RÓD SMOKA
Helaeno.
Wybacz, że zakłócam ci sen.
- Masz wieści od mojej matki? - Nie,
lecz ich nie oczekuję, aż do...
Aemond prosił cię, byś poleciała z nim do walki?
Lord Corlys to przewidział.
Gdy byłam mała, chciałam latać.
Lecz teraz,
gdy jestem z Dreamfyre...
To...
zbyt wiele.
Sądzę, że nasz ojciec odczuwał to samo.
Wyrzekł się mocy smoków i wybrał spokojne życie.
Nie chciał, by go zmieniły.
Uważasz, że smoki nas odmieniają?
Masz ich teraz wiele.
Nie czujesz się odmieniona?
Nie.
Nie chcę taka być.
Pragnę jedynie zakończyć nasz spór i przywrócić właściwy porządek.
Helaeno,
siostro,
uważam, że ty możesz być marzycielką.
Że widzisz...
różne rzeczy.
Czasem widzę błyski,
niektóre bardziej wyraźne niż inne.
Co widziałaś na końcu?
Siwą klacz.
A Daemona widziałaś?
Wilki Zimy?
Tumbleton?
Ormund Hightower zostanie poskromiony?
Nie wiem.
Czy nie chcesz powiedzieć?
Siostrze możesz odmawiać, lecz królowa może cię przymusić.
Powiedz mi, co wiesz!
Powiedz, że to nie pomyłka,
że zatryumfuję, jak życzą sobie tego bogowie!
Matko!
Mówiłam, że przyjdę, gdy będę mogła.
Nie zostałaś schwytana?
Twoją siostrę ujęto.
Ja zdołałam się ukryć i uciec.
Sprytnie pozostałeś tu i uniknąłeś wykrycia.
Myślałem, że wszyscy mnie porzucili.
Jak mogłabym porzucić...
najlepszego, najwierniejszego syna?
Miasto padło, Aemondzie.
Tylko ja ci zostałam.
Droga była długa i znojna. Położę się.
A Aegon?
Aegon zapewne nie żyje.
Zrobiłam, co mogłam.
Dla ciebie też.
- Lecz cię zawiodłam. - Nie.
- Byłam zbyt młoda. - Nigdy.
Ledwie dziecko.
W tej chwili... dam ci syna.
Aemondzie!
Aemondzie.
Co widziałeś?
Aemondzie.
Otwierać bramy!
- Przekroczyli Czarny Nurt. - Ilu?
20 tysięcy. Dzień drogi stąd, góra dwa.
Czyli twój tępawy, ambitny przyjaciel zmarniał w bagnie na próżno.
Nieistotne.
Mam na planszy figurę, która rzuci kurwę na kolana.
Jaką?
Precz!
Gdzie ona jest? Gdzie Rhaena?!
Widzę, że uprzejmości pomijamy?
Tutaj?
Odleciała, gdy po ciebie posłałam.
Nie zdołałam jej zatrzymać.
Trzeba ją było zakuć w łańcuchy, wtrącić do celi!
Sądzisz, że tak łatwo przymusić smoczego jeźdźca?
Mnie też wyda.
Błagała ze łzami w oczach, przysięgała, że pozostanie w ukryciu.
W Dolinie głośno o smoczym jeźdźcu.
Wieśniacy prawią o dziewce w górach, żyjącej wśród pokrzyw i owiec.
Dość tego! We własnym interesie muszę zawiadomić królową.
Nie!
Stępisz gniew Rhaenyry, lecz go nie unikniesz. Daj mi dzień.
Proszę.
Kręci się tu i tam, szuka wieści o Vhagar.
Widziano ją nieopodal Fairmarket, zakładam więc...
Jesteśmy dwa dni za Aemondem.
Znużyły mnie te poszukiwania.
Wciąż myślę, że Rhaenyra mnie karze, lub przynajmniej odsyła.
Postrzega nas jedynie jako narzędzia.
Zastanawiam się, czy mogę cię prosić o łaskę.
Ojciec życzy sobie, bym wraz z Alynem przyjął nazwisko Velaryon.
Królowa odmawia.
Wiesz, ile znaczy teraz moje słowo.
Nie zdołam na nią wpłynąć.
A twój ojciec?
Skąd ta troska o tytuły?
Rozumiem cię, lecz smok daje więcej niż tytuły lordowskie.
Chodzi jedynie o to, że gdyby jeden z nas chciał się żenić
i pozyskał względy urodzonej damy...
Rozmawiał z tobą? Twój brat.
To Vhagar?
Nie.
Nie sądziłam, że zdołamy uciec z Twierdzy,
lecz ser Adrian wykazał się determinacją.
Powiódł nas do bramy.
Mieliśmy złoto i konie.
Próbowaliśmy unikać drogi, lecz las jest nieprzebyty.
Żyją w nim dzicy ludzie.
Nie dotarłabym tu, gdyby nie on.
Rhaenyra zdobyła zamek, lecz pozostał wierny.
Pomógł, wielce się narażając...
Uraziłam cię?
Nie.
Tylko ty mi zostałeś.
Oto on, mój obrońca i przewodnik, ser Adrian.
Panie.
Cóż, mam wobec ciebie dług.
Uczyniłem, co nakazywało mi sumienie.
Królowa wdowa była traktowana niegodnie.
Aemondzie!
Wybacz, matko,
lecz kryją się tu tajemnice, których nie powierzę obcemu.
Jesteście.
Akurat na kolację.
Maesterzy powiadają, że zwierzęcy tłuszcz służy kościom.
Nie wiem, jak coś tak śliskiego może służyć.
Skosztuj wina, Corlysie.
Czyni smród tego miejsca znośniejszym.
Co to jest, Hightower?
Wieczerza przed egzekucją?
Ostatni posiłek skazańca?
Przeciwnie.
Liczymy, że dłużej dotrzymasz nam towarzystwa.
Wspomożesz nasze przedsięwzięcie.
Jako zakładnik?
Czy ta barbarzyńska królowa odrzuci koronę,
by ratować swego krnąbrnego namiestnika? Nie sądzę.
Velaryonowie jednakże,
bez swego lorda,
nie ruszą się z Driftmarku do Królewskiej Przystani,
a bez nich miasto pogrąży się w bezprawiu.
Co nam to da, gdy Wilki Zimy wbiją pazury w bramy?
Czy wiesz,
że coraz bardziej skłaniam się ku temu, by ograniczyć dietę...
do królestwa warzyw?
Jak mieszkańcy Naath.
Jeśli skończyłeś lekcję...
Co ty w nim widzisz?
W tym targaryeńskim...
elemencie.
Wiele podróżowałeś, widziałeś cuda świata.
Po co ograniczać się w sojuszu z nieciekawymi świata brutalami?
Twa żona, rzecz jasna, była jedną z nich.
Skończyło się wiadomo jak.
Sądziłem, że gdy ujrzysz, jak pożerają się nawzajem...
Chcę wrócić do celi.
Wedle woli.
Lordzie Corlysie, nim się oddalisz...
Był w niezwykle dobrym nastroju, jak w przededniu zwycięstwa.
- Jakby sądził, że Corlys... - To jego figura?
Co ma porządek w stolicy do nas i armii pod bramą?
Powinienem być królem!
Co ze mnie za władca?
Mam siedzieć bezczynnie, gdy szaleniec prowadzi nas na rzeź?!
I naszych ludzi z nami.
Nie unikniemy tego.
Niektórzy marzą, by okryć się wieczną chwałą,
wznieść ponad los przeciętnych.
Przykro mi z powodu twojego przyjaciela.
On oddał się pyłowi.
Mógłbym nakazać armii się poddać.
Po co? By gromadnie pójść na szubienicę?
Mógłbyś odlecieć na Tessarion.
- Bez ciebie na sztandarze... - Kontynuowałby, co zaczął.
Gdzie bym się podział?
Kto przyjmie króla, który porzucił ludzi na zatracenie?
Nie lękam się przeciętności.
Rhaenyra może zachować koronę.
To oburzające!
Oczerniają mnie, wyszydzają!
Córka odkryła, że stopnie do mej siedziby
usmarowano ohydną substancją.
Co mam uczynić?
Wybacz, królowo,
lecz w obecności petentów obarczyłaś mnie odpowiedzialnością
za obecne trudności finansowe miasta. Nie mogę...
Co czynisz, by im zaradzić?
A co mogę uczynić?
Zalecałem podatek, nie posłuchano mnie.
Nasze mizerne dochody rozchodzą się, gdy tylko spłyną.
Czyżbym został wybrany jedynie w roli kozła ofiarnego?
Są wieści od lorda Corlysa?
A z Harrenhal?
- A Daemon? - Nieobecny.
Książę wybrał się za swoimi sprawami.
Stróże powiadają, że przed świtem wyleciał z miasta.
Zastęp z dorzecza jest dzień marszu od Tumbleton,
zaś siły Velaryonów będą tu rankiem.
Tu chodzi o moją reputację!
Jeśli ser Adrianowi powiodło się, co zamierzył,
pozostaje drobna kwestia Harrenhal.
Po prostu weźcie!
Wasza Miłość?
Wróć do Bliźniaków i poprowadź ludzi do Harrenhal.
To uczynię z chęcią!
Jeśli Aemond nie żyje, świetnie,
lecz macie zająć zamek, by tam nie wrócił.
Królowo!
Dostrzegliśmy coś dziwnego.
- Vhagar? - Nie.
Owcokrada.
W dorzeczu, przy Niebieskich Widłach i Fairmarket.
- Dziwna rzecz. - Z jeźdźcem, pani.
Nowym?
Nie wiem. Ścigaliśmy go, lecz zniknął.
Ta głowa, którą przyniósł Daemon... Nie ogarniają cię wątpliwości?
Długo był w dorzeczu,
teraz widziano tam Owcokrada z jeźdźcem, który miał być martwy,
a tymczasem Daemon znika bez wyjaśnienia!
Nieobce mu kłamstwa, lecz...
Jak i o wiele gorsze rzeczy!
Od przybycia irytuje go twój opór wobec używania siły.
Jest porywczy i niecierpliwy.
Skąd wiesz, jakie sojusze zawarł bez ciebie?
Przysiągł mi służyć!
Nie uwierzę, że gdy najbardziej go potrzebuję...
Wybacz,
Wasza Miłość,
lecz czy naprawdę nie możesz uwierzyć, że jest zdolny do wszystkiego?
Wezwij ser Addama.
Powiadają, że to słońce Volantis daje winnym gronom słodycz.
Nie myśl, że ułagodzisz mnie tamtejszymi winami.
Przemyśl to, Wasza Miłość.
Ze Stawu Dziewic możemy płynąć do Casterly Rock.
Nie, wybrałem Braavos. Jak daleko jeszcze?
Kilka dni.
Braavos to kulturalne miasto,
być może nasz dom.
Dobra kobieto, przed czym umykacie?
- Idzie wielotysięczna armia! - Czyja?
Córka widziała czerwoną rybę.
- Mootonowie. - Zmierzamy do Stawu Dziewic.
Idziemy. Zawróćcie, jeśli możecie.
Mootonowie przysięgli Rhaenyrze.
Nie mogli o mnie słyszeć.
Nie przejdziemy. Musimy wracać do Gawroniego Gniazda.
Nie. Mogli nas odkryć.
Idzie armia i nie zdołamy się ukryć.
Gawronie Gniazdo ma mury i obrońców.
Jego Miłość się schroni, aż Mootonowie przejdą.
Musisz konać z głodu.
Z Królewskiej Przystani daleko.
Tak.
Nerwy zapewne w strzępach,
jeśli królewski trakt naprawdę jest tak niebezpieczny.
Jak to się stało, że wy dwoje się znacie?
Ocaliła mi życie.
Na czyje polecenie? Lorda?
Sama jestem sobie panią.
Wciąż nie pojmuję, kim jest ta dziewka.
Ona jest... damą.
Jakby maesterem.
Opieka nad zamkiem przypadła chwilowo jej.
Zdecydowałem zostać tu z nią
i uczynić to miejsce swą siedzibą.
Siedzibą?
Nie to sugerowałaś?
Fortecę, z której będę władać?
Rhaenyra ma tron i sześć smoków.
To ona włada, choć nie chcemy.
Jeźdźcami Rhaenyry są ludzie prości.
Skalała nasz ród, zbrukała Żelazny Tron,
zasiała ziarna swej klęski.
Na pewno upadnie,
a my wzniesiemy swój własny tron.
W błotach dorzecza.
Nadchodzi nowy świt,
nowa linia nieskalanych królów.
Musimy jedynie zyskać na czasie.
A ty, matko,
zaczekasz tu z nami.
Wiele możesz zaoferować.
Na pewno chce ruszać dalej.
Do Starego Miasta.
Nasz klimat jej nie służy.
Nic tam na nią nie czeka. Ma tylko mnie.
- A Helaena? - Nie. Zostaniesz.
Nie mamy drewna.
Nie dam się niańczyć lub strofować.
Bądź ostrożny.
- Przyszła, by ci zaszkodzić. - To moja krew.
I nie ma skazy?
Tylko tajemnice. Źle strzeżone.
Moje plany nie uwzględniały twej matki.
I oto prawda.
Chcesz mnie dla siebie.
Otacza ją zasłona.
Przyszła uczynić coś złego.
Mroczne myśli trzymaj dla siebie.
Wy, Targaryenowie, pragniecie tylko jednego.
Jakie wieści, Splątany Języku?
Lord Mooton ze Stawu Dziewic wysłał armię.
Szybko idą.
Nie widziałeś Janosa? Nie jest z wami?
- Nie. Dokąd idą? - Pierwotnie szli do Gawroniego Gniazda,
lecz przeczesują osady, szukają twojego przyjaciela, Lannistera.
Mówią o złocie królowej.
Będą, nim się spostrzeżecie. Ruszajcie.
Ser Tylandzie, powinieneś się poddać.
- Obedrze mnie ze skóry. - Bez wątpienia,
lecz Mooton ruszy z tobą do stolicy, a my się przemkniemy.
Oddaj nam króla.
Wymkniemy się z kleszczy.
Nie pojmujesz?
Rhaenyra na ciebie poluje. Zagrażasz Jego Miłości.
- Poddaj się, daj królowi szansę. - Jemu czy tobie?
Tak nakazuje honor.
- A Wasza Miłość... - Nie.
Nie.
Idźcie, gdzie wola, obaj.
Chrońcie własne skóry.
Skończyłem z uciekaniem.
Jeśli nie uciekniesz, umrzesz.
To umrę, lecz nie jako zbieg,
nieznany, pokryty pyłem.
Nie ze strzałą w plecach czy zagnany w jamę jak lis.
Ser Tylandzie, przemów królowi do rozumu.
Stoczę walkę tutaj
i zostanę pochowany jak król,
z moim smokiem.
Nie chcę, by mówiono, że zginąłem w hańbie z ręki brata.
Jeśli król życzy sobie zostać,
zostanę z nim. Zwłaszcza że ta armia szuka tu mnie.
Jesteście zdecydowani?
A zatem, panowie,
pozostało mi uczynić jedno.
Niech Siedmiu będzie z wami.
Porzucisz swego pana?
Jestem kaleką, ser Tylandzie,
świadomym tego, że mój udział w walce nic nie zmieni.
Rzecz jasna, jeśli król nakaże mi zostać...
Lord Larys mówi prawdę.
Tu się nie przyda.
A zatem...
Dopilnuję, by król Aegon został zapamiętany.
A jego heroiczne ostatnie chwile były sławione w historii i pieśniach.
Wasza Miłość.
Nie zbliżaj się!
- Obiecałaś! - Po co przyleciałaś?
- Sądziłaś, że nie usłyszy? - Cofnij się! On nie słucha!
Spokój, Caraxes! Bądź posłuszna!
Czego szukasz wśród trzcin i błota?
Vhagar tu była. Tak słyszałam.
- My też, lecz już jej nie ma. - To będę szukać.
A jeśli znajdziesz?
Nie potrafię tego zrobić,
odciąć się od wszystkich, którzy mnie kochają.
Sądzisz więc, że znajdziesz Vhagar...
i co?
Jeśli ją zabiję, spłacę część długu wobec Rhaenyry.
Zyskam prawo, by błagać o litość.
- Raczej zginiesz. - To spłacę cały dług.
Umrę rozgrzeszona, skoro nie mogę żyć.
Pozwól mi zatem pomóc.
Sama nie wygrasz z Vhagar,
lecz we dwoje może nam się udać.
Dlaczego chcesz to uczynić?
Wiesz, że też za młodu nie miałem smoka?
Moja matka zmarła w połogu, gdy miałem trzy lata,
a mój brat pogrążył się w smutku. Byłem samotny, jak ty!
Powinienem był sprawić się lepiej.
Kłamiesz!
Nie wezwałem ich.
- Zdradziłeś córkę! - Przysięgam, że nie.
Nie wie, kim jesteś.
Zostaw go! Na niebie cię rozedrą.
Uciekaj!
Biegnij!
- Bądź w gotowości, czuwaj! - Delikatnie, Caraxes!
Odwołaj smoki!
Co łączy cię z jeźdźcem?
Odpowiadaj, bo drugi raz nie spytam.
- Nie chciałem cię zwodzić. - To mów!
Odwołaj smoki!
Proszę! Rhaenyro! Ona nie jest sobą.
Rhaena?
To nie byłaś ty.
Ona była jeźdźcem Owcokrada!
Cały czas wiedziałeś.
Koniec z tym!
Chodź!
Pomóż Daemonowi!
Syrax, lecimy!
- Nie! - Chodź!
Nie!
Eskortuj królową! Ja to zakończę.
Zabij go, Caraxes!
Jest na swój sposób wspaniały.
Raz go widziałam, gdy przed królową składałam petycję.
Wiesz, co mi przypomina?
Sto ostrych kutasów, głodnych uwagi.
Królowa nie życzy już sobie wysłuchiwać petycji.
To błąd.
Wiem.
Na ulicach łajdactwo i przemoc.
Ludzie boją się nocy.
Królowej to szkodzi.
Wypatrywali od niej pomocy i czują, że się odwróciła.
Chcę słyszeć od was, jak wam się wiedzie.
I od innych, jeśli uważają,
że pomoże im rozmowa o ich licznych troskach.
Czynisz się jej reprezentantką?
Ktoś musi, skoro sama tego nie chce.
Mogę przedstawiać jej problemy,
gdy będzie w sprzyjającym nastroju.
Zmieniłaś się.
To cię zmieniło.
Sercem jestem z uciskanymi, jak zawsze.
Czyżby?
Czy też obwołałaś się ich obrończynią, by tu trafić?
Spójrz na siebie.
Stoisz u stóp tronu, odziana w jedwabie warte rok mojej pracy
i obiecujesz szeptać do ucha królowej.
Ekscytujesz się tym, czym gardziłaś.
Dzięki swej pozycji mogę pomagać tym, którzy nie mają posłuchu.
Jaką naprawdę władzę posiadasz?
Możesz jedynie schlebiać, nadskakiwać.
Dlatego mnie wezwałaś?
By ktoś cię wreszcie podziwiał?
To był błąd.
Muszę ci się wydawać pospolita.
To wszystko.
Dam ci radę, pani.
Nie jesteś jedną z nich.
Zapamiętaj.
W komnatach panów
kurwa zawsze i wszędzie pozostanie kurwą.
Znajdź jej pokój. Nie chcę jej widzieć.
Aemondzie?
Matko.
- Twoja przyjaciółka, Alys... - Nie jest moją przyjaciółką.
Nie chce, bym została.
- Jeśli naruszam wasze ustalenia... - Nie.
- Może niepotrzebnie przyszłam? - Nie.
Odejdę, jeśli chcesz.
Jestem ci rad.
Dla ciebie.
Przyprawione wino.
Kiedyś nie mogłeś bez niego zasnąć.
Alys ci nie ufa.
A ty komu ufasz?
Ja...
próbowałem zabić Aegona.
Wiem.
Mój drogi,
głupi chłopak.
Wasza Miłość?
Nie, zostań.
Błagała, bym ci nie mówił.
Bała się ciebie i chciałem ją chronić.
Przed czym? Za kogo mnie masz?
Za żonę.
A to córka, którą długo zaniedbywałem.
Ona chciała się nam przypodobać.
Setki razy patrzyłam na czaszkę, którą przyniosłeś,
myśląc, że to łotr, który zabił mi syna.
Wybacz.
Lecz widzisz, że nie działałem przeciw tobie.
Uczyniłem to, co uznałem za najlepsze.
Proszę.
Już późno.
Tak mi przykro.
Z powodu Jace’a.
- I twojego. Byłabyś królową. - Dość.
Zaczniesz od nowa.
Kolejni lojaliści Hightowerów. Zawiadom spowiedników.
Ser Alynie,
dla ciebie.
Alys...
Idiota.
To...
To Rhaenę od początku ukrywał.
Kłamał. Miałam rację.
Nie mogę też stwierdzić, że mnie zdradził.
Jak nie zdradził córki.
Tym razem, czyż to jednak nie dowód, że zwodzi cię, gdy uznaje, że powinien?
Ty tego nie robisz?
Działam w twoim interesie.
Chcesz, bym się od niego odwróciła!
Lejesz miód na moje serce,
szepczesz, zachęcasz, bym stała się jak ty.
Jak ja?
Czy kiedykolwiek namawiałam cię do czegoś,
czego na twoim miejscu nie uczyniłby Viserys?
Sama powtarzasz, że tego pragniesz!
Tak, i co zyskałam, kierując się jego wizją?
Pokój? Dobrobyt?
Wdzięczność poddanych?
Mój ojciec nie śnił, jak Marzycielka, lecz całe jego życie było snem.
Nie trać wiary.
Już wkrótce czeka cię wielkie zwycięstwo.
Wątpliwości, które cię dręczą, zostaną rozwiane.
Ci, którzy się sprzeciwiają, znikną.
Nawet Aemond przepadnie na dobre.
Wiele lat będziesz królować,
a po tobie dzieci twoich dzieci.
Jeszcze tylko trochę.
Uważasz, że jestem godna?
W tej chwili, moja królowo,
Rhaenyro,
jestem tego tak pewna, jak nigdy.
Ostatnia walka, ser Tylandzie?
Wasza Miłość.
Zajmujemy tę ziemię w imię Rhaenyry, królowej Siedmiu Królestw.
Macie rzucić broń. Wkrótce przysięgniecie jej wierność.
Wasza Miłość?
Zamierzasz jednak umknąć?
Nie poddamy się fałszywej królowej!
To ty, Tylandzie?
Królowa cię szuka!
Powiedz, gdzie złoto,
a umrzesz z uszami wciąż przytwierdzonymi do czaszki.
Spójrzcie na mnie!
Jestem Aegon Targaryen,
prawowity dziedzic Viserysa,
szósty król Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi!
Zostałem namaszczony przez Wielkiego Septona w blasku Siedmiu
i to w ich blasku staję teraz przed wami!
Powalcie mnie, a Nieznajomy dokona na was pomsty.
I miecz Wojownika was osądzi.
Tak! Tak, tchórze!
Równie dobrze możecie umykać!
Widzicie mnie takim, jakim jestem!
Straszliwym w zemście, sprawiedliwym i wspaniałym!
Sunfyre...
Uciekajcie! Ratujcie się!
Przyzwoite ale.
Tak sądziłem, że ci posmakuje.
Po naszej ostatniej rozmowie doszły mnie słuchy o niepokojącym wydarzeniu.
Szeptacze twierdzą, że Daemon Targaryen cię uderzył.
Na ulicy.
Na oczach przechodzących ludzi z gminu.
Takiej zniewagi nie może darować mąż o twojej pozycji.
Lecz czego innego można się po nich spodziewać?
Zabroniła mi chadzać do miasta, mówiąc szczerze.
Niedorzeczne. Należy nam się zabawa.
Lecz jak widać Rhaenyra i jej podobni traktują cię tylko jako narzędzie,
które można wykorzystywać i strofować.
Ja zaś dobrze wiem,
kim naprawdę jesteś.
Poprzednim razem mówiłeś,
że możesz mi dać tytuł lorda
i zamek.
Honeyholt.
Honeyholt?
Honeyholt to nic.
Wygląda na to, że wkrótce Driftmark zostanie bez pana.
Lord Przypływów.
Co o tym sądzisz?
Już nie będą się śmiać,
gdy ujrzą, kim jesteś.
Nie.
Będą płonąć.
Tekst polski: Wojtek Stybliński Iyuno