W poprzednim odcinku Drużyny…
Potrzebujesz drugiej szansy.
Tylko taką mogę ci zaoferować.
To szkoła dla dziewcząt.
Nazywam się Marvyn Korn i będę waszym nowym trenerem.
- Nawet mnie tu nie chcą. - Jak poszedł pierwszy dzień?
Szkole potrzeba pieniędzy. Gruziński je ma.
Proszę tego nie schrzanić.
Pożegnajcie się z Louise Gruziński.
Zawieszam ją.
- Jest szalony. - To kiepski początek.
W Lagunie gra Savannah.
Łowcy talentów śledzą każdy jej mecz.
Muszę zagrać.
Chcę, by ojciec był ze mnie dumny.
Kazałeś im robić wszystko, żeby wygrać.
Zrobiły to. Teraz twoja kolej.
- Louise… - Podajcie mi tylko piłkę.
Wynik nie do przyjęcia. Ale dopiero zaczynamy.
Tak jest!
Dajcie mi chwilę.
- Dzień dobry. - Cześć.
Mieszka pan tu?
Tam. Kto to? Dobrzy są.
Kumple mojego brata.
Czasem gramy przed lekcjami.
Tak tu brzydko.
Cholera, to Marvyn Korn.
Niech pan odda rzut.
- Nie, dzięki. - Nie.
- Dawaj. - Rzut krzesłem.
- Rzut krzesłem… - Przestańcie, idioci! Dylan!
Bodhi, wyluzuj! Spokój!
Ten facet to świr.
Przepraszam.
Zachowaj formę na mecz!
Swing! Podanie!
GOSPODARZE – GOŚCIE
Rzucaj!
Mysz, do Destiny! Nie jest kryta!
Uwaga… Co one robią?
Podają Louise, jak zwykle.
Tak!
Tak jest, dziewczyny!
Dobra robota.
Ładne podania. Miały mocną obronę.
Dobra robota!
Gratulacje! Świetny mecz!
Tak!
Było świetnie!
Popełniłyście dziś masę błędów.
Mysz, wiesz, że Louise to nie jedyna zawodniczka?
Louise, nie możesz tylko rzucać do kosza.
Nie marnujmy trójek przy 16 punktach przewagi!
Jeśli wygrywać, to z klasą.
Destiny, ile razy mówiłem?
W trumnie domagaj się piłki.
Wygrałyśmy, trenerze.
Nie było idealnie, ale wygrałyśmy.
Nie musi pan nas wychwalać, ale jednak.
Dobra.
Tak, przepraszam.
Wygrałyście. Cieszy mnie to.
Wiecie, czemu wygrałyście?
Bo jesteśmy od nich lepsze.
Mamy lepsze zawodniczki.
W ostatnich sześciu meczach zdecydowanie je pokonałyście.
Tak powinno być.
Jesteście od nich lepsze.
Lepiej gracie!
Niestety nie chodzi o pokonanie słabszych.
Trzeba pokonać lepsze drużyny.
Gramy z Encinitas.
Mają lepsze zawodniczki. Ktoś się nie zgadza?
Jak je pokonamy?
Jak?
Będziemy lepszą drużyną. Nie będziemy grać samolubnie.
Destiny stoi niekryta pod koszem? Podajcie do niej.
Nieważne, kto zdobędzie punkt.
Wracamy do dwóch treningów dziennie. Jutro o 6.00.
Dziesięć minut przed czasem: spóźnienie.
DRUŻYNA
- Jesteś zła. - Nie jestem.
- Nie tknęłaś burgera. - Zaprosiłeś mnie.
Nie obiecywałam, że zjem.
- Jesteś zła. - Nie…
Dobra.
Co chciałeś osiągnąć tą przemową?
Wygraliśmy, Marvyn.
Świetnie grały. Louise zdobyła 21 punktów.
Dziewięć strat piłki.
Nie poprawią się, ciągle podając do Louise.
- To nasza gwiazda. - W drużynie nie ma gwiazd.
Oprócz ciebie.
Miałem rację. Jesteś zła.
Chyba lubisz mnie złościć.
Nie potrafisz się niczym cieszyć?
Cieszę się.
Czym? Wymień jedną rzecz.
- Wygranymi. - Wygrały. Jesteś przygnębiony.
Tak myślisz? Nie…
Dało mi to nadzieję.
Po raz pierwszy poczułem, że…
możemy coś osiągnąć.
Czemu im nie powiedziałeś?
Jeśli będę je ciągle chwalił, pochwały stracą wartość.
To najgłupsza rzecz, jaką słyszałam, a pracuję z nastolatkami.
Wróćmy do mojego pytania. Wymień jedną rzecz, która cię cieszy.
- John Wooden. - Niezwiązaną z koszem.
Frank Sinatra i Dean Martin.
A ktoś żywy?
Moja córka, Emma.
Dziękuję! Nie mogłeś tak od razu?
Wydawało się to za proste.
- Jesteś naprawdę… - Wiem. Naprawdę jestem.
Jeśli nie jesz, wezmę to.
Tak, będzie świetnie.
Jasne.
- Jestem Emma. - Bardzo dziękuję.
Świetnie. Może w południe?
- Dziękuję. - Jestem Emma.
Co oglądasz?
Nic. Co słychać?
Myślałam, że to ustało parę miesięcy temu.
Też tak myślałam.
Z kim rozmawiałaś?
Pamiętasz Sue?
Pracowałam z nią przy paru projektach.
Pojawiła się szansa, ale we Włoszech.
Wspaniale.
Wykorzystaj ją. Mogę zamieszkać z tatą.
Pracuje w liceum.
To się nie…
Jest świetny na weekendy.
Ma teraz sporo na głowie…
To się nie skończy. Usuń Insta.
Przynajmniej to przemyśl. Dobra?
Nawet kiedy wygrywamy, z nim nie wygramy.
Ma rację.
Nie chodzi o to, co mówi.
- Tylko jak to mówi. - Co mówi też.
Chodzi mi o to,
że aby pokonać Encinitas, musimy dać z siebie więcej.
Karze nas za wygraną. To szaleństwo.
- Nie ma z nim dyskusji. - Rozgryzłyście 12?
- Nieruchomy obiekt. - To na pewno nie to.
Chodziło mi o Korna.
W 12 jest twierdzenie sinusów.
Po prostu podaj odpowiedź.
Wiesz, że to by oznaczało złamanie zasad?
- Przełkniesz to? - Jasne.
Trener ma plan.
Czasem wystarczyłoby klepnięcie po plecach,
kciuk w górę, „zuch dziewczyna”.
Ktoś tak jeszcze mówi?
Korn, bo jest stary.
To brzmi protekcjonalnie.
Tak, co on sobie myśli?
Lepiej: „Zuch kobieta”.
- Proszę. - Nie mówił tak.
Dlatego się wściekacie.
Pomóżcie mi z zadaniem 13.
Albo podaj nazwę błyszczyka.
- Jest świetny. - Uwielbiam go.
Nie znacie odpowiedzi.
- Nie. - Nie mam pojęcia.
Pięknie okiwałaś dziś numer 40.
Widziałem jej ojca.
Wyglądał, jakby miał się rozpłakać.
Mam pracę domową, a jutro wczesny trening…
Znów macie dwa treningi dziennie?
Korn był zawiedziony.
Podoba mi się to.
Nigdy nie jest zadowolony. Dlatego go ściągnąłem.
Zdobyłaś dziś 21 punktów, Korn to widział.
Wiedział, że mogłabyś zdobyć 27.
Mówi, że za dużo rzucam.
Za dużo?
Jesteś gwiazdą drużyny.
Reszta nie umie rzucać.
Nie chce zawodniczek, tylko drużynę.
Dostanie ją, jeśli będziesz więcej rzucać.
To absurd. Pogadam z nim.
Nie rób tego. Już z jednym trenerem jest ciężko.
Dobrze.
Może trenować drużynę,
ja trenuję ciebie. Graj swoje.
Chyba raczej twoje.
Ktoś zabrał nam buty.
Trener Korn.
Kolejna dziwna kara za wygraną?
Może to taka motywacja.
Odzyskamy je po udanym treningu.
Albo nas ostrzela, kiedy coś skopiemy.
Fajny pomysł, ale nie.
Słuchajcie.
Wczoraj przed meczem myślałem, że macie potencjał jako drużyna.
Po meczu zrozumiałem, że jeśli będziecie mnie słuchać,
pozwolicie się trenować,
dacie z siebie wszystko, tak jak proszę,
to macie potencjał, żeby być świetne.
Nie traktujcie treningu jako kary.
Uznajcie to za dowód mojej wiary w wasz potencjał.
Po raz pierwszy wierzę, że możemy osiągnąć coś wielkiego.
Właśnie tego „zuch kobieta” wczoraj zabrakło.
- Serio? - Możemy być świetne?
Mówiłem o potencjale.
Nigdy pan nie mówił, że mamy potencjał.
Dlatego teraz to tyle znaczy.
Nie zdewaluowałem tego płytkimi pochwałami.
Pewnie się zastanawiacie, co zrobię z waszymi butami.
Nie mają sznurówek.
Będą miały, kiedy nauczycie się je wiązać.
To liceum. Już to umiemy.
Nie tak, jak trzeba.
Nauczę was swoich metod od A do Z.
Na boisku każdy wasz ruch,
każde zagranie, każda sznurówka będą identyczne,
aż przestaniemy o tym myśleć, bo myślenie spowalnia.
Weźcie buty i sznurówki.
Zacznijmy od zera.
Na koniec ekscytujące wieści.
Profesorka Briana Carmichael opowie o swojej książce.
HERSTORIA
Każda z was przygotuje trzy mądre pytania.
Spotkanie w czwartek po lekcjach.
- Pani Grint, to bardzo ekscytujące. - Prawda?
Niesamowicie.
Chętnie ją poznamy. Ale…
W czwartek ostatni trening przed meczem z Encinitas.
Szkoda.
Obecność obowiązkowa, chyba że pasuje wam jedynka.
To nam obniży średnią. Mama mnie zabije.
Na pewno da się coś zrobić.
Da. Przyjdźcie.
- Ale mamy trening… - Słyszałam.
Wygląda na to, że macie wybór.
Macie rzadką okazję posłuchać osoby
kalibru profesorki Carmichael
albo możecie rzucać piłką przez obręcz.
Wpadnie w szał.
Każe nam być dziesięć minut wcześniej, a nie możemy przyjść wcale.
Niedobrze mi. Nie dam rady.
Olive, umiesz gadać z ludźmi. Pomów z nim.
Mam się z nim konfrontować? To wy też.
Wpadnie w szał.
Nie ma problemu.
Naprawdę? Możemy opuścić trening?
Nie żartuj. Nikt nie opuści treningu.
Nie na dzień przed meczem.
- Mówił pan, że to nie problem. - To prawda.
Nie martwcie się. Załatwię to.
Która to nauczycielka?
Pani Grint, ma pani chwilę?
Oczywiście. Proszę.
Brytyjka.
- Miło mi. Marvyn Korn. - Witamy w Westbrook.
Byłam ciekawa, kiedy poznam naszą gwiazdę.
To przesada, ale dziękuję.
Powiem krótko. Mamy problem z terminem.
Nie mamy problemu.
To dobrze.
Szkoda, że dziewczęta przegapią pogadankę,
ale postarają się to nadrobić. Daję słowo.
Miło było poznać.
Panie Korn.
Chodziło mi o to, że ja nie mam problemu.
Dziewczęta pewnie wspomniały: obecność na „pogadance” jest obowiązkowa.
Obecność na treningu też.
Przyzwyczaił się pan, że uczelnia ulgowo traktuje zawodników,
ale w Westbrook nie uczę pana zawodniczek.
To pan trenuje moje uczennice.
Gdy coś postanowię, nie ma odwrotu. Każdy to potwierdzi.
Dobra.
Pomogę ci.
Nie jesteś za młody na kawę?
Mam pozwolenie.
Felix. Stosunki międzynarodowe.
To obejmuje wszystko.
Mnie też nie lubili. Aż odkryli, że robię świetną kawę.
Stop.
George Pappas.
Miło cię poznać.
Kubek jest podpisany.
WŁASNOŚĆ G. PAPPASA
Chętnie się nim dzielę.
O ile prosi się o zgodę.
- Mogę pożyczyć…? - Nie.
- Przykro mi. - Chyba mnie nie lubią.
Ja cię lubię.
A oni mnie. Może to przejdzie na ciebie.
Może.
- Havlicek przejął piłkę. To koniec. - Nie przechodźcie…
Halo?
- Cześć, tato. - Wydajesz się zadowolona.
Mam świetne wieści.
Mamie zaoferowano pracę we Włoszech.
O rany. Świetnie.
Nie może jej przyjąć, bo chodzi o pół roku, może rok.
A gdzie ta dobra nowina?
Pomyślałam, że mogłaby pojechać.
Wiesz, czyj tata pracuje w szkole dla dziewcząt
i mógłby użyć swoich wpływów dla najlepszej córeczki?
Powinnyście tędy chodzić?
Chcesz tu przyjechać?
Zamieszkać z tobą. Byłoby super.
Przekonalibyśmy mamę.
Zależy jej na tej pracy. Mówiła, że to wielka szansa.
Miło, że chcesz pomóc mamie,
ale semestr już się zaczął…
To dopiero parę tygodni. Nadrobię.
Kochanie, bardzo bym chciał,
ale mam sporo na głowie.
Robisz to, co zawsze, prawda?
Działasz ludziom na nerwy.
Przyzwyczają się. Jak zawsze.
Pomogę ci. Mówię językiem Marvyna Korna.
Przydałoby mi się trochę odmiany.
Wszystko w porządku?
Jasne.
Po prostu pomyślałam…
Słuchaj, kochanie…
to po prostu kiepski moment.
Może pomyślimy o tym…?
Jasne. Rozumiem.
Halo?
Cholera.
- Ruchy. Louise. - Stale w ruchu.
Wiedzcie, gdzie jest reszta i co robi.
Podaj do Olive.
Nieźle im idzie.
Wyobraź sobie, jak będzie z piłką.
Rozwijają pamięć mięśniową.
Dostaną piłkę, gdy nauczą się tego na pamięć.
Pierwsza piątka daje radę.
Szkoda, że trzy nie przyjdą na trening przed meczem.
Przyjdą.
Zajmuję się tym.
Zajmujesz się panią Grint?
Nie da się. Popytaj.
Tak zrobię.
Po południu spotkamy się z Sherilyn.
- Może chcesz przyjść. - Tylko nie to.
- Szkoda. Powiedziałem, że będziesz. - Co?
Kończymy. Dobrze. Dużo lepiej.
Wiem. Chodzi o wiarę.
Wierzymy w niego, a on wierzy w nas.
Chyba trochę przesadzasz.
On wie, co robi.
Metoda ze sznurówkami to rewelacja.
Nikt tak nie uważa.
Jest irytujący, ale robimy postępy.
Wygramy ligę podań niewidzialnej piłki.
Nie przyzwyczajaj się do Korna.
- Dąży do autodestrukcji. - Twój tata go ochroni.
Tata każe mi być rozgrywającą i rzucać.
Trener tego nie chce.
- Kto wygra ten spór? - Pani Grint.
Tam jest.
Mam z nią koszmary. Chce się pozbyć trenera.
Mówił, że sobie z nią poradzi.
Z moim tatą też sobie poradzi?
- I z Sherilyn? - Drogie panie.
Grint pożre go żywcem.
Mogę się dzielić, o ile poprosi o zgodę.
George.
Znam go dzięki kubkowi.
Dziękuję, że przyszliście.
Żaden problem. Myślałem, że będziemy we czwórkę.
Zaprosiłam pana Pappasa.
Nie poznaliśmy się oficjalnie. Pappas, psycholog.
- Miło mi. - Witam.
Jestem bezstronny. Chodzi mi tylko o dobro uczennic Westbrook.
- Jak nam wszystkim. - Czyżby?
Tak.
Rozumiem, że jest problem z terminami.
- Tak jest. - To coś poważniejszego.
Zaczyna się.
Zaplanowała test czy pogadankę w czasie treningu przed meczem.
To absurd, dlatego tu jesteśmy.
Powinniśmy raczej zapytać: „Kim jesteśmy?”.
To instytucja skupiona na nauce.
To wymowne, że pan zakłada,
że dla sportu odłożymy na bok priorytety akademickie.
Nie o to mu chodzi.
Spotkania z twórcami to kluczowy element programu.
- Drużyna też. - Przykro mi.
Nie wiedziałam, że mamy przedmiot o nazwie „drużyna”.
Chodzi o to,
że celowo zorganizowała spotkanie podczas treningu.
Jest przeciwna programowi koszykarskiemu,
a konkretnie mnie.
Nie schodźmy na grunt osobisty,
choć istotnie mamy z tobą pewne problemy.
Myślałam, że jesteś bezstronny.
Jak mówiłem, biorę stronę dziewcząt.
Martwi nas fakt, że Westbrook zatrudnia człowieka
zbyt gwałtownego, by pracować z dorosłymi mężczyznami,
ale idealnego do nadzorowania dziewcząt,
którymi się opiekujemy.
Odnotowuję twoje obawy,
ilekroć je zgłaszasz.
Trener Korn został dokładnie zweryfikowany
i nie życzę sobie, byś sugerował co innego.
Nie chodziło mi o ciebie.
Co do weryfikacji,
wszyscy przeszliśmy kontrole i długą rekrutację.
Gdybym wiedziała, że golf z Gruzińskim
gwarantuje zatrudnienie,
oszczędziłabym czas i pieniądze i odpuściłabym Yale.
Wiesz, że nie grał w golfa z Larrym Gruzińskim.
Nie chodzi o ciebie.
Powiesz jej, że mają trening,
i zamkniemy sprawę?
Proszę zmienić termin spotkania
lub pozwolić zawodniczkom nadrobić je później.
Dziękuję.
- Nie chcę się chwalić… - Robisz to, ale mów.
Byłaś świadkiem Efektu Marvyna Korna.
Myślałam, że chodzi o chaos, który po sobie zostawiasz.
Przeczytaj książkę.
Przekartkowałam. To nie koniec.
Grint łatwo nie zapomina.
Nie przegrywam.
Nie? To co tu robisz?
Nie jesteś sławny, Korn. Jesteś niesławny.
Wpadasz tu ot tak.
Uprzywilejowany sportowiec.
Zasady cię nie dotyczą.
Otaczają cię intelektualiści i nikt cię nie lubi.
Nie przeszkadza ci to?
- Pomoże mi pan? - Jak tu weszłaś?
Hala nosi moje nazwisko. Mam klucze.
Chciałam poćwiczyć z prawdziwymi sznurówkami i piłką.
Mówiłem, ćwiczymy jako drużyna.
Tak. Ale to moja pora ćwiczeń.
Zero freelancerki.
Będę musiał pozbywać się złych nawyków.
- Ja tu haruję… - Znów to słowo. „Ja”.
Musisz nauczyć się podawać!
Dobrzy gracze pomagają sobie, wielcy pomagają drużynie.
Wiążąc sznurówki, rzucając niewidzialną piłką?
Niczego się nie uczymy.
Powtórzmy to, co właśnie robiłaś.
Zamiast rzucać do kosza, podaj mi piłkę.
Czekaj.
Dobra.
A teraz nie patrz na mnie.
Patrz na kosz. Podaj piłkę.
- Jak mam podać, jeśli… - Wyczuj mnie.
Jeszcze raz.
Nie.
Strata piłki.
Dawaj. Skup się.
Dobra. Dawaj.
Im więcej podań, tym trudniej nas kryć.
Zaczną cię podwójnie kryć, drużyna będzie wolna.
Dobrze. Wyczuj mnie.
Nie.
Zaufaj koleżankom. Dawaj.
Wiesz, jak to zrobić. Po prostu jeszcze nie podałaś.
Skup się. Dobra.
Spróbuj zwodu.
Tak jest! Jeszcze raz.
Tak jest! Tak tworzy się zwycięską drużynę!
I wielkiego gracza. Świetnie.
- Nad tym pracowaliśmy. - Nie wiedziałam.
Wiem.
Witaj w drużynie, Gruziński.
Louise jest w formie.
Zrobisz z niej rzucającego obrońcę?
Rozważałem to i odrzuciłem.
Nie chcesz, żeby Gruziński na ciebie wrzeszczał?
Nie boję się Larry'ego.
Jest taki w każdej szkole. Ojciec taki był.
Jak sobie z nim radziłeś?
Nie mieliśmy problemów, odkąd zerwaliśmy kontakt.
Z Grint będzie inaczej.
Zająłem się Grint.
Panuję nad tym. Bez obaw.
Nas obowiązują zasady.
Mam tylko godzinę dziennie na uczennicę.
Zawodniczki trenują dwie godziny po południu
i dwie godziny rano.
Czego nauczył je przez ten czas?
Wiązać sznurówki.
Idzie im coraz lepiej.
Nie umie odpuścić.
Robisz dwa treningi dziennie?
Tak. Sądzę, że trzy to by było za wiele.
Bawi go to.
Rozejrzyj się. Czy ktoś się śmieje?
Dziewczyny robią postępy.
Naprawdę stają się drużyną.
Możliwe, ale pani Grint ma rację.
Mamy limit czasu, którego nauczyciele wymagają od dziewcząt.
Weźcie to pod uwagę.
Od teraz jeden trening dziennie.
To za mało. Nie pomogę tak drużynie.
To niedobrze. A już zaczynałam cię lubić.
Jeden dziennie, trenerze.
George, lepiej za mną nie idź.
Nie zgodzę się na to.
- Musisz. - Nie muszę.
Nikt nie mówił mi, jak być trenerem. I nie będzie.
Trening rano i wieczorem.
- Nie możesz. - Mogę.
Zobaczysz na pasku ESPN mały komunikat:
„Szkoła dla dziewcząt zwalnia Korna”.
- Tego chcesz? - Przestań.
Za to zamierzasz oddać życie?
Dziewczyny.
Chodźcie.
Usiądźcie na ławce. Szybko!
Parę spraw.
Olive, Samantha, Mysz, wasza sytuacja… jest rozwiązana.
Mówiłam, że da radę. Do zobaczenia rano.
Wracamy do jednego treningu dziennie.
Będziemy trenowali po południu.
Przecież dobrze nam idzie.
- Czemu? - Nie możemy zwolnić.
Jestem trenerem. Pozwólcie mi trenować.
Pani trener! Proszę zaczekać.
Co zrobiłyśmy nie tak?
Nic nie zrobiłyście.
Mówi, że mamy potencjał, by być wielkie.
- A potem się poddaje? - Nie poddał się.
Nie chciałam grać tak, jak radził trener.
Ale robię to. Zmieniłam styl gry.
Tata jest wściekły, ale wchodzę w to.
Jak my wszystkie.
Więc czemu nie trener?
To nie od niego zależy.
Część kadry uznała, że przekracza uprawnienia
i za bardzo was naciska.
A co pani sądzi?
Nie mnie oceniać.
Ale tak między nami,
Grint może się pocałować.
To szaleństwo.
On nie przesadza. Potrzebujemy treningów.
Nie jesteśmy dziećmi.
Potrafimy podejmować samodzielne decyzje.
Tak jakby te hasła „kobieca praca, kobiecy sukces”
były tylko do broszurki.
Naprawdę inspirujące.
Patrzcie. Jaka zadowolona.
Czemu nauczycielka politologii mówi, co mamy robić?
Nie jest naszą szefową.
Co ją to obchodzi?
Powiem jej coś.
Serio?
Nie.
Cholera.
Szkoda by było, gdyby padła jej linka hamulcowa.
Sugerujesz, żebyśmy pozbyły się Grint?
Nie my.
Grawitacja.
Wiecie, jaką krętą drogą jeździ do szkoły?
Nie zrobimy tego.
Choć to kuszące.
Do kitu. Trenerowi zależy, a tu coś takiego.
- Twój tata nie pomoże? - Nie mam pięciu lat.
Musi być inny sposób.
Jemy trzecie lody,
a na razie za nasz najlepszy pomysł wylądowałybyśmy w pace.
Beznadzieja. To już koniec.
Encinitas znów skopią nam tyłki.
Może nie.
Tak.
- Louise. - Dobrze. Komunikacja.
Za tobą!
Masz to. Teraz możesz… Tak jest.
Dawaj!
Dobrze!
Chodźcie. Omówmy to.
Co tu się dzieje?
Witaj, trenerze.
Niesamowita sprawa.
- Dziewczyny… - Same z siebie.
...same z siebie postanowiły pograć dziś w kosza.
Na tym totalnie publicznym boisku poza terenem szkoły,
w żaden sposób niezwiązanym z Westbrook.
Nie ma nic złego w tym, że chcą się poruszać
w czasie wolnym od zajęć, co?
Więc…
Jeśli drużynie przypadkiem pomoże coś,
co jak widać nie jest oficjalnym treningiem…
To co w tym złego?
Do stracenia mamy tylko wygraną z Encinitas.
Racja. Czegoś nie rozumiem.
Skoro to nieoficjalne, to co tu robisz?
Dziwna sprawa.
Przyszłam posurfować, czego nigdy nie robię.
Przypadkiem wzięłam gwizdek zamiast deski.
Zobaczyłam dziewczyny…
- Przypadek. - Ba.
Pomyślałam: „Może trochę potrenuję”.
Kolejny przypadek: wybrałyście to miejsce na trening.
Moja poranna trasa.
Dokładnie tędy biegam co rano.
- Wiedziałaś, Louise? - Nie miałam pojęcia.
Mówicie poważnie?
Dołączysz do nas?
GOSPODARZE 52 – GOŚCIE 52
Podaj piłkę!
Podaj jej!
GOSPODARZE 54 – GOŚCIE 52
Tak to się robi! Dawaj!
To było świetne!
Chodźcie! Grupowe selfie!
@OliveUfitness
Kontrola. Masz z milion followersów.
- Fakt. - 149 000. Pracuję nad tym.
Encinitas mają lepsze zawodniczki.
Czemu wygraliśmy, Gruziński?
Bo mamy lepszą drużynę?
Racja. Dobra robota, dziewczyny.
Uniknąłeś pochwał, zmuszając je, żeby same siebie pochwaliły.
Nie umiesz się niczym cieszyć?
- Jesteś naprawdę… - Wiem. Naprawdę jestem.
- Hej. - Gotowa?
Widziałeś podanie na końcu?
Podobało ci się?
Wolałbym, żebyś wykonała rzut.
Mówiłam, nie tego chce trener.
Myślałem, że ja nim jestem.
Byłeś. Moim pierwszym trenerem.
Teraz musisz po prostu być moim tatą.
Dobrze.
Co?
Ładna wygrana.
- Nawiązujesz z nimi więź. - Przestań.
To pułapka. Też tak miałam.
Pewnego dnia odkryjesz, że ci na nich zależy.
Dla mnie to tylko pionki na planszy.
Czyli nie trenowałbyś z nimi nad oceanem,
żeby nagiąć zasady,
gdyby uznały, że je porzucasz?
Uważam to raczej za kreatywne rozwiązanie problemu,
którego chcemy się pozbyć.
Problem, do którego się odnosisz,
tylko się pogłębia.
Grint uczepiła się mnie jak rzep psiego ogona,
a George śni o tym, że rzucasz krzesłami w uczennice.
Nie wiem, co z tym zrobić.
Ja wiem. Spraw, żeby zmienił zdanie.
Udowodnij, że radzisz sobie z gniewem.
Jak mam to zrobić?
To szkolny psycholog. Gada z ludźmi.
Godzina tygodniowo, sam na sam…
Może zmieni zdanie na twój temat.
- I przekona też kadrę. - Nie ma mowy.
Zabawne. To już postanowione.
Jak to? To obowiązkowe?
To raczej kreatywne rozwiązanie problemu,
którego chcemy się pozbyć.
DZIEWCZYNY CHCĄ FUNDAMENTALNYCH PRAW
Jesteśmy na siebie skazani.
CIĘŻKO? DZIEWCZYNA DA RADĘ
Tak.
Ostrzegam, że jestem twardym orzechem do zgryzienia.
Ja też.
Nie zawsze pracowałem z nastolatkami.
Ja też nie.
Jako naczelnik więzienia o niskim rygorze
radziłem sobie z takimi jak ty.
Pod presją, uwięzionymi, zdesperowanymi.
Jesteś poza swoją strefą komfortu.
Całkiem sam. Nie masz nikogo.
Holly.
Zająłeś miejsce, na które liczyła. Próbuj dalej.
Moja drużyna.
Nastolatki mają zdolność koncentracji na poziomie muchy tse-tse.
Larry Gruziński?
Tak.
Jego córkę zmieniłeś z gwiazdy
w zwykłą zawodniczkę.
Sherilyn.
Przysłała cię do mnie.
Jesteś sam, Korn.
To nie musi być dożywocie. Chcemy tego samego.
Żebyś odszedł.
Pomóż mi pomóc sobie pomóc mnie.
Na razie.
Minęło pięć minut.
Nie byłeś naczelnikiem.
- Tak? - Hej, trenerze.
Chcę tylko uprzedzić, że muszę opuścić kolejny mecz,
bo mam test.
Co?
Żartowałam.
Chciałam podziękować.
Nie ma za co.
Za co?
Za to, że panu zależy.
To pańska córka?
Tak. Jest w waszym wieku. Emma.
Tęskni pan.
Tak, tęsknię za nią.
Jest jej ciężko, chyba przeze mnie.
Niezły w tym jestem.
Ma pan talent.
Na pewno też za panem tęskni.
Tak twierdzi.
- Chce się tu przenieść. - Naprawdę?
Oddałabym wszystko, żeby znów zobaczyć tatę.
Dosłownie wszystko.
Nie ma go?
Nie. Tęsknię za nim.
I tyle.
Nieważne.
Po prostu chciałam podziękować.
Dzięki, trenerze.
RODZINA Matka: Christina Winters
Ojciec: Jeffrey Andrew Winters Zmarł 5 sierpnia 2015
Hej.
Lecisz już?
Mam trochę czasu przed lekcją. A co?
To będzie koniec.
Trafię. Pan spudłuje i przegra.
Stawiam milion, że nie trafisz.
Nie zakładałabym się. Ma pan ten milion
i musi pan wiedzieć, że po niego przyjdę.
Dolar, że spudłujesz.
Dobra. Wchodzę w to.
Elegancko.
Presja rośnie.
Nie znam takiego słowa jak „presja”.
Zna pan słowo „skucha”?
- Bo to pana czeka. - Cicho.
Przygotuj się, żeby zebrać ją spod kosza. Już?
Wygrałam. Wisi mi pan dolara.
Albo przełożymy to na następną rozgrywkę.
Tak zróbmy.
Zaraz mam lekcję.
Czekaj. Chciałem chwilę pogadać.
Irytuje mnie ta różnica czasu.
Robię poranną kawę, a ty masz trzecią lekcję.
Robię kolację, ty kładziesz się spać.
Przeniosłeś się do innej strefy.
Wiem.
Myślę, że to dobry pomysł, żebyś ze mną zamieszkała.
Więc mogę do ciebie przyjechać?
Jeśli nadal chcesz.
Tak. Ale co z…?
Rozmawiałem z mamą. Uważa, że zmiana dobrze ci zrobi.
Ale chyba nie chodzi tylko o mnie. Też mnie potrzebujesz, prawda?
Jasne, że tak. Jesteś moją córką.
To nie zbrodnia kogoś potrzebować. Czyni cię to minimalnie ludzkim.
Jestem ludzki. Minimalnie.
Idź na lekcję. Niedługo się zobaczymy.
Czekam.
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek