Wyborne wieści, lordzie Ormundzie!
Wojna skończona, twoi sojusznicy rozbici, siostrzeńcy uciekli.
Nowa królowa zasiada na tronie ojca.
Słyszeliśmy plotki.
Lecz te roją się wokół nas niczym muchy.
Królowa w swej łaskawości oferuje wam zmiłowanie.
Klęknij i przysięgnij wierność,
a wrócisz do Starego Miasta i dożyjesz swych dni w pokoju.
Masz dowód na te twierdzenia
czy mam zaufać słowu i reputacji Księcia Łotrzyka?
Ufaj lub nie, prawda cię dosięgnie.
Jak dosięgła twojego stryja Otta,
a po nim straż Hightowerów.
A jeśli zdecyduję się walczyć?
Odpowiedź jest oczywista.
Nie psujmy przyjemnej atmosfery spotkania.
Choć muszę przyznać,
że ten tam Ulf chętnie rozgości się w twoich komnatach w Wysokiej Wieży.
Chcesz być lordem Starego Miasta, Ulfie?
Nie zostawiono mi wyboru.
Gdyby szło o mnie, opierałbym się,
lecz muszę się troszczyć o wiele istnień.
Dlatego w interesie pokoju,
- poddam się. - Wyśmienicie.
Ja, Ormund Hightower,
przyrzekam wierność Rhaenyrze Targaryen, królowej.
Składam jej hołd.
Wybrałeś mądrze, choć nie z własnej woli, lordzie.
Zawróć i ruszaj do domu, a zostaniecie oszczędzeni.
Nasza kampania się skończyła!
Idziemy Różanym Traktem do domu.
Niemal zapomniałem.
Twój podopieczny,
Daeron Targaryen
pójdzie ze mną.
Jako zakładnik?
Przeoczeniem byłoby umożliwienie następcy Aegona
paradowanie po Reach ze smokiem.
Będzie dobrze traktowany, jak każdy syn Viserysa.
Dopóki pozostaniesz grzeczny.
Bądź dzielny, młody książę.
Witaj, bratanku.
Wracaj do domu.
RÓD SMOKA
W powietrzu tłoczno tu od duchów.
Lecz szczęśliwych.
Widzę się jako dziecko, idące...
grać mu melodię, którą opanowałam.
Był wówczas silny.
A moja matka...
Lord Ormund się poddał.
Mamy małego księcia.
Choć dalej twierdzę, że trzeba ich było spalić.
Muszę okazać się godna wiary ojca we mnie.
Rządzić, jak by tego chciał.
W końcu musimy zacząć.
Im szybciej zostanę koronowana, tym lepiej,
choć trzeba poczynić przygotowania.
Pomieścić i ugościć zaproszonych,
urządzić turnieje, procesję...
Daeron Targaryen, Wasza Miłość.
Nie znamy się.
Jestem twoją przyrodnią siostrą, wybraną dziedziczką naszego ojca.
Służyłeś bratu, uzurpatorowi.
Co mi powiesz?
- Otwórz usta i odpowiedz królowej. - Jesteś tu więźniem.
Będziesz traktowany adekwatnie do zachowania i uległości. Spójrz na mnie.
Chcę wiedzieć, co mówił Ormund na temat spisku, by pozbawić mnie tronu.
Co z Aemondem? Aegonem?
Co wiesz o ich ruchach?
Jak chcesz. Zamknąć go w komnacie.
Jest młodszy, niż myślałam.
To pretendent do tronu. Będziesz go musiała zabić.
To Tyland Lannister! Nie zwierzał mi się.
Chciał podzielić złoto i dla bezpieczeństwa wywieźć z miasta.
- Złoto? - Wygląda na to,
- że skarbiec zagarnięto. - Słucham?
Środki są na wyczerpaniu.
Wystarczy na tydzień, by utrzymać dwór.
Dłużej, jeśli przywieziesz złoto Smoczej Skały,
lecz by rządzić Siedmioma Królestwami...
Nie! A koronacja?
- Musisz coś wiedzieć. - Mało mi mówili,
- bo mało mi ufali. - Wierzysz mu, Corlysie?
Nie wie, gdzie jest złoto.
- Potrafię zwąchać kłamstwo. - Nikt cię nie pytał.
Powinnością starszej nad szeptaczami jest mi doradzać.
Musimy przyjąć, że Tyland zginął w Gardzieli,
- lecz musiał komuś powiedzieć. - Jeśli, to tylko Jasperowi,
Żelaznemu Prętowi.
Rety.
Okoliczności są...
niefortunne.
lecz musi się odbyć koronacja.
Aegona była pośpieszna,
moja musi być właściwa, by ludzie nie wątpili, kto włada.
Sądzę, że taki wydatek, gdy poddani cierpią,
zostawi w ich ustach gorzki smak.
To nie kwestia próżności, lecz prawa.
Flota Triarchii zniszczona,
lecz piraci uszli na brzeg.
Łupią osady,
porywają kobiety i żądają niewyobrażalnych okupów.
W mieście piętrzą się trudności.
Spichrze puste,
pola leżą odłogiem, a do wysiewów daleko.
Szlaki handlowe...
Potrzeba czasu, by ruszyły.
A nie mamy okrętów, by zapewnić na nich bezpieczeństwo.
Musimy znaleźć ziarno na chleb,
bo do miasta wróci głód.
To niekończące się utrapienie z głodnymi...
Głodni są groźni,
królowa i ja to wiemy.
Ile czasu strawimy na kłótniach?
Wojna wygrana!
Wyślijcie kolejnego kruka do Casterly Rock.
Jeśli Tyland ukrył tam złoto, lady Johanna nam o tym powie.
Napiszcie do wszystkich wielkich rodów.
Powiedzcie, że królowa domaga się daniny.
Przypomnijcie, kto włada królestwem.
Nie sprowadzisz ze Smoczej Skały rady?
Wiele wymaga uwagi.
Zdradzili mnie. Milczeniem, o ile nie czynem. Skończyłam z nimi.
Gdzie Aemond?
Spalił garnizon Daemona w Harrenhal. Zabił kasztelana i jego synów,
a potem zniknął.
Vhagar nie widziano od kilku dni.
Była tam kobieta, jakby maester.
Nie słyszałem o niej.
Aemond nie zaatakuje cię tutaj.
Wiem, ale chcę go odnaleźć.
I Owcokrada.
Są zagrożeniem.
Niech Baela leci na zwiad do Harrenhal
i wróci, gdy znajdzie smoki.
Ja zaś zaoferuję nagrodę za ujęcie jeźdźców.
Zdaje się, że nas na nią nie stać.
Coś się znajdzie.
Lepiej! Zabójcy Aemonda Jednookiego
zaoferuję Harrenhal.
Nie potrzebuję zamku. Mam dorzecze.
A tak, Aegon wywieszał szczurołapów.
To dla mnie honor cię strzec,
lecz moje miejsce jest wśród straży.
Jeśli mogę radzić, powinnaś mianować gwardzistów.
Daemon ich znajdzie. Zlecę mu to.
Jeśli wolno.
Szczury pożarły świece i brakuje łoju.
Musimy zamówić dostawę lub siedzieć w mroku.
- Zamów. - Lecz gdzie skarbnik?
Upraszam wybaczenia, ja w kwestii komnat.
- Należy zatrudnić pokojowych. - Hightowerowie trzymają Arbor.
- Do tyłu. - Cena trunków wzrosła. Gdzie mamona?
Dość!
Wkrótce będzie czas, by dyskutować o napitkach.
Gdzie moje złoto?
- Złoto? - Korony! Skarbiec.
- Nie udawaj. - Nie pomogę ci.
- Zabrał je starszy nad monetą. - A królowa nie wiedziała?
Nie mogli mnie ścierpieć. Ograniczali wpływy, obecność.
- Nawet ojciec milczał. - Doprawdy?
Odesłałabym cię do niego, lecz ścięłaś go bez sądu.
Lepiej się przez to poczułaś?
Po stracie Jace’a.
Wolałabym ściąć Aegona, jak to uzgodniłam z twoją matką,
lecz zniknął,
a nie wierzę, że nie maczałaś w tym palców.
Sam to sobie zrobił.
Aegona nie było, gdy wróciłam. Orwyle nie dał świadectwa?
Swojego czy twojego? Nie traktuj mnie jak głupiej.
Jeśli oczekujesz, że przejrzałam każdy spisek Larysa Stronga,
- przyznaję, że nie potrafię! - Gdzie Vhagar?
- Kto dosiada Owcokrada? - Nie wiem!
Czy Aemond nie odleciał, jak obiecałam?
Czy straż cię nie przepuściła?
Zrobiłam, co mogłam!
Chcesz mnie winić za mężczyzn?
Obiecałaś, że odejdziemy. Rozkazałyśmy straży. Uciekłyśmy.
Nikt nie wie, jak wygląda.
Aegon.
Jest poparzony, cały w bliznach.
Jego smok nie żyje, ogłoś, że on też.
Nie może walczyć, a jeśli Larys go wysunie,
obwołasz go oszustem.
Nadal targujesz się o jego życie.
Zabiłaś mojego ojca.
Kiedy...
Aemond się odnajdzie...
i zagrożenie dla mnie
przestanie istnieć, odejdziecie wolno,
lecz teraz nie mogę otwarcie sprzyjać Hightowerom.
Nie chcę tu przebywać.
Nie będziecie źle traktowane.
Dostaniecie strawę, odzienie,
przydzielę wam pokojową.
Pod strażą możecie spacerować w bożym gaju
i na godzinę będę wam przysyłać Jaehaerę.
Nie rób tego. Proszę.
Nic z tego mnie nie cieszy.
Muszę zatem liczyć na ujęcie i śmierć mojego syna?
Mogę sobie tylko wyobrażać.
Ogłośmy, że znaleźliśmy Aegona martwego.
Sprytne posunięcie.
I niech Joffrey wróci z Doliny.
Jest dziedzicem i musi się przygotowywać.
Wiele wiem o tym miejscu, lecz nigdy go nie widziałam.
Tak je sobie wyobrażałaś?
Jest jednocześnie większe i mniejsze.
Zgaduję, że Alicent nie powiedziała ci,
gdzie może być złoto.
- Nie. - Ufasz jej?
Jest Hightowerem.
Prawda,
lecz czy mam zakładać, że w tak dużym domu
kryje się tylko jeden szczur?
Co począć z jej synem, Daeronem, którego trzymamy?
Wie o tym?
Wedle prawa powinnam ściąć mu głowę.
Jest dziedzicem Aegona, zagraża ci.
Jest moim przyrodnim bratem
i nie popełnił zbrodni Aegona i Aemonda, a mimo to...
Czemu mam go oszczędzić?
Czemu nie zabić go, jak zabito moich synów?
Nikt cię nie powstrzyma.
Do zrobienia jest mnóstwo, lecz nie mam komu zaufać.
Moja dwórka, Elinda?
Jest w mieście, dobrze nam służyła.
Poślij po nią. I należy przepytać służbę,
po cichu, jak potrafisz.
Tych, którzy trzymali się Hightowerów, należy wymienić.
Natychmiast, pani.
Witaj, pani.
Błogosławieństw Siedmiu, którzy są Jednym.
Dziękuję ci za rychłe przybycie.
- Wiele się tu zmieniło. - To niespokojne czasy.
Na pewien czas muszę się wstrzymać z koronacją,
lecz chcę być namaszczona przez ciebie
na oczach ludzi.
Tego niestety nie da się uczynić.
Z jakiego powodu?
Kilka miesięcy temu namaściłem twego brata, Aegona.
Wobec bogów i ludzi obwołałem go prawowitym królem.
Aegon nie żyje, a na tronie zasiadam ja.
Tak twierdzisz.
Zarzucisz mi kłamstwo?
Nie widzieliśmy szczątków. /
Milczące siostry nie zostały wezwane do ciała.
Pojmujesz, że jeśli doszło do jakiegoś błędu...
Nie ma błędu!
Jestem dziedziczką mego ojca
i sami bogowie nakazują, bym władała Siedmioma Królestwami.
Czyż nie wynieśli mnie i nie zgubili uzurpatora?
Tak się stało.
A mogło się stać wbrew bogom?
Przybył do mnie smok. W największej potrzebie.
Moi bogowie nie zajmują się smokami.
Smoki to bluźniercza magia, stworzona w mroku,
z dumy i żądz, dla władzy i bezkarności.
One niszczą,
niczego nie tworzą.
Nie płynie od nich nic dobrego.
Jaśniej nie mogłeś wyrazić stanowiska.
Z szacunkiem radzę ci,
byś nie czyniła sobie wroga z Wiary!
Ona zachęca, raduje, spaja twój lud!
Zlekceważysz ją na własną zgubę.
Muszę ci wyznać coś, co pewnie już odgadłaś.
Alyn z Hull i Addam są moimi synami.
Zrodzili się z kobiety, cieśli okrętowej,
którą spotkałem w swych podróżach.
Nigdy ich nie uznałem.
Było mi wstyd
i obawiałem się smutku mojej żony, Rhaenys.
Jestem jej wdzięczny, że okazała mi zrozumienie.
Nie odgadłam tego,
lecz teraz chyba to dostrzegam.
Moich wyrzutów nie musisz się obawiać.
Wielu lordów miesza szlachetną krew z poślednią.
Ich synowie są zwykle nie mniej mężnego serca.
Obaj okazali się warci więcej niż to, co im dałem.
Jesteśmy dłużnikami Alyna, który wykazał się męstwem
na Stopniach i w Gardzieli.
Okazałeś się przywódcą.
Jedynie wykonywałem obowiązek.
Addam zaś to dowód, że bogowie mi sprzyjają.
Gdy nadzieja gasła, przysłali mi ciebie.
Służyć ci to zaszczyt.
I właśnie dlatego...
uznałem swych synów.
Co więcej, uczynię Alyna dziedzicem.
Proszę, byś ich zalegitymizowała.
Niech się staną Velaryonami,
lordami królestwa.
Bez nich...
moja linia wygaśnie,
a ród przestanie istnieć.
To dobrze, że znalazłeś dziedzica.
Ponieśliśmy straszliwe straty
mieć ci za złe, że idziesz naprzód, lecz Corlysie...
Wystarczy to ogłosić.
Prosta rzecz.
Opanowałaś emocje, Wasza Miłość?
O ile to możliwe.
Zabiegałam o prostaczków, lecz nie stawałam przed nimi jako królowa.
Wielu cię wyczekuje.
Wiele się spodziewając.
Środki mamy ograniczone i nie wiem, czy ich zadowolę.
Części wystarczy satysfakcja, że ujrzeli królową.
Przynieść klejnoty?
Żadnych zbędnych ozdób.
Muszę pokazać siłę,
gotowość.
Może miecz?
Nie stanie w sprzeczności z tym, co chcesz przekazać potrzebującym?
Słusznie.
Lecz mimo to...
Może więc łańcuch?
Doda powagi.
Jeden z tych.
- Kurwa. - Pani?
Krwawię.
- Na pewno? - Tak. Kurwa!
Wiadomo.
Przyniosę szmatki.
Rhaenyra Targaryen, Pierwsza Tego Imienia,
królowa Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi.
Władczyni Siedmiu Królestw, protektorka królestwa.
Wasza Miłość, jestem tkaczką, żyję z wełny.
Straszliwie brakuje nam runa,
a wszystkie owce są pożerane przez smoki.
Nie można zdzierać runa, nim truchła odda się smokom?
To na pewno pomoże,
lecz nasza gildia jest liczna.
By odtworzyć zapasy, potrzeba środków.
500 złotych smoków.
Skoro idzie o owce, królowo,
takie rozwiązanie nie da nam mięsa.
- My, rzeźnicy, jesteśmy bezrobotni. - W lasach nie ma zwierzyny?
Na wiele mil.
A myśliwych zmieniono w łuczników.
Gdyby korona sypnęła złotem...
A królewski las?
To śmiała decyzja,
która mogłaby obrazić twych przodków.
Nie jelenie ani dziki, ale króliki?
To wymaga dyskusji w innym gronie.
Następny petent.
Jestem Sylvi, Wasza Miłość.
Miałam zaszczyt służyć lady Mysarii w kampanii przeciwko Uzurpatorowi.
Dziękuję ci. I wszystkim, którzy dotrzymali wiary.
Nie domagam się złota,
lecz sprawiedliwości za to, co wycierpieli prości ludzie.
Blokada została zniesiona, wkrótce handel ruszy.
Nie tylko blokada wpędziła nas w nędzę.
To bogaci,
szlachetni lordowie.
Wykupili, co mogli, by zapełnić spichrze,
prostaczkom nie zostawiając nic.
To prawda?
Nie jestem niewinna, pani.
Tak działa świat.
Lecz gdy możny chowa resztki, które zostały, gdy biedota głoduje,
to ja mówię o tym królowej,
która zdobyła władzę jako obrończyni swojego ludu.
Groźny element chce winić bogatych za bolączki miasta.
- Na wojnie wszyscy cierpią. - Niektórzy bardziej.
Jak zawsze,
lecz w obecnych czasach te słowa to broń głupca,
która wzbudzi niepokoje i bunt.
- Czy prosty lud... - Na skurcze.
...nie jest godzien ochrony władczyni?
Złamanie tego przymierza grozi zagładą.
- Oni chcą porządku i bezpieczeństwa. - Chcą od nas
mięsa i opału.
Kogo masz na myśli, mówiąc "nas"?
Zasłużyłam na miejsce przy tym stole, i to nie urodzeniem.
Niech inni osądzą, czyja ścieżka jest słuszna.
Baela wróciła?
- Co z Vhagar i Owcokradem? - Widziała tylko Sunfyre’a,
już dawno gnijącego.
Wieczorem ruszy znowu.
Poślijmy z nią Addama.
Nie mogą się skrywać wiecznie.
- Otrzymasz sprawiedliwość. - Jej nie otrzymam nigdy.
Lecz przełknę każdy jej fragment, który wyszarpię.
Tymczasem zwróć uwagę ku bieżącym problemom.
Nie ma problemów. Są narzekacze na istniejący
- porządek rzeczy. - Corlysie?
Zdaję się na królową.
Na nic.
Co zrobiłby twój ojciec?
Pewnie wydałby bankiet.
To wielki dzień dla was trzech.
Jesteśmy zaszczyceni.
Ulfie, jak chcesz się zwać?
Targaryen, pani.
Wykluczone.
To nie wiem.
Wybierz coś.
Może "Biały"?
Dobrze. A ty?
Jestem z zawodu kowalem, Wasza Miłość.
Niech będzie "Młot".
Hugh Młot,
Ulf Biały
i Addam z Hull.
Klęknijcie.
W imię Wojownika nakazuję ci być odważnym.
W imię Ojca nakazuję ci być sprawiedliwym.
W imię Matki
nakazuję ci bronić młodych i niewinnych.
- I tyle? - Ser Ulf,
ser Hugh, ser Addam,
rycerze w służbie królowej.
Przysięgniecie wierność władczyni i jej sprawom,
by aż do śmierci służyć koronie?
Przysięgam, Wasza Miłość.
Jak i ja.
Do śmierci.
Ser Luthorze, chcę z tobą omówić pewien pomysł.
Ucztę dla możnych, których wskażemy.
Pani!
Zastanawiam się, jakiego życia mogę oczekiwać w Królewskiej Przystani.
Oczywiście. Obiecałam zadbać o ciebie i żonę.
Odeszła.
W mieście dowiedziałem się, że uciekła do brata w Tumbleton.
Tu nic jej nie czekało.
Poślij po nią. Dam wam dom na wzgórzu Visenyi.
Kiedy to nastąpi, pani?
Gdy tylko będę w stanie.
Nie mam obecnie małej rady
ani Gwardii Królewskiej.
Zalewają mnie palące kwestie do rozstrzygnięcia.
Pozwól mi stanąć na nogi, a zajmę się twoją prośbą.
Królowa wdowa, Wasza Miłość.
Dobrze.
Dziękuję,
Wasza Miłość.
Wybacz, że poprzednio byłam ostra.
Mam jedynie małą prośbę.
Wysłucham jej.
Niech szczątki mojego ojca trafią do Starego Miasta,
by mógł spocząć koło mojej matki.
Jak chcesz.
Dziękuję.
Dziwnie tak
być tu z tobą.
Alicent!
Byłaś władczynią, choć nie z imienia, gdy mój ojciec chorował.
Tak.
Wysłuchałam dziś petycji.
Jest ich wiele.
A potrzeb jeszcze więcej. To brzemię.
Jak je znosiłaś?
Szczerze?
Nie możesz rządzić
i pozostać sobą.
Trzeba podejmować wybory i czasem
odwracać wzrok, gdy inni cierpią i umierają.
Są w tobie drzwi, które musisz zamknąć.
Będziesz robić rzeczy, przed którymi wzdragało się twoje serce,
nim zasiadłaś na tronie.
Trud przyjmę,
lecz nie stanę się kimś innym.
Czas pokaże.
Mój ojciec pozostał sobą.
Żył w świecie, który sobie umyślił.
Żadna z nas nie miała tam wstępu.
Witajcie.
Na pewno już słyszeliście,
że w królestwie rozgłoszono moje wstąpienie na tron.
Hightowerowie już przede mną klęknęli
i podobnie jak tu zgromadzeni przysięgli mi wierność.
Później, niż bym tego chciała.
Lecz staję przed wami jako rozjemczyni.
To dla nas zaszczyt, Wasza Miłość, wreszcie u ciebie gościć.
Oświadczam publicznie, co wszyscy zgromadzeni wiedzą,
że od początku powątpiewałem w roszczenia Hightowerów.
Nie wątpię,
mimo że nie słyszałam, byś głośno wyrażał sprzeciw.
Widzę, że przyniesiono strawę.
Co to takiego?
Coś, co jadł prosty lud mego miasta,
a także gorsze rzeczy, gdy wy i wam podobni
ukryliście zapasy w magazynach.
Baliśmy się, Wasza Miłość.
Wolałabyś, byśmy z rodzinami cierpieli głód?
Nie. Wolałabym, aby ci, co mają dużo, gospodarowali odpowiedzialnie
i dbali o tych, co mają mniej, niczym pasterz o swoje owce.
Biedota niczym szczury opanowała miasto.
Kradną i walczą o okruchy.
Nie robilibyście tego, gdyby wasze dzieci głodowały?
Ja nie.
Godne podziwu.
Wytwornie leżelibyście w grobie.
Gdy tu siedzicie, złote płaszcze wchodzą do waszych domów.
Przeszukają wasze spiżarnie i wszystkie poukrywane zapasy
przywiozą do mnie, by można je było rozdzielić.
- Niesprawiedliwość! - Jesteśmy okradani!
Korona żąda od was nie rabunku, a obowiązku.
Niech ten dzień będzie nauką tego,
czego oczekuję, teraz i w przyszłości.
Dobranoc.
Wasza Miłość.
Ród Manderlych, czyż nie?
Ser Torrhen Manderly,
uniżony sługa.
Czy to pokora stoi za tym uśmiechem, ser Torrhenie?
Podziw dla zręcznie rozegranej partii.
Złote płaszcze zawitają też do ciebie.
Zasługuję na to nie mniej niż inni.
To śmiałe posunięcie, prostaczkowie je docenią.
Być może zapomną, że to twoja blokada wywołała niedobory.
Nie obawiaj się.
Moja pamięć jest długa.
Znienawidzą cię za to.
To kupcy i pomniejsze rody.
- Wiedzą, że zbłądzili. - Przyznam, że to zabawne.
Pomożesz niektórym, i to na krótko,
losu reszty nie zmienisz.
- To jedynie gest. - Gesty są ważne.
Lecz prawda, że to nie jest rozwiązanie.
Dlatego polecisz.
Do Doliny.
Lady Jeyne nie przysłała zbrojnych.
Niech spłaci ten dług monetą.
To zrobię z rozkoszą.
Pozostałe rody wezwę tutaj.
Ty wróć ze złotem lub jego obietnicą,
inaczej nie rozwiniemy skrzydeł.
Zaszłaś tak daleko, a wciąż nie wiesz, kim jesteś.
Kto powierzy mi kraj, jeśli nie zadbam o miasto?
Aegon Zdobywca miał trzy smoki, ty masz sześć. To niewyobrażalna moc.
Po cóż złoto, gdy mamy u stóp świat?
Dorne może być nasze,
a po nim Essos i Wolne Miasta!
Yi Ti i jego bogactwa!
Powiadają, że w mieście na krańcu świata ludzie mają skrzydła.
Kiedyś chciałam tam trafić. Zobaczyć ich.
Będą służyć nam, tobie!
Będziesz miała imperium nie do podbicia,
a nasze dzieci będą nim władać wiecznie.
Widzisz w nas najeźdźców i łupieżców, jakimi są piraci.
Widzę w nas bogów.
Jakimi od zawsze mieliśmy się stać.
Jak chce tego proroctwo.
Czyż nie tego zapowiedzią są smoki?
Marzenie Dawnej Valyrii!
Mój ojciec mawiał,
że smoki są siłą, z którą nie powinno się igrać.
Twój ojciec.
Był dobrym człowiekiem.
Pojednałem się z nim.
Lecz on wyrzekł się smoka.
Nie pragnął wielkości.
Wiedział, że zbyt wielka potęga wiedzie do zguby.
Marzenie Dawnej Valyrii skończyło się Zagładą.
Najpierw opanujmy Królewską Przystań,
a potem zwróćmy wzrok na horyzont.
Wasza Miłość.
Musisz jeszcze zabić Daerona.
Jesteś dziś zmęczona.
Nie mogę spać w tym łóżku.
Może nowy materac?
Może.
Pochowałaś swój żal.
Nie czuję już nic.
Choć w sumie czuję gniew.
- Nieokiełznaną wściekłość. - Znam to uczucie.
Będę patrzeć na tych, którzy zabili mi synów.
Będę.
Niech septon odmawia.
To jest twoja koronacja.
Rhaenyra!
Nie było mnie zbyt długo!
Lecz wreszcie ponownie się połączyliśmy!
Uzurpatorzy zostali pokonani, a ja objęłam należny mi tron.
Z którego będę rządzić rozważnie!
Silną ręką, ale też litościwie,
jak przystoi prawdziwej królowej.
Dlatego też mam dary, które ulżą wam w niedoli.
W imię ojca, który rządził przede mną.
Bogowie niech będą z wami.
Wasza Miłość,
- na słowo. - Chodźmy.
Uczyniłaś z Addama rycerza, lecz Addama z Hull, nie Velaryona.
Zgodziliśmy się, że on i Alyn zostaną uznani.
Jeśli to kwestia ceremonii...
Wybacz, lecz obecnie nie mogę spełnić twej prośby.
Poświęciłem...
wszystko, co mam, wszystko... służbie tobie.
Mój zamek spłonął,
a jedynym, o co prosiłem w zamian, było to.
Dobrze znasz plotki, które uprzykrzały żywot moim synom.
Dopiero zaczęłam rządy.
W tej chwili nie mogę być postrzegana jako ta, która wywyższa osoby...
wątpliwego pochodzenia.
Obrazisz więc mój ród,
by widziano w tobie kogoś, kim nie jesteś?
Myślę o Joffreyu.
Zażarcie broniłem cię, gdy kwestionowano waszą obyczajność.
Tak, i dziękuję ci za to i wiele innych rzeczy,
lecz wszystkie oczy zwrócone są na mnie.
Być może kiedyś, gdy nie będą mnie wnikliwie obserwować...
Ty się wstydzisz.
- To kwestia legitymizacji. - Twój syn Joffrey...
to bękart.
Twój syn Lucerys, którego uznałem za dziedzica,
- był bękartem. - Lordzie.
Twój syn Jacaerys żył i umarł jako bękart!
Dlaczego twoje dzieci zasługują na to, czego odmawiasz moim?
Helaena jest w bożym gaju, dziękuję.
Mam tu w Twierdzy twojego Daerona.
- Od kiedy? - Dwa dni temu trafił tu
na skutek kapitulacji twojego kuzyna.
I co... planujesz z nim uczynić?
Powinnam ściąć mu głowę,
lecz nie maczał palców w zdradach swych braci.
Robił jedynie to, czego wymagali od niego starsi.
Dlatego odeślę go na północ, na Mur.
Przywdzieje czerń i nie wróci tu,
lecz zachowa życie.
Chcesz, bym ci dziękowała?
Widzę twoją łaskę,
lecz płaczę po tym, co mogło być.
Odesłano go, gdy był niemowlęciem, przez pięć lat widziałam go raz
i niemal go nie znam, a jednak...
Wszyscy twierdzą, że dzielnie znosi swój los.
Chcę go zobaczyć.
Dołączysz do Nocnej Straży i będziesz tam służył.
To trudna ścieżka, lecz honorowa.
Szkoda, że tak niewzruszenie milczysz. Jest tu twoja matka.
Radzę ci, byś opuścił gardę.
Choć raz, nim wyruszysz w drogę.
Królowa wdowa, ser.
Oto ona. Spójrz na nią.
Ty go nie znasz.
To nie Daeron.
Kim zatem jesteś?
Mów!
On mnie zmusił. Błagałem.
Kto?
Lord Ormund Hightower.
Ufarbował mi włosy.
Powiedział, że mam udawać księcia,
nawet jeśli ona spali mnie smoczym ogniem.
Musiałem milczeć, bo powiesiłby moją mamę.
Prawdziwą.
Ona nie jest królową, Wasza Miłość.
To tylko lady, a my jesteśmy kupcami.
Ormund mnie zwiódł.
Twojego syna zostawił przy sobie.
Sądził, że tego nie odkryję?!
W co on gra?
Wasza Miłość, mam oznajmić, że polecenie wykonane.
Z murów zdjęliśmy barwy Hightowerów.
Spalić wszystko.
Przy bramie czeka stróż smoków.
O co chodzi?
Zastęp Hightowerów zajął Tumbleton.
Co?
Opanowali ulice.
Mieszkańcy są ich zakładnikami.
A młody smok?
Wprowadzili go za bramy.
Ja jeden uciekłem.
Spalę ich.
A z nimi swoich poddanych,
matki z dziećmi, które wyglądają od ciebie zmiłowania?
Co Ormund pragnie w ten sposób uzyskać?
Moje ramię jest długie.
Nie może wygrać.
Tekst polski: Wojtek Stybliński Iyuno