W poprzednim odcinku Drużyny…
- Rzuć krzesłem! - Proszę zejść.
Próbujesz od nas odejść?
Próbowałem. Nigdzie się nie wybieram.
Klątwa ciążąca nad spektaklem dała o sobie znać.
Potrzebujemy nowej aktorki.
Naprawdę tego chcę.
Rolę główną Beth Macbeth otrzyma…
- Harper Schapira. - Tak!
Starałam się o główną rolę, ale pokonała mnie Harper.
Pomogę ci poćwiczyć po szkole.
Jesteś najlepsza.
Co za przyjaciółka.
Powiedz, że ci się podoba.
- To osobista piosenka? - O tobie.
Mogłaś zostać jej matką po porodzie.
O rany.
…przejął piłkę!
Randy, co tam?
UCSB szuka trenera głównego.
Chcą z tobą gadać.
UNIWERSYTET KALIFORNIJSKI
TRENER GŁÓWNY
Miły akcent.
Arielle, dyrektorka sportowa.
WITAJ TRENERZE GŁÓWNY
- Wielka fanka. - Dziękuję. Miło mi.
Dzięki, że nas sobie przedstawiłeś, Randy.
Wiem, kiedy ktoś do siebie pasuje.
Chef Hamada przygotował sushi Marvyn Korn na twoją cześć.
Ciekawe, co to takiego.
- Takie, jakie lubi Korny Korn. - O Boże.
Błyskotliwy sposób na odbudowę wizerunku.
- Tak. - Zrobiły to dziewczyny…
Świetne.
Pewnie cieszą się na Drugą Dywizję.
Staramy się.
Proszę cię. Dasz radę.
Cały on. Ma cytryny, robi lemoniadę.
Właśnie na to tutaj liczymy.
Nasi zawodnicy mają potencjał, ale musisz wprowadzić ich
i nas na nowy poziom.
Trzeba zbudować zwycięską mentalność,
a ja umiem wygrywać.
Niewątpliwie.
Co powiesz na małe wprowadzenie?
Może poznasz naszych zawodników?
To eksperyment.
Sprawdzisz, jak dogadujesz się ze studentami.
To co innego niż licealistki.
My się o to nie obawiamy.
Jasne. Wy nie, ale rada tak.
Wiesz, jacy są. Zrób to dla nas. Może będzie fajnie.
Chętnie poznam paru zawodników.
Świetnie. Przygotuję wszystko.
Popatrz, Marvyn.
Pomyśl, że tam jesteś.
To jest twoje miejsce.
Każdy kocha piękne powroty.
DRUŻYNA
Kolana w górę.
Dawajcie, dziewczyny. Ładnie, Mysz.
Kolana w górę, Olive.
Słyszałaś. Kolana w górę.
- Proszę. - Dobrze.
- A to nowość. - Co?
Podłączasz się pod mój trening?
Wreszcie trenujesz tak jak ja.
- Uczysz się od najlepszych. - Sprytne.
Skomplementowałeś sam siebie.
Proszę. Muszę ci coś później powiedzieć.
- Powiedz teraz. - To zbyt duża sprawa.
- Nie możesz tak robić. - Ale zrobiłem.
Chodźcie, dziewczyny. Do mnie.
Dobrze.
- Dobra robota. - Przed nami ważny mecz.
Na drodze do Drugiej Dywizji stoi tylko Carlsbad.
Zniszczymy je.
Syreny na trzy!
- Nie teraz, Mysz. - To było dobre.
Drobne ogłoszenie. Właściwie duże ogłoszenie.
Jak widzicie, kółko teatralne wystawi w naszej hali spektakl.
Pana dziewczyna używa naszej hali.
Wiemy, kto nosi spodnie w tym związku.
Wiemy, kto zrobi pięć okrążeń.
Już!
Tym, które nie krytykują mojego związku,
powiem, że spektakl nie przeszkodzi w treningach.
To dobrze, mamy dużo pracy przed meczem z Carlsbad.
To mi się podoba! O ten entuzjazm chodzi.
Macie go. Dobrze. Samantha, gotowa?
Co wieczór studiuję zagrania.
- Ciężko to spamiętać. - Po to trenujemy.
Ćwicz, a wejdzie ci to w krew.
Może trzy treningi dziennie?
Nie sądzę. Nie…
Wierzcie lub nie, ale można się przetrenować.
Dbajcie o siebie, dobra?
Dołączycie do Louise?
Nie krytykowałyśmy jego dziwnego związku.
Ty to zrobiłaś.
Tak. Czyli okrążenia.
Dobrze.
Są w formie.
To dobrze.
Powiedz mi to, czego nie mogłeś powiedzieć.
- Dlatego biegają? - Tak.
- Jestem pod wrażeniem. Dobre. - Dzięki.
Jak? Byłeś w więzieniu dla trenerów.
To zwolnienie warunkowe.
Wiesz, co najbardziej im się podoba?
- Korny Korn. - Skąd wiesz?
Mówiłam, że cię uczłowiecza.
A ty: „Nie tego uczelnie szukają w trenerze”.
- Nie mówię tak. - Jesteś nieznośny.
Naprawdę odchodzisz?
Nie złożyli jeszcze oferty, ale mam poznać paru zawodników.
Kto o tym wie?
Nikt. I niech tak pozostanie do czasu, aż złożą ofertę.
A co z Sherilyn?
Nie.
- Nie chcesz jej uprzedzić? - Nie. Tylko ciebie.
Czemu mnie?
Bo jeśli odejdę… chcę, żebyś zajęła moje miejsce.
Jako trener główny?
Idealnie się nadajesz.
- Jeśli chcesz. - Wiesz, że tak.
To dobrze.
Więc postanowione.
Wskażę jej ciebie. Ale jeszcze nie teraz.
- Tak, dobra. - Dobra.
Co się stało?
W porządku?
Nie wiem. Chyba ją skręciłam.
Dobra, nie panikuj.
Możesz ruszać?
Niespecjalnie.
Zanieście ją do szatni, niech przyłoży sobie lód.
Pomóżcie jej. Dobrze.
Powoli.
Będą zrozpaczone, kiedy się dowiedzą.
Nie mówiąc o Emmie.
To dzieciaki. Przeżyją.
Zajmijmy się rozgrywającą.
Premiera za parę dni.
Denerwujesz się?
Myślałem, żeby zagrać nago.
Brzmi nieźle.
Czekaj, co?
- Co się z tobą dzieje? - Przepraszam.
Dzwoniła mama.
Kończy pracę we Włoszech i chce
posłać mnie w przyszłym roku do szkoły, którą się jara.
Ta szkoła jest… w Wisconsin.
Chcesz tam wracać?
Żartujesz? Chcę tu zostać. Na tysiąc procent!
Dobra.
Jak zareagowała, kiedy to mówiłaś?
Nie mówiłam.
Strasznie by się zmartwiła.
Miałam tu przyjechać na jakiś czas.
Może namów tatę, żeby jej powiedział.
Nie. Sprawa opieki nade mną jest trudna. Poza tym to mój problem.
- Więc co zamierzasz zrobić? - Teraz?
Teraz idziemy na próbę techniczną spektaklu.
Cieszysz się na widok Harper w świetle reflektorów?
Co ty wyprawiasz?
Mam na głowie mamę i premierę, nie mam siły na Harper.
Dobra.
Miło, że dołączyłaś, Harper.
Gdy jestem w kostiumie, mów mi Beth. To moja metoda aktorska.
Miałam przymiarki.
To próba techniczna. Nie powinnaś być w kostiumie.
Smucisz się, że dostałam twoją wymarzoną rolę.
Tata załatwił ci tę szkołę,
ale tej roli ci nie załatwi.
Tylko twoja mama mogła to zrobić.
Jedyne, co kiedykolwiek dała mi matka, to czysty talent.
Talent?
Masz talent tylko do manipulacji.
Uważaj, Korn.
Nie chcesz ze mną zadzierać.
Poprzestanę na przyćmieniu cię.
Drogie panie.
Może przekierujemy tę energię na spektakl?
- Masz męża! - Mimo że go kocham…
Widzę ciacho w telewizji – mówię.
Okrutne.
To środek profilaktyczny. Jak cynk.
W małżeństwie o takim stażu
odrobina zazdrości to sól na brzegu szklanki.
Co porabiacie?
Poniedziałkowa Margarita. Nie byłeś zaproszony.
Pytanie brzmi: co ty tu robisz?
Usłyszałem na korytarzu muzykę mariachi.
Czemu nie w knajpie?
Poniedziałkowa Margarita to stan umysłu.
Jeśli w poniedziałek pijemy margarity, to jest Poniedziałkowa Margarita.
A knajpa była zamknięta. Gapisz się na moje fajitas?
Nie lubię ich.
One ciebie też nie.
Naruszasz świętość Poniedziałkowej Margarity,
więc wracaj do domu. Dziękuję.
- Pa. - Pa.
Nic jej nie powiem.
Czego nie powiesz? Co przede mną ukrywasz?
Masz długi język.
Nie mogę zostawić was samych. Powiedz jej od razu.
- Śmiało. - O co chodzi?
UCSB oferuje Marvynowi pracę.
Tak, ale wciąż…
Nie twoja kolej.
Mówiłeś, że planujesz tu trochę pobyć,
jesteś toksyczny i cię nie chcą.
- To prawda. - Jak mogłeś?
- Nic nie robię… - Zostawiasz mnie.
Bez trenera głównego.
Moja kolej?
Nie zostawiam cię bez trenera.
Jeśli odejdę, a to nic pewnego,
mam idealną osobę na swoje miejsce.
Mamy zatrudnić Holly, bo tak każesz? Bez urazy.
Nie, mamy zatrudnić Holly, bo najlepiej się nadaje.
Sprawdziła się. Dziewczyny ją uwielbiają.
I nie zapominajmy,
dzięki niej nie całowałaś świni.
- Nie całowałam świni. - Dzięki.
Jestem na to gotowa. Udowodnię ci to.
Nie mnie musisz to udowodnić. Rada musi się zgodzić.
Poręczymy za ciebie z Marvynem,
ale ostatecznie to decyzja rady.
- Ale mnie wesprzesz? - Jasne.
Ale i tak musisz ich do siebie przekonać.
- Nie martw się. Uda się. - Wiesz…
Odłóż to.
Chcę dokończyć swoje fajitas w spokoju.
- Więc jeśli możesz… - Jasne.
Dziękuję.
Zachowajmy to dla siebie, dobrze?
Nie chcę, żeby Emma i dziewczyny się denerwowały,
póki nic nie wiadomo.
Też wolę unikać zbędnych dramatów.
Dlatego nie zapraszałam cię na margaritę. Buenas noches.
Buenas noches.
Carolyn opisała nawet w piosence, co do mnie czuje.
- Kim jest Carolyn? - To ja.
Carolyn Rose Adrienne Smith.
- Używam jej prawdziwego imienia. - Tak.
Boże, nigdy nie czułam się tak samotna.
To wręcz niegrzeczne.
Wysłałam rano trzy emoji, a on wciąż nie odpisał.
Powiedz, że to nie ten koleś z Carlsbad.
Jake?
Tak. Najpierw śledzenie na Insta, potem wiadomości,
a teraz już SMS-y.
Ma obsesję.
To czemu nie odpisuje?
O to mi chodzi. Nie da się tego racjonalnie wytłumaczyć.
Nie możesz mieć z nim nic wspólnego.
Jest z wrogiej szkoły. Jest z założenia wrogiem.
- Racja. - A jeśli to szpieg?
Wykorzystuje Olive, żeby podkraść zawodniczki?
Mniej szalonych teorii, więcej lodu na kostce.
Może przypadkowe, nieczytelne emoji skłoni go do odpowiedzi?
Kucyk. Purpurowy diabeł?
Może powiesz, że chcesz się spotkać?
Twarzą w twarz.
Jak starzy ludzie?
Będziesz wiedziała. W ten czy inny sposób.
Patrz. Harper, są niesamowite.
Prawda? Sama je zaprojektowałam.
To tłumaczy, dlaczego to tylko twoja twarz.
Carolyn, przypomnij przyjaciółce, że sztuka nosi tytuł Beth Macbeth.
A nie „Przypadkowa mieszanka szkockiej szlachty”.
I to mówi osoba,
która dostała rolę, manipulując swoją matką reżyserką,
co zresztą brzmi jak fabuła horroru.
- Przestańcie. - Nie muszę tego znosić.
- Nara. - Harper, czekaj!
O rany.
- Hej. - Hej.
- Mamy problem. - Tak?
Nie wiem, czy wiesz,
ale nasze córki są śmiertelnymi wrogami.
Wiem… Emma była przygnębiona, że rolę dostała Harper,
ale przejdzie jej.
Nie tylko ona się zdenerwowała.
Emma mocno atakowała Harper.
To ta kornowska agresja.
Straciła rolę na rzecz córki reżyserki…
Oskarżasz mnie o nepotyzm?
Że niby wybrałam własną córkę ponad pracę?
Wymagam od niej więcej niż od reszty, żeby uniknąć takich oskarżeń.
Nie mówię, że zrobiłaś to celowo…
Ale pomyśl, jak na to patrzy Emma.
A jak ty na to patrzysz?
Jak na nepotyzm.
- Kłócimy się? - Jak myślisz?
Mecz w przyszłym tygodniu,
a jedna z zawodniczek ma kontuzję.
Oby doszła do siebie i zagrała.
- Olive, co to? - Nasza droga do Drugiej Dywizji.
Mówiłam panu tysiąc razy.
A ja mówiłem: żadnego kręcenia.
Potrzeba paru minut.
- Z każdą zawodniczką, panem, Holly. - Nie!
Zbierzcie się. Ty też, Olive.
Dobrze. Użyję zapasowych ujęć.
Holly przejmie dziś trening, bo nie mogłem
odwołać wizyty u lekarza.
Wszystko gra?
Tak, to rutynowa wizyta.
Wiecie, co robić. Kluczenie w obronie.
- Jak kostka Samanthy? - Nie wiem.
Boli ją, ale nie ma opuchlizny ani przebarwień.
- Potrzebujemy jej na meczu. - Wiem.
Powodzenia u lekarza.
Powrót do pracy ze studentami jest ekscytujący.
Wiem.
- Do boju, Gauchos! - Tak.
Dobra.
Doceniam, że mi dziś pomagacie.
Chcemy ułatwić ci robotę. Doceniamy, że to robisz.
Ci dwaj to nasi najlepsi zawodnicy.
Tak. Jason Hughes i Travis Owens.
Utalentowani.
Niestety Jason to wie, a Travis… Coś jest nie tak…
- Brak mu pewności siebie. - Zgoda.
Co by na to powiedział Marvyn Korn?
Chodźcie.
Panowie, na pewno znacie trenera Korna.
Trzy ogólnokrajowe mistrzostwa.
Szkoda tej przegranej w Kentucky w 2012. Mogły być cztery.
Dowcipniś, co? Jestem dumny z moich trzech tytułów.
Choć brakowało mi dwóch starterów,
mieliśmy dogrywkę.
Chłopcy mieli więcej pary niż jakakolwiek drużyna.
Wielki wysiłek, gra zespołowa.
Nie mogę tego powiedzieć o Gauchos.
Brawo. Jesteś najlepszym zawodnikiem w drużynie.
Ale póki nie ulepszycie drużyny, daleko nie zajdziesz.
Jest coś takiego jak obrona.
- Zapoznaj się z nią. - Tak, trenerze.
Dobra. Teraz ty. Ludzie myślą, że jesteś leniwy.
Z jakiegoś powodu się boisz.
W defensywie świetne ręce i nogi.
W ofensywie brak ci pewności.
Wykorzystuj rzuty za trzy.
Nie odpuszczaj, kiedy masz miejsce. Jasne?
- Jasne. - Dobrze.
Możecie być świetni. Zagrajmy jeden na jeden.
Nie patrz na nią. To ja mówię. No już!
Nigdy nie biegali tak szybko.
Ze mną zaczną latać.
Dobra, twoja kolej…
Obrona przy posiadaniu piłki.
Dawaj! Ręce! Wyżej!
Teraz się ruszasz. Chcesz tego, co? Dawaj!
Ręka… Widzisz?
Bierz go. Nie dopuszczaj go do linii.
Idź tam!
Dawaj, ważniaku. Co tam masz?
Dobrze. Tu możesz być gwiazdą.
Choć z nas dwóch to ja nią jestem.
- Nieźle, co? - Nieźle?
Raczej świetnie. Dobrze widzieć cię w swoim żywiole.
A nie mówiłem? Marvyn Korn wciąż daje niezły pokaz.
Krzyki, dramatyzm. To…
Umiejętności, osobowość, pełen pakiet.
Nie chcemy, żebyś rzucał krzesłami,
ale niech myślą, że możesz to zrobić.
Widzisz się na wielkim stadionie?
Tłumy, zgiełk, energia.
To twoje miejsce. Twój świat.
Mamy zadzwonić do twojego agenta?
Tak.
To moje miejsce.
Do zobaczenia.
Znam to spojrzenie.
Nie pytałam, bo wydawało mi się, że…
- Nie chcesz o tym gadać. - Fakt.
Ciocia Angel wyjechała. Jak zwykle.
A twoja mama? Tak będziemy ją nazywać?
W ogóle jej nie nazywam.
Skoro udają, że to się nie zdarzyło, też zamierzam to robić.
Nigdy nic nie powiesz?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dzięki za podwózkę.
- Jak ci minął dzień? - Dobrze.
Babcia ma rano badania,
więc zorganizuj sobie podwózkę…
Hej, czekaj!
- Co się dzieje. - Nic.
Wiem, kiedy moja córka ma zły humor.
- Jak możesz tak mówić? - Jak mówić?
Nazywać mnie córką.
Wiem, że nie jesteś moją prawdziwą mamą.
Co?
To prawda?
Angel ci powiedziała?
Tym się martwisz? Jak się dowiedziałam?
Słyszałam, jak rozmawiałaś z ciocią Angel.
Usiądźmy i porozmawiajmy. Możesz zapytać…
Nie chcę o tym mówić.
Chcę, żeby było tak jak dawniej,
zanim się okazało, że okłamujecie mnie całe życie.
Chroniłyśmy cię.
- Przed prawdą? - Byłaś za młoda, żeby zrozumieć.
Jeśli się uspokoisz, spróbuję ci wytłu…
Miałaś na to całe moje życie.
Kochanie!
- Siema. - Nie siemuj mi.
Czekam już kwadrans. I czemu nie odpisujesz na moje emoji?
Odpisałem.
Słowem: „Cotam?”.
Co to w ogóle znaczy?
Tydzień temu śledziłeś mnie na Insta,
SMS-owałeś, a teraz piszesz: „Cotam?”.
Masz obsesję na moim punkcie
i ośmieszasz się, udając, że tak nie jest.
Jesteś trochę przerażająca.
Trochę?
Zachowałem się jak palant.
Znajomi się czepiają, że jestem z tobą.
Moi to samo.
- Ta cała rywalizacja szkół? - Szaleństwo.
Jak w West Side Story.
To musical.
- Masz mnie za idiotę? - Nie!
Musisz postawić się znajomym.
Robiłem to.
W Carlsbad jest masa gnojków
i to, co robią Samancie, jest do kitu.
Czekaj, co jej robią?
Nie mówiła ci?
Niektórzy zaczęli ją prześladować,
dręczą ją i próbują namieszać jej w głowie.
Co? Nic nie mówiła.
Wiem, że nie zawsze byłem wobec was w porządku…
Raczej: „Byłem potworem”.
- To ci się podobało. - Przestań.
Dobra, przyznaję.
Byłem potworem. Przyznaję.
Ale kiedy widzę, co robią Samancie…
To nie w moim stylu.
Przynajmniej już nie.
Oby.
Żeby była jasność… po czyjej jesteś stronie?
Po twojej.
Dobra odpowiedź.
Śniadanie na kolację?
Jak to? To rodzinna tradycja.
Robiliśmy to, kiedy byłaś mała.
Kiedy nazajutrz miało się zdarzyć coś ważnego.
Jutro premiera spektaklu.
Zgadza się.
Smucisz się, że Harper dostała rolę?
Trudno o tym zapomnieć. Wciąż mi o tym przypomina.
Mówiłem o tym Maggie.
Rozmawialiście o tym?
Tak, w porządku. Nie myśl o tym.
Bądź najlepszą Lady Macdougal, jaką możesz być.
- Macduff. - Co?
- Lady Macduff. - Jestem z ciebie dumny.
- To tylko rola drugoplanowa. - Hej!
Nie ma takich. Bądź w tej roli gwiazdą.
Dzięki.
Co?
Nic. Co?
Wyglądasz, jakbyś chciała coś powiedzieć.
Mama chce mnie zapisać jesienią do szkoły w Madison.
Mówiła mi. Co o tym sądzisz?
Podoba mi się tu. Chcę z tobą zostać.
Nie wiem tylko, jak jej powiedzieć. Wiem, że ją to zrani.
- Tato, nie mogę tam wrócić. - Nie wrócisz. Nie musisz.
Gdyby trzeba było szukać nowej szkoły,
znajdziemy ją.
Czekaj, czyli mówisz, że wrócę?
- Nie. - To co mówisz?
Uwielbiam z tobą być. Ale muszę przemyśleć parę spraw.
- Jakich spraw? Co ukrywasz? - Muszę się czymś zająć.
Potrzebuję kilku dni, tylko tyle.
Wszystko dobrze?
Tak, nic mi nie jest.
Nic nam nie jest. Nie martw się.
Nie podobała mi się ta rozmowa.
Zadzwoniłam do Angel.
Nie musiałaś.
Owszem, musiałam.
Kazałam jej przyjechać.
To czas, żebyś poznała prawdę.
Musisz usłyszeć ją od niej.
Mówiłam poważnie, kochanie.
Absolutnie nie chciałyśmy cię skrzywdzić.
Wybacz, że się wściekłam.
Nie musisz przepraszać.
Nie potrafię sobie wyobrazić, jak musisz się czuć.
Jakby ziemia zapadła mi się pod nogami.
Musisz wysłuchać Angel.
Ale powiem ci jedno.
Zaszła w ciążę, gdy była niewiele starsza od ciebie.
A kiedy nasi rodzice się dowiedzieli…
byli strasznie wściekli
i rozczarowani.
Twoja babcia ledwo się do niej odzywała.
To takie brutalne.
Była w szoku. Jak my wszyscy.
Angel nie wiedziała, co robić.
Nie wyobrażam sobie, jak podejmuje się taką decyzję.
Obyś nigdy nie musiała.
Podjęłam ją za nią.
Powiedziałam, że jej dziecko pozostanie w rodzinie.
Że wychowam cię jak własną córkę.
Destiny…
Tak mi przykro… że przez tę tajemnicę poczułaś się niechciana.
Nie taki miałam zamiar.
Wierzę ci.
Nie urodziłam cię…
ale od pierwszej chwili… gdy trzymałam cię na rękach…
wiedziałam, że jesteś moją córką.
Nie potrafię inaczej na ciebie patrzeć.
Kochanie.
Hej.
Wejdź. Usiądź.
Przy stole złych wiadomości? To nie wróży niczego dobrego.
Niestety nie.
W takim razie raczej postoję.
Marvyn kazał czekać,
ale miałam wczoraj rozmowę o budżecie
i rada pytała, czy się zdeklarował.
Od słowa do słowa…
Powiedziałaś, że myśli o odejściu?
Nie wprost.
Powiedziałam, że to omawialiśmy i że gdyby odszedł,
bylibyśmy kryci, bo moglibyśmy awansować ciebie.
I?
Przykro mi, ale nie pasuje im ten pomysł.
- Co to znaczy? - To samo powiedziałam.
Dodałam też parę ostrzejszych słów.
Cenią cię jako nauczycielkę i asystentkę trenera.
Uważają, że jesteś za mało doświadczona, żeby zostać trenerką w Drugiej Lidze.
Są przekonani, że wspaniały Marvyn Korn nas do niej doprowadzi.
Nie doszedłby tam beze mnie!
Znam te dziewczyny, Sherilyn.
Wiem, jak do nich dotrzeć.
To ja pokonałam Carlsbad!
Powiedziałam im to.
Powiedziałam też, że jesteś pierwszym wyborem Marvyna.
Ale na razie to nie wchodzi w grę.
- To takie… - Przybijające.
Niesprawiedliwe. Patriarchalna farsa. Wiem, kochanie.
Dziękuję.
- Słuchaj… - Wiem, że zawsze mnie wspierasz.
To nie koniec.
Doprowadzimy cię tam.
Potrwa to trochę dłużej,
więc pomyśl o tym jak o maratonie raczej niż o sprincie.
To wywołuje między nami konflikty.
Widzisz to podobnie jak Margaret?
Nie wiem. Nawet nie zauważam tej kwestii.
I po co rozmawiamy z tobą?
Pan Pappas osobiście zna wszystkich zainteresowanych.
To licencjonowany terapeuta.
Proszę cię. Był naczelnikiem więzienia o minimalnym rygorze.
Bez wycieczek osobistych.
Rozmawiajmy o was, waszych córkach
i ich konflikcie.
Czy są jakieś głębsze źródła tego problemu?
Emma zmaga się z czymś jeszcze?
Jej mama chce ją w przyszłym roku posłać do szkoły w Wisconsin.
To ją stresuje.
Mówiłem jej, że nic nie poradzę.
Proszę. Mamy nasz problem.
Zaraz. Do tanga trzeba dwojga.
Harper też przez coś przechodzi?
Absolutnie nie. Świetnie jej idzie.
Ma prawie same piątki, oprócz chemii
i wie, że musi się poprawić.
Dostała główną rolę w spektaklu, na którą zasłużyła.
To będzie dla niej ważny moment kariery,
o ile nie zawiedzie na premierze.
To tyle.
- George. - Tak. Wiem. Zauważyłem to.
Margaret, zastanawiam się…
czy Harper nie czuje presji,
by spełnić oczekiwania ambitnej matki.
- Nie, chyba nie. - Serio?
Zastanów się.
Może.
Marvyn, czy to możliwe, że Emma się stresuje,
bo potrzebuje wsparcia, a ciebie nie ma?
Tak, Marvyn. To możliwe?
Tak, to możliwe.
Marvyn.
- Przepraszam. - Ja przepraszam.
Gdy chodzi o dziecko, to co innego.
- Zgadzam się. Wiem. - Tak?
Zrobiliśmy dziś spore postępy.
Nieźle jak na byłego naczelnika.
Spokojnie, zajmę się radą.
- Dostaniesz tę posadę. - Proszę. Nie rób tego. Dobra?
Sherilyn powiedziała im, co myślisz. Nic to nie zmieniło.
- Nie słyszeli tego ode mnie. - Przestań.
Wolę sama walczyć o swoje.
Dobra.
Jak było w UCSB?
Chcą mnie.
- Przepraszam. - O nie. Nie przepraszaj.
Jasne, że cię chcą.
A ty nadal chcesz ich?
Oczywiście.
To cały ja.
Prawda?
Jake mówił, że cię dręczą i chcą namieszać ci w głowie.
Nienawidzę Carlsbad.
Czemu nam nie mówiłaś?
Wstydziłam się, więc milczałam.
Potem zrozumiałam, że jeśli kostka się nie zagoi,
i tak z nimi nie zagram. Problem rozwiązany.
Nie. Nie możemy pozwolić, żeby uszło im to na sucho.
To co zrobimy?
Wiem, co zrobimy. Pobijemy Carlsbad.
Świetnie! Wieczorem.
W przyszłym tygodniu. Na meczu.
Uważam, że powinnyśmy powiedzieć trenerowi.
Z twoim tatą w porządku?
Tak. Czemu?
Miał wczoraj jakąś ważną wizytę u lekarza.
Nie miał. Powiedziałby mi.
Czemu tak powiedział?
Nie wiem. Mówił, że ma coś na głowie.
Potrzebuje paru dni, żeby wszystko poukładać.
Coś ewidentnie jest na rzeczy.
Ciekawe…
Zanim wczoraj wyszedł,
cicho rozmawiał o czymś z Holly.
Moja kamera nagrywała obok miejsca, w którym stali.
Tutaj.
- Potrzebujemy jej na meczu. - Wiem.
Powodzenia u lekarza.
Powrót do pracy ze studentami jest ekscytujący.
Wiem.
- Do boju, Gauchos! - Tak.
Gauchos?
Maskotka UCSB.
UCSB?
Podobno ich męska drużyna szuka trenera głównego.
Boże. Zamierza wyjechać.
- Puk, puk. - Hej.
Wybacz, ale bóg teatru domaga się kolejnej ofiary.
- Co? - To nasz pokój do charakteryzacji.
Mogłaś po prostu powiedzieć… Nieważne.
- Dasz mi chwilę? - Dziękuję.
McCarthy Połączenie przychodzące
A to niespodzianka.
Zbliża się wielki mecz.
A po drodze tyle komplikacji.
Boisko uszkodzone przez tablicę Gruzińskiego,
a teraz zostajesz wyrzucona przez…
Jak to się nazywa? Beth Macbeth?
Martwię się, że nie wystarczy wam czasu na treningi.
Bez obaw. Jesteśmy gotowi.
Wiem, że jesteście.
Ale co z biedną Samanthą? I jej kostką?
Skąd o tym wiesz?
Małe ptaszki świergoczą mi do ucha.
Jeden z nich jest w radzie Westbrook.
Mówił, że rozważano cię jako zastępczynię Korna.
Jestem ciekawa, czy Pan Ważniak rusza w dalszą drogę.
Nie wierz w plotki.
Nie obchodzi mnie, co stanie się z tym facetem.
Chodzi o ciebie.
O mnie?
Posłuchaj.
Popełnili wielki błąd, nie oferując ci tej posady, Holly.
Zasługiwałaś na nią.
Czego chcesz, Joyce?
Pomyślałam, że zadzwonię i przekażę ci dobre wieści.
Na pewno się ucieszysz.
Przechodzę na emeryturę.
Dobrze ci.
Cóż, może być dobrze i tobie.
Carlsbad to szkoła publiczna. Nie ma rady.
To ja odpowiadam za zatrudnienie następcy.
Jesteś na szczycie mojej listy.
Pomyślałam, że może spotkamy się i pogadamy.
Westbrook cię nie docenia, ale ja tak.
Zawsze tak było.
Ja nie…
OD ŚRODY DO SOBOTY!
- Trenerze. - Cześć.
Dzięki, że jesteście. To wiele znaczy.
Miał pan wątpliwości?
Jesteśmy tu dla Emmy.
- Bo wiemy, czym jest lojalność. - I oddanie.
Cześć.
Co się dzieje?
Panie i panowie, proszę zająć miejsca.
Spektakl zaraz się zacznie.
- Usiądźmy razem. - Zdecydowanie nie.
Co? Zdecydowanie…?
- Co z wami? - Przyjmie pan pracę w UCSB?
Byłem na rozmowie…
Nie podjąłem jeszcze decyzji.
Nie mówiłem, póki to nie było pewne.
A teraz to już pewne?
Jeszcze nie wiem.
Jesteście złe, ale… wiedziałyście, że to się w końcu wydarzy.
- Co? - Nie przed Drugą Dywizją.
Nie. Zależy nam na pokonaniu Carlsbad.
Nie. To nam zależy na pokonaniu Carlsbad.
Panu zależy na zostawieniu nas.
Dajcie spokój.
Owszem, mogę wrócić do ligi akademickiej,
ale spójrzcie.
Wszystkie odejdziecie. Każda z was.
To tylko chwila w waszym życiu.
Tak jak życiu w moim, Holly i reszty.
Liczy się to, co zrobimy z tymi chwilami.
Zmiany to rozwój. Gdy go pragniecie, musicie się zmieniać.
Jeśli wam się to nie podoba, to trudno. Takie jest życie.
Wiele razem przeszliśmy.
Wiem, że i przez to przejdziemy.
Wiem to. Dobra?
Trudna widownia.
Lepiej już wchodźmy.
Myślisz, że Jake cię wystawił? Nawet po pocałunkach?
Nie wiem. Nie odpisuje mi na SMS-y.
Ładnie.
Dziękuję.
Nim zaczniemy, chcę poświęcić chwilę,
by podziękować nieśmiertelnemu bardowi za inspirację.
Dziękuję wspaniałej obsadzie za tchnięcie życia w nasze słowa.
Szczególne podziękowania należą się mojej córce Harper,
która przyjęła rolę główną zaledwie kilka dni temu.
Jestem z niej dumna.
Margaret zajęła się swoimi sprawami. A ty?
A teraz przedstawiam Beth Macbeth.
Wybacz spóźnienie. Były korki.
- Co przegapiłem? - Wszystko.
Pragniesz tylko sławy, bogactwa i chwały,
nie bacząc, kogo zranisz.
Ta arogancja nie będzie tolerowana!
Tylko głupiec odrzuca władzę króla
dla miłości rodziny i przyjaciół.
Głupiaś! Bowiem w miłości tkwi prawdziwe serce!
- Tchórz! - Łajdaczka!
I tak kończy krwawa tyranka.
Tak kończy każdy, kto dokonałby tego podłego wyboru!
Porzucić rodzinę i przyjaźń dla władzy i pozycji!
Chyba wie, o czym mówi.
Marvyn? Marvyn!
Czy to ja jestem… Beth Macbeth?
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek