ข่าวดียิ่งนัก ลอร์ดออร์มุนด์
สงครามจบลงแล้ว พันธมิตรเจ้าแตกพ่าย
หลานๆ เจ้าก็หนีไป
มีราชินีองค์ใหม่ ประทับบัลลังก์พระราชบิดา
ข้าทราบข่าวลือนี้แล้ว
แต่ตามท้องถนน ข่าวลือก็ตอมหึ่งดั่งฝูงแมลงวัน
แต่ราชินีทรงปรีชาอภัยโทษให้
เพียงคุกเข่าถวายสัตย์สวามิภักดิ์
เจ้าก็กลับโอลด์ทาวน์ แล้วใช้ชีวิตแบบ...
สันติ
ท่านมีหลักฐานพิสูจน์คำพูดไหม
หรือข้าควรเชื่อใจความซื่อสัตย์ และเที่ยงธรรมของเจ้าชายหัวขบถ
จะเชื่อหรือไม่ ไม่นานเจ้าก็จะพบความจริงเอง
อ็อตโต้อาเจ้าก็เพิ่งเผชิญมาหมาดๆ
หน่วยทหารไฮทาวเวอร์ก็เช่นกัน
ถ้าหากว่าข้ายืนหยัดจะสู้ล่ะ
มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว
อย่าให้ความรื่นรมย์ครั้งนี้ ต้องแปดเปื้อนเลย
แต่ขอบอกเลย
ข้าคิดว่าเจ้าอัลฟ์นั่นคงยินดียิ่ง
ที่จะได้ย้ายเข้าห้องนอนเจ้า ในไฮทาวเวอร์นะ
เจ้าอยากเป็น ลอร์ดแห่งโอลด์ทาวน์ไหม อัลฟ์
ข้าคงไร้ทางเลือก
ตัวข้าเอง คงยืนหยัดสู้
แต่ข้าต้องคำนึงถึง ชีวิตอื่นๆ อีกมากมาย
และเพื่อผลประโยชน์แห่งสันติ...
ข้าขอยอมจำนน
ประเสริฐยิ่ง
ข้า ออร์มุนด์ ไฮทาวเวอร์
ขอสัญญาจะจงรัก ต่อราชินีเรนีร่า ทาร์แกเรี่ยน
ขอปฏิญาณจะภักดีพระนาง
ตัดสินใจได้ฉลาดยิ่งนัก แม้จะจำใจ ลอร์ดออร์มุนด์
หันทัพเจ้ากลับบ้านซะ แล้วเจ้าจะรอด
ศึกเราสิ้นสุดแล้ว
เราจะเดินทัพกลับบ้านทางโรสโร้ด
ข้าเกือบลืมเสียสนิท
เด็กในอุปถัมภ์
แดรอน ทาร์แกเรี่ยน
เขาจะมากับข้า
จับเขาเป็นตัวประกันงั้นหรือ
ข้าคงจะสะเพร่าอย่างยิ่ง ถ้าปล่อยให้รัชทายาทเจ้าชายเอก้อน
ขี่มังกรเตร็ดเตร่อยู่ที่แดนรีช
เราจะดูแลเขาอย่างดี เฉกเช่นบุตรทุกคนของวิเซริส
ตราบที่เจ้าประพฤติตัวดี
กล้าหาญไว้ เจ้าชายน้อย
ดีใจที่เจอหลาน
กลับบ้านซะ
(ตระกูลแห่งมังกร)
ที่นี่อบอวลด้วยเงาอดีต
ไม่ใช่เงาแห่งทุกข์หรอก
ข้าเห็นภาพตัวเองตอนเด็กๆ มา...
เล่นเพลงที่เรียนให้ท่านพ่อฟัง
ท่านยังแข็งแรง
ท่านแม่ก็ด้วย
ลอร์ดออร์มุนด์ยอมแพ้แล้ว
ได้ตัวเจ้าชายน้อยด้วย
แม้ข้าจะยืนกรานว่า ควรเผามันให้ราบ
ข้าต้องพิสูจน์ให้สมที่ท่านพ่อวางใจ
ปกครองดั่งท่านพ่อหวัง
ไม่ช้าก็เร็วเราต้องเริ่ม
แต่งตั้งข้าเร็วเท่าไรยิ่งดี
แม้การเตรียมพิธี จะไม่ใช่เรื่องเล็กก็ตาม
ต้องจัดที่พัก และเลี้ยงดูผู้ร่วมงานทั้งหมด
จัดการประลอง ขบวนเสด็จยิ่งใหญ่อีก
แดรอน ทาร์แกเรี่ยน ฝ่าบาท
เราไม่เคยพบกัน
ข้าคือพี่สาวต่างแม่
และรัชทายาทที่พ่อเราเลือก
เจ้าขี่มังกรรับใช้ พี่ชายผู้ช่วงชิงบัลลังก์
มีอะไรจะเอ่ยไหม
อ้าปากตอบราชินีซะ
เจ้าเป็นนักโทษในวังนี้
ชะตาของเจ้าขึ้นอยู่กับพฤติกรรม และความเชื่อฟัง มองข้าสิ
ข้าอยากรู้ว่า
ออร์มุนด์รู้เห็นอะไรบ้าง เรื่องแผนชิงบัลลังก์ข้า
แล้วเรื่องเอม่อนด์ หรือเอก้อน
เจ้ารู้การเคลื่อนไหวบ้างไหม
ตามใจเจ้า ขังเขาไว้ในห้องซะ
ข้างล่างระวัง
เขาเด็กกว่าที่ข้าคิดไว้
เขาคือผู้ถือสิทธิ์ในบัลลังก์
เจ้าต้องสั่งประหารเขา
"ไทแลนด์ แลนนิสเตอร์ เขาไม่เคยบอกอะไรข้า"
ข้ารู้เพียงว่าเขาเอ่ยถึงการแบ่งทอง และขนมันออกนอกเมือง
เพื่อเก็บรักษาไว้
- ทองอะไร - ดูเหมือนพระราชทรัพย์
จะถูกชิงไปแล้วฝ่าบาท
ชิงไปหรือ
ท้องพระคลังว่างเปล่าแล้ว
พอประทังราชสำนักได้ หนึ่งถึงสองสัปดาห์
อาจนานกว่านั้น หากนำทองจากดราก้อนสโตนมา
แต่ในการปกครอง ทั้งเจ็ดอาณาจักรนั้น...
ไม่ แล้วงานครองราชย์ข้าล่ะ
เจ้าต้องรู้อะไรบ้างสิ
เขาบอกข้าน้อยนิด คงเพราะไม่ไว้วางใจข้า
ท่านเชื่อคำเขาไหม ลอร์ดคอร์ลิส
ข้าเชื่อว่าเขาคงไม่รู้ที่ซ่อนทองหรอก
และข้ามักรู้หากมีคนพูดปด
ไม่มีใครถามเจ้า
นั่นเป็นหน้าที่ ของเจ้ากรมสืบข่าวของข้า
ที่ต้องให้คำแนะนำ
หลังศึกที่กัลเล็ต เราต้องคิดว่าเซอร์ไทแลนด์ตายแล้ว
แต่เขาคงบอกใครไว้
ก็คงไม่พ้นลอร์ดแจสเปอร์
ไอเอิร์นร็อด
ให้ตาย
สถานการณ์ของเรานั้น...
ไม่สู้ดีนัก
แต่ข้ายังคงต้องจัดงานครองราชย์
ของเอก้อนนั้นรวบรัดเกิน
ของข้าต้องตามขนบ
ไม่ให้ผู้คนกังขาว่า ผู้ใดปกครองพวกเขา
คือ ทูลฝ่าบาท ข้าเห็นว่าการที่จะใช้จ่ายเช่นนี้
ในยามที่ราษฎรยังทุกข์ยาก
อาจสร้างความขุ่นเคืองใจ แก่พวกเขาได้
นี่ไม่ใช่เพื่อโอ้อวด แต่เป็นการแสดงความชอบธรรม
กองเรือไตรประมุขพ่ายแพ้
แต่มีโจรสลัดรอดขึ้นฝั่งมา
พวกมันปล้นสะดมหมู่บ้าน
จับผู้หญิงมาเรียกค่าไถ่ ที่ใครก็จ่ายไม่ไหว
และในเมืองก็มีปัญหามากล้น ฝ่าบาท
ยุ้งฉางมันเริ่มจะร่อยหรอ ผืนดินถูกปล่อยทิ้งร้าง
อีกหลายเดือนกว่าจะถึงฤดูเพาะปลูก
หากหาลู่ทางการค้าได้...
ก็ต้องใช้เวลา กว่าเส้นทางการค้าจะฟื้นฟู
และยามนี้เรามีเรือไม่พอ ที่จะคุ้มกันสินค้าในทะเลหลวง
ระหว่างนี้ก็ต้องหาธัญพืชทำขนมปัง
ไม่งั้นราษฎรต้องอดอยากอีกครา
ช่างน่ารำคาญไม่จบไม่สิ้น
พวกราษฎรเอาแต่เรียกร้อง อยากอิ่มท้องอยู่เรื่อย
แต่ราษฎรผู้หิวโหยนั้นอันตรายยิ่ง
ดั่งที่องค์ราชินีและข้ารู้ดี
เราจะผลาญเวลาไปกับ เรื่องไร้แก่นสารอีกนานเพียงใด
สงครามก็ชนะแล้ว
ส่งอีกาอีกตัวไปคาสเตอร์ลี่ร็อค
หากไทแลนด์ซ่อนทองไว้ที่นั่น
ท่านหญิงโจฮันน่าย่อมมีคำตอบให้
ส่งข่าวไปทุกตระกูลใหญ่ดีกว่า
บอกไปว่าราชินีสั่งให้ส่งบรรณาการ
ย้ำเตือนว่ายามนี้ใครครองแผ่นดิน
ฝ่าบาทจะไม่ทรงเรียกอนุสภา จากดราก้อนสโตนมาหรือ
ยังทรงมีหลายเรื่องที่ต้องจัดการ
มันทรยศข้า
ด้วยความเงียบหาใช่การกระทำ ข้าตัดขาดแล้ว
เอม่อนด์อยู่ที่ไหน
เขาเผาทหารรักษาการณ์เดม่อน ที่ฮาร์เรนฮัล
และได้ฆ่าเจ้าปราสาทกับลูกชาย
แล้วเขาก็หายตัวไป
หลายวันล่วงผ่านนับตั้งแต่ มีคนเห็นเวก้าร์ครั้งสุดท้าย
มีสตรีที่นั่น ท่าทางเหมือนพวกเมสเตอร์
ไม่เคยได้ยินเรื่องนางเลย
เอม่อนด์ไม่กล้า มาท้าทายกับฝ่าบาทที่นี่
ไม่ แต่ต้องตามตัวเขา
และชีปสตีลเลอร์ด้วย
พวกนั้นคือภัยคุกคาม
ให้เบล่าบินลาดตระเวน
เริ่มที่ฮาร์เรนฮัล แล้วรายงานมาทันทีที่พบเห็น
นอกจากนั้น ข้าจะมีรางวัลนำจับ ผู้ขี่มังกรทั้งสองให้ด้วย
เราไม่มีค่าหัวให้หรอกยามนี้
เราหาได้แน่
แล้วอีกอย่าง ใครฆ่าเอม่อนด์ตาเดียวได้
ข้าจะยกฮาร์เรนฮัลให้หมดเลย
ข้าไม่ต้องการแล้ว แดนลุ่มน้ำทั้งหมดเป็นของข้า
ใช่ เอก้อนแขวนคอคนจับหนูทุกคน
นับเป็นเกียรติ ที่ได้ทำหน้าที่ผู้พิทักษ์ ฝ่าบาท
แต่ที่ของข้าอยู่กับหน่วยข้าในเมือง
ข้าขอทูลเสนอให้แต่งตั้ง หน่วยราชองครักษ์โดยด่วน
เดม่อนจะช่วยคัดเลือก ผู้ที่เหมาะสมได้
ไว้เราหารือกับเขา
ฝ่าบาท ขอเวลาสักครู่
พวกหนูแทะกินเทียนไข ในคลังไปเสียเยอะเลย
ไขวัวก็ขาดแคลน เราต้องจัดหามาเพิ่ม
ไม่งั้นคงต้องอยู่ในความมืด
- งั้นก็จัดหามา - พ่ะย่ะค่ะ
- แต่ยังไม่มีใครมาดูแล - ขออภัยด้วย
- ท่านเซอร์ - ท้องพระคลังเลย
เรื่องห้องบรรทมน่ะ
- ข้าไม่รู้จะถามใคร - ไว้จัดการทีหลัง
ผู้ชูธงของไฮทาวเวอร์ คุมเกาะอาร์เบอร์อยู่
- จนราคาไวน์ชั้นเลิศพุ่งขึ้นสามเท่า - หลบหน่อย
- ติดปัญหาก็เรื่องเงินน่ะสิ - พอ พอได้แล้ว
วันข้างหน้ายังมีอีกถมเถ ค่อยมาถกเรื่องไวน์หลวง
ทองข้าอยู่ที่ไหน
- ทองเจ้าเหรอ - ทองราชบัลลังก์ ท้องพระคลังน่ะ
- เจ้าอย่าแสร้งทำเป็นใสซื่อ - ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอก
เจ้ากรมคลังต่างหากที่ขนไป
แล้วราชินีไม่รู้เรื่องเลยรึ
พวกนั้นเกลียดข้ามาแต่แรก
ริษยาในอำนาจ รังเกียจตัวข้า
แม้แต่พ่อยังปิดบังข้าเรื่องแผน
อย่างนั้นรึ
ข้าจะให้ไปถามเขาเอง แต่เจ้าชิงฆ่าเขาอย่างไร้ปรานี
มันช่วยให้รู้สึกดีขึ้นไหม
กับที่เสียเจซไป
ข้าอยากฆ่าเอก้อนมากกว่า ตามที่แม่เจ้าตกลงไว้
แต่กลับเป็นเช่นนี้
เขาหนีไป และข้าเชื่อไม่ลงว่า เจ้าไม่มีส่วนรู้เห็น
เขาทำตัวเองทั้งนั้น
เอก้อนหนีไปแล้ว ตอนข้ากลับมาจากดราก้อนสโตน
ออร์ไวล์ยังไม่รายงานเรื่องนี้รึ
รายงานของเขา หรือเจ้าล่ะ
อย่าทำเหมือนข้าโง่นัก
หากจะให้ข้าหยั่งรู้
ทุกแผนตลบตะแลงของลาริส สตรอง
ข้าก็สารภาพว่าจนปัญญาจริงๆ
เวก้าร์อยู่ที่ไหน
- แล้วใครขี่ชีปสตีลเลอร์ - ข้าก็ไม่รู้
เอม่อนด์ก็บินออกไปแล้ว ตามที่ข้าสัญญา
พวกทหารยามบนเชิงเทิน ก็ยอมเปิดทางให้เจ้า
ข้าทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
จะโทษข้าในสิ่งที่คนอื่นทำงั้นหรือ
ท่านสัญญาว่าเราไปได้ เราบอกทหารแล้ว เราเลยหนี
ไม่มีใครจำหน้าเขาได้
เอก้อนน่ะ
มีแต่แผลเป็นโดนไฟคลอก
มังกรเขาตาย ก็ประกาศว่าเขาตายด้วยสิ
เขาไร้ทางสู้ และหากลาริสคิดจะดันเขาอีก...
เจ้าก็ตราหน้าเขา เป็นตัวปลอมได้เลย
ยังจะปกป้องชีวิตเขาอีก
เจ้าฆ่าพ่อข้านะ
เมื่อเจอตัวเอม่อนด์แล้ว...
และเสี้ยนหนามของข้าถูกกำจัด
เจ้าจะเป็นอิสระ
แต่ระหว่างนี้ ข้าออกหน้า เข้าข้างไฮทาวเวอร์ไม่ได้
ข้าไม่อยากอยู่ในห้องนี้
ข้าไม่ใจร้ายกับเจ้านักหรอก
เจ้าจะได้ข้าวน้ำ อาภรณ์และ...
และมีสาวใช้คอยปรนนิบัติ
เดินเล่นในก็อดส์วู้ดพร้อมทหารได้
และข้าจะให้เจเฮร่ามาหา หนึ่งชั่วโมงทุกๆ สองสามวัน
ไม่ได้พูดจริงใช่ไหม เรนีร่า ได้โปรด
ข้าก็ไม่ชอบใจเรื่องนี้
งั้นที่ข้าทำได้ก็เพียงแค่หวัง...
ให้ลูกชายถูกจับไปฆ่ารึ
ข้าก็พอจะนึกภาพนั้นออก
ข้าต้องการให้ประกาศว่า พบร่างเอก้อนสิ้นใจที่นี่
อุบายหลักแหลมนัก ฝ่าบาท
และไปพาจอฟฟรี่ย์ กลับจากแดนหุบเขา
เขาเป็นคนถัดไป ต้องเลี้ยงดูเยี่ยงรัชทายาท
ข้ารู้เรื่องที่นี่มามาก แต่เพิ่งได้เห็นจริงๆ ก็วันนี้
เป็นอย่างที่คิดไว้ไหม
มันทั้งใหญ่และเล็กกว่า ในขณะเดียวกัน
ข้าเดาว่าอลิเซนต์คงบอก
เรื่องที่ซ่อนทองให้พระองค์ไม่ได้สินะ
นางไม่ได้บอก
ทรงไว้ใจนางอีกรึ
- นางเป็นพวกไฮทาวเวอร์ - ก็จริง
แต่ข้าคงโง่ไปหน่อย ถ้าคิดว่าปราสาทหลังใหญ่เช่นนี้
มีหนูอยู่แค่ตัวเดียว
ข้ากังวลเรื่องแดรอนลูกนาง ที่เราจับกุมตัวไว้ตอนนี้
นางรู้หรือไม่
ตามกฎแล้ว ข้าควรบั่นหัวเขาในฐานะกบฏ
เขาเป็นรัชทายาทเอก้อน และเป็นภัยต่อพระองค์
เขาเป็นน้องต่างแม่ข้าด้วย
ไม่ได้ทำชั่วเหมือนเอก้อนกับเอม่อนด์ แต่ถึงอย่างนั้น...
เหตุใดข้าไม่ฆ่าเขา
เหตุใดข้าไม่ปลิดชีพเขา อย่างที่ลูกข้าถูกปลิดชีพ
ไม่มีใครขวางพระองค์ได้
ปัญหาก็กองพะเนิน
ยังหาคนไว้ใจมาแก้ไม่ได้เลย
แล้วเอลินด้า นางกำนัลข้าล่ะ
เอลินด้า แมสซีย์อยู่ในเมืองหลวง นางรับใช้เราอย่างดี
ส่งคนไปตามนาง
และมิซาเรีย ไต่สวนพวกข้ารับใช้ด้วย...
อย่างเงียบๆ แบบที่เจ้าทำ
พวกที่ภักดีไฮทาวเวอร์ ต้องถูกเปลี่ยนออก
รับด้วยเกล้า ฝ่าบาท
"อรุณสวัสดิ์ ฝ่าบาท"
ขอประทานพร ในพระนามแห่งสัตตเทพผู้เป็นหนึ่ง
ขอขอบคุณที่ท่านรีบมาพบข้าที่นี่
ช่วงนี้หลายสิ่งเปลี่ยนไปมาก
ยุคสมัยนี้ เป็นยุคแห่งความระส่ำระสาย
ยามนี้ข้าคงงดงานครองราชย์ ถูกต้องตามขนบไปก่อน
แต่ก็หวังว่าอย่างน้อย จะได้รับการเจิมจากท่าน
ต่อหน้าประชาราษฎร์
อนิจจา ทำเช่นนั้นไม่ได้
ด้วยเหตุใดกัน
ไม่กี่เดือนก่อน ข้าเจิมให้เอก้อน น้องชายฝ่าบาท
และประกาศให้พระองค์
เป็นกษัตริย์ที่ชอบธรรม ต่อหน้าทวยเทพและปวงชน
ใช่ แต่เอก้อนตายแล้ว และข้าขึ้นนั่งบัลลังก์
นั่นเป็นเพียงลมปาก
จะบอกว่าข้าโป้ปดงั้นรึ
เรายังไม่เห็นพระศพเลย...
ทั้งยังไม่มีการเรียก กลุ่มนางชีไร้เสียงมาดูแล
โปรดทรงเข้าใจ
หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา
อ้อ ไม่มีอะไรผิดพลาดหรอก
ข้าเป็นรัชทายาทท่านพ่อ
และทวยเทพเป็นผู้ลิขิต ให้ข้าปกครองเจ็ดอาณาจักร
ทวยเทพทรงหนุนหลังข้า และโค่นผู้ช่วงชิงบัลลังก์จนย่อยยับ
มันเกิดขึ้น ย่อมจริงแท้
ถ้าเทพไม่ประสงค์จะเกิดได้อย่างไร
มังกรปรากฏกายหน้าข้า ในยามที่ข้าต้องการ
ทวยเทพข้าไม่ข้องเกี่ยวกับมังกร
พวกมันคือเวทมนตร์นอกรีต
ถูกสร้างจากความมืดมิด ความทะนง และตัณหา
เพื่ออำนาจเหนือกฎเกณฑ์
มันทำลาย หาได้สร้างสรรค์สิ่งใด
เรื่องดีๆ ไม่มีวันมาจากพวกมัน
ท่านแสดงจุดยืนชัดแจ้งยิ่งนัก
ด้วยความเคารพ ข้าขอแนะนำ อย่าเป็นศัตรูต่อศรัทธาธรรม
มันคอยกล่อมเกลา ปลอบประโลม และยึดเหนี่ยวประชาราษฎร์ไว้
หากทรงดูแคลนย่อมเป็นภัยต่อฝ่าบาท
ข้ามีเรื่องจะสารภาพ
ซึ่งฝ่าบาท อาจจะระแคะระคายอยู่แล้ว
อาลินแห่งฮัลล์ กับแอดดัมพี่เขา คือบุตรข้า
แม่ของพวกเขาเป็น
ช่างต่อเรือที่ข้าพบ ตอนเดินทางในอดีต
ข้าไม่เคยยอมรับพวกเขาเป็นลูก
เพราะละอายใจ
และกลัวทำให้เรนิส ภรรยาข้าทุกข์ใจ
แต่ข้าซาบซึ้ง ที่นางยอมอภัยให้ข้าก่อนสิ้นลม
ข้าไม่เคยคิด
แต่บัดนี้ข้าคิดว่าข้าเริ่มมองเห็นแล้ว
ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะตำหนิ
มีลอร์ดมากมาย ที่สายเลือดชั้นสูงปนสามัญชน
แต่พวกลูกชายก็ใจแกร่งไม่แพ้กัน
ต่างคนต่างพิสูจน์แล้วว่า คู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่า
แน่นอน
ข้าเป็นหนี้อาลินอย่างใหญ่หลวง
สำหรับความกล้าหาญที่สเต็ปสโตน และล่าสุดที่กัลเล็ต
เจ้าแสดงความเป็นผู้นำให้ประจักษ์
ข้าแค่ทำหน้าที่ ฝ่าบาท
และแอดดัมคือสิ่งยืนยันว่า ทวยเทพเข้าข้างข้า
ยามหวังข้าริบหรี่ พระองค์ส่งเจ้ามา
นับเป็นเกียรติสูงสุด ที่ได้รับใช้ ฝ่าบาท
ด้วยเหตุนั้น ฝ่าบาท
ข้ายอมรับในตัวบุตรข้าแล้ว
และยิ่งกว่านั้น ข้าจะตั้งอาลินเป็นทายาท
ข้าขอฝ่าบาททรงรับรองพวกเขา
ให้เป็นเวลาเรี่ยนโดยชอบธรรม
ลอร์ดแห่งดินแดน
เพราะหากไร้พวกเขา...
สายเลือดข้าก็ดับสิ้น...
นามข้าก็ถูกลบเลือน
นับเป็นเรื่องดีที่ท่านได้พบทายาท
เราต่างสูญเสียกันมามาก และข้า...
ข้าไม่อาจขวางเส้นทางใหม่ท่าน แต่ลอร์ดคอร์ลิส...
เพียงราชโองการเดียว
แค่เพียงเท่านั้น
"ยังไหวอยู่หรือไม่ ฝ่าบาท"
ก็เท่าที่ไหวนั่นแหละ
ข้าซื้อใจปวงชนแดนไกลมาตลอด
แต่ยังไม่เคยไปพบปะ ในฐานะราชินีเลย
ทุกคนเฝ้ารอฝ่าบาทเพคะ
งั้นย่อมมีผู้คนคาดหวัง
แต่เสบียงเรามีน้อย
จนไม่รู้ว่า จะเติมเต็มความหวังได้เพียงใด
สำหรับบางคน แค่ได้คุยโวว่าพบราชินีก็พอแล้ว
ให้เตรียมเครื่องประดับไหมเพคะ
ข้าจะไม่สวมสิ่งฟุ่มเฟือย
ข้าต้องดูเข้มแข็ง
เพียบพร้อม
พกดาบนั่นดีไหม
แต่ว่านั่นจะไม่ย้อนแย้ง กับสิ่งที่ฝ่าบาททรงอยากสื่อ
ถึงผู้ยื่นฎีกาหรอกหรือ
มีเหตุผล
ถึงกระนั้น
ใส่สร้อยคอก็พอ ดูน่าเกรงขาม
เส้นนี้เพคะ
- บ้าจริง - ฝ่าบาท
ข้าเลือดออก
- แน่ใจหรือ - ใช่ บ้าเอ๊ย
แน่สิ
หยิบผ้าให้เพคะ
เรนีร่า ทาร์แกเรี่ยน ลำดับที่หนึ่ง
ราชินีแห่งแอนดัล ชาวรอยนาร์ และปฐมบุรุษ
ท่านหญิงแห่งเจ็ดอาณาจักร และผู้ปกปักดินแดน
ฝ่าบาท ข้าเป็นช่างทอ และค้าขายขนแกะเพคะ
ตอนนี้เราขาดแคลนขนแกะอย่างหนัก
และแกะที่มีอยู่ ก็ถูกมังกรคาบไปกินจนหมดเลย
เหตุใดไม่ตัดขนมันออก ก่อนที่มังกรจะกินล่ะ
ก็แค่นั้นเอง
มันคงช่วยได้แน่เพคะ แต่...
สมาคมเรามีคนเยอะมาก
หากจะฟื้นฟูกิจการ จำเป็นต้องใช้ทุนทรัพย์
เหรียญทองห้าร้อยดราก้อน
แต่ว่าด้วยเรื่องแกะ ฝ่าบาท
วิธีนั้นไม่ช่วยให้เรา มีเนื้อเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ
คนขายเนื้อก็ไร้อาชีพ
หาเนื้อสัตว์ป่าไม่ได้หรือ
แถวนี้ไม่มีเลย
พรานป่าก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นพลธนูหมด
หากเราจะเพียง ขอเงินเยียวยาจากราชสำนัก...
หรือเราเข้าไปล่าในป่าคิงส์วู้ดไหม
นั่นเป็นการกระทำที่อุกอาจ ฝ่าบาท
ซึ่งอาจทำให้ บรรพกษัตริย์ขุ่นเคืองพระทัย
ไม่ต้องล่ากวางหรือหมูป่า ล่าแค่กระต่ายก็พอ
เรื่องนี้ไว้หารือ ในที่ที่เหมาะสมกว่านี้
เชิญผู้ยื่นฎีกาคนต่อไป
ข้าคือซิลวี่ ฝ่าบาท
ข้าได้รับเกียรติ เป็นผู้ช่วยท่านหญิงมิซาเรีย
ในภารกิจต่อต้านผู้ช่วงชิงบัลลังก์
ขอบคุณเจ้า และทุกคนที่นี่ที่ยังศรัทธาข้า
ข้าไม่ได้มาเพื่อขอเงิน
แต่ขอความยุติธรรม
ให้ชาวบ้านตาดำๆ ที่ต้องทนทุกข์มาหลายเดือน
ข้ายกเลิกแนวปิดล้อมแล้ว
อีกไม่นานเส้นทางการค้า
- จะกลับมาดังเดิม - ไม่ใช่แค่แนวปิดล้อม
ที่ทำให้เราขัดสนหรอก ฝ่าบาท
แต่เป็นพวกคนรวย
ลอร์ดผู้สูงศักดิ์
พวกเขากว้านซื้อทุกอย่าง ไปเก็บในคลัง
แล้วทิ้งให้คนจนไม่มีอันจะกิน
เรื่องจริงรึ
ข้าไม่ได้ไร้เดียงสา ฝ่าบาท
มันคือวิถีของโลก
แต่เมื่อผู้สูงศักดิ์ฉกฉวย เอาสิ่งที่เหลือน้อยไปกักตุน
ขณะคนต่ำต้อยอดอยาก
ข้าจึงต้องนำเรื่อง มากราบทูลต่อราชินี...
ผู้ขึ้นครองอำนาจในฐานะ องค์ผู้พิทักษ์แห่งประชาราษฎร์
"พวกกลุ่มปลุกปั่น"
จ้องโยนบาปให้คนรวยว่า ทำเมืองเดือดร้อน
ในสงครามล้วนทรมาน
บางคนก็สาหัสยิ่งกว่า
มันเป็นแบบนั้นมาตลอด
และอย่างในยามนี้ มันคืออาวุธ ในมือของพวกไร้ความรับผิดชอบ
ใช้ปลุกปั่นความวุ่นวายและก่อกบฏ
- สามัญชนไม่มีสิทธิ์จะได้รับ - แก้ปวดเพคะ
ความเมตตาและการปกป้อง จากผู้ปกครองเลยหรือ
หากผิดสัญญานี้ย่อมนำภัยมาสู่เรา
พวกเขามองหาความสงบ
- และความปลอดภัยจากเรา - พวกเขาหวังเนื้อ
และฟืนก่อไฟจากเราต่างหาก
แล้วคำว่า "เรา" หมายถึงใครกัน
ข้ามานั่งโต๊ะนี้ได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง
แม้ไม่ได้เกิดมามีศักดิ์
ข้าจะให้ท่านอื่นๆ ตัดสินว่า หนทางใดควรค่าที่สุด
เบล่ากลับมาแล้วหรือ
ได้ข่าวเวก้าร์และชีปสตีลเลอร์ไหม
มังกรตัวเดียวที่นางเห็นคือซันไฟร์
ตายมานานจนเน่าเปื่อย
นางจะออกบินอีกคืนนี้
งั้นส่งแอดดัมไปด้วย
ซ่อนได้อีกไม่นานหรอก
เจ้าจะได้รับความยุติธรรม
ข้าไม่มีวันได้รับความยุติธรรม
แต่หากมีแม้เศษเสี้ยวให้คว้า ข้าก็จะเขมือบสิ้น
ในระหว่างนี้ ฝ่าบาท ข้าขอให้ทรงพิจารณา
- ปัญหาตรงหน้าเถิด ยังมี... - ไม่มีปัญหาอะไร
มีแต่พวกคร่ำครวญ เพราะไม่พอใจในระเบียบที่เป็นอยู่
ลอร์ดคอร์ลิส
สุดแท้แต่ฝ่าบาท
ไร้ประโยชน์
พระบิดาจะทำเช่นไร
จัดงานเลี้ยง ข้าว่านะ
เป็นวันดีสำหรับเจ้าทั้งสาม
เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ฝ่าบาท
อัลฟ์ เจ้าจะใช้สกุลอะไร
ทาร์แกเรี่ยน ฝ่าบาท
โอ้ ไม่มีทางเด็ดขาด
งั้นข้าไร้สกุล
ก็คิดมาสิ
ไวต์ดีไหม
ดี เจ้าล่ะ
ข้ามีอาชีพเป็นช่างตีเหล็ก ฝ่าบาท
ขอใช้ชื่อแฮมเมอร์
ฮิวเดอะแฮมเมอร์
อัลฟ์เดอะไวต์
และแอดดัมแห่งฮัลล์
คุกเข่า
ในนามแห่งเทพนักรบ ขอบัญชาให้เจ้ากล้าหาญ
ในนามแห่งเทพบิดา ขอบัญชาให้เจ้าทรงธรรม
ในนามแห่งเทพมารดา
ขอบัญชาให้ปกป้อง ผู้เยาว์และผู้บริสุทธิ์
- แค่นี้รึ - เซอร์อัลฟ์
เซอร์ฮิว เซอร์แอดดัม
อัศวินผู้สวามิภักดิ์ราชินี
จะปฏิญาณตนภักดี ต่อผู้ปกครองและปณิธาน
เป็นข้ารับใช้ และตัวแทนแห่งราชบัลลังก์
ตราบสิ้นชีพหรือไม่
ข้าขอสาบาน ฝ่าบาท
ข้าก็เช่นกัน
จนสิ้นชีวา
เซอร์ลูเธอร์ ข้ามีเรื่อง ที่อยากจะหารือกับท่านสักเล็กน้อย
เรื่องงานเลี้ยง สำหรับชนชั้นสูงที่เราจะคัดสรร...
ฝ่าบาท
คือข้าสงสัยว่า จะได้รับการดูแลเช่นไร
บัดนี้ที่เราอยู่คิงส์แลนดิ้ง
ใช่ แน่นอน
ข้าเคยรับปากว่า จะดูแลเจ้ากับภรรยา
นางไปแล้ว
ข้าเข้าเมืองไปหานาง
แต่ได้ข่าวว่านาง กลับไปอยู่กับพี่ชายที่ทัมเบิลตัน
นางไม่เหลืออะไรที่นี่แล้ว
ส่งข่าวถึงนาง
ข้าจะหาบ้าน บนเนินวิเซเนียไว้ให้เจ้า
แล้วมันเมื่อไหร่กัน ฝ่าบาท
เร็วที่สุดที่ข้าจะทำได้
ข้ายังไม่มีอนุสภาเลยตอนนี้
ไม่มีแม้ราชองครักษ์
ตัวข้าจมดิ่งกับปัญหา และความบกพร่อง
รอข้าตั้งหลักได้ แล้วจะดูแลเรื่องของเจ้าให้
พระพันปีหลวง ฝ่าบาท
ให้เข้ามา
ขอบคุณ
ฝ่าบาท
ข้าขอโทษที่พูดจารุนแรงคราก่อน
ข้ามีคำขอเล็กๆ เรื่องหนึ่ง
ว่ามาสิ
ขอให้ส่งศพท่านพ่อข้า กลับไปยังโอลด์ทาวน์
เพื่อให้ท่านได้หลับใหลเคียงท่านแม่
ตามนั้นเลย
ขอบคุณ
ช่างประหลาดที่อยู่กับเจ้าตรงนี้
อลิเซนต์
เจ้าเคยปกครองดินแดนนี้แทน ในยามที่พ่อข้าล้มป่วย
ถูกแล้ว
วันนี้ข้ารับฟังฎีกา
มีมากมายยิ่งนัก
ความต้องการพวกเขาก็ยิ่งมาก มันคือภาระหนักอึ้ง
เจ้าแบกรับอย่างไร
เอาความจริงรึ
เจ้าไม่อาจปกครอง โดยเป็นตัวเองได้
มีทางที่ต้องเลือก
และบางที เจ้าก็อาจจะต้องเบือนหน้าหนี
ขณะที่ผู้คนทนทุกข์ล้มตายไป
เจ้าต้องปิดประตูบานหนึ่งในใจเจ้า
เจ้าจะทำสิ่งที่ใจเจ้าอาจต่อต้าน
ก่อนจะมาครองบัลลังก์
ความยากลำบากนั่นข้าเข้าใจ
แต่ข้าจะไม่สูญเสียตัวตนของข้า
เวลาจะบอกเอง
พ่อข้ายังเป็นตัวเอง
พ่อเจ้าอาศัยในโลกที่ตนสร้างขึ้นเอง
ซึ่งเจ้าและข้าไม่เคยได้เข้าไป
ขอต้อนรับ
ทุกท่านคงได้ยิน
ถึงการขึ้นครองราชย์ของข้า ที่ประกาศไปทั่วดินแดน
ตระกูลไฮทาวเวอร์ ก็คุกเข่าต่อหน้าข้า
แล้วเช่นเดียวกับทุกท่านในห้องนี้ ก็ได้ปฏิญาณจะภักดีแล้ว
แม้ช้ากว่าที่ข้าหวังไว้
แต่ข้ามาในฐานะผู้ประนีประนอม
นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ฝ่าบาท
ที่ได้มารับใช้ในที่สุด
ข้าขอสาบาน ทุกท่านต่างรู้ดี
ว่าข้าไม่เคยไว้ใจ พวกตระกูลไฮทาวเวอร์มาตั้งแต่ต้น
ก็คงเป็นเรื่องจริง
แม้ข้าไม่เคยได้ยินคำร่ำลือว่า ท่านลุกฮือคัดค้าน
อาหารจัดเลี้ยงพร้อมแล้วล่ะ
นี่มันอะไรกัน
นี่คือสิ่งที่ราษฎรของข้ากิน
หรือแย่กว่านี้ ขณะที่ท่านกับพวกผู้ดี
กักตุนเสบียงไว้ในคลังของตน
ฝ่าบาท พวกข้าแค่หวาดกลัว
จะปล่อยให้ข้าและครอบครัว อดอยากหรือ
ข้าไม่อยากให้ใครอดอยากทั้งนั้น
ข้าอยากให้ผู้มั่งมีคอยเกื้อกูล
และโอบอุ้มผู้มีน้อย ดั่งคนเลี้ยงแกะดูแลฝูงแกะ
คนจนมันเหมือนหนูที่มีล้นเมือง
ทั้งขโมย แก่งแย่งเศษอาหาร
ท่านจะไม่ทำเช่นกันรึ หากลูกหลานต้องหิวโซ
ไม่ ข้าไม่ทำ
หักห้ามใจได้ดี คงยอมนอนสง่าในหลุมศพ
หน่วยผ้าคลุมทอง เข้าบุกค้นบ้านท่านทุกหลังอยู่ตอนนี้
หน่วยข้ากำลังค้นเสบียงทั้งหมด ที่พวกท่านกักตุนไว้
และจะยึดมันกลับมาให้ข้า
เพื่อนำกลับไปแจกจ่าย ให้แก่ราษฎรที่หิวโหย
- นี่มันไร้จริยธรรมสิ้นดี - เราถูกปล้นชัดๆ
สิ่งที่ราชบัลลังก์เรียกร้องพวกท่าน ไม่ใช่การปล้นแต่เป็นหน้าที่
และให้คืนนี้เป็นบทเรียนว่า
ข้าคาดหวังอะไรจากพวกท่าน นับจากนี้ต่อไป
ราตรีสวัสดิ์
ฝ่าบาท
ตระกูลแมนเดอร์ลี่ใช่ไหม
เซอร์ทอร์เรน แมนเดอร์ลี่ ฝ่าบาท ผู้รับใช้ต่ำต้อย
ความถ่อมตนหรือที่ทำให้ ท่านยิ้มกริ่มเช่นนั้น เซอร์ทอร์เรน
เพียงชื่นชม ที่ทรงเดินหมากได้แยบยลยิ่ง
หน่วยผ้าคลุมทอง ก็จะไปเยือนบ้านท่านเช่นกัน
และข้าก็สมควรไม่แพ้ใครที่นี่
หมากนี้เด็ดเดี่ยว และสามัญชนจะสรรเสริญ
จนอาจทำให้ลืมไปว่า แนวปิดล้อมของฝ่าบาท
คือต้นเหตุที่ทำขนมปังขาดแคลน
วางใจได้ เซอร์ทอร์เรน
ข้าเป็นคนจำแม่น
พวกเขาจะบาดเลือดแค้นเจ้า
ก็แค่พ่อค้ากับชนชั้นสูงปลายแถว
พวกนั้นทำผิด รู้อยู่แก่ใจ
ข้ายอมรับว่ามันน่าขันดี
มันคงช่วยคนได้เพียงหยิบมือ
แค่ไม่กี่สัปดาห์ ส่วนคนที่เหลือไม่ได้อะไรเลย
- ก็แค่พอทำเป็นพิธี - ใช่ และมันสำคัญไง
แต่ท่านพูดถูกที่ว่า มันไม่ใช่ทางออกที่ยั่งยืน
เพื่อการนั้น ข้าต้องให้ท่านบิน
ไปแดนหุบเขา
ท่านหญิงเจย์น ไม่ได้ส่งทหารมาตามสัญญา
นางอาจชดเชยเป็นเงินทองแทน
ข้าชอบใจภารกิจนี้นะ
ข้าจะเรียกตระกูลใหญ่ที่เหลือมาเอง
ระหว่างนี้จงนำทอง หรือข้อตกลงกลับมา
ไม่เช่นนั้น เราล้มคว่ำก่อนเริ่มแน่
เจ้ามาไกลขนาดนี้
แต่เจ้าก็ยังไม่รู้ว่าตนเป็นใคร
หากข้าปกครองเมืองไม่ได้
แล้วใครจะไว้ใจ ให้ข้าปกครองแผ่นดิน
เอก้อนผู้พิชิตมีมังกรแค่สาม แต่เจ้ามีตั้งหก
นั่นคืออำนาจเหนือจินตนาการ
เหตุใดมาคุ้ยหาทอง ในเมื่อมีโลกทั้งใบ
ดอร์นเป็นของเราได้
ตามด้วยเอสซอส และนครเสรี
ยีทีและสมบัติที่นั่น
เขาว่ากันว่า มีเมืองสุดขอบโลกที่ผู้คนมีปีก
ข้าจำได้ว่าเคยอยากไปที่นั่น จะได้เห็นกับตา
พวกนั้นจะรับใช้เรา จะรับใช้เจ้า
อาณาจักรเจ้าจะไม่มีผู้ใดโค่นได้
และลูกหลานเราจะปกครองมัน ไปตราบนานเท่านาน
ท่านมองเราเป็น พวกยึดอำนาจและปล้นสะดม
เยี่ยงโจรสลัดที่รังควานเรา
ข้ามองเราเป็นเทพ เรนีร่า
ดั่งที่เราถูกลิขิตมาตั้งแต่เริ่ม
"ดั่งที่คำทำนายบัญญัติไว้"
"นี่ไม่ใช่ พันธสัญญาแห่งมังกรมาตลอดรึ"
"นิมิตแห่งโอลด์วาลีเรีย"
"ท่านพ่อเคยกล่าวว่า"
"มังกรเป็นพลังอำนาจ ที่มนุษย์ไม่ควรไปลองดีด้วย"
"พ่อของเจ้า"
"เขาเป็นคนดี..."
ข้าปล่อยวางเรื่องเขา
แต่เขากลับสละมังกรตน
"เขาไม่เคยไขว่คว้าความยิ่งใหญ่"
"ท่านพ่อรู้ดีว่าพลังอำนาจ ที่เหลือล้นเกินคณานั้นมีอยู่จริง"
"นิมิตแห่งโอลด์วาลีเรีย จบสิ้นลงในวันวินาศ"
"ให้เรายึดคิงส์แลนดิ้ง มาไว้ในมือให้ได้ก่อน"
"ก่อนที่เราจะทอดสายตา ไปสุดขอบฟ้า"
ฝ่าบาท
เจ้ายังต้องสังหารแดรอนอยู่ดี
ทรงดูเหนื่อยล้านะ
เตียงนั่นทำข้านอนไม่หลับ
เพราะเตียงใหม่กระมัง
คงงั้น
ทรงเก็บงำความเศร้าไว้
ข้าไม่รู้สึกเศร้าหรืออะไรเลย
ไม่สิ มีความโกรธ
ความโกรธที่โหมกระหน่ำเกินควบคุม
ข้าคุ้นเคยกับความโกรธนั้นดี
คนที่ฆ่าลูกชายข้ามันจะต้องชดใช้
ข้ามั่นใจ
ราชินี
ช่างหัวเซปตันมันเถิด
นี่แหละพิธีเจิมพระองค์
- องค์ราชินี - เรนีร่า
องค์ราชินี
เรนีร่า
ข้าจากพวกเจ้าไปแสนเนิ่นนาน
แต่บัดนี้ ข้าหวนกลับมาพบอีกครา
องค์ราชินีเรนีร่า
ผู้ช่วงชิงบัลลังก์ถูกปราบ
และข้าได้ขึ้นครองบัลลังก์ อันชอบธรรม
ที่ซึ่งข้าจะปกครองแผ่นดินโดยธรรม
ด้วยความเข้มแข็ง แต่เปี่ยมด้วยเมตตาจิต
สมเป็นราชินีที่แท้จริง
ราชินีเรนีร่า
เพื่อแสดงไมตรีจิต ข้านำของมาบรรเทาทุกข์ให้
และเพื่อเป็นเกียรติแก่เสด็จพ่อ กษัตริย์องค์ก่อน
ทวยเทพคุ้มครอง
ขอบพระทัย
ฝ่าบาท
ขอกราบทูล
เดินไปกับข้า
ทรงตั้งแอดดัมเป็นอัศวิน
แต่กลับให้ไปใช้สกุลฮัลล์ แทนที่จะเป็นเวลาเรี่ยน
ไหนเราตกลงกันแล้วว่า
เขาและอาลิน จะได้เป็นบุตรชอบธรรม
ถ้ามันเป็นแค่ขั้นตอนตามพิธีหรือ...
ขอโทษด้วย คอร์ลิส แต่ข้าไม่อาจทำตามที่ท่านขอได้
ข้าได้อุทิศ...
ทุกสิ่งที่มีทั้งหมดเลย เพื่อรับใช้พระองค์
ปราสาทข้าไหม้เป็นเถ้าถ่าน
และข้าไม่เคยขอสิ่งใดตอบแทน นอกจากเรื่องนี้
ท่านย่อมรู้ดีถึงข่าวลือ
ที่ตามหลอกหลอนลูกข้ามาแต่เกิด
รัชสมัยข้าเพิ่งเริ่มต้น
ยามนี้ข้าไม่อาจให้ใคร เห็นว่าข้ายกยอพวกที่...
เกิดนอกสกุลอันสูงศักดิ์ ข้า...
เลยทรงเลือกหยามตระกูลข้า
เพื่อให้ผู้คนมองพระองค์ ในสิ่งที่ไม่ได้เป็น
ข้าต้องนึกถึงจอฟฟรี่ย์
ข้ายืนหยัดปกป้องพระองค์ ยามที่คำมั่นของพระองค์ถูกกังขา
ใช่
และข้าขอบคุณท่านเรื่องนี้ รวมถึงหลายสิ่งที่ผ่านมา
แต่ทุกสายตาจับจ้องข้าตอนนี้
บางที สักวันหนึ่ง
เมื่อไร้สายตา จับตามองมากเช่นนี้...
ทรงละอายล่ะสิ
นี่เป็นเรื่องของความชอบธรรม...
จอฟฟรี่ย์ก็เป็น...
ลูกนอกสมรส
หรือว่าลูเซริส ผู้ที่ข้ายอมรับเป็นทายาท...
- ก็เป็นลูกนอกสมรส - ลอร์ดคอร์ลิส...
ไหนจะเจเซริส ก็อยู่และตายเยี่ยงลูกนอกสมรส
ตรัสมาให้ชัด เหตุใดบุตรพระองค์ถึงคู่ควร
ในสิ่งที่ลูกข้าถูกปฏิเสธ
เฮเลน่าไปที่ก็อดส์วู้ดแล้ว ขอบคุณ
ข้าขังแดรอนลูกชายเจ้า ไว้ที่นี่ ในวังนี้
ตั้งแต่เมื่อไหร่
เขาถูกส่งมาเมื่อสองวันก่อน
ตามเงื่อนไขข้อตกลง
ที่ญาติของเจ้ายอมจำนน
แล้วเจ้าจะ...
คิดจะทำเช่นไรกับเขา
ตามกฎ ข้าควรบั่นคอเขา แต่...
เขาไม่ได้ร่วม แผนการทรยศของพี่ชายเลย
เขาเพียงทำแต่ในสิ่งที่ผู้ใหญ่คาดหวัง
ดังนั้น...
ข้าจะส่งเขาขึ้นเหนือ ไปผากำแพง
เขาจะสวมชุดดำ
และไม่มีวันกลับมา แต่เขาจะได้มีชีวิตรอด
อยากให้ขอบคุณรึ
ข้าเห็นเจ้ายังมีเมตตาอยู่
แต่ข้ายังอาลัยกับสิ่งที่ควรจะเป็น
เขาถูกส่งไปตั้งแต่แบเบาะ
ได้เจอเขาครั้งเดียวในห้าปี
แทบไม่รู้จักเด็กคนนี้และ...
ถึงกระนั้น...
จากทุกคำบอกเล่า เขาแบกรับชะตาไว้อย่างกล้าหาญ
ข้าอยากพบเขา
เจ้าจะเข้าหน่วยพิทักษ์ราตรี และรับใช้ที่นั่นชั่วชีวิต
ทางสายนี้ลำบาก แต่ก็มีเกียรติ
เห็นได้ว่าเจ้าไม่หวั่นไหว น่าเวทนา
แม่เจ้ามาหาแล้ว
ข้าอยากแนะนำให้เจ้าลดกำแพงลง
สักครั้งยังดี ก่อนเจ้าต้องเดินทางไกล
เชิญพระพันปีหลวง
นางอยู่นั่นไง
มองนางสิ
เจ้าไม่รู้จักเด็กคนนี้
เขาไม่ใช่แดรอน
แล้วเจ้าเป็นใคร
พูดมา
เขาบังคับข้า ข้าอ้อนวอนแล้ว
ใครบีบบังคับเจ้า
ลอร์ดออร์มุนด์ ไฮทาวเวอร์
เขากัดสีผมข้า
แล้วสั่งให้เล่นบทเป็นเจ้าชาย
ต่อให้จะโดนมังกรเผาก็ตาม
ข้าก็ต้องนิ่งเงียบ ไม่เช่นนั้นเขาจะแขวนคอแม่ข้า
แม่แท้ๆ ข้า
นางไม่ใช่ราชินี ฝ่าบาท
นางเป็นเพียงท่านหญิง และครอบครัวของข้าเป็นพ่อค้า
ออร์มุนด์หลอกลวงข้า
ลูกชายแท้ๆ เจ้าคงอยู่กับเขาแน่
มันคิดว่าข้าจะไม่รู้ทันงั้นหรือ
เขาเล่นเล่ห์อะไร
ฝ่าบาท
ข้ามากราบทูลว่า งานของเราจวนจะสมบูรณ์แล้ว
ธงของไฮทาวเวอร์ถูกปลดออก จากกำแพงวังหมดแล้ว
เผาทิ้งให้หมด
ฝ่าบาท คนเลี้ยงมังกรรออยู่ที่ประตู
มีเรื่องอะไร
"กองทัพไฮทาวเวอร์เข้ายึดครอง เมืองทัมเบิลตันได้เรียบร้อยแล้ว"
ไงนะ
"พวกมันบุกยึดท้องถนน..."
"ราษฎรถูกจับเป็นตัวประกัน"
"แล้วมังกรน้อยล่ะ"
"พวกนั้นนำมันเข้าไป ในกำแพงเมืองด้วย"
"มีเพียงข้าที่หนีออกมาได้"
"ข้าจะเผามันให้สิ้น"
"แต่หากทำเช่นนั้น ฝ่าบาทก็จะ ทรงเผาราษฎรตนเองไปด้วย"
"แล้วเหล่าแม่และเด็กๆ ที่เฝ้ารอความเมตตาจากฝ่าบาทล่ะ"
"ออร์มุนด์หวังจะบรรลุสิ่งใดกันแน่"
"อำนาจข้านั้นกว้างไกล"
"เขาไม่มีวันคว้าชัยได้"