(ตระกูลแห่งมังกร)
ข้าต้องเข้าเฝ้าราชินี
ฝ่าบาท
เขาฟื้นคืนชีพแล้ว
ใคร
เอก้อน
ซันไฟร์ยังไม่ตาย
ออกไป
ซันไฟร์ตายแล้ว นอนเน่าอยู่ในแดนร้าง
นั่งก่อน
เอก้อนเผากองทัพมูตันที่รู้กสเรสต์
แล้วบินไป
ไม่รู้ว่าไปไหน
ผู้สนับสนุนเขา ส่งข่าวไปทั่วดินแดน...
ประกาศว่าราชากลับมาแล้ว
ราษฎรต่างมองว่า เป็นลางแห่งทวยเทพ
ที่ให้เอก้อนปกครอง
ที่เขาและมังกร ฟื้นคืนชีพกลับมาทวงบัลลังก์
และบัดนี้ ราษฎรข้า ไปรวมตัวกันหน้าแกรนด์เซปต์
อ้อนวอนถามทวยเทพว่า ใครคือผู้ปกครองกันแน่
ทั้งที่ข้าสู้และทนทุกข์ถึงเพียงนี้
เรนีร่า
ทวยเทพหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ชี้อนาคต
เราคือสายเลือดโอลด์วาลีเรีย
เจ้ามีอำนาจเบ็ดเสร็จอยู่ในมือ
เจ้าเพียงแค่ต้องใช้มัน
วิเซริสเฮงซวย
ยัดเยียดสิ่งนี้ให้ข้า
คำพยากรณ์เขา ทดสอบข้าครั้งแล้วครั้งเล่า
แล้วข้าก็ฝ่าฟันผ่านมาได้ทุกครั้ง
"นี่คือบททดสอบเจ้า"
"บัดนี้"
"ยามที่เจ้าต้องฮึดสู้"
"คุณสมบัติเดียวที่ดินแดนนี้เข้าใจ คือความแข็งแกร่ง"
"เจ้ารู้เรื่องนี้เสมอมา"
"จงวางกำลัง เฝ้าระวังมังกรของเอก้อนไว้"
"และให้ฮิวไปประจำการ หน้าดราก้อนพิตพร้อมเวอร์มิธอร์ซะ"
"ส่วนท่านจงบุกโจมตี เมืองทัมเบิลตัน"
"ค้นบ้านทุกหลัง"
"ถอนรากถอนโคนพวกไฮทาวเวอร์"
"และสังหารพวกมัน อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว"
"ทั้งดินแดนเฝ้ามองอยู่"
"อย่าทำให้ข้ากลายเป็นอสูรร้าย"
"ข้ายินดี ทำตามบัญชาอย่างยิ่ง ฝ่าบาท"
"เมื่อออร์มุนด์และแดรอนสิ้นชีพแล้ว"
"ข้าจะควักหัวใจลวงโลก ของเอก้อนออกมา"
"และสังหารเขาด้วยมือของข้าเอง"
ฝ่าบาท ทรงมีแผน เข้าช่วยอสรพิษทะเลแล้วหรือยัง
จะเข้าช่วยใช่หรือไม่
พ่อเจ้าจะค้นหาอสรพิษทะเล ที่ทัมเบิลตัน
เมื่อชิงเมืองมาได้แล้ว
รอถึงตอนนั้นเขาคงตายไปแล้ว ส่งข้าไปเลย
เจ้ากับแอดดัม ต้องอยู่คุ้มกันเมืองหลวงนี้
ถ้าหากว่าข่าวลือเป็นจริง
และซันไฟร์ยังมีชีวิตอยู่
คอร์ลิสคือหัตถ์พระองค์ มิตรเก่าแก่ที่สุด
ข้าไม่ได้แช่งตาเจ้านะ
แต่เขาเลือกเอง และตอนนี้เราต้องมารับกรรม
ก็ความผิดพระองค์
อะไร
ที่ลอร์ดคอร์ลิส ต้องออกไปจนเสี่ยงถูกจับ
เจ้าบังอาจนัก
พระองค์ทรงทำกับผู้รับใช้เช่นนี้เสมอ
ข้ากับแอดดัมลาดตระเวนทั้งวันทั้งคืน
ตามหาศัตรูไม่ได้หลับไม่ได้นอน
แต่กลับทรงตอบแทน ด้วยความกริ้วเหรอ
ใช่ ก็เพราะเจ้าลาดตระเวน ไม่ได้ความเลยไงล่ะ
ขณะศัตรูข้า ซ่องสุมไพร่พลพวกมันไว้แล้ว
หากใครมีประโยชน์ก็ทรงเรียกใช้
แต่ถ้าไม่ ก็ทรงทอดทิ้ง
เหมือนที่ทำกับเรน่า
และตอนนี้นางก็ใจสลาย เหมือนท่านตาข้า
ข้ามีเหตุผลให้เขี่ยเจ้าทิ้ง หลังศึกกัลเล็ตด้วยซ้ำ
อาจใช่
แต่ทรงต้องพึ่งมังกรข้า
เด็กอวดดี
แต่ข้าไม่โทษเจ้าหรอก เพราะมันอยู่ในสายเลือดเจ้า
ดั่งที่น้องเจ้าเพิ่งย้ำเตือนเรา
อรุณสวัสดิ์ ทุกท่าน
"อรุณสวัสดิ์" อย่างนั้นรึ
เราเร่งเดินเรือข้ามคืน มาจากดริฟต์มาร์ก
หลังได้ข่าวว่าลอร์ดแม่ทัพเรือ ถูกพวกไฮทาวเวอร์จับตัวไป
ราชินีทรงเรียกท่านมา ให้คุ้มกันคิงส์แลนดิ้ง
หากทำเช่นนั้น อาจทำให้ท่านลอร์ดของเราสิ้น
ลอร์ดคอร์ลิสรู้ถึงความเสี่ยง ที่ออกไปรบอยู่แล้ว
เขาย่อมต้องการให้เรา เห็นเกียรติเวลาเรี่ยน
สำคัญกว่าชีวิตเขา
เจ้าเป็นใครมาคิดแทนท่านลอร์ดเรา
ลูกชายคนโตที่เหลือรอด
และผู้สืบทอดเขา
ลอร์ดแห่งเกลียวคลื่น คนต่อไปของท่าน
เปิดประตูเมือง
กลับหลังหัน
หน้าเดิน
แล้ว...
ทั้งหมดนั่น...
ก็เพื่อเจ้า
น่าทึ่งใช่หรือไม่
แต่...
ต้องแต่งตั้งเจ้าเป็นอัศวิน...
ถึงจะสวมมงกุฎเป็นราชาได้
คุกเข่า
แดรอน ทาร์แกเรี่ยน
เจ้าสาบาน ต่อหน้าทวยเทพและปวงชน
ว่าจะปกป้องผู้ไร้ทางสู้หรือไม่
- ทุกคนเข้าไปข้างใน - เดินไป
"เพื่อปกป้องสตรีและเด็ก..."
"คอยเชื่อฟังผู้กอง และลอร์ดเหนือหัว..."
ปิดประตูเมือง
"เพื่อต่อสู้อย่างกล้าหาญ ในยามจำเป็น..."
"เพื่อทำภารกิจอื่นใด ที่ได้รับมอบหมายมา"
เตรียมพร้อม
- "ไม่ว่าจะยากเย็น ต่ำต้อย..." - ดึงขึ้น
- "หรืออันตรายเพียงใดก็ตาม" - หยุด
ข้าขอสาบาน
งั้นจงลุกขึ้นเป็นอัศวิน
เซอร์แดรอนผู้ห้าวหาญ
และจงส่องทาง
ทัพราชินีพวกนอกสมรส ประชิดประตูเมือง
และคนที่นำทัพมาเข่นฆ่าคืออานาง
ไม่ ชู้รักสิ
ไม่ สามีนางต่างหาก
ไอ้เวรเดม่อน ทาร์แกเรี่ยน
- พร้อมมังกรเขา - แน่ล่ะ เขามีมังกรเฮงซวยอยู่
แต่เขาไม่ใช้หรอก
ท่านรู้ได้ไง
เพราะเมียสุดที่รัก ราชินี...
ไม่ยอมน่ะ
เรนีร่าล่ามโซ่เดม่อนไว้ซะสั้นกุด
ไม่ต่างจากหมาที่อยู่ในกรง
ขอเบียร์อีกแก้วแด่ราชามังกร
เจ้าชายหัวขบถจะสั่นสะท้าน
ต่อผู้ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัว
อย่าง "ลอร์ดอัลฟ์เดอะไวต์"
ฝ่าบาท
ฝ่าบาท เกิดอะไรขึ้น
มีอะไร
เจ้าหญิงเฮเลน่า
นางไม่ยอมเสวยเลยเพคะ
เมสเตอร์ห่วงสุขภาพนาง
โดยเฉพาะทารกในครรภ์น่ะเพคะ
เรียกเซอร์อาลินมา
ขอกองอารักขาข้าเต็มกำลัง ไปแกรนด์เซปต์
วันนี้ ที่นั่น
ไฮเซปตันจะเจิมข้า
และอวยพรการครองราชย์ ให้ชาวคิงส์แลนดิ้งได้เห็น
จะไม่มีข้อกังขาว่า ทวยเทพเลือกใครให้ปกครองอีก
เพคะ ฝ่าบาท
แค่นี้นะเพคะ
ไม่
นี่มันอะไร
นี่
- ท่าน - ท่านหญิง
ขออภัยที่ล่วงล้ำ เรามีเวลาไม่มากนัก
เวลาอะไร
เราเตรียมเรือ "เมอร์เมดส์คิส" ไว้ให้ท่านเดินทางเรียบร้อยแล้ว
ท่านต้องล่องเรือไปที่เพนทอสในคืนนี้
ข้ามาเพื่อแจ้งว่า หน้าที่ท่านที่นี่ได้สิ้นสุดลงแล้ว
ท่านรับใช้ราชินี และดินแดนนี้อย่างภักดี
ซึ่งฝ่าบาท ทรงปรารถนาแสดงความขอบคุณ
ท่านจะได้ทองมากพอสำหรับคฤหาสน์
และคนรับใช้ตน
เร่งมือเถิด
ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ท่านหญิง
หมดเวลาแล้ว ท่านหญิง
ข้าต้องพาท่านกลับที่พัก
ทางนี้ เจ้าหญิง
อย่าได้ไว้ใจราชินี
เอก้อนเขาได้กลับมาแล้ว มังกรเขายังอยู่
ลูกในท้องท่านคือตัวประกัน
มันเป็นรางวัล เพื่อให้นางใช้
- ในการกุมอำนาจเหนือศัตรู - เดินต่อไป
- นางไม่มีวันปล่อยท่านแน่ - พอแล้ว
"เจ้าจำได้ไหม"
"ไม่ ไม่"
"เจ้าจำได้ไหม"
"ช่วยข้าด้วย"
อย่ากังวลไป
ท่านยังไม่ตาย
เอ้า ดื่มนี่ซะ
อีกชั่วโมงดื่มอีกครั้ง
นางวางยาข้า
ท่านได้รู้แล้วสินะ ว่าโดดเดี่ยวบนโลกนี้
เรื่องนั้นเราเหมือนกัน
แต่ข้าไม่อยากทนทุกข์อีกแล้ว
ท่านล่ะ
สนทำไมว่าข้าโดดเดี่ยวไหม
ว่าข้าจะอยู่หรือตาย
ข้าคือมือสังหารญาติ อาลีส
พี่ชายของข้าต้องตาย...
ด้วยน้ำมือข้า
ข้าถูกสาปเพราะบาปที่ก่อ และต้องทนทุกข์
เจ้าควรทิ้งข้าไป
ก่อนชะตากรรมข้า จะย้อนมาทำลายเจ้า
ยามที่มังกรบาเลเรี่ยนเผาที่นี่
เขาตั้งใจล้างบาง สายเลือดลอร์ดฮาร์เรน
แต่สายเลือดเขาก็ไม่สิ้นลงง่ายๆ
มีเด็ก...
เด็กชาย...
รอดตาย
โดนไฟคลอกสาหัส...
แต่ยังไม่ตาย
แม่เขายอมแลกทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อช่วยเขา
นางตามพวกเมสเตอร์ จากทั่วทั้งเจ็ดอาณาจักร
แต่ก็เปล่าประโยชน์
นางจึงหันไปพึ่งวิธีโบราณ
นางได้ขุดค้นคาถาอาคม ที่เก่าแก่กว่าดินแดนนี้
ทำข้อตกลงกับสิ่งลี้ลับในป่าลึก
แต่ก็ไม่มีสิ่งใดรักษาแผล ที่เพลิงมังกรฝากไว้ได้
แล้วพอเด็กชายจากไป...
นางพยายามที่จะตายตาม
แล้วตอนนั้นนางก็รู้ซึ้งถึงบทเรียน
นางถูกสาปให้มีชีวิต
อยู่ต่อไป...
ให้อยู่ภายใต้เขตแดน ของราชาลุ่มน้ำโบราณ
ต้องสาป เพราะร่วมในความโลภของฮาร์เรน
ถูกริบนาม บรรดาศักดิ์ และปราสาทของนาง
และต้องโทษ รับใช้พวกลอร์ดปลายแถว
ที่เข้ามาปกครองเมือง
เรื่องมันผ่านมาร้อยปีแล้วนี่
ก็ถือว่าโดดเดี่ยวมานานเหลือเกิน
เจ้าต้องกิน น้องข้า
นึกถึงลูกบ้าง
ท่านนึกถึงเขาด้วยรึ
จะบอกว่าเป็นลูกชายรึ
เจ้ารู้รึ
มองข้าสิ
ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก
ท่านคิดว่าชีวิต มันเป็นแค่การไม่ตายงั้นรึ
ท่านพ่อคงชังท่านเพราะเรื่องนี้
ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยห้ามปรามนี่
ข้าพยายามจะสืบทอดปณิธานเขา
จนกระทั่งข้าเห็นว่า มันทำดินแดนล่มสลาย
มีแมลงปีกแข็ง ชอบโผล่มาช่วงต้นฤดูร้อน
มีหลากสีสัน น้ำเงิน ทอง และม่วง
รูปร่างเหมือนเต่าเลย
ท่านเคยเห็นตัวมันไหม
ข้าไม่เคยเห็นหรอก
ท่านพบมันได้แค่ในคิงส์แลนดิ้ง
มันประทังชีวิต ด้วยสิ่งปฏิกูลของสัตว์อื่น
งดงามเหลือเกิน
งั้นฤดูร้อนเมื่อไหร่พาข้าไปดูนะ
ท่านไม่ได้สนใจมัน
ท่านเสแสร้งอยู่
ทุกอย่างที่ท่านสนใจ...
ช่างอัปลักษณ์
ที่นี่...
ช่างอัปลักษณ์
แล้วตัวท่านก็...
อัปลักษณ์
กินซะ
ก่อนข้าจะต้องบังคับ
ไม่
ไม่นะ ไม่
ไม่นะ ไม่ๆ
ไม่ ไม่
ไม่
พี่ข้า
จะร่วมทัพไปทัมเบิลตันด้วยไหม
ไม่ วันนี้เราต้องคุ้มกัน ตามประสงค์ราชินี
นางจะเสด็จไปไหน
ข่าวเอก้อนกลับมา นำพานางสู่หนทางมืดมน
นางสั่งกักบริเวณเบล่า ให้อยู่แต่ในเร้ดคีป เจ้ารู้เรื่องไหม
ช่วงนี้อันตราย แล้วก็ไม่ใช่หน้าที่ข้ามากังขาฝ่าบาท
นั่นสินะ
ในเมื่อท่านพ่อ รอโดนพวกไฮทาวเวอร์แขวนคอ
เรนีร่ากลับยกเจ้าแทนที่เขา
ช่างเป็นเกียรติ ลูกนอกสมรสเหลือเกิน
ข้าไม่ได้ทะเยอทะยาน นอกจากทำหน้าที่ตน
เตรียมพร้อมซะ
จัดขบวน
หน้าเดิน
ทวยเทพ
เราจะต้านอย่างไรรึ
อย่างกล้าหาญและไร้ค่าน่ะสิ
เข้าประจำที่ เด็กๆ
เดินไปประจำที่เลย
ตามมาเลย กล้าหาญไว้
จัดพวกเด็กชายไว้แนวหน้า ให้เห็นเด่นชัด
ท่านลอร์ด
อัลฟ์ไม่มารายงานตัว ไม่อยู่กับมังกรด้วย
แบ่งกำลังจากแต่ละจุด ค้นทั่วเมือง หาให้เจอ
- เจ้า ไปกับข้า - มีบางอย่างผิดปกติ
ใช่ เราทุกคนจะตาย
ไม่
ท่านลุงต่างหาก
เขากับร็อกซ์ตัน แอบวางแผนบางอย่างกันอยู่
เขาปิดบังแม้แต่กับข้า
- ไม่ว่าจะเป็นแผนการใด - อย่าเข้ามาใกล้ข้า
ดูเหมือนยังไม่เกิดขึ้นจริง
- ได้โปรด - ได้โปรด
- อย่าบังคับข้า ปล่อยข้าเถอะ - ข้าขอร้อง แม่ข้ารออยู่
ข้าต้องขี่มังกรสู้กับศัตรู
ไม่
กำลังพลนี้
เด็กพวกนี้ มาสู้เพื่อข้า
ข้าให้พวกเขามาสู้ลำพังไม่ได้
แล้วทำไปเพื่ออะไรกัน
เพื่อเป็นอีกศพ ในกองคนตายเพื่อออร์มุนด์รึ
แล้วข้ามีทางเลือกรึ
หากข้าไม่สู้ก็ต้องหนี
ไม่แน่อาจมีหนทางอื่น
มังกร
"อัลฟ์ผู้ขี่มังกร"
ข้ามาตามหาอัลฟ์ผู้ขี่มังกร
อัลฟ์
พบกับยุวกษัตริย์ของลอร์ดออร์มุนด์ และผู้ติดตามผู้ภักดี
หุบปาก
ดริฟต์มาร์กพังพินาศ เกียรติภูมิท่านป่นปี้
กษัตริย์แดรอน ผู้เปี่ยมเมตตาและปัญญา
มอบอนาคตที่รุ่งโรจน์ กว่าที่เรนีร่าให้ท่านได้
ตัวข้าเหลือเพียงเกียรติยศแล้ว
คิดว่าข้ายอมขาย แลกเงินไฮทาวเวอร์รึ
ถ้าเช่นนั้น
ทางลำบากแล้วกัน
ถอยไป
หลบไป
ถอยไปซะ
- ถอยไป - หลีกทางไป
หลีกไป
ถอยไปซะ
(ราชินีพวกนอกสมรส)
เจ้าคือรัชทายาทแม่ จอฟฟรี่ย์
และหน้าที่ที่แม่ส่งต่อให้นั้น เป็นมากกว่าการปกครอง
มีเรื่องเล่าที่ท่านตาเจ้าเคยเล่า
ซึ่งท่านฟังมาจากราชาเฒ่าอีกที
และแม่ส่งต่อมัน...
ให้พี่ชายเจ้า...
หลังจากแม่ขึ้นนั่งบัลลังก์
นั่นทัมเบิลตัน ทุกท่าน ถึงเสียที
หากไม่ใช่เพราะโคล
คงถึงตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน
ลืมเรื่องเขาเสียสนิท
บอกทีมันตายเยี่ยงไร
อย่างอนาถ
เจ้าชาย ท่านลอร์ด
อัศวินไฮทาวเวอร์กำลังมา
แล้วไง ฆ่ามันสิ
พร้อมลอร์ดคอร์ลิส
เจ้าชายเดม่อน
ข้าเซอร์กเวย์น ไฮทาวเวอร์
ยินดี
พับผ่าสิ
เนื้อติดปังตอพ่อค้า ยังเยอะกว่าเนื้อมันอีก
ฆ่ามันได้ไหม
ท่านคงรู้จักลอร์ดคอร์ลิส
สบายดีหรือ
ยังพอไหว
งั้นว่ามา
ออร์มุนด์ญาติข้าเสียสติไปแล้ว
เขายอมตายดีกว่ายอมแพ้
แล้วเจ้าล่ะ
ข้าไม่ได้ตาบอด
เราคงไม่รอดพ้นวันนี้ หากท่านบุก
ดังนั้นเพื่อแสดงความจริงใจ...
ข้าคืนหัตถ์ให้ท่าน
ยังดีเหลือมาให้สี่นิ้ว
ข้ามาขอสงบศึก
มาอ้อนวอนท่าน
ตามประสงค์แดรอน ทาร์แกเรี่ยน
ราชาลวงโลกคนล่าสุดของเจ้าสินะ
สงครามจะสิ้นสุด ก็ต่อเมื่อหัวกบฏทุกคน
ถูกเสียบเหนือประตูราชา
จะข้ามไม่ได้
โปรดฟังคำขอของแดรอนเถิด
แบ่งแยกดินแดน
ให้ราชินีปกครองคราวน์แลนด์ แดนเหนือ แดนหุบเขา
ดินแดนลุ่มน้ำง่ามแม่น้ำทั้งปวง
และให้แดรอน ปกครองจากโอลด์ทาวน์
โธ่ ขอล่ะนะ
ให้ข้าเด็ดหัวไอ้สวะแดนใต้ หน้าละอ่อนนี่เถอะน่ะ
ดินแดนนี้เคยเป็นเจ็ดอาณาจักร
ก่อนยุคผู้พิชิต ยามนั้นเราแยกกันแต่ก็สงบ
- หยุด - ท่านหัตถ์ผู้แสนดี
ข้านึกว่าพวกไฮทาวเวอร์ ตัดลิ้นท่านไปเสียแล้วนะเนี่ย
ไฮทาวเวอร์พูดไม่ผิด
ตระกูลใหญ่หลายตระกูลยังยึดมั่น
บรรทัดฐานของมหาสภา
ที่ว่าสตรีไม่อาจปกครอง
ภรรยาของท่าน ถูกมองข้ามไปนี่ คอร์ลิส
เรนีร่ายึดบัลลังก์มาด้วยฝูงมังกร
อำนาจนางไม่อาจสั่นคลอนได้แล้ว
ราชินีมีมังกรมากมาย
แต่พวกตระกูลใหญ่ยังอิดออด
ราษฎรหาอุ่นใจไม่ ซึ่งก็ไม่ควร
เอม่อนด์กับเวก้าร์ก็ยังไร้วี่แวว
ยกโอลด์ทาวน์ให้เจ้าชายแดรอน
แต่งตั้งเขา เป็นลอร์ดสูงสุดแห่งแดนรีช
แดรอนไม่มีวันเป็นกษัตริย์
แต่เขาและมังกร จะเป็นผู้พิทักษ์แดนใต้
นั่นไม่ใช่ข้อเสนอข้า
ให้แดรอนแต่งเรน่า
เพื่อประสานรอยร้าวตระกูลพวกท่าน
ด้วยความร่วมมือของคิงส์แลนดิ้ง
แดนรีช แดนเหนือ แดนลุ่มน้ำ และแดนหุบเขา
เรนีร่าจะสยบแดนตะวันตก และสตอร์มแลนด์ได้
แล้วเอก้อนผู้ช่วงชิงจะว่ายังไง เมื่อรู้ข้อตกลงนี้
เขาขี่มังกรพิการ หนีหัวซุกหัวซุน
ไหม้ไปครึ่งตัว แต่ก็ยังปกครองได้
เขาคงคิดงั้น
เพิ่งรู้หรือไง
ช่างน่าสลดที่เห็นพี่น้องห้ำหั่นกัน
เอก้อนกับเอม่อนด์ จะเป็นศัตรูร่วมของพันธมิตรใหม่นี้
พันธมิตรรึ
ไม่เคยนึกว่าท่านจะทรยศ ซ้ำร้ายยังขี้ขลาด
ราชาเด็กนั่นจ่ายอะไร แลกความภักดีท่านล่ะ
สันติ
มีสองเส้นทางแยก ตรงหน้าท่าน เดม่อน
แต่ก็นำไปสู่จุดจบเดียว
เรนีร่านั่งบัลลังก์เหล็ก ครองเจ็ดอาณาจักร
เหลือแค่ท่านต้องเลือกว่า...
ต้องการอะไรจากสงครามนี้
ชัยชนะ
หรือกองซากศพไฮทาวเวอร์ล่ะ
ท่านคิดเช่นไร
ท่านจะเหยียบย่ำ ชีวิตคนเป็นพันอย่างไร้...
เรนีร่าเท่านั้นที่ได้ปกครอง
ราชินีแห่งชาวแอนดัล ชาวปฐมบุรุษ
พวกขอทาน โจรและคนขลาดเช่นเจ้า
นิววาลีเรียจะผุดจากเถ้า ไอ้พี่น้องผู้ช่วงชิงของราชินี
และพวกไฮทาวเวอร์แห่งโอลด์ทาวน์
เอาล่ะ เพราะเจ้ามาหาข้าภายใต้ธงสันติ
ข้าเลยจะให้ทางเลือกเจ้า
ตายที่นี่
หรือไปตายหลังกำแพงนั่น เยี่ยงหนูโสโครกเช่นเจ้า
ลอร์ดคอร์ลิสคือเชลยข้า
ปล่อยให้ไฮทาวเวอร์ กลับไปแจ้งญาติมัน
ว่าเราจะบุกไปในไม่ช้า
ลุกขึ้น ลุกขึ้นมา
นำบันไดกับซุงพังประตูมา แล้วตั้งแถวเตรียมเคลื่อนพล
ใครที่มัวชักช้าในการบุกนี้
ข้าจะจับมันมัดไว้ที่หน้าม้าของข้า
เป็นไปไม่ได้
เจ้าตายแล้ว
ยังไม่ตายโว้ย
ไอ้หน้าโง่
พี่ชาย พี่ข้า
อภัยให้ข้าด้วย
อภัยรึ
ข้าควรฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ
เนอะ
หรือให้ซันไฟร์เผาเจ้าทั้งเป็นดีกว่า
แต่ค่อยๆ เผา...
ข้าจะได้เห็นผิวเจ้าลอกและพุพอง
ไอ้มือสังหารญาติ
ไอ้คนช่วงชิงบัลลังก์
ไอ้ระยำ
ไม่
ไม่ๆ...
ข้าควรได้สำราญสิ
เจ้ามันเป็นบ้าอะไร
สู้กับข้า
ข้าโลภในสิ่งที่เจ้ามี
คิดว่าเจ้าไม่คู่ควรกับมงกุฎ
ข้าพยายามฆ่าเจ้าเพื่อขึ้นแทนที่
เจ้ามาฆ่าข้าก็ถือว่าถูกต้องแล้ว
ไอ้ฉิบหาย
ลุกขึ้น
เราจะไปทัมเบิลตันกัน
เจ้าชายไปไม่ได้ มังกรทิ้งเขาไปแล้ว
นั่นใคร
คู่หมั้นของข้า
เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น
ไม่รึ
เรนีร่าประกาศว่าข้าตาย
และหลังจากเจ้าหายหัวไป
ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แดรอน ก็ริอ่านอ้างเป็นราชา
และนี่คือสิ่งที่เราจะทำ
เราจะไปตามหาเวก้าร์
บินไปทัมเบิลตัน
สั่งสอนแดรอน กับไอ้สวะออร์มุนด์ให้มันรู้สำนึก
จากนั้นเราจะเคลื่อนทัพ สู่คิงส์แลนดิ้งใต้ธงรบของข้า
และไม่แน่
ยามที่หัวเรนีร่าถูกเสียบประจาน
และข้าทวงบัลลังก์เหล็กคืน...
เอม่อนด์
ไม่แน่ตอนนั้น...
ข้าอาจอภัยเจ้า...
โทษฐานพยายามจะฆ่าข้า
นอกจากประตูหลักแล้ว ยังมีทางเข้าอีกทาง
เป็นประตูลับเก่าแก่ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
พวกมันสร้างเชิงเทินไม้ แต่แนวป้องกันยังไม่สมบูรณ์
มันจึงยังมีช่องโหว่อีกเยอะ
ยิ่งตรงกำแพงทิศตะวันออกเฉียงใต้
ง่ายดายนัก
ข้าจะเผาเชิงเทินเหนือประตูหลัก
เมื่อไร้กำลังต่อต้าน
ทัพหน้าจะบุกนำ โดยมีคาแร็กซิสคอยคุ้มกัน
อัลฟ์กับซิลเวอร์วิงจะคุ้มกันท้ายทัพ
ธงเรนีร่าจะต้องโบกสะบัด เหนือฐานที่มั่นนี้ก่อนค่ำ
พยายามรักษาเมืองกับผู้คนเอาไว้
ทั้งดินแดนเฝ้าดูอยู่
คุณธรรมราชินีต้องไร้จุดด่างพร้อย
ฟังดูน่าเบื่อ
เจ้าชาย
ท่านลอร์ด มีการเคลื่อนไหวที่แนวกำแพง
ทัพศัตรูได้เสริมกำลังพลด้วยเด็กๆ
ทวยเทพ
- เท่าใดกัน - นับไม่ถ้วน
ตลอดแนวเชิงเทิน
เท่าที่ตาข้าเห็นนะขอรับ
มันทดสอบเจ้าชายอยู่
ท้าทายให้ทรงใช้มังกร
ไอ้ระยำปอดแหก
ลอร์ดร็อดเดอริก พร้อมสละชีพเพื่อราชินีไหม
รอไม่ไหวแล้ว
พากลุ่มนักรบเฒ่าข้ามกำแพง
บดขยี้มันด้วยจิตนักสู้แดนเหนือ
แล้วเปิดประตูจากด้านใน
แต่เจ้าห้ามตาย จนกว่าจะเปิดประตูเมือง
ได้ เปิดประตูแล้วค่อยตาย
ลอร์ดออสการ์จะนำทัพปีกตามแผน
เซอร์การิบาลด์คุมทัพหนุน
ทัพกลางข้าคุม
นี่คือวิหารแห่งสัตตเทพ
ห้ามผู้ใดพกอาวุธข้ามธรณีประตูมา
ราษฎรคิงส์แลนดิ้งมารวมตัว
อยากรู้ว่าใครคือผู้ถูกลิขิตให้ปกครอง
ท่านต้องให้คำตอบนั้น
โดยการเจิมข้าให้ประจักษ์แจ้ง
ข้าบอกไปแล้วว่า เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้
แล้วยิ่งหลังจากเอก้อน และมังกรพระองค์ฟื้นคืนชีพอีก
คงไม่มีสัญญาณใดชัดแจ้งกว่านี้แล้วว่า
ทวยเทพทรงเลือกใคร ให้ปกครอง เจ้าหญิง
ข้าคือราชินี
คนแก่มักหลงลืม
ข้าสวมมงกุฎท่านพ่อ และนั่งบัลลังก์เหล็ก
พร้อมมังกรหกตัวแทบเท้าข้า
ท่านจะไม่ค้านสิทธิ์ชอบธรรมข้า เป็นครั้งที่สอง
อาจทรงมีมังกรหกตัว
แต่ข้ามีเทพเจ็ดพระพักตร์
ข้าไม่อาจขัดขืนเทวประสงค์ได้
งั้นท่านก็ประกาศตัวเป็นกบฏ
ข้าคือไฮเซปตันแห่งศรัทธาธรรม
ทำร้ายข้า
เท่ากับประกาศศึก ต่อวิหารสตาร์รี่เซปต์
วิญญาณท่านจะถูกสาป ให้ลงสู่ก้นบึ้งนรกทั้งเจ็ด
เจ้าคือสายเลือดแห่งโอลด์วาลีเรีย
ทวยเทพของเจ้าสูงส่งกว่า
พระองค์มองวิหารนี้...
เป็นที่ว่างเปล่า ที่ทำจากกองอิฐกองหิน
เรายืนอยู่บนแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์
เป็นสถานที่ลี้ภัย
ก่อนสวรรคต
ท่านพ่อข้า
วิเซริสผู้รักสงบ
ตั้งข้าเป็นรัชทายาท
ไม่ได้กระทำลับๆ
แต่ท่ามกลางพิธีการ
เหล่าลอร์ดนับร้อย เดินทางไกลนับร้อยลีก
เพื่อมาสาบานภักดีต่อข้า ต่อหน้าทวยเทพและปวงชน
สิทธิ์ปกครองข้าถูกลิขิตไว้แต่แรก
มันถูกทำนายไว้ เนิ่นนานก่อนวิเซริสจะประสูติอีก
"มันเริ่มขึ้นจากวันวินาศ"
"ยามที่เพลิงและนรกปะทุขึ้น"
ทำลายล้างโอลด์วาลีเรียและปวงชน
ข้าต้องการตัวอัลฟ์ผู้ขี่มังกร
ข้างในนั้น ตามหาเขา
"มีเพียงตระกูลทาร์แกเรี่ยนที่รอด"
มุดหัวอยู่ไหน
ครอบครัวข้าผู้เดียวที่รอด
ทวยเทพทรงเรียกบรรพบุรุษข้า
"เอก้อนผู้พิชิต"
"มาสู่เจ็ดอาณาจักร"
"เพื่อรวมดินแดนที่แตกแยกไว้"
"ภายใต้ผืนธงสีดำและแดง"
ทวยเทพทรงให้เขา เป็นผู้ปกปักโลกมนุษย์
หน้าที่ของเขา
คือปกปักโลกจากความมืดมิด อันเก่าแก่และชั่วร้าย
ที่คืบคลานในแดนเหนืออันไกลโพ้น
เหนือผากำแพง พ้นจากดินแดนแห่งเหมันต์
และมีเพียงอานุภาพแห่งมังกร ที่จะต้านทานมันได้
ผู้พิชิตส่งต่อหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์นี้
ให้แก่ผู้สืบสายเลือดที่ถูกเลือก แด่เจเฮริส ราชาเฒ่า
มาสู่ท่านพ่อข้า และสู่ตัวข้า
สายเลือดไฮทาวเวอร์ ไม่อาจเติมเต็มคำทำนายนี้
หากโลกพวกเจ้าจะอยู่รอด...
ข้าต้องเป็นผู้ส่องทาง
เพราะข้าคือโล่กำบังของปวงประชา
ข้าคือเรนีร่าผู้ถูกเลือก
"ข้าคือเจ้าชายแห่งพันธสัญญา"
เหล่าลอร์ด เหล่าอัศวิน พวกป่าเถื่อนและโหดเหี้ยม
ไม่ว่าจะอยู่หรือตายในวันนี้
ประวัติศาสตร์จะจดจำพวกเจ้า
ว่าเป็นผู้เปิดฉากจุดจบ ของพวกไฮทาวเวอร์
อย่าได้ปรานีมัน
ฆ่าทิ้งให้หมด
ข้าไม่ขอให้เจ้าทำดี แต่ขอระยำขั้นสุด
ไปได้
ฆ่าให้หมด
พวกเรา
ชักดาบ
เก็บพุงไว้
เครื่องยิงหิน เตรียมพร้อม
พลธนู น้าว
เตรียมตัว พร้อม
แน่จริงก็จัดมา
ยิงลูกธนูเฮงซวยมาเลย
ไอ้พวกระยำล่อลวงเด็ก
ยิง
ท่านลอร์ด
ไร้วี่แววหรือข่าว ของอัลฟ์เลยแม้แต่น้อย
- เขาคงหนีทัพไปแล้ว - ท่านลอร์ด
ศึกเปิดฉากแล้ว
- ก็แน่ล่ะ - ขอรับ ท่านลอร์ด
ดูเหมือนเดม่อน ทาร์แกเรี่ยน ปฏิเสธข้อเสนอกษัตริย์แดรอน
ข้อเสนอรึ
พูดสิ
กษัตริย์แดรอน
ทรงส่งเซอร์กเวย์น ไปเจรจากับศัตรูภายใต้ธงสันติ
ทรงปล่อยอสรพิษทะเล เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยน
ค้นหาต่อไป ตามหาอัลฟ์ผู้ขี่มังกรให้พบ
เจ้าชายอยู่ไหน
กษัตริย์น่ะ
บันได ระวังบันได
น้ำมัน
บุกได้
ทิศใต้
อย่า...
แนวกำแพง
จุดไฟตรงคูเมืองซะ
เจ้าชาย ข้าหาเซอร์อัลฟ์เดอะไวต์ไม่พบ
ที่ไม่พบนี่หมายความว่ายังไง
มังกรของเขาก็ตัวเบ้อเริ่ม
ขอประทานอภัย เจ้าชาย ตัวเขาไม่ได้อยู่กับมังกร
พลธนู
บุก
ไปพังประตูเวรนั่นกัน พวก
ฆ่ามัน
ชักดาบ
- ฆ่ามัน - บุก
นั่นมังกรของฮิว แฮมเมอร์หรือ
ฮิวควรคุ้มกันคิงส์แลนดิ้งนี่
ไปสืบดูว่ามาทำไม
ทัพกลาง ตั้งแถวตามข้า
(ภาษาไฮวาลีเรีย)
- เตรียมตัว - รักษาตำแหน่งไว้
มังกร
สอยคนขี่ให้ได้
(ภาษาไฮวาลีเรีย)
ไป เดินเข้าไป
ไป
เร็วๆ
หลีกทางไป
หลบไป
(ภาษาไฮวาลีเรีย)
บุกได้
ไปที่ประตูหลัก
ประตูเมืองเปิดแล้วพวกเอ๋ย
แต่เรายังไม่ตายโว้ย
ลากตัวราชาเด็กมา
เดี๋ยวนี้
ลุยโว้ย
ส่วนข้าขอลอร์ดไฮทาวเวอร์
ลากตัวออกมา
มานี่
มาเร็ว
ไอ้ขี้เมาไร้ค่า
เจ้าเพียงแค่ต้องนั่ง บนไอ้มังกรเวรนั่น
พวกมันบุกเข้าเมืองมาแล้ว
ไอ้คนชั้นต่ำ เศษสวะ ไร้ประโยชน์
เจ้าอาจทำเราสูญเสียทุกอย่าง
ตอนนี้กลับไปขี่เจ้าสัตว์นั่น
ทำตามที่สั่งซะ
ออร์มุนด์ ไฮทาวเวอร์
แคท เจ้าอยู่ที่ไหน
แคท
ออร์มุนด์ ไฮทาวเวอร์
มือสังหารญาติ
ไอ้คนฆ่าทารก
ไอ้พวกนอกรีต
เซอร์อัลฟ์ เจ้าชายเดม่อนทรงสั่งให้ข้า
มาตรวจดูว่าท่านและมังกรพร้อม...
แดรอน
ท่านเจรจาล่ม
เดม่อนบุกยึดเมืองแล้ว เจ้าจะตาย
แต่โลกจะไม่จำว่าข้าขี้ขลาด
ข้ารบเคียงไหล่เหล่าชายผู้กล้า
ผู้ที่เชื่อว่าความตาย คือทางเดียวสู่เกียรติยศ
อย่าสละชีพ เพื่อความยโสของออร์มุนด์เลย
หลานข้า
หลานข้า ได้โปรด
ได้โปรด
ถอยไป
งั้นต้องข้ามศพข้าแล้วล่ะ
(ภาษาไฮวาลีเรีย)
มาเสียที
นั่นไงหมากบนกระดานของออร์มุนด์
วันนี้เราอาจรอดก็ได้
เปิดทางซะ
นี่แหละบทสั่งสอนสุดระยำ
จากแดนเหนือ
ไอ้พวกระยำเอ๊ย
ไม่ ไม่
ไม่
ไปเร็ว วิ่ง
ถอย รีบหาที่หลบ
เจ้าอยู่ไหน
อัลฟ์ทรยศเรา
เมืองนี้ล่มแล้ว
เราต้องไปแล้ว
แดรอน
แคท
ฝ่าบาท
(ด้วยรักและรำลึก ดอน บ็อพ โมนาฮัน 1951-2026)