
Jeśli naprawdę zamierza cię tam ściągnąć…
Chcesz przebywać w takim otoczeniu?
Chcę zmienić to otoczenie.
Gdy śpiewałaś pieśń do sztyletu, czułam się jak sztylet.
Jesteś gwiazdą, Harper.
Ty też, Carolyn.
Nie, gwiazdą jest Louise.
I może Samantha.
Ja jestem piątą zawodniczką.
- Proszę. - Dziękuję.
Dla mnie jesteś numerem jeden.
Tylko dla ciebie.
- Ciebie wszyscy uważają za gwiazdę. - Bo tak jest.
Ale dziś wszyscy mówili o niej.
Nie o mnie.
Nawet matka ją przytulała.
Rzadko się przytula.
Próbuje odebrać mi rolę.
- A teraz próbuje… - Przestań.
Nie próbuje odebrać ci matki.
O rany.
Powiedziałaś „przestań” i przestałam.
Tylko tobie się to udało.
Emma ma teraz wiele na głowie.
Chcesz posłuchać?
Od ciebie?
Jasne. Opowiedz.
Czyli klamka zapadła?
Na to wygląda.
Próbowałam go przekonać, ale…
Rodzice są samolubni. Zawsze robią, co chcą.
Jeśli nie da się czegoś zmienić, trzeba wykorzystać to na maksa.
Jak? Mam do wyboru mamę w Wisconsin i tatę w Santa Barbara.
Santa Barbara jest niedaleko. Mam samochód.
Dzięki.
Tata naprawdę cię kocha.
Masz szczęście.
Mogłoby być gorzej. Dużo gorzej. Wierz mi.
Tak. Wierzę.
Masz rację. Ale czemu wszystko zawsze kręci się wokół niego?
Bo ty jesteś silniejsza.
Dasz sobie radę.
Czasem wolałabym nie być tą silną.
Kocham cię, Emma.
Też cię kocham.
Masz wielki talent.
Wiem, przez co przechodzisz.
Nie jesteś sama.
Będę przy tobie i pomogę, jeśli tylko zdołam.
Pięknie, Harper.
Dzięki, Carolyn.
O rany.
Dzięki, Harper. I Mysz.
Widzimy się wieczorem na spektaklu.
Dobra.
Nie wspomniała o moim talencie.
To ty, D?
Miałaś być w przyszły weekend.
Chciałam… Musiałam cię zobaczyć.
Mamy wiele do omówienia, co?
Tak jakby.
Zostawię was same.
Christina mówiła, że byłaś wściekła, gdy się dowiedziałaś.
Byłam w szoku.
Ale już mi przeszło, po prostu…
Nie wiem, co to oznacza. Wszystko jest takie samo, ale inne.
Wiem, kochanie.
Nie ma prostych odpowiedzi.
Opowiedziała ci o tym, ale na pewno masz pytania,
dlatego tu jestem.
Jak go poznałaś?
Byliście zakochani? Pobraliście się?
Na szkolnej dyskotece.
Kochałam go, bo miałam 16 lat.
Nie pobraliśmy się.
Mogę go poznać?
Nie mam pojęcia, gdzie on jest.
Zamierzałaś powiedzieć mi prawdę?
Zamierzałam, kiedy nadejdzie czas.
Ale nigdy nie nadszedł.
Bo się bałam.
Przepraszam.
Żałuję, że ci nie powiedziałam.
Nie żałuję tego, co się stało.
Widziałam, jakie życie dali ci moja siostra z mężem…
Lepsze niż wszystko, co mogłam ci dać.
Tego trochę żałowałam.
Ale przysięgam, nie byłam wtedy gotowa na dziecko.
A teraz?
Jedno już mam.
Koszmar pustego pergaminu.
Bill Shakespeare i ja wiele razy mierzyliśmy się z tym demonem.
Blokada pisarska?
Próbuję opracować nową taktykę na mecz z Carlsbad,
ale sam nie wiem, mam…
Poczucie winy, bo nas zostawiasz?
Wybacz, chciałem ci powiedzieć. Nie byłem pewien…
Co myślisz o związkach na odległość?
Nie myślę.
Próbowałam tego z ojcem Harper i jestem dumną singielką.
Czyli też przyszłaś tu, żeby na mnie krzyczeć?
Nie. Chciałam ci coś zaproponować.
Nie martw się, nie ślub.
Boże. Twoja mina.
Wiem. Przepraszam.
Nie…
Emma nie chce wyjeżdżać z Westbrook.
Wiem, ale jaki mamy wybór?
Zawsze jest wybór.
Może zostanie ze mną i będzie nadal uczyła się w Westbrook?
To bardzo miłe, ale czemu miałabyś to robić?
Nie chcę tracić jednego ze swoich największych talentów.
Jako trener na pewno rozumiesz.
Tak. Ale chodzi o coś więcej.
Jak ty to nazywałaś? „Podtekst”?
Marvyn, jestem pod wrażeniem.
Ale dlaczego zakładasz podteksty?
Po pierwsze Harper i Emma kiepsko się dogadują.
Dam sobie radę z Harper. Więcej szczeka, niż gryzie.
Nie lubię tego przyznawać, ale jestem przede wszystkim matką.
A jeśli Emma potrzebuje domu, mogę go jej zapewnić.
Uważam, że jest cudowna.
Ja też.
- Przemyśl to. - Dziękuję. To strasznie miłe.
Dobra.
Fajnie było.
- Jak możesz mnie o to oskarżać? - Tylko to ma sens.
Zbiór taktyk mógł zaginąć na milion sposobów.
Roztrzepana kumpela go zgubiła.
Ktoś go schował dla żartu. Zostawiła go w domu.
Ale tak się nie stało, bo to ty go zabrałeś.
Miałeś motyw i okazję,
poza tym już nas tak traktowałeś.
Przepraszałem za to. Myślałem, że mamy to za sobą.
Też tak myślałam.
To by było na tyle.
Nic nie przekona cię, że tego nie zrobiłem.
Jeśli jesteś niewinny, udowodnij to.
Jak miałbym to zrobić?
Nie wiem. Wymyśl coś.
Nie ma sensu.
Oceniasz mnie przez pryzmat tego, kim byłem, a nie kim jestem.
Kiedy przyjęłam tę posadę i musieliśmy wyjechać z Ohio,
Marshall nie był zadowolony, nasze dzieci też nie.
Nie odzywali się dwa tygodnie.
Obrażeni?
Zabawne, że według nich to działa.
Lubię milczenie.
- Ja też. - Tak?
Zdrowie.
Nie wierzę, że to powiem, ale…
- Chyba będę za tobą tęskniła. - Nie wierzę, że to mówisz.
- I George. - George.
Nie przyznałby się,
ale chyba myśli, że stajecie się przyjaciółmi.
To prawda?
Prawda George'a.
A co z meczem z Carlsbad? Wygracie, prawda?
Tak.
Martwisz się?
Nie martwię się. Wierzę w ciebie.
To ostatnio dość rzadkie.
Tak.
Drużyna wciąż się na mnie gniewa.
Spójrz, jak się tym martwisz.
Proszę cię. To dzieciaki.
Dziewczyny o tym zapomną.
Dziewczyny?
Niedawno nazywałeś je płytkimi nastolatkami.
- Nie nazywałem ich tak. - Owszem.
Mówiłam, że zbudujesz z nimi więź.
- Proszę cię. - Nie proś.
Inaczej nie gniewałyby się, że odchodzisz.
Ciekawe.
Co?
Jak ty to zrobisz?
Jesteś już inną osobą. Myślisz, że łatwo będzie
wrócić do dawnego siebie, ale ten facet już nie istnieje.
Owszem, istnieje.
Istnieje.
Co?
Myślę o kłamstwach, które sobie wciskamy, żeby przetrwać.
POŚWIĘCENIE
POKONAĆ CARLSBAD
SZATNIA DZIEWCZĄT
Panie sędzio?
Mecz zaczyna się za dziesięć sekund. Drużyna pana potrzebuje.
Idzie pan, prawda?
- Pięć sekund. Jest pan ich trenerem? - Nie wiem.
- Pięć. - Trenerze!
- Cztery. - Potrzebujemy…
- Trzy. - Trenerze!
- Dwa. - No już!
Jeden.
Koniec. Wypada pan.
Westbrook rezygnuje. Carlsbad wygrywa.
- Kto rządzi? - Carlsbad!
Nie. Jestem ich trenerem.
Nie rezygnuję.
Za późno, Marvyn. Nie obchodzimy cię.
O czym ty mówisz? Jestem tu. Stoję tu.
Tak. Znów się okłamujesz.
Powtarzasz, że chcesz odejść, więc odejdź.
Tato? Pomóż mi.
Emma?
- Emma, jesteś tam? - Utknęłam.
Emma!
- Pomóż mi. Utknęłam. - Emma!
- Tato, pomóż! Jestem uwięziona. - Emma!
Emma!
Pomóż mi. Jestem uwięziona.
- Emma! - Pomóż mi!
Pomóż!
Emma!
Dzień dobry.
Jesteś zmęczony.
Kiepsko ostatnio sypiam.
Wiem, że bardzo chcesz zostać w Westbrook
i pojawił się pomysł, który… może ci się spodobać.
Nie przyjmiesz pracy w UCSB?
Przyjmę.
Dziwnie to zabrzmi, ale Maggie…
panna Goodwyn zaproponowała, żebyś w przyszłym roku mieszkała u niej.
Z nią i Harper? Nie ma mowy.
Wiedziałem, że tak powiesz,
ale chciałaś współdecydować.
- Więc myślałem… - Jadę z tobą do Santa Barbara.
- Chcesz stąd wyjechać? - Nie.
Ale po raz pierwszy od dawna czuję, że wreszcie mam tatę.
Nie chcę tego stracić.
Jeśli muszę wybierać, a chyba muszę, to wybieram ciebie.
Nawet jeśli będę musiała wszystko poświęcić.
Jesteś pewna?
- Już to robiłam. Mogę znowu. - Dobra.
Do zobaczenia.
Kryjesz się?
- Przed tobą. - Jak nowa taktyka?
- Dobra, milczę. - Trenerze!
Przedstawiam moją nową mamę.
Trener Barrett, trener Korn, ciocia Angel.
- Miło was poznać. - Mnie również.
- Chodź, pochwalę się tobą. - Idź.
To dłuższa historia.
- Słyszeliśmy. - Świetnie.
Wydaje się szczęśliwa.
O tak. Uwielbia ją.
Angel zawsze była jak błyszcząca moneta.
Pani zawsze będzie jej mamą.
Proszę jej to powiedzieć.
Patrzy na mnie i widzi starą, przetartą ćwierćdolarówkę.
Są warte więcej od centów.
- Trudny jest, co? - I to jak.
Tracę ją.
- Nieprawda. - Tracę.
Przez 16 lat każde rozwalone kolano bolało mnie bardziej niż ją.
Ocierałam jej każdą łzę.
Czytałam jej każdą bajkę.
Otulałam ją do snu. Całowałam w czoło.
Aż pewnego dnia pojawia się nowa, lśniąca moneta. Spodziewałam się tego.
To świetna ciocia.
Ale nie ma pojęcia o byciu matką.
A kiedy wróci do swojego życia i złamie Destiny serce,
a zrobi to, bo taka właśnie jest,
będę przy niej i poskładam ją w całość.
Nie wiedzą, jak się dla nich poświęcamy.
Pewnie na tym polega ta praca.
Idę ich szukać. Dbajcie o naszą córkę.
Będziemy.
Co?
Nic.
Powiedz. O co chodzi?
Myślisz, że sam jesteś tą lśniącą monetą?
Presja rośnie.
Nie znam takiego słowa jak „presja”.
Zna pan słowo „skucha”?
Cicho. Przygotuj się, żeby zebrać ją spod kosza.
Już?
W razie czego – jestem tu.
Dziękuję.
Wczoraj przed meczem myślałem, że macie potencjał jako drużyna.
Po meczu zrozumiałem, że macie potencjał, żeby być świetne.
- Serio? - Możemy być świetne?
Bardzo bym chciał być twoim kolegą z drużyny.
Uwielbiam cię trenować.
Mogę pana przytulić?
Ktoś musiał wynająć dom.
Serio? Czy ty…?
Nie przeniosłaś się tu, żeby mieszkać w hotelu.
Zwykle nie interesuje cię, co u mnie.
Jestem tu teraz.
- Chcesz iść na kolację? - Jasne.
Ja kocham cię bardziej niż koszykówka.
Też cię kocham.
SYRENY
ZBIÓR TAKTYK
Prosto z drukarni.
- Miałeś blokadę. - Coś mnie zainspirowało.
Rozdaj je, proszę.
- Dobrze. - Dziękuję.
Wzywałeś mnie?
Nie gram dla ciebie. Po co tu jestem?
Dowiesz się. Usiądź. Zająłem ci miejsce.
Dobra, dziewczyny.
To kluczowy element. Punkt zwrotny.
„Poświęcenie”.
Najlepsza zawodniczka ściągnie na siebie podwójną obronę,
poświęci się i przekaże piłkę dwójce.
A dwójka poda najmniej oczekiwanej zawodniczce.
To ona wykona rzut.
Ta, której praca pozostaje niezauważona.
Ta, która zawsze jest obecna i robi swoje.
Na tym polega bycie rodzicem, nie?
Długo zajęło mi zrozumienie, co oznacza bycie tatą.
Z początku myślałem, że chodzi o zaspokajanie potrzeb.
I tak jest. Częściowo.
Potem pomyślałem, że trzeba spędzać czas z dziećmi. To ważne.
Potem uznałem, że nie. Dyscyplina. To kluczowe.
Dyscyplina. Ustalanie granic, zasad i kar.
A potem…
Nagle mnie oświeciło.
Bycie rodzicem polega na poświęceniu.
Poświęceniu własnych potrzeb i pragnień dla dobra dziecka.
To zobowiązanie na całe życie.
A na końcu nie zdobywasz trofeum, sztandaru ani lśniącego pierścienia.
Nie.
Wygraną, wartą wszystkich poświęceń,
jest wychowanie dziecka na tyle troskliwego,
na tyle mądrego i pełnego współczucia,
na tyle kochającego, by stać się lepszą wersją ciebie.
Na tym polega bycie rodzicem.
Ja…
Zrezygnowałem z oferty UCSB.
- Co? Poważnie? - Co? Nie wierzę.
Owszem, to byłoby dobre dla mojej kariery.
Myślałem, że właśnie tego chcę,
ale byłoby to złe dla was.
Złe dla ciebie, Emmo.
A na koniec zrozumiałem, że to złe również dla mnie.
Zawsze byłem lśniącą monetą.
Facetem w świetle reflektorów, w centrum uwagi.
To było przyjemne.
Ale przyjemniej jest być tutaj.
Z wami wszystkimi.
I z tobą, Holly.
A zwłaszcza z tobą, Emmo.
Miałem napisać nowy zbiór taktyk dla drużyny. I to zrobiłem.
A ostatecznie napisałem też nowy dla siebie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Na co się gapicie? Do roboty. No już!
Wisconsin!
Utrzymuj pozycję.
Tutaj, Olive.
Dobra. Wisconsin. Dawajcie.
Tak! Dobrze!
- Macie to! - Ładnie! Dobrze.
Musisz utrzymać pozycję.
Obrona ją okrąża, biegniesz w prawo.
- Jeszcze raz. - Tu!
- Dobrze! Dawaj! - Tak!
Tak, Samantha. Dobrze!
Dobrze! Dawajcie!
Nie przeszkadzajcie sobie.
Potrzebujecie treningu.
Wpadłam, żeby zamienić parę słów z Holly.
- Tak. - Biuro.
Chodźmy do mnie.
Przykro mi, że twój tatuś poszedł na ugodę.
Musi oddać całą tę kasę.
- Jest okej. - Dziękuję.
Może za rok nie będzie cię stać na tę szkołę.
- Carlsbad zaprasza do Pierwszej Dywizji. - Dość.
Wiem. Nic nie mów. Nie mogę się powstrzymać.
Po co tu jesteś? Oprócz zastraszania mojej drużyny.
Nie odezwałaś się po naszej rozmowie
i zaczęłam się martwić, że może nie potraktowałaś oferty poważnie.
Więc…
Co to jest?
Umowa na trenowanie Carlsbad w przyszłym roku.
Podpisana przeze mnie i dyrektora.
O rany.
Hojna oferta.
Dużo więcej, niż zarabiasz tutaj.
Przejrzyj ją. Brakuje tylko twojego podpisu.
Chwileczkę.
Umowa obowiązuje w razie twojego przejścia na emeryturę.
Przechodzisz na emeryturę?
Zdecydowanie.
Zależy, jak się sprawy potoczą.
Oczywiście nie będę chciała odchodzić po przegranej z tym facetem.
Rozumiem.
Czyli odchodzisz, jeśli nas pokonacie?
- Pokonamy was. - Tak?
Skąd ta pewność?
Bo kazałaś drużynie dręczyć Samanthę?
Nic o tym nie wiem.
Ale wiesz o zbiorze taktyk, który wykradłaś.
Tak. Gdybyśmy znały waszą taktykę, byłoby wam dużo trudniej.
Czyli o co prosisz?
Proszę, żebyś to rozważyła.
Łańcuch jest tak mocny, jak najsłabsze ogniwo.
Masz tam wiele słabych ogniw.
W twoim interesie jest zerwać kilka.
Rozumiem.
Wolę pokonać cię na boisku.
Dobrze.
Tylko pamiętaj…
To moje boisko.
- Kto rządzi? - Carlsbad!
LICEUM CARLSBAD
Terytorium wroga.
PIERWSZA DYWIZJA OKRĘGOWE MISTRZYNIE
Subtelne. Rozumiemy. Dużo wygrywacie.
Czemu jest tu z tysiąc stopni?
Tylko 42, według termostatu, którego nie da się wyregulować.
Typowa McCarthy i jej sztuczki.
Uwielbia takie gierki.
Dziwne, że nie ma tu pająków.
- No co? Kiedyś tak zrobiła. - Rany…
- Syreny do kitu! - Gorąco tu.
Boże, ilu ich tam jest?
- Są żądni krwi. - Naszej krwi.
- To nieważne. - Jasne, że ważne.
- To my jesteśmy na boisku. - Racja.
Louise, jakie są wymiary boiska do koszykówki?
Ma 15 na 26 metrów.
Mysz, a jaki jest obwód standardowej piłki?
To 72 centymetry, trenerze.
Zabawne, że choć to miejsce wydaje się takie przerażające,
boisko i piłka są dokładnie tej samej wielkości,
co te, z którymi trenujecie.
A cała reszta, to skandowanie, upał i transparenty,
to tylko szum.
Zbierzcie się. Weźcie się za ręce. No już.
Utwórzmy krąg.
Zamknijcie oczy.
Odliczę teraz od pięciu.
Z każdą liczbą pozwalajcie szumowi zniknąć. Dobra?
Pięć.
Oddech. Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Cisza.
Teraz powoli otwórzcie oczy.
Działa lepiej, niż myślałem.
Uwaga! Wszyscy wychodzą!
Co tam się dzieje?
Przepraszam. Pójdę sprawdzić.
Zostańcie tu.
SIŁA ATAKU – DUMA KOBR
Co, do cholery?
Biegiem!
To pszczoły?
Chodź!
- W porządku? - Tak. A ty?
Czemu McCarthy to zrobiła?
- To chyba nie ona. - To kto?
Hej! Ty to zrobiłeś. Albo oni.
- Dyskwalifikacja. - Zwariowałaś.
Nieczyste zagrania to twoja specjalność.
Niezależnie od przyczyny,
brak boiska oznacza walkowera, pani trener.
Bzdura! Jeśli trzeba, zagramy z pszczołami.
Nie zagramy z pszczołami.
Zagramy w Westbrook.
Oczywiście. Tego chciałeś. Przewaga gospodarza.
Pokonamy was i bez niej.
Gramy u nas. Bez fanów, sztuczek, zastraszania.
Czysta koszykówka. Piszesz się na to?
Pocałuj mnie w dupę.
- Dobra. - To lub walkower.
Nie podam ci Drugiej Dywizji na tacy.
Chcesz jej? Musisz ją sobie wziąć.
Dobra. Do zobaczenia za godzinę.
Oczywiście najtrudniejszy mecz nadchodzi po najtrudniejszym roku, jaki miałam…
jaki miałyśmy.
Żałuję, że moje mamy…
a raczej moja mama i ciocia Angel nie mogły tam być.
Ale rozumiem decyzję trenera.
To była czysta koszykówka.
To było czyste piekło.
To chyba karma za symulowanie kontuzji.
Gdzieś w głębi Savannah jest może miła, ale trzeba kopać głęboko.
Spodziewałam się różnych przebiegów meczu,
ale nie takiego.
Trener powtarza: „Oczekujcie nieoczekiwanego”.
I to właśnie dostałyśmy.
Wszystko sprowadzało się do jednej taktyki…
Poświęcenia.
GOSPODARZE – GOŚCIE
Cztery sekundy.
Wiele może się zdarzyć. Musi się udać.
Musimy być precyzyjni, skupieni i zdeterminowani.
Ani sekundy do stracenia.
- Gotowe? - Tak, trenerze.
A ty, Mysz? Wszystko zależy od ciebie.
Jestem Carolyn.
Dobra, Carolyn. Gotowa?
- Gotowa. - Dobrze.
Pokażmy McCarthy, co ją czeka.
Myśli, że jest gwiazdą, więc sięgnie po swoje gwiazdy.
Podwójne krycie Louise i Samanthy.
Savannah, masz rządzić.
- Dawaj! Naprzód! - Już!
Mocna końcówka. Już!
- Tak! - Dawaj!
GOSPODARZE 58 – GOŚCIE 56
Tak!
Historia naszych dążeń, by przejść do historii Westbrook,
stała się historią poświęceń, których to wymagało.
Wszyscy musieliśmy z czegoś zrezygnować,
ale w zamian zdobyliśmy coś dużo cenniejszego: rodzinę.
Nie mówiąc o tym.
GRATULACJE!
SYRENY Z WESTBROOK DRUGA DYWIZJA
O Boże. Jestem zachwycona.
Płaczę.
Jasne, że tak. Zawsze płaczesz.
- Miał swoje momenty. - Wiele momentów.
Olive, to było wspaniałe.
Mówiłam, że chcę być dumna. I jestem.
Dziękuję. To pani mnie do tego skłoniła.
Owszem. Następnym razem pamiętaj: to mój dobry profil.
- Zrozumiano. - Dobra.
Gratulacje dla wszystkich.
Za rok: Pierwsza Dywizja!
Pewnie się cieszysz.
Ja się cieszę, że to koniec tego telefonu.
Nie skończyłam. Muszę dokręcić końcówkę.
To dobra końcówka.
Nie można podważać wizji reżysera.
Dzięki, Mysz.
To znaczy Carolyn.
Muszę już lecieć.
Zanim pójdę, opowiedz, jak ci się przyśniłem.
- To nie był sen o tobie. - Nie wiem. To twój sen.
Byłem sędzią, mówiłem ci, co robić. Jak w życiu.
Nie mówisz mi, co robić.
Dokładnie tak jest.
- Nieprawda. - Tak.
- Przez godzinę tygodniowo mówię ci… - Nie.
Mam sugestię. Idźcie do Shot Clock,
napijcie się piwa i spędźcie razem trochę czasu?
- Świetny pomysł. - Tak.
- Oszalałaś? - Zaprzyjaźnij się.
Jutro o 20.00?
- Jutro? - Tak. Napiszę SMS.
- Nie masz mojego numeru. - Mam.
- Przeraża mnie. - Lubi cię.
Nie próbuję wprosić się na przyjęcie,
ale nasz bileter znalazł to w dniu premiery Beth Macbeth.
- O rany… - Zbiór taktyk.
Używamy tych samych segregatorów.
Przykro mi, że tak późno!
Czyli go nie wykradziono?
Nie.
Muszę zadzwonić.
Czy powiedziałeś, że mnie kochasz,
dlatego że miałam wyjechać?
Tak. W ogóle nie mówiłem szczerze.
Ja też nie.
Żeby było jasne: naprawdę tego do ciebie nie czuję.
Też cię nie znoszę.
- Chcesz go zabić, co? - Całym sobą.
Nie chcę kręcić się po miejscu zbrodni.
- Bądź miły. - Dobra.
Chodź, Harper!
Musimy podkarmić zakwas.
Przykro mi, ale nic z tym nie zrobisz. Ona dorasta.
- Wiem. - Robi się całkiem wysoka.
Jeśli rodziny Louise nie będzie stać na tę szkołę w przyszłym roku…
- Zwolni się miejsce… - Marvyn.
Wiesz co? Muszę odebrać.
Nie spodziewałam się, że zadzwonisz.
Dzwonię, żeby pogratulować ci zwycięstwa.
To nie w twoim stylu.
Dobrze mnie znasz, Holly.
To, jak mi się wczoraj postawiłaś, naprawdę mnie zaskoczyło.
Nie wzięłaś koperty.
Nie przyjęłaś oferty, nie połknęłaś haczyka.
- Wykazałaś się siłą charakteru. - Dziękuję.
Dlatego chciałabym, żebyś zastąpiła mnie na stanowisku trenera głównego,
kiedy odejdę na koniec semestru.
A odejdę.
Chwila… Mówisz poważnie?
Śmiertelnie poważnie.
Zaczekasz chwilę? Hej!
- Odłóż telefon! - To Olive. Pilna sprawa.
Żadnych telefonów.
Masz sprzątnąć każdą przeklętą pszczołę, którą tu wypuściłeś!
Tak, te pszczoły to ja.
Wytłumaczę, kiedy się zobaczymy. Gratulacje.
Szoruj!
Dobrze.
Zastanów się nad tym.
Jeśli chcesz, ta posada jest twoja.
Co zamierzasz?
Nie wiem.
Nie ufałbym jej. Coś knuje.
Coś knuje. Nie wiem tylko, o co chodzi.
Co będzie z tego miała?
Mnie.
Myślę, że mówi poważnie.
A jeśli tak jest?
Właśnie tego chciałam, prawda?
Walczyłbyś ze mną i drużyną z Pierwszej Dywizji.
Pokonaliśmy je dwa razy.
Ale ja bym je trenowała.
- Co, boisz się? - Nie boję się.
To wy się boicie.
Dobra. Dawaj.
No dobra… Czyli to prawda?
Tak.
Gratulacje.
Ciężko na to pracowałaś. Myślę, że będziesz świetna.
Czas na ostatnie ujęcie do mojego dokumentu.
Jak się zakończy?
Tak jak wszystko. Nowym początkiem.
Zrobisz nam zdjęcie jako drużynie Drugiej Dywizji?
Chcesz coś powiedzieć, tato?
Zawsze chcę coś powiedzieć.
Wiecie…
To był…
To był ciężki rok, prawda?
Dla wszystkich.
Wszyscy przez coś przechodziliśmy.
Wszyscy coś poświęciliśmy.
Ale przetrwaliśmy nawet te trudne chwile, prawda?
Przetrwaliśmy.
Znacie powiedzenie: „Co cię nie zabije, to cię wzmocni”?
Kto czuje się dziś mocny?
Kocham was.
I jestem z was bardzo dumny.
Z was wszystkich.
Syreny na trzy.
Raz, dwa, trzy!
Syreny!
SYRENY Z WESTBROOK DRUGA DYWIZJA
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek