RÓD SMOKA
Ruszać się!
Dalej!
Trzech tutaj.
Tutaj.
Ty tam!
Tu dwóch.
Dwóch.
Tak.
Was trzech. Tutaj.
Proszę.
W naszym domu nie ma miejsca.
A nas jest 15 tysięcy. Ciesz się, że nie dostałeś więcej.
- Tłok nie jest taki zły. - Grzeczniej.
Ze skargami do lorda Ormunda. Ciekawym, co wam to da.
Jedynie w kwestii zakwaterowania, lordzie...
- Nie jesteście nam radzi? - To dom naszych przodków.
Śpisz w naszej łożnicy.
Klęknęłaś przed pretendentką, lady Footly?
-Tak było. -Przypominam,
że karą za zdradę jest śmierć.
Nie szukamy konfliktu.
Tumbleton nie ma umocnień.
Nasi ludzie żyją z handlu. Nie spodziewaliśmy się wojny.
Czyli przysięgliście ze strachu?
Przysięgliśmy, bo jest królową.
Doprawdy?
A może jest kurwą ze smokiem?
Zamierzam przywrócić władzę prawowitej linii.
By tego dokonać, muszę należycie wypocząć.
By tego dokonać, muszę mieć zadowalającą kwaterę.
Dopilnuję,
by podczas pobytu w mieście moi ludzie zachowywali się właściwie.
Zakładając, rzecz jasna,
że wy zadbacie o swoich.
Wyprowadzić.
Nie.
Wobec niżej sytuowanych masz być sprawiedliwy, lecz twardy.
Tak, panie.
Mój książę.
Lordzie, kruk z Końca Burzy
z kolejnymi wymówkami Borrosa Baratheona.
Półgłówek wymusił pakt małżeński między Aemondem
a jedną z jego końskogębych cór
i gdzie teraz jest? Poślij kolejnego kruka,
dla jasności z rysunkami, nie pismem.
Wieści z Harrenhal?
Jeśli Vhagar nie przyleci, nie obronimy się.
Nie trać serca, Daeronie.
Twój brat wkrótce do nas dołączy.
Po co zajmować Tumbleton?
To nie twierdza, a miasto handlowe.
Ma potulnego lorda i słabo bronione mury.
Dlaczego lord Hightower miałby zajmować takie miasto?
Liczy, że zdobędzie ich poparcie?
Prowokuje mnie, bym spopieliła miasto, które mnie poparło.
By mogli mnie obwołać Maegorem, który powrócił,
i powstać przeciw mnie,
a wówczas bogowie, którzy mnie wynieśli, przywiodą mnie do upadku.
Jeśli wolno,
rzeczny zastęp księcia Daemona zmierza do Królewskiej Przystani.
Tumbleton nie jest wiele dalej.
Jeśli się tam skierują...
Krew i tak popłynie,
choć nie tyle, co jeśli poślemy smoki.
Ruszamy na miasto i wykurzamy Hightowerów dom po domu.
To dobry plan. Poślij rozkazy lordowi Tully’emu.
Orwyle!
Dopóki pozostajesz mi wierny i użyteczny,
możesz zachować miejsce w radzie i tytuł wielkiego maestera.
Nadal opiekujesz się krukami,
lecz Mysaria ma wiedzieć o przylotach i odlotach.
Relikty martwego reżimu.
Zastęp z dorzecza dotrze za wiele tygodni.
Wyślijmy nad Tumbleton smoka.
Ormund mógł oblec miasto,
lecz ja go stamtąd usunę.
Tymczasem zajmijmy się sprawami w mieście.
Zdobyliśmy niewielkie zapasy oliwy, lecz...
Gdzie namiestnik?
Bogowie, marna ta rada.
Wyznacz starszego nad monetą.
Ludzie odkryją, że nie mamy środków,
i będą winić jego.
Sprawdź ser Torrhena Manderly’ego.
Zaciekawił mnie.
Niech złoto będzie zmartwieniem jego i Daemona.
Moim stanie się Ormund Hightower.
Znam go nie lepiej niż ty.
Wątpię.
Viserys powierzył mu syna, a ja go nie spotkałam.
Znałam go odrobinę, dawno temu.
Odkąd trafiłam na dwór, nie bywałam w Starym Mieście.
Powiedz, co wiesz.
Uważa się za uczonego.
Bada historię, kolekcjonuje gobeliny, pisze ballady.
Gardzi ignorantami i prostakami.
W młodości Gwayne uważał go za okrutnika, lecz on wielu tak ocenia.
Jak traktuje Daerona?
Ponoć po ojcowsku.
Wziął pod opiekę dziecię.
Nie cierpiałaś, odsyłając dziecko?
Chciałam tego.
Dlaczego?
Urodziłam Viserysowi trzech Targaryenów,
lecz pragnęłam,
było Hightowerem.
Cieszę się, że postawiłam na swoim,
widząc, na kogo wyrośli pozostali synowie.
Być może odesłanie Daerona było prawdziwym aktem macierzyństwa.
Choć nie wiem, jaki los zgotowałam mu swym wyborem.
Wiesz, że bym go oszczędziła.
Jest wrażliwy na zapachy.
Ormund.
Wielce wrażliwy.
Namiestniku, królowa wzywa cię na małą radę.
Jestem jej namiestnikiem, nie ustami.
Niech gadają ci, co lubią.
- Mam przekazać, że odmawiasz królowej? - Że służę skuteczniej.
Teraz siłę dają jej smoki, nie potrzebuje aż tak ludzi morza.
Lecz zostawię przy jej boku syna. Pasujesz tu.
Nie jestem dworzaninem. Nie wiem, co robię.
Masz tu wielką szansę.
Nie mogę ci dać dziedzictwa,
lecz daję okazję poprawy pozycji.
Gniewu nie da się uciszyć ostrzem.
Chodźże!
Jestem tu.
Jestem.
Dotknięcie smoka kosztuje miedziaka.
W tych lasach nie ma nic darmo.
Za dwa miedziaki możesz zasiąść w siodle.
Dotknięcie wystarczy.
Dzięki.
Szukamy schronienia. Którędy do Gawroniego Gniazda?
Położył dwie dłonie. To dwa dotyki.
Co z twoją nogą?
Możesz zabić człowieka Wiary za garść miedziaków, jeśli zapragniesz,
lecz bogowie nie spojrzą na ciebie przychylnie.
Nie wyglądasz na septona.
On żyje.
Wiem to. Na pewno żyje!
Sunfyre.
- Spokojnie, Gregorze. - Zbudź się.
Nie niepokój dobrych ludzi.
Zbudź się, Sunfyre, jestem.
Głupek.
Zbudź się. Wstań.
Co mówi?
Sunfyre, wróć do mnie. Zbudź się.
- Wiem, że żyjesz. - Nie zwlekajmy. Groźba jest wielka.
Bardzo mi przykro, lecz musisz zaakceptować, co widzisz.
Nie!
Zbudź się.
Chciałeś go zobaczyć, widzisz.
- Nie żyje. - Nie.
Zostaniesz i zgnijesz tu z nim
czy wstaniesz, by żyć?
Zabłądziliście?
Gdzie kasztelan?
Zabity.
To ten, kto po nim dziedziczy.
Też.
Jak i następny w kolejce.
A ty to?
Swego rodzaju zarządca.
- Muszę wam wystarczyć. - To namiestnik króla.
Szukamy księcia Aemonda.
Jak zapewne wielu.
Miał się tu z nami spotkać.
Jeśli wiesz, gdzie jest, radzę to wyjawić.
Był tu.
Zajął zamek, który książę Daemon porzucił,
leczy gdy odkrył, że Rhaenyra zdobyła Królewską Przystań, odleciał.
Zajęła Królewską Przystań?
Tak.
Rety.
Nie wiedzieliście.
Przepatrzyliśmy teren, namiestniku.
Znaleźliśmy gniazdo dużego smoka, lecz opuszczone.
Książę Aemond rzeczywiście mógł uciec.
Królewska Przystań padła,
Aegon nie żyje,
nasze królowe zakuto w kajdany,
a my jesteśmy sami, z niewielką armią i bez smoka.
Świetnie nam idzie.
- Aemond nie porzuciłby mnie. - A jednak go tu nie ma, prawda?
Wyślijmy kruka do Tumbleton.
Uprzedźmy mego kuzyna
zamiarze przyłączenia naszych sił do jego.
Ormund to pyszałek, lecz nie głupiec.
Obmyśli jakiś plan.
Nie.
Partia rozegrana i przegrana.
Po co ją ciągnąć?
Dla was, wielmożów, to wszystko gra.
Wygrasz czy przegrasz, wracasz do puchowego łoża.
Wiesz, że byłem piechurem? Synem zarządcy.
Ojciec żył w łaskach lorda Dondarriona.
Gdy z nich wypadł, stracił wszystko.
Zmarł ze strapienia.
Dla takich jak ja dom nie istnieje.
Nie dopóki Rhaenyra zasiada na tronie.
Nasze zadanie jest proste.
Utrzymać rzeczne szumowiny z dala, by Ormund mógł wzrosnąć w siłę.
Ta armia jest 10 razy większa niż nasza.
20,
lecz zaatakujmy ją niczym skorpion wołu.
Stańmy się budzącymi lęk zjawami,
uderzajmy z cichości nocy.
To nie będzie czysta walka, lecz godna.
Człowiek na człowieka,
żadnych smoków.
Edgarze!
Możemy ich opóźnić,
- lecz nie powstrzymać. - Być może,
lecz jest, jak mówiłeś.
Trzymajmy się honoru, bo sami zmienimy się w bestie.
Kto idzie?
Alyn z Hull.
Przyjmę go. Chodź.
Wasza Miłość,
lord Corlys wyjechał przez Smoczą Bramę,
by tropić grabieżców z Triarchii, którzy niszczą handel.
Ma ludzi, którzy mogliby prowadzić tę kampanię,
a jego królowa walczy, by naprawić rozbite królestwo.
Jeśli wolno, Wasza Miłość.
Mój ojciec stracił bardzo wiele, w tym cel życia.
Walka może być tym, czego potrzebuje.
Dzieło życia mojego ojca. Odtworzona Valyria.
Jego przypomnienie,
że nawet wielkie dynastie upadają,
a korona nigdy nie powinna spoczywać na skroniach lekko.
Niektórzy szeptali, że był słaby,
lecz gdy spoglądam jego oczami, dziwię się,
że zdołał wszystko utrzymać w równowadze.
Ojcowie potrafią jednocześnie inspirować i doprowadzać do furii,
nieprawdaż?
Są niemożliwe!
Dzięki Aegonowi nie ma już szczurołapów.
Na okrętach trzymaliśmy koty.
Bądź cierpliwy.
Ukryjmy swe zamiary,
a ja poszukam dla nas statku.
To ludzie Cole’a.
- Są mi wierni. - To nie są wierni ludzie.
Musimy założyć, że sprzyjają tylko sobie.
Nie mitrężmy.
Witaj, przyjacielu. Szukamy jadła i schronienia.
Jak wielu innym wojna odebrała nam wszystko.
Jesteście z dorzecza?
Nie cierpię, kurwa, dorzecza.
Idziemy z Ostrego Przylądka.
Książę Aemond spalił go.
Swoim...
- Jak zdołaliście uciec? - Niemal nie zdołaliśmy.
Jak widzisz.
Cóż,
za wiele nas tu.
Spierdalać.
Mam pieniądze.
Możecie zarobić na namiot, jeśli chcecie pracować.
Co umiecie?
Ja znam się na ziołach. I umiem czytać. Trochę.
Możesz się przydać.
Jestem tu dowódcą.
To akurat jasne, lordzie.
Splątany Język obchodzi latryny.
Wybiera szczyny dla farbiarzy, gówno dla farmerów.
Ten może mu pomóc.
Oddzielne wiadra. Jeśli pomieszasz, nie płacą.
Nie tknę pierdolonych latryn.
- Rób, co mówią. - Umiem czytać tak dobrze jak on.
Splątany Język i Spalona Gęba!
- Dobrana parka. - Da się przeżyć. Przywykniesz.
Chodź.
Spierdalaj.
- Dziś zabawa, chłopcy. Wieczorem. - Lepsza niż w Honeyholt.
Czekaj.
Należy sprawdzić towar.
Przynieś rozmaryn.
No dalej.
Puszczaj ją! Zostaw!
Puść mnie!
Uciekaj!
Puść mojego brata!
KRÓLEWSKA PRZYSTAŃ
TUMBLETON
Ser Hugh Młot.
Zapewniam cię, że w sprawie domu poślę po ciebie.
Słyszę, że ser Ulf ma lecieć do Tumbleton.
Tak.
Jeśli się zgodzisz, będę pełnił straż na Vermithorze.
Masz w Tumbleton żonę. Ser Ulf niczym nie ryzykuje.
Dlatego poślij mnie.
Nie przestanę czuwać nad tymi, których kocham.
Zmieniajcie się. Pilnujcie miasta i siebie.
Możesz lecieć pierwszy. Przekaż Ulfowi plan.
Wasza Miłość.
Co napisali?
"Królowa bękartów".
Lojaliści Hightowerów toczą przegraną wojnę.
- To Ulf! - Powrócił!
Zwycięzca!
Smoczy lord!
Bóg, nie człowiek!
Postawisz przyjaciołom kielicha?
Ceny rosną i nas nie stać.
- Powiedz mu. - Wszystkim?
Słyszycie? Kolejka dla wszystkich!
- Złamał mi rękę! - Zaatakował moją siostrę!
- Dzieci się boją! - Co to znaczy?
Mówiłeś, że twoi ludzie są honorowi. Ten zgrzeszył.
Przydzielono mnie do kowala, panie. Nie był zadowolony.
Może z naszej obecności,
lecz może być wierny Rhaenyrze.
Uderzył mnie.
Jeśli wolno, nie życzymy wam źle,
lecz ten człowiek chciał zbrukać moją siostrę
i złamał mojej żonie rękę, gdy go hamowała.
Jest tkaczką. Jej zarobki są nam potrzebne.
- Czy to prawda? - Nie, panie.
- Łgarz! - Spójrz na rękę!
- Zaatakowała! - Nawet w domach nie jest bezpiecznie?
Spokój!
Jak się zwiesz?
Garrick, panie. Z Whitegrove.
Garricku z Whitegrove,
pogwałciłeś prawa gościnności.
Zbrukałeś jedną kobietę, skrzywdziłeś drugą.
Kara będzie adekwatna do zbrodni. Zostaniesz wytrzebiony.
Zostanie ci też złamana ręka.
Możesz pozostać w służbie, lecz następnym razem cię powieszę.
Panie, mam żonę.
Nie, panie!
Odprowadźcie ich. Niech maester zajmie się ranami.
Musimy ich krótko trzymać.
Napięcie jest duże.
Bezprawie i nieporządek czyhają u bram.
Tak, panie.
Chcę przejrzeć korespondencję z Ormundem Hightowerem
od chwili śmierci mego ojca.
Pani.
Jaką kontrolę mają Hightowerowie nad Wiarą?
Ufundowali Gwiezdny Sept,
a Stare Miasto było ich siedzibą na długo przed podbojem.
Siedmiu jest tak wplecionych w historię Hightowerów,
jak smoki w Targaryenów.
Lecz kontrola?
Wiara jest zbyt dumna, by przyjąć takie wpływy.
Wielki septon nie chce mnie namaścić.
Wiara kurczowo trzyma się nadanej im mocy.
Lecz jeśli wolno mi spytać, pani,
czy to ważne?
Zasiadasz na tronie,
ludzie powitali cię jak wyzwolicielkę,
a twoje smoki władają na niebie. Te symbole władzy nie wystarczą?
Być może mogłabym go usunąć?
Monarchia ma pewien wpływ na wybór wielkiego septona,
lecz próba usunięcia go z pewnością...
rozogniłaby Wiarę i wiernych.
Chyba że rozważasz bardziej...
permanentne usunięcie.
Nie sądziłam, że jesteś tak krwiożerczy. Imponujesz mi, lecz nie.
Przynieś mi listy Ormunda.
Książę Daemon nie informował o postępach?
Jeszcze nie, Wasza Miłość.
Nie sądziłam, że jeszcze cię ujrzę w Dolinie, książę.
Nie po tragicznej śmierci twej pierwszej żony.
A tymczasem chorążowie ślą do mnie kruki o twoim przelocie.
Czas leczy najgłębsze rany.
Wielce się cieszę, że wróciłem, pani.
Każdego potrafisz oczarować swym... ciepłem.
Lecz do rzeczy.
Obiecałaś koronie wojsko za smoka.
Smoka dostałaś, my wojska nie.
Powinnam posłać dzieci.
Smok księcia Joffreya jeszcze przez lata nie broniłby Doliny,
a Rhaenyra i jego zabrała.
Mniej pobłażliwa osoba odebrałaby to jako obelgę.
- Przysięga to przysięga. - Sądziłam, wojna została wygrana.
Po co Rhaenyrze kolejni żołnierze?
Tak naprawdę nie przyjechałem po nich, lecz po złoto.
- Kufry są puste? - Przez zdradę Hightowerów.
Szczodry datek byłby dowodem
na twą wierność koronie.
Książę Daemon Targaryen
stoi w mej sali niczym żebrak z kubkiem?
- Nie sądziłam, że tego dożyję. - Za złoto odwdzięczyłbym się odlotem.
Doskonale.
Spokojnie, Caraxes.
Lecimy do domu.
Spokój!
Spokojnie!
Nie, Caraxes!
Lecisz w złą stronę!
Służ mi!
Ukaż się!
Rhaena.
- Spokój! Spokój! - Nie!
Spokój!
Coś ty ze sobą zrobiła?
Jak?
Karmiłam go owcami.
Rhaenyra jest przekonana, że ten smok i jego jeździec...
zgubili Jace’a.
- Chciałam pomóc. - Nie.
Pokazać jej i tobie!
Nie zamierzałam...
- Cierpi? - Ty głupia...!
Jeyne Arryn wie, że tu jesteś. Miałaś odwieźć moich synów do Pentos.
Są chronieni, nic im nie grozi.
- Miałaś ich strzec! - Jak?!
Uczyć na szlachetne damy królestwa?
Na nic się tam nie przydam.
Jak tu się nie przydałam.
Jeśli teraz udasz się tam, gdzie miałaś być,
Rhaenyra nie musi wiedzieć. Znajdziemy statek, zostawisz smoka!
Nie zostawię go!
On jest dziki, nie można mu ufać.
Jest mój. Jest częścią mnie.
Całe życie byłam sama.
Targaryen bez smoka,
którego się pomija lub gorzej, żałuje!
Szczerze przyznasz, że poświęciłeś mi więcej niż przelotną myśl?
Rhaena nieszczęśliwa,
Rhaena najgorsza z dzieci.
- Wróć ze mną. - Nie.
Razem z nią pomówimy, powiemy, że to pomyłka.
Jak mogę stanąć przed nią po tym, co uczyniłam?
Nigdy nie wrócę.
Zostanę sama, na wygnaniu. To moja kara.
Ona cię znajdzie.
Już szuka.
Niech mnie opłaczą, myślą, że zabrało mnie morze.
Chyba że mnie zdradzisz.
Prosisz, bym zdradził ją.
Nigdy cię o nic nie prosiłam, ojcze, przez całe życie.
Teraz proszę o to.
Rhaena!
Ciszej, kudłata bestio.
Przestań beczeć.
Kruk z Harrenhal, lordzie. Z pieczęcią Hightowerów.
- Wyjdź. - Książę?
Wyjdź, już.
Bezużyteczna, podszyta tchórzem pizda!
Pizda, pizda, pizda!
Wuj Gwayne nadsyła wieści.
Twój brat Aemond jednak do nas nie dołączy.
Gwayne idzie do Tumbleton?
Musimy dostosować nasz plan.
Ser Otto regularnie pisywał do Ormunda.
Bez odpowiedzi.
Nie pomyliłeś się?
Nic?
Co o tym myśleć?
Sądzę, iż lord Ormund
władał Starym Miastem niczym samodzielnym królestwem.
Ser Ulf Biały wciąż czeka, pani.
Chodź.
Wasza Miłość,
jestem zaszczycony, że mogę ci służyć
- i zaprzysiąc życie. - Zapewne.
O co chodzi?
Zastanawiam się, czy jako uniżony sługa
mogę mieć do twej łaskawości prośbę.
Prośby.
Mów.
Dla człeka imieniem Mujja
gospodarstwo pod Rosby i zwolnienie z podatków,
dziękuję bardzo,
a dla niejakiego Claya wybaczenie licznych drobnych przestępstw,
- ogólne, i transport do Lys... - Nie prosisz dla siebie?
Nie, Wasza Miłość.
Dla sprzymierzeńców.
Z tawerny, do której uczęszczam. Uczęszczałem.
Tawerny?
A jeśli człowiek Hightowerów wbije ci nóż w wypełniony piwem brzuch?
To nie jest takie miejsce. Zresztą...
to mój brzuch.
Nie. Należysz teraz do korony.
Jeśli coś się stanie tobie lub twojemu brzuchowi, ja stracę smoka,
a królestwu zagrozi rozpad.
Powinieneś zaprzestać uczęszczania do tawern.
Co?
Piwa musisz niestety szukać w Czerwonej Twierdzy.
W której pozostaniesz,
chyba że udasz się do Smoczej Jamy, by lecieć do Tumbleton.
Jeśli to wszystko, możesz odejść.
Oni protestują przeciw tobie.
Tam, w mieście.
Widziałem na murach plugawe słowa.
Ktoś napisał...
"królowa bękartów".
Zapewne jakiś zwiedziony poddany,
który omyłkowo uznał, że jego królowa jest niedobra.
Wasza Miłość.
Możesz zawiadomić ser Luthora?
Niech złote płaszcze odszukają buntownicze hasła,
usuną je i znajdą odpowiedzialnych.
- I przywiodą? - Niech zrobią z tym porządek.
Za kilka dni wypływa koga do Duskendale.
- Znajdę konie. - Jestem królem. Gdyby wiedzieli...
Nawet gdyby uwierzyli, na tronie zasiada Rhaenyra,
a ty nie masz smoka. Pomogła ci, ogłaszając twą śmierć.
- Ja nie żyję? - Zabił cię Aemond.
Tak mówią?
Zabiję go.
- I ją! - W swoim czasie.
Tu można wiele usłyszeć.
Anonimowość to dla nas łaska,
która sprawi, że twoje ewentualne...
zmartwychwstanie...
będzie opiewane w pieśniach i legendach.
Zjedz coś.
Nic nie zostało.
Tak bywa.
Ju jutro zjemy.
Jutro?
Nie zniosę tego.
Skandal!
Takie są twoje rządy? Nie zapewniasz jedzenia?
Odpowiadaj!
Siadaj, zanim cię zmuszę.
Wiesz, do kogo mówisz? Każę ci wyciąć jęzor!
- Proszę! - A ja wypatroszę cię jak rybę, kutasie.
Nie bądźmy pochopni.
Na kolana, jeśli chcesz żyć.
Całuj moje stopy.
- Cofam to. - Albo zdychaj.
Mnie bez różnicy.
Masz do mnie mówić "mój panie".
- Janos? - Ty też?
Konfiskaty były dokładne.
Powinniśmy dostać zapewnienie,
że wszelkie należności korony...
Niosę sprawiedliwość.
Niosę zemstę.
I niosę też złoto.
- Co to jest? - Jeździec Owcokrada.
I 10 tysięcy złotych smoków od lady Jeyne Arryn.
A jej chorążowie?
Czekamy na wieści od wielkich rodów,
a Żelazny Bank nie odpowiedział na prośbę o pożyczkę.
Wyjaśnij, kto to jest.
Ser Torrhen Manderly, książę,
nowy starszy nad monetą, której niewiele mamy.
Masz się za bystrego, Manderly?
- Cóż... - Wiedz,
że to ja jestem tu bystry.
- Pojąłem. - Ta odrobina złota,
którą zdobył Daemon, musi iść dla prostaczków.
Straż miejska jest u kresu sił.
Należy zapłacić żołnierzom i nająć kolejnych,
- bo dojdzie do jatki. - Pani...
Dojdzie, jeśli zignorujemy lud.
- Czy ktoś rozważał podatek? - Wyjść!
Co to jest?
- Sprawiedliwość królowej. - Kto to?!
I jak okiełznał dzikiego smoka?
Był sam? To sprzymierzeniec Aemonda lub Ormunda?
Chciałbym wiedzieć, lecz smok nie zadaje pytań.
- A gdzie Owcokrad? - Umknął.
Bez jeźdźca. Okiełznanie dzikiego smoka to szaleństwo, które się nie powtórzy.
Chciałam... go zobaczyć!
Chciałam.... spojrzeć na tego, kto zabił mi syna!
By go ukarać.
To zakończyłoby twoje cierpienie?
Przysłużyłem ci się.
Złoto, które przyniosłeś, pójdzie na wsparcie dla prostaczków.
Straż Miejska ci ufa, poproś więc o cierpliwość.
Korona spłaci dług... odrobinę później.
Zapewne...
powinnam ci podziękować.
Gdy to, co tu knujesz, rozsypie się u jej stóp,
odzyska zmysły.
Czyja to głowa?
Wysłałam ludzi,
by dostarczyli szczątki twego ojca do Starego Miasta.
Viserys by tego chciał.
Dziękuję.
Daj.
Helaeno?
Oczyścić ulice!
Przestrzegać zakazów!
Do domów!
Oczyścić ulice!
Do domów, bo zawiśniecie!
Smok! Smok!
Otwierać z rozkazu królowej!
Tutaj!
Tu!
Tutaj!
Kto to zrobił?
- Znaleźć rękę, która to napisała! - Szorować!
Wywlekać!
- Przyznał się? - Jeszcze nie.
Nic nie zrobiłem! Proszę!
Proszę!
Cierpliwości, moja droga.
Wkrótce znów polecimy.
Ostrzegałem cię, byś nie spoufalał się z tą bestią.
Spokój.
Wiem.
Dobry z ciebie chłopak.
Przemawiasz uprzejmie i modlisz się.
Wychowałem cię w świetle Siedmiu
i Ojciec uśmiecha się do ciebie,
lecz w twej krwi jest skaza.
Targaryenowie to prymitywni ludzie,
którym brak mądrości, przebiegli.
Dzięki mrocznej magii
stworzyli potworności, by zdobyć to, co z prawa należy się nam.
Jesteśmy lepszymi ludźmi,
lecz przeciw czemuś takiemu
nie wystąpimy.
Bogowie wyznaczyli ci święty cel.
Jaki, panie?
Bestie osadziły na Żelaznym Tronie kobietę.
Profanacja.
Gdzie rozum, gdzie przyzwoitość?
To cud, że oddano cię do Starego Miasta.
Twoi bracia są straceni,
lecz ty pozostałeś Hightowerem,
wychowanym w cieniu Cytadeli i blasku Gwiezdnego Septu.
I teraz musisz zostać królem.
Nie oczekujesz chyba,
że wystąpię przeciw braciom?
Przywrócisz dawny porządek.
Z woli bogów zwycięstwo będzie nasze!
Wypuściłeś go!
Prawowity król musi się wykazywać cnotami:
- honorem, mądrością, sprawiedliwością. - Zareagował,
- bo nasz człowiek zaatakował kobietę! - Podniósł rękę na Hightowera.
Ten żołnierz jest przedłużeniem ciebie i korony.
- Należy wymierzyć sprawiedliwość. - Czyż litość nie jest cnotą?
Tak powiedziałby twój ojciec.
Przepraszam.
Wiele ryzykuję, by dać ci wychowanie.
Chyba nie chcesz mnie zawieść?
Nie, panie.
Proszę.
Nie. Proszę. Błagam cię.
Panie?
Błagam.
Panie, mam rodzinę!
Proszę!
I teraz możemy zaczynać.
Tekst polski: Wojtek Stybliński Iyuno