W poprzednim odcinku Drużyny…
Aresztowali tatę Louise.
Hala nie może nosić imienia Gruzińskiego.
HALA IM. GRUZIŃSKIEGO
Teraz wydajesz mi się przystojny.
Maggie nie jest taka straszna.
O nie. Dobrze się bawiłeś.
- Dylan jest wolny. - Zamknij się!
Kocha się w tobie siedem i pół roku.
Byłem twoją randką awaryjną.
- Uwolnić Larry'ego! - Kibice Carlsbad szaleją.
Trzeba coś zrobić.
- Rzuć krzesłem! - Opuszcza pan boisko.
Dobra robota.
Wygraliśmy, wiesz?
Wiedziałem, że moje zejście je zmotywuje.
- Co to za facet? - Rekruter z UCSB.
Pracujesz na swoje dziedzictwo.
Popełniasz jeden błąd i wszystko zostaje przekreślone.
Musimy jeszcze trochę poczekać na twój powrót.
Dużo ładniejszy niż przypuszczałam.
Bo to ja go wybrałam.
Nie wierzę, że nigdy tu nie byliście.
Nigdy nie zapraszałaś.
Powinnaś urządzić imprezę.
Z jakiej okazji?
Tej, że tego potrzebuję.
Chciałabym, ale tata zawsze jest w domu.
Nasz też. Ale tak nakazał sąd.
Czekaj.
Za co to?
Tu się poznaliśmy, prawda?
Nie jest słodki?
Jakiś na pewno jest.
Wejdźcie. Oprowadzę was.
Nie mogę. Muszę iść do pracy.
Obejrzę dom na imprezie, którą urządzisz.
Mówiłam, nie ma opcji.
Możemy jechać razem. I wydać moją wypłatę na kolację?
Jasne.
Czekam.
Przypominam, żadnej imprezy.
Gdzie się podziewaliście? Czekamy z godzinę.
- Jacy „my”? - On tu jest.
Jaki „on”?
Nie jest świetny?
Kupiłeś swój pomnik, który obalono w Wisconsin?
Tak.
Mieli go przetopić i dać brąz na cele charytatywne.
Kto potrzebuje brązu?
Szaleństwo, prawda?
Tak, szaleństwo.
Myślałam, że mamy zacząć od nowa,
a to jest jak...
Pamiątka z czasów dawnej świetności?
Nie wiem. Nie widywałam cię wtedy.
Teraz się widujemy. To nowy początek.
Mamy nowy dom, nowych przyjaciół.
Skoro o tym mowa...
mogłabym zaprosić parę osób?
Zrobić małą imprezę? Moi znajomi nie widzieli domu.
To dobry pomysł.
Za miesiąc, po sezonie, będę miał więcej czasu.
Chciałam posiedzieć sama z przyjaciółmi.
A ja mógłbym jej pomóc.
Emma chce się pochwalić nowym domem.
Serio?
To nie jest nasz nowy dom. Wynajmujemy go.
I czemu w ogóle mówisz?
To nasz dom. Mieszkamy tu.
Nie rozumiem, czemu to taki problem.
Dobra. Zastanowię się.
Pomóż mi to przenieść.
Musi stanąć w honorowym miejscu, w salonie.
- Nie sądzisz? - Lucas.
Oczywiście. Zasługuje na salon.
- Dobry chłopak. - Dzięki.
W garażu jest chyba wózek.
- Lepiej tego nie rób. - Mam mu odmówić?
- Chłopcze! - Idę.
DRUŻYNA
MYSZ
Dawaj, Samantha. Jeszcze 15.
Chodźcie. Popracujemy dziś nad rzutem o tablicę.
Najpierw skończymy krokodylki.
Co robisz?
- Zostało im 14. - Jestem tu. Zajmę się tym.
Jeśli 10 minut zapasu to spóźnienie, to kim jesteś, gdy spóźniasz się 15 minut?
Głównym trenerem.
Dobra. Chodźcie.
Nie. Zignorujcie go.
Mama i tata się kłócą.
Jestem za Holly.
Jakiś problem?
Podważasz mój autorytet.
- Podważam? - Tak.
Jestem głównym trenerem. Ty asystujesz.
Ciągle to mówisz.
Mogłaś walczyć o moją posadę.
Jak? Trener z NCAA wcisnął się i sam aplikował.
Nie aplikowałem. Nie chciałem tej pracy.
Dobra. Chodźcie. Zaczynamy.
Zignorujcie go. Ćwiczcie.
Słuchaj.
Wiem, że ty rządzisz, ale myślałam, że jesteśmy zespołem.
Że coś budujemy. Mówiłeś, że tworzymy dynastię.
Nie mówiłem tak. To trwa wieczność.
Wszystko po kolei.
Pokonajmy Hermosę w przyszłym tygodniu.
- Dobrze. - Dobra.
Dobrze, że to mecz wyjazdowy. Wiesz, kiedy to naprawią?
Pracuję nad tym.
Dobra, dziewczyny. Chodźcie. Rzut o tablicę.
Podanie i...
Louise jest świetnym rzucającym obrońcą, co?
Holly podjęła słuszną decyzję.
To brzmiało prawie jak... komplement.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Owszem. Taki drobiazg: swoją pracę.
Masz w skrzynce trzy oferty naprawy boiska. Nie ociągaj się.
Zatrudnij wykonawcę i odzyskajmy halę.
Nie ociągam się. Nie zajmuję się tym.
To raczej sprawa dla ciebie.
Sprowadził cię tu Larry Gruziński, którego już nie ma.
Po drodze uszkodził halę,
więc to raczej sprawa dla ciebie.
Musiałbym to robić w Wisconsin?
A jesteś w Wisconsin?
Lubię cię prawie w połowie tak, jak ty lubisz siebie,
ale znam chętną do pracy asystentkę trenera,
która bardzo dobrze rokuje.
- To groźba? - Chciałabym.
Znając moje szczęście, zostaniesz tu, aż posiwiejemy.
A to groźba?
Wybierz wykonawcę.
Musimy wymyślić nową nazwę hali.
Myślałam o „Hali Korna”. Ładnie, prawda?
Hala Korna.
Tak?
- Musimy pogadać. - Tak?
Byliśmy na dwóch randkach i dobrze się bawiliśmy.
W każdym razie ja.
Świetnie się bawiłem. Jesteś fajna.
Dwa razy cię zapraszałam. W porządku.
Jestem reżyserką. Nie mam problemu z zarządzaniem.
Ale jestem też damą. A damy chcą czuć się pożądane.
Czyli chcesz, żebym zaprosił cię na randkę?
Tak.
Chcesz, żebym cię zaprosił. To nie to samo, co zaproszenie?
Może... To...
Marvyn, czas na ZR.
Na co?
„Zdefiniowanie Relacji”.
Nie proszę cię o rękę.
Po prostu...
Jeśli nie jesteś zainteresowany, powiedz.
Ta niepewność nie jest fair wobec mnie i mojej córki.
Jesteś świetna, Maggie. Dobrze się bawi...
Masz córkę?
Tak, ty też. To jakiś problem?
Nie. Dziwię się, że wcześniej nie powiedziałaś.
Mówię teraz. Słuchaj. Powinniśmy dać sobie szansę.
Możemy zbudować coś prawdziwego i trwałego.
Ale nie zaproszę cię więcej na randkę. Piłka jest po twojej stronie.
Ostrzegam, nie będę długo czekała.
Trenerze.
Cześć. Co słychać?
Dziękuję za to, co zrobił pan dla mnie na meczu.
Wstawił się pan za mną i pana wyrzucili. To wiele dla mnie znaczyło.
Nie powinni cię tak traktować. Masz moje wsparcie.
Chciałam to tylko powiedzieć.
Jak w domu?
Szczerze? Koszmarnie.
Tata wariuje, bo nie może wychodzić aż do procesu.
Mama chce, żebym stale była przy niej.
On wyładowuje się na niej, a ona na mnie.
Prawnicy każą nam udawać szczęśliwą rodzinę.
Niewiarygodne.
Próbuję jak najrzadziej bywać w domu.
O dziwo, Destiny zaprosiła mnie na kolację.
- To miło z jej strony. - Tak.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.
Dziękuję.
Trenerze.
Zawsze mogłam na pana liczyć.
Jest pan dla mnie jak ojciec.
Kto by pomyślał?
Ktoś nie mógł się doczekać, żeby stąd uciec,
a teraz staje się częścią tej rodziny.
Tak było z niektórymi więźniami, kiedy byłem naczelnikiem.
Byłem z nich równie dumny, co z ciebie.
Emma nazywa to miejsce naszym domem.
Chce urządzić parapetówkę. A ten jej chłopak...
Są coraz bliżej. Nie podoba mi się to.
Według Holly jesteśmy zespołem.
Zbudujmy dynastię.
Maggie oczekuje zaangażowania.
A Louise...
mówi, że jestem dla niej jak ojciec.
Niewiarygodne.
Miło tu. Całkiem przyjemne więzienie.
Ale to pułapka.
Pułapka.
Obudzę się za dziesięć lat, tłusty, siwy i...
„Dziewczyny, krokodylki”.
Nie.
A ty...
będziesz pamiątką mojej lepszej wersji
kurzącą się w garażu.
Tak nie może wyglądać moje życie.
Holly wykazała się na meczu z Carlsbad
i słusznie zmieniła ci pozycję. Świetnie grałaś.
Powiedz to tacie. Wpadł w szał, kiedy się dowiedział.
Dla niego muszę być rozgrywającą.
Kolejny powód, by się wściekać.
Masz teraz wiele na głowie,
ale może przyniesie to coś dobrego.
Po śmierci taty ciocia Angel zaczęła częściej przyjeżdżać.
Nigdy jej nie lubił.
Trzeba myśleć o pozytywach.
Pewnie tak.
- Hej! - Cześć.
Skończyłaś sos mamy?
- Prawie. - To dobrze.
Zaraz. Której mamy? Twój czy babci?
Oczywiście mój. Babcia przesadza z czosnkiem.
Kochanie, tak zamierzasz to zrobić?
Źle?
Jemy je wieczorem, więc może...
- Przepraszam. - To nic.
Pomogę ci. Kroisz w plastry i przesuwasz. Idealnie.
Cześć, mamo.
Cześć, kochanie.
Co robisz?
Za mało czosnku.
Zawsze to mówisz.
Potem nie czuć nic poza czosnkiem.
Spójrz na mnie. Mam 90 lat. Wiesz dlaczego?
To czosnek.
Dobra.
Ma 87, a nie 90 lat, i nie wrzucisz tam więcej czosnku!
- To mój przepis. - Czosnek.
- Mówiłyśmy o tym. - Czosnek!
- Czemu? - Proszę.
Przestań.
Za wcześnie, Marvyn.
Dłużej tego nie zniosę. Zabierz mnie stąd.
Choćby do Drugiej Ligi, byle do college'u.
Randy mówił, że wyrzucili cię z meczu z...
Co to było? Carlsburg?
Carlsbad. Broniłem zawodniczki.
To detale, Marvyn.
Miałeś dowieść, że potrafisz przez rok być grzeczny w liceum.
Wyciągnęlibyśmy cię z więzienia. Nawet to ci się nie udało.
Nic dla ciebie nie mam.
Sam. Próbowali mnie przetopić.
Co?
W Wisconsin.
Boże. Chodzi o ten durny pomnik?
Tak, ale... Musisz...
Tonę. Nie słyszysz tego?
Tonę. Zabierz mnie stąd.
Dobra, poszukam czegoś...
Proszę. To nie może być moje życie.
Dobra. Postaram się, Marvyn.
Jako pięciolatka zaczęła strajk głodowy, domagając się, żebym przestała
podawać groszek na kolację.
- Woli walczyć niż wygrywać. - To dla niej typowe.
Opowiada to każdemu, kto nas odwiedza.
- Bo mogę. - Hej!
Wybaczcie spóźnienie.
Christina, zjadłyście beze mnie?
Miałaś być na 18.00.
Były korki.
Jestem na parę dni, chciałam zjeść z ulubioną siostrzenicą.
- Kto to? - Louise. Moja przyjaciółka.
Louise Gruziński?
- To jakiś problem? - Mamo.
Nie obwiniamy dzieci za błędy rodziców.
Nie chciałabym, by Destiny ktoś obwiniał za błędy jej matki.
Albo ciotki.
Zamieniłaś jedną szaloną rodzinę na drugą?
Takie szaleństwo mi pasuje.
Świetnie! Więcej o tym nie gadamy. Dobra?
Dobra.
Obyś wiedziała, w co się pakujesz z tą bandą.
Dam sobie radę.
Na pewno dasz.
- Jesteście... - Wariatkami?
Chciałam powiedzieć „najlepsze”.
DZIEŃ SUSHI
Nie ustępuje. Uważa, że mam 11, a nie 16 lat.
Wiecie, co mi kupił na urodziny? Kołdrę Krainy lodu.
Z Anną czy Elsą? Nieważne, chcę ją.
Zaczekaj z imprezą, aż go nie będzie.
Urządzić ją za jego plecami? Nigdy nie robiłam takich rzeczy.
Nie jesteś twardzielką walczącą z Grint?
Jestem.
Co ta twardzielka myśli o imprezie?
Urządziłaby ją bez namysłu. Ale nie mogę.
Tata zawsze jest w domu.
Pozbądź się go. Spotyka się z Goodwyn, tak?
Nie mówmy o jego życiu miłosnym.
Zgoda, to obleśne, ale wykorzystaj to.
Zachęć go, żeby zabrał ją gdzieś daleko.
W minigolfa gra się całą wieczność.
A może Stekownia u Montague?
Mają legendarny suflet z Grand Marnier, przygotowują go godzinami.
Rodzice kochają randki.
Tata i Goodwyn, Stekownia u Montague.
Postaram się.
Czekamy.
- Cześć. - Cześć.
Chcesz iść na burgera i piwo do Shot Clock?
- Jasne. - Super.
Jakiś konkretny powód?
Tak. Widzimy się o 19.00?
Lepiej, co?
Jeśli „lepiej” znaczy częściej go widywać.
Mądrala.
Zostajesz dziś sama. Idę z Holly na kolację.
W lodówce są resztki z wczoraj.
Chodzi o to, jak traktowałeś ją na treningu?
Dziewczyny się skarżyły.
- Gniewa się? - Zdecydowanie.
Dokąd idziecie?
Przekąsimy coś w Shot Clock.
Lepiej zabierz ją w jakieś miłe miejsce.
Stekownia u Montague? Kochasz steki.
To miejsce na randki.
To miłe miejsce, a jeśli się gniewa, musisz się postarać.
Tak myślisz?
Absolutnie.
Weź suflet z Grand Marnier. Jest legendarny.
Dobra. Może masz rację.
- Pewnie. - Dobrze.
- Mogę zaprosić dziś parę osób? - Dobra.
Dzięki, tato.
Nie ma za co. Parę osób. Dziewczyny, nie chłopaków.
Zapraszam.
Na zdrowie. Tak.
Proszę.
Miłe miejsce.
Czemu chciałeś przyjść tu, nie do Shot Clock?
To wina Emmy. Mówiła, że muszę cię przeprosić
i że lepiej zrobić to tutaj.
Więc...
Przepraszam.
Za co?
Za coś, co powiedziałem na treningu? Za coś, co zrobiłem na meczu?
Na meczu z Carlsbad. Nawet mi nie pogratulowałeś.
Nie?
Gratulacje. Dobra robota.
To w stu procentach twoja zasługa. Byłaś fantastyczna. Przepraszam.
Dziękuję.
Zamówimy?
Chciałam z tobą o czymś pogadać.
Kiedy wygrywałyśmy, czułam się świetnie.
Czułam się ważna. Czułam, że mam na coś wpływ.
Zrozumiałam, że znów chcę się tak czuć.
Nie mogę dalej trzymać ci podkładki
i przez resztę życia mówić: „Dawajcie, dziewczyny”.
Chcesz być trenerką główną?
Tak.
Myślę, że byłabym w tym naprawdę dobra.
Też tak myślę.
Tak?
Oglądałem nagranie z meczu i byłaś... fantastyczna.
Podejmowałaś świetne decyzje.
Byłem z ciebie bardzo dumny.
Serio?
Nie miałam pojęcia, że... Dziękuję.
- Tak. - Byłam zachwycona.
Czułam się natchniona. Podejmowałam decyzje,
- a dziewczyny ożywały. - Wspaniałe uczucie, co?
- Tak. - Tak.
Zabawne. Nie wiedziałem o tym.
Myślałem, że wolisz być nauczycielką niż trenerką.
Nie pytałeś.
Nic o mnie nie wiesz.
- Wiem. - Naprawdę?
Wiem masę rzeczy.
- Serio? - Tak.
Dobra. Jakim jeżdżę autem?
Mam mieszkanie czy dom? Mam jakiegoś zwierzaka?
Nie wszystko wiem.
Odpowiedz na jedno z tych pytań.
Dobra. Zwierzak...
- Kociara. - Co?
- Nie? - Nie.
Nic o tobie nie wiem. Opowiedz coś.
Zapytaj o coś.
Dobra. Masz kogoś?
Jasne, od razu do rzeczy.
Czyli nie.
Wiesz co...
- Co? - Ja...
- Jestem chwilowo singielką. - Dobra.
Ciężko mi znaleźć właściwego faceta.
Mam bardzo konkretną listę wymagań.
Masz listę.
- Tak. - Listę.
Potrzebuję kolejnego drinka.
Jak długa jest ta lista?
Zamówmy kolację.
Dobra.
Nie musisz płacić za wszystko. To za dużo.
Przeleję połowę.
Nie. Obiecałem, że wydam na to wypłatę.
Zadanie wykonane.
Dzięki.
Było pyszne. Ale woda kolońska kelnera?
Koleś, nie kąp się w tym.
Prawda?
Ślicznie dziś wyglądasz.
Dzięki, Dylan.
Powinniśmy wejść do środka.
Otworzę ci drzwi.
Prawie.
Jeden!
- Boże. - Udało ci się!
Widzieliście?
Trzy z rzędu. Nowa mistrzyni Kornrzutu.
- Do czasu. - Na razie.
Ekstra koszula. Też możemy taką?
Droga do D2
Za 12,99. Mam konto na Zazzle.
- Hej, drzwi były otwarte. - Hej!
Powiesić?
Jasne.
Rzuć na moje łóżko. Drzwi po prawej.
- Pocałował mnie. - Boże.
To świetnie.
- Tak? - A nie?
- Nie wiem. - Podoba ci się?
- Płomień w lędźwiach? - Kto zaprosił Harper?
Ja. Dobre pytanie.
Spędzasz z nim masę czasu.
Co wieczór rozmawiacie przez telefon.
Wypłakiwałaś mu się w sprawie taty ze trzy razy. Wysyłasz sygnały.
Nie chciałam wysyłać sygnałów.
A może chciałam?
Może Dylan to twój pozytyw.
- Podoba ci się? - Nie, ja...
Nie wiem.
To mój przyjaciel. Nie chcę tego psuć.
Nie mogę.
Boże. Co ja zrobię?
Powiedz mu. Zrozumie.
- Czipsy. - Dzięki.
- Hej. - Hej.
Wejdź.
Zaprosiłaś Dylana. Co na to twój tata?
Wysłałam go do Stekowni u Montague.
To potrwa wiele godzin.
Ładnie.
Dawaj.
Wybacz ten pocałunek.
Co? Nawet nie zauważyłam.
Wszyscy kogoś mają, napiszę do chłopaków.
I numer 23: musi być emocjonalnie męski.
Co to w ogóle znaczy?
Musi być twardy, ale też swobodnie okazywać emocje.
Nie ma takiego mężczyzny na Ziemi.
Nikt tego nie spełni.
Po prostu ty nie spełniasz.
Nie podobają ci się te wymagania. A twoje?
Nie mam ich.
Gdybym miał, nie powiedziałbym.
Daj spokój. Dzielę się życiem osobistym
przy steku i suflecie.
Powiedz, co podoba ci się w Goodwyn.
- Goodwyn? Maggie? - Tak.
Jest zabawna, inteligentna, ładna, walnięta,
ale ją lubię.
To po prostu kiepski moment. To wszystko.
Na co? Byliście tylko na paru randkach...
Na dwóch. To wszystko.
Chce, żebyś się określił.
Nazywa to ZR. Zdefiniowaniem Relacji.
Tak wygląda mężczyzna pod presją.
Pasujecie do siebie z Goodwyn. Dzięki niej jesteś ciekawszy.
To najokrutniejsze, co mi powiedziałaś.
Bierzemy rachunek?
Tak.
- Ja stawiam kolację... - Nie.
...bo to ja chciałam porozmawiać.
Chciałaś iść do Shot Clock. Zabrałem cię tutaj.
Myślisz, że to zawsze facet musi płacić?
Kiedy jest tak drogo.
Myślisz, że mnie nie stać, bo więcej zarabiasz?
A może czujesz się nieswojo, kiedy kobieta płaci?
Pierwszy raz? Drugi?
- Muszę znów przeprosić? - Tak.
Słuchaj.
Jako trenerka główna, którą zostaniesz,
będziesz płacić rachunki.
- Umowa stoi? - Tak.
- Dobrze. - Ale ten też zapłacę. Dziękuję.
Otwórzcie!
- Cześć. - Hej.
Fajne miejsce.
Cześć. Tyle już czekam.
Patrzcie. Trener Korn.
Stary, chodź.
Chodź tutaj.
Kim jest ten koleś?
Jake Matthews.
Ten dupek wbił się na halę w czasie meczu z Carlsbad.
To on jedzie po twoim tacie?
Skopać mu tyłek?
W szachach? Daj spokój. Ignoruj go.
Za późno, zauważyli nas.
Witam panie.
Ciągle na siebie wpadamy.
Gruziński, zauważyłem, że się gapisz.
Na tę tępą twarz?
Tępą, przystojną, jedno z dwojga.
Przepraszam za tamto. Rywalizacja wymyka się spod kontroli.
Bez urazy, dobra?
Zostaw ją, stary.
Może już sobie pójdziesz?
Miałaś pokazać Dylanowi palenisko i z nim pogadać.
Ma masę ustawień.
Do zobaczenia nigdy.
Nie dogodzisz.
Może przynajmniej ty mi wybaczyłaś?
Chciałbyś.
Zagrajmy w „Gdziekolwiek, byle nie tu”.
Nie ma takiej gry.
Wymyśliłem ją.
Gdybyś mogła być gdziekolwiek, gdzie byś była?
Dylan, naprawdę nie...
Możemy pogadać?
No pewnie.
Nie, Dylan.
Nie mogę.
Tyle się teraz dzieje, potrzebuję cię jako przyjaciela.
A to w samochodzie?
Wysyłałam ci sprzeczne sygnały.
Czyli...? O rany.
Ała.
To nie to, że cię nie lubię.
Kocham cię...
jak przyjaciela.
Dobra.
Nie musisz iść.
Muszę. Naprawdę muszę.
Ta impreza to fatalny pomysł.
To twój pomysł.
Nie powinnaś mi ufać.
Jeśli tata się dowie,
zamorduje wszystkich. Zacznie ode mnie.
Dobra, wystarczy.
Wyluzuj. Zajmę się tym.
Koniec imprezy!
O nie.
Dzięki za kolację. To bardzo miłe.
Dzięki za wsparcie.
Nie ma za co.
Mam za zadanie przygotować cię do zajęcia mojego miejsca, nie?
Przemawia przez ciebie whisky?
Mówię serio.
Stary, odstaw to.
Weźmy go na dwór, nakręcimy Boomerang.
- Słyszałeś. - Odstaw to, idioto.
Chyba ci trochę imponuje, że mogę to podnieść.
Ani trochę.
A ty, Gruziński? Chcesz, żebym to odstawił?
Chcę, żebyś się odwalił, ale skoro tu jesteś, tak, odstaw to.
Dobra, chłopaki. Zróbcie, jak prosi dama.
Hej...
- Boże! - Przepraszam. Moja wina.
Ewidentnie.
Przecież przeprosiłem.
Zniszczyłeś dom. Wypad.
- Wyluzuj. - Powtarzam: „Wypad”.
- O mój... - Lucas, nic ci nie jest?
- Cholera, co z tobą? - On zaczął.
Wynoś się!
Pomyślałam, że może przejęłabym część treningów.
Na przykład te poniedziałkowe.
Świetny pomysł. Przejmij je.
Kolejny świetny pomysł?
Przeniesienie Samanthy na pozycję Louise. Wprowadźmy to na stałe.
Coś jest nie tak.
Co? Mówię to, co chcesz usłyszeć.
O to też masz pretensje?
Jesteś miły. To do ciebie niepodobne.
Jeśli przejmiesz trening, odciążysz mnie,
a dziewczynom dobrze to zrobi.
- Wyjeżdżasz? - Nie!
Kiedyś tak.
To był przystanek przed powrotem do ligi uniwersyteckiej.
Jeśli pojawi się szansa,
będziesz świetnym zastępstwem.
Zamierzasz to zrobić teraz?
Nie.
Co się stało?
- Zadzwoń do taty. - Zabije mnie.
I tak się dowie.
- Nie ukryjesz tego. - Emma.
Halo? To Emma.
Cześć, kochanie. Co...?
Powoli. Co? Dobra, zaraz będę.
Strasznie jest być po drugiej stronie.
- Coś o tym wiem. - Wypad.
- To nie to, na co wygląda. - Co z twoją twarzą?
Wdałem się w bójkę. Mogę wytłumaczyć.
Mam to gdzieś. Wynocha.
- Mamy zostać czy...? - Nie, tylko pogorszycie sprawę.
Pięknie, dziewczyny.
Dobranoc.
Wiem, że źle to wygląda.
Owszem. Bardzo źle.
- Widywałam i robiłam gorsze rzeczy. - Poradzę sobie.
Jak mogłaś?
To nie moja wina.
Byłam z dziewczynami i Lucasem...
Zaprosiłaś go?
- Kto? - Podobno ty!
Louise chciała zobaczyć brata.
- Ma ciężki okres. - To wszystko jego wina, co?
Lucasa? Nic nie zrobił.
Serio? Wdał się w bójkę w mojej kuchni.
Nie zachowywałaś się tak, zanim go poznałaś.
Ta historia między wami? Skończona.
Nie masz prawa mówić, z kim mogę się widywać.
Właśnie to robię.
Masz szlaban na miesiąc.
- To nie fair. - Masz 16 lat, nie rozumiesz.
Próbuję cię ochronić.
- Ochronić? - Tak!
Czemu nagle zachowujesz się jak ojciec?
Jestem nim.
Tylko, kiedy ci wygodnie!
To wszystko moja wina.
To miejsce... Zmiękłem.
Ten facet?
Odwaliliby mu coś takiego? Nie.
To twój pomnik z Wisconsin?
Oczywiście.
Masz wiele problemów, ale to nie twoja wina.
Racja. To wina Emmy.
Hej.
Rozumiem. Gniewasz się na nią. Nawaliła.
Ale ty też. I to bardzo.
Każdy popełnia błędy.
Zrobisz, co zechcesz. Ale nie popełnij większego błędu.
Jasne.
- Dobranoc. - Dobranoc. Dziękuję.
Havlicek przejął piłkę! To koniec.
Sam. Powiedz, że masz dobre wieści.
Przykro mi. Próbowałem. Teraz nie ma szans.
Proszę, Sam. Muszę coś zrobić.
Dzwoniłeś do... jak mu tam?
Do wszystkich. Próbowałem nawet prosić o przysługi.
Nadal widzą w tobie toksycznego rzucacza krzeseł.
Co...?
Co mam teraz zrobić?
To, co do tej pory.
Porobisz to odpowiednio długo i wszystko minie,
a ty wrócisz do gry.
A jeśli to nie minie? Jeśli ludzie o mnie zapomną?
Jeśli tak ma wyglądać...
moje życie?
Naprawdę jest tak strasznie?
Większość znanych mi osób chętnie by się z tobą zamieniła.
Sam bym się z tobą zamienił!
Marvyn, to musi potrwać.
Spędzisz tam trochę czasu.
Zdecyduj, czy chcesz być nieszczęśliwy czy wolisz wykorzystać ten czas.
Twoja decyzja.
Jesteś tam?
Najwyraźniej.
Prześpij się, stary.
Już nie pukamy?
Pukaliśmy, ale nie słyszałaś, bo miałaś to coś w uszach.
Nie wyskocz przez okno w ślad za tym chłopakiem.
Jedna impreza i jestem zbuntowaną nastolatką?
To, co o mnie powiedziałaś... Miałaś rację.
Nie jestem zbyt dobrym ojcem.
Ale chcę być. Próbuję.
Na początek pozwól mi spotykać się z Lucasem.
Nie jesteś do niego zbyt przywiązana?
Zbyt przywiązana?
Tato, tak robią ludzie. Tylko ty tego nie robisz.
Cały czas jesteś jedną nogą za drzwiami.
Nie mogę spotykać się z Lucasem i zrobić parapetówki, bo to by znaczyło,
że tu mieszkamy.
- Kochanie... - Nigdy się nie angażujesz.
Kochanie, moje życie zawsze było... płynne.
Bo tego chciałeś.
Ale moje nie jest.
Nie twierdzę, że musisz żyć tu do śmierci. Po prostu...
To mój dom.
Czemu nie możesz tego zaakceptować?
Mój ojciec... wiecznie nas przenosił, więc...
wydawało się to normalne.
To było dla mnie najprostsze w pracy trenera.
A dla mnie najtrudniejsze.
Wiem.
Nie jestem idealny.
Ale skoro mogę naprawić błędy, też powinnaś mieć na to szansę.
Co to niby znaczy?
Chodź ze mną.
Chodź.
Żyjesz!
Mam szlaban. Co tu robicie?
Pomagają ci w sprzątaniu.
Zagroziłeś im?
To było raczej stanowcze zaproszenie.
Nie, to była groźba.
- Groźba, prawda? - Tak.
- Tak... - Nazwijcie to, jak chcecie.
Uznajcie to za pomoc w pierwszym kroku Emmy Korn
na drodze do odkupienia.
Przepraszam, że musicie to robić.
Spoko, ta impreza to częściowo mój pomysł.
To w stu procentach twój pomysł.
Też czuję się ociupinkę winna, bo zaprosiłam chłopców z Carlsbad.
Ociupinkę?
Ja lubię sprzątać. Naprawdę, naprawdę, naprawdę lubię!
Za dużo „naprawdę”?
Bądź sobą, Mysz.
Chodźcie.
Niepotrzebnie je przynosiłem?
Nie kupię tego, co sprzedajesz.
Sprzedaję romantyczną kolację.
Serio?
Coś podobnego.
To nie brzmi jak „tak”.
Zastanawiam się.
Dobra. Przyjedź dziś po mnie równo o 20.00.
Nie, przyjadę jutro równo o 19.00,
bo zrobiłem rezerwację w Angelini's na 19.15.
Jaki pewny siebie. Może sama mam rezerwację?
A może wybierzemy moją rezerwację.
- Dobra. - Dobra?
Widzimy się jutro.
Dziękuję.
Nie masz problemu z tym, żebym zapłacił rachunek?
Nie. Wręcz tego oczekuję.
- Tak. - Dobrze.
Marvyn?
Zrobiłeś to.
- Widzimy się jutro. - Dobra.
Nie podoba mi się to ogarnianie domu.
Może odpłacimy się Jake'owi za to, że zrobił dziurę w ścianie.
Słodka zemsta.
Boże. Nie nakręcajcie Myszy.
Jake byłby zachwycony uwagą.
Zwłaszcza Olive czy Louise.
Ohyda.
Nie wiem. Jest całkiem sexy. Nauczyłabym go dobrych manier.
A co się wczoraj stało z Dylanem? Nagle zniknął.
Nie wiem. Powiedziałam mu prawdę, ale...
chyba wszystko popsułam.
Wątpię. Daj mu chwilę.
Naprawdę mu na tobie zależy. Wróci.
Louise ma hasztag #życiesingielki,
Mysz boi się przyznać Harper, że na nią leci,
więc możemy plotkować tylko o Emmie i Lucasie.
Nie do końca.
Zerwałaś z Lucasem?
Tata zabrania nam się widywać. Nie wiem, jak długo,
ale nie rozstaliśmy się.
Mówiłaś, że nie przeszkadza ci nasz związek. Na pewno?
Zdecydowanie. To dawne dzieje.
- Mówiłaś, że to sześć tygodni. - Właśnie.
Przyjaciółki zawsze mają u mnie pierwszeństwo.
Szczerze? Przykro mi, gdy was razem widzę.
Nie to, że się w nim kocham, po prostu szybko zapomniał.
Bardziej do siebie pasujecie,
ale niełatwo jest na was patrzeć.
Rozstania są do kitu.
Ale cieszę się, że się przyjaźnimy.
Chcesz wziąć to, a ja...? Tak.
Może zajmij się kanapą.
Dobrze wygląda.
Tak. Jak na wynajmowany dom.
Zdejmij nogi z kanapy. To teraz nasz dom.
„Nasz dom”?
Mieszkamy tu, prawda?
Zdecydowanie. Jesteś w dobrym humorze. Szlaban aktualny?
Zdecydowanie.
- A Lucas? - Zabraniam.
Możesz zrobić dla mnie choć jedno?
Tak.
Dobrze się bawiliśmy, stary.
Jasne. Nie da się zamknąć tygrysa w klatce.
Trzymaj się, stary.
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek