‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪พ่อทำบ้าอะไรลงไปน่ะ พ่อทำอะไรอยู่
‪- พ่อปกป้องโจรมาตลอดเหรอ ‪- ใช่
‪พ่อโดนข่มขู่รึเปล่า หรือว่าเกิดอะไรขึ้น
‪พ่อเต็มใจทำแบบนี้เองเหรอ
‪ใช่
‪งั้นบอกผมทีว่าโจรเป็นใคร
‪เธอก็แค่คนธรรมดาๆ คนนึง
‪ที่เป็นแม่คน
‪ผมชื่อยิม ยูฮันสอน ผมเป็นตำรวจ
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันไม่เข้าใจว่าฉันทำแบบนี้ได้ยังไง
‪คุณเป็นโจรเหรอ
‪ลิฟ คุณต้องอธิบายทุกอย่างให้ชัดเจนนะ
‪ฉันเสียลูกๆ ไปไม่ได้
‪- ฉันเสียลูกๆ ไปไม่ได้ ‪- เกิดอะไรขึ้นกับลูกๆ ของคุณครับ
‪ไงจ๊ะ ลูกรักของแม่
‪แม่แค่อยากบอกว่า "สวัสดีปีใหม่"
‪- สบายดีไหม ‪- ดีค่ะ
‪แม่จะฉลองปีใหม่กับเรารึเปล่าคะ
‪ไม่หรอกจ้ะ
‪ปีนี้ไม่ได้
‪แม่กินข้าวเย็นและนอนค้างที่นี่ได้ไหมคะ
‪- ไม่ได้หรอกจ้ะ ‪- อยู่เถอะค่ะ
‪เราแวะไปที่บ้านแม่ได้ไหมคะ
‪เร็วๆ นี้จ้ะลูกรัก
‪- หนูให้แม่ค่ะ ‪- โอ้โฮ สวยจัง
‪กลับเข้าห้องกันดีไหม
‪- บอกลาแม่สิ ‪- แม่รักลูกนะ
‪บอกลาแม่ซะ ไม่เป็นไรนะ
‪- โอเค ‪- บายค่ะ
‪โอเค คุณหาอะพาร์ตเมนต์ได้รึยัง
‪จะหาได้เร็วๆ นี้แหละ
‪ผมเกรงว่าจะต้องเอาเอกสารนี้ให้คุณ ‪มันเป็นคำสั่งศาล
‪ถ้าคุณไม่ได้ทำสัญญาเช่าก่อนเดือนมกราคม ‪คุณจะเสียสิทธิ์เลี้ยงดูลูก
‪- มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยละ ‪- ฉันกำลังจะได้สัญญาเช่าแล้ว
‪สตรอคแวเก็น 1 ‪ฉันจะได้อะพาร์ตเมนต์ตอนปีใหม่
‪เยี่ยมเลย แต่ผมต้องขอดูสัญญานะ
‪ฉันต้องจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าก่อน
‪ได้ คุณก็จัดการไปนะ แล้วเดี๋ยวเรามาดูกัน
‪ฉันขอยืมเงินคุณ 6,500 ได้ไหม แล้วจะคืนให้
‪- คุณทำแบบนี้ตลอดเลย ‪- ขอร้องละ
‪เราหย่ากันแล้วนะ ‪และคุณต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง
‪คุณเป็นคนทำชีวิตแต่งงานของเราพังเองนะ
‪คุณเอากับเจ้านายฉัน ฉันเลยตกงาน
‪คุณอยากหย่า แล้วคุณก็ไล่ฉันออกจากบ้าน
‪อะไรวะเนี่ย ฉันไม่เข้าใจเลย ‪เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเรา
‪ใจเย็นๆ แล้วคิดถึงลูกๆ สิ
‪ฉันคิดตลอด ลูกเป็นสิ่งเดียวที่ฉันคิดถึง
‪พวกเขาก็ต้องการแม่เหมือนกันนะ
‪คุณสนใจแค่เรื่องเดียวก็พอ
‪ไปเอาสัญญาเช่ามาให้ได้
‪คุณต้องมีมัน ‪ไม่งั้นลูกจะต้องอยู่ที่นี่ตั้งแต่เดือนมกราคม
‪ฉันไม่มีใครให้หยิบยืมแล้วนะ
‪เสียใจด้วย คุณต้องไปหายืมเอา
‪โอเค สวัสดีปีใหม่นะ
‪(ส่งเงินมา 6,500)
‪เราต้องช่วยเธอ
‪แต่ฉันต้องการเวลาคิดว่าจะช่วยยังไง
‪เราเลยมีเรื่องอยากจะขออีกเรื่อง
‪เราอยากได้พลุค่ะ
‪พลุเหรอ
‪เธอชื่ออะไรนะ ให้ตายสิ
‪ลิฟ
‪ลิฟ โฮล์มแบรี
‪เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก เป็นแม่ที่ดี เป็นคนดี
‪นี่เธอเหรอ เธอคือโจรเหรอ
‪ใช่
‪แน่นอนว่ามันผิดและโง่ที่พยายามปล้นธนาคาร
‪แต่เธอสิ้นหวังมาก
‪เธอรู้สึกว่าชีวิตจบเห่แล้ว ‪พอเป็นแบบนั้น มันก็เลยง่าย
‪ที่จะตัดสินใจอะไรโง่ๆ
‪ถ้าถามว่าแถวนี้มีใครตัดสินใจอะไรโง่ๆ ‪ก็พ่อนั่นแหละ
‪พ่อปกป้องอาชญากรมาตลอดนะพ่อ
‪- พ่ออยากให้โอกาสเธอ ‪- พ่อช่วยเธอมาตลอด ให้ตายสิ
‪เธอเป็นอาชญากรนะ บ้าชะมัด
‪พ่อเป็นแบบอย่างให้ผมมาตลอดชีวิต ‪และตอนนี้…
‪พ่อเข้าใจที่แกผิดหวัง
‪เธอไปอยู่ที่ไหน
‪- พ่อไม่รู้ ‪- ไม่เอาน่า
‪จริงๆ นะ พ่อไม่รู้
‪เธอปล้นธนาคารนะเว้ยพ่อ
‪เธอจับคนเป็นตัวประกันและยิงปืนด้วย
‪เธออยู่ในสถานการณ์ที่ถูกกดดันมากๆ
‪- แกไม่เข้าใจสถานการณ์นี้หรอก ‪- พ่อรู้ไหมว่าผมอยากทำอะไร
‪ผมอยากรายงานพ่อเรื่องการประพฤติมิชอบ
‪พ่อเป็นตำรวจที่ห่วยแตกและเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้
‪หวัดดี
‪ผมมาหาลิฟ โฮล์มแบรี เธออยู่ที่นี่ไหม
‪ไม่ครับ เธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
‪- นี่คือที่อยู่ตามทะเบียนบ้านของเธอ ‪- เธอย้ายออกไปแล้ว
‪เรากำลังจะหย่ากันน่ะครับ
‪- ทำไมถึงอยากคุยกับเธอครับ ‪- ผมคงบอกไม่ได้ครับ
‪อะไร… สวัสดีค่ะ
‪ลาสเซ เวลาตำรวจถามอะไร ‪คุณต้องตอบตามจริงนะ
‪- หมายความว่ายังไง เขาเพิ่งมานะ ‪- ใช่ค่ะ
‪อะไรครับ
‪ได้
‪ตอนนี้ลิฟพักอยู่ในห้องเก็บของ ‪และให้ลูกๆ อยู่ที่นั่นด้วยไม่ได้
‪- ในห้องเก็บของเหรอ ‪- ใช่ มันบ้ามาก แต่ก็ตามนั้นแหละ
‪- ห้องเก็บของอยู่ที่ไหน ‪- สตรอคแวเก็น 1
‪สตรอคแวเก็น 1
‪เธอรับปากมาตลอด ‪ว่าจะได้สัญญาเช่าบ้านมาจากที่นั่นด้วย
‪- มันค่อนข้าง… ‪- แต่เรายังไม่เห็นหรอกนะ
‪เธอไม่มั่นคงและเป็นแม่ที่ไม่ดีเท่าไหร่
‪ฉันเคยทำงานกับเธอ ฉันเคยเป็นเจ้านายเธอ
‪ฉันบอกกับเจ้าหน้าที่รัฐคนอื่นๆ ไปแล้วว่า
‪ทางที่ดีที่สุดคือให้ลาสเซ ‪ได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกสาวไปเลย
‪เพราะถ้าผ่านไปสักพัก ‪แล้วปรากฏว่าเธอทำหน้าที่แม่ได้ดี
‪เธอก็ต้องหาที่พักที่เหมาะสมได้
‪แต่คุณต้องมีที่พักที่เหมาะสมถึงจะดูแลลูกได้
‪ไม่ใช่เล้าไก่ที่คล้องกุญแจเอาไว้
‪- มันทำมาจากไม้น่ะ ‪- แต่เด็กๆ…
‪- แต่มันไม่ดีเลย ‪- เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณที่สละเวลา
‪ผมขอค่าเช่าล่วงหน้าตามปกติ
‪มันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪แต่เธอไม่เคยเอาเงินมาด้วยเลย ‪ผมเลยต้องหาผู้เช่าใหม่
‪อย่างนี้นี่เอง
‪คุณคิดว่าผมควรให้สัญญากับเธอ ‪โดยไม่มีหลักประกันเหรอ
‪ไม่ครับ ผมไม่รู้ว่าเขาทำกันยังไงน่ะ
‪งั้นผมจะบอกให้ว่าเขาทำกันยังไง
‪มีเสียงคร่ำครวญพร่ำบ่นมากมายจากผู้เช่าพวกนี้
‪คิดว่าผมเป็นองค์กรการกุศล
‪แค่เพราะผมเป็นเจ้าของที่ดินหลายแห่ง
‪ผมยินดีมากนะที่จะบริจาคเงินให้มูลนิธิต่างๆ
‪แต่ต้องทำตามเงื่อนไขของผม
‪และคนชื่อลิฟนี่ก็คร่ำครวญไม่จบไม่สิ้นเลย
‪ว่าสามีเธอไปเอากับเจ้านายเธอ
‪และเขาข่มขู่ว่าจะเอาลูกไปจากเธอ ‪ถ้าผมไม่ออกสัญญาเช่าให้
‪- อยู่ๆ ก็กลายเป็นเรื่องของผมซะงั้น ‪- ผมเข้าใจ
‪แปลว่าผมควรจะให้เงินเธอ 6,500 โครนา
‪เพื่อไม่ให้ชีวิตเธอต้องพังพินาศเหรอ
‪- ทั้งหมด 6,500 เหรอ ‪- ใช่ครับ ค่าเช่าล่วงหน้า
‪- จำนวนเท่านี้เลยใช่ไหม ‪- ใช่ และราคานี้ถือว่าถูกแล้ว
‪- ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ‪- ผมไม่รู้เลย
‪- ช่วยพาผมไปดูห้องเก็บของหน่อยได้ไหม ‪- ได้ครับ ได้เลย
‪สเตฟันพูดครับ
‪ในลิ้นชักในรถ
‪- อยู่ตรงไหนครับ ‪- ตรงไปขวามือครับ
‪หมายความว่าไง ไม่อยู่ตรงนั้นเหรอ
‪ผมเอากุญแจกับสัญญาใส่ไว้ในซองใน…
‪มันต้องอยู่ในลิ้นชักในรถสิ
‪อยู่ตรงนั้นแหละ ลองหาดูอีกที
‪ผมว่ามันต้องอยู่ใต้อะไรสักอย่าง
‪ลองหาดูอีกที
‪ไปที่รถแล้วลองหาดูอีกที
‪อยู่ในนั้นทั้งหมดแหละ
‪- ดูเสร็จรึยังครับ ผมต้องไปแล้ว ‪- เสร็จแล้วครับ
‪- ครับ โอเค ‪- โอเค
‪- ไง ‪- ตำรวจตามหาฉันอยู่
‪ใจเย็นๆ เข้ามาก่อนนะ
‪- พวกเขาไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ‪- ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง
‪ถ้าฉันย้ายมาอยู่ที่นี่กับลูก ตำรวจต้องหาฉันเจอแน่
‪- พวกเขารู้ว่าฉันเป็นใคร ‪- เรายังไม่แน่ใจสักหน่อยว่าตำรวจรู้
‪แน่ใจได้เลย ‪พวกเขาไปตามหาฉันในห้องเก็บของ
‪ทีละเรื่องนะ มาดื่มไวน์กันสักแก้ว ‪แล้วใจเย็นๆ ก่อน
‪พวกเขาออกมาแล้ว หกคนใช่ไหม ‪หรือว่ามีคนอยู่ข้างหลังพวกเขา
‪ที่รัก
‪ไม่ออกไปดูพลุเหรอ
‪สวยมากเลยนะ
‪พลุสำหรับลูกๆ ของคุณนะ
‪คุณเป็นคนดีมากเลย เอสเทล
‪ลูกๆ ฉัน…
‪ชอบพลุมากเลยค่ะ
‪โธ่ ที่รัก
‪ฉันเข้าใจคุณมากกว่าที่คุณคิดนะ
‪ไม่มีอะไรสำคัญมากไปกว่าลูกๆ ของคุณแล้ว
‪ฉันรู้แล้วว่าคุณจะหนีไปยังไง
‪ทำตามที่ฉันบอกนะ แล้วทุกอย่างจะดีเอง
‪ปีหน้าจะเป็นปีที่ดี
‪เชื่อฉันสิ
‪- คุณคิดงั้นเหรอ ‪- รับรองได้เลย
‪จะไปไหนรึเปล่าครับ
‪ฉันลาออกแล้ว คิดว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องก้าวต่อไป
‪แล้วคุณต้องการอะไรคะ
‪ผมอยากรู้ว่าโจรอยู่ที่ไหน
‪- คิดว่าฉันรู้เหรอ ‪- ใช่ ผมคิดว่าคุณรู้
‪ผมรู้ว่าพวกคุณที่เป็นตัวประกันโกหก ‪ตอนที่สอบปากคำ
‪และพวกคุณปกป้องโจรที่ชื่อลิฟ โฮล์มแบรี
‪ผมอยากรู้ว่าเธออยู่ไหน ซาราห์
‪ฉันไม่รู้เลยว่าเธออยู่ไหน
‪ทำไมตอนนี้ผมต้องเชื่อคุณด้วย
‪เพราะฉันเลิกโกหกแล้ว ฉันกำลังจริงใจสุดๆ
‪ฉันไม่ได้โกหก ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน
‪(ซาราห์ คาร์ลสตรัม)
‪ช่วยเอานี่ไปส่งที่ธนาคารทีได้ไหม
‪ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่กระโดดนะ
‪ได้ครับ
‪ไม่!
‪- ไม่นะ นั่น… ‪- นี่…
‪ทำไมจดหมายฉบับนั้นถึงอยู่ที่คุณ ‪ทำไมมันถึงอยู่ที่คุณ
‪มันเป็นจดหมายของฉัน
‪ผมเป็นคนเอามาส่งให้เอง
‪- ที่ธนาคารนี้ ‪- อะไรนะ
‪ใช่ เขา…
‪ผู้ชายที่อยู่บนสะพาน ‪เขาเอาจดหมายให้ผมก่อนที่เขา…
‪ตอนนั้นผมยังเด็ก ผมอายุ 13
‪ผมเลิกเรียนและกำลังกลับบ้าน ตอนที่…
‪ผมคิดว่าจะห้ามเขาได้ แต่เขาก็โดดเฉยเลย
‪ผมห้ามเขาไม่ได้
‪มัน…
‪คุณทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว
‪อย่างน้อยคุณก็พยายามแล้ว
‪คุณรู้จักเขาเหรอ
‪ไม่ ฉันไม่รู้จักเขาหรอก เขาเป็นลูกค้าน่ะ
‪เขาอยากได้เงินกู้
‪แต่ฉันไม่อนุมัติเงินกู้ให้เขา
‪นั่นคือก่อนที่เขาจะผลุนผลันออกไปและ…
‪ก่อนที่เขาจะ…
‪นั่นคือเหตุผลที่ฉันไปดูอะพาร์ตเมนต์นั่น
‪แค่ไปดูเท่านั้นเอง
‪เพื่อดูที่ที่เขาโตมา
‪- เขาเป็นลูกชายของเอสเทลเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪ผมไม่รู้เลย ผมไม่รู้มาก่อนเลย
‪ค่ะ
‪ในจดหมายเขียนว่าอะไรเหรอครับ
‪ฉันไม่เคยเปิดอ่านเลย
‪ฉันกลัวเกินไป
‪- สิ่งที่ฉันไม่ชอบก็คือ… ‪- หวัดดีครับ
‪สวัสดีคุณตำรวจ เป็นยังไงบ้าง
‪- เจอโจรรึยัง ‪- ที่จริงก็กำลังไปได้สวยเลย
‪กำลังคืบหน้า
‪เอสเทลครับ
‪ผมมีเรื่องจะถาม
‪เกี่ยวกับลูกชายคุณหน่อย
‪กุสตัฟเหรอ เขาตายไปแล้วละ
‪ผมรู้ครับ แต่ผมไม่เคยรู้ว่าเขาเป็นลูกชายคุณ
‪ผมอยู่ที่นั่นและเจอเขาตอนที่เขา… ‪หรือก่อนที่เขาจะ…
‪ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น ก่อนเขาจะโดด
‪คุณอยู่ที่นั่นเหรอ
‪ผมพยายามช่วยเขาแล้วจริงๆ ผมตั้งใจ…
‪ผมพยายามแล้ว แต่ไม่สำเร็จ
‪ช่วยเขาไม่ได้หรอก ‪เขาเป็นมะเร็งที่รักษาไม่หาย
‪เดี๋ยวนะ เขาเป็นมะเร็งเหรอ
‪ใช่ เขาถึงได้ฆ่าตัวตายไง
‪เขาไม่อยากจะค่อยๆ ตาย ‪โดยที่ร่างกายของเขาโดนเนื้องอกรบกวน
‪และเต็มไปด้วยยาแก้ปวด
‪ผมคิดว่าผม…
‪ฉันมั่นใจว่าคุณได้ทำสิ่งที่ทำได้แล้วละ
‪นั่นคือสิ่งที่คุณทำในฐานะมนุษย์คนนึง
‪ถ้าคุณมีโอกาสช่วยใครสักคน คุณจะทำ
‪ฉันคิดว่านั่นทำให้คุณเป็นคนที่ดีขึ้นด้วย
‪บางครั้งสิ่งต่างๆ ก็ไม่ใช่อย่างที่เห็น ‪รูปลักษณ์ภายนอกอาจหลอกลวงได้
‪พ่อผิดที่โกหกแก
‪ที่ไม่บอกความจริงแก
‪แกเป็นตำรวจที่ดี ยัค
‪แกยังต้องทำงานอีก 40 ปี
‪พ่อเข้าใจว่าแกต้องทำหน้าที่ของแก
‪พ่อแค่อยากบอกว่าพ่อรู้แล้ว
‪ว่าเธออยู่ที่ไหน
‪เธออยู่กับเอสเทล
‪ทำสิ่งที่แกต้องทำเถอะ
‪ลูกเล่นข้างนอกได้ครึ่งชั่วโมงนะ ‪จากนั้นต้องมากินมื้อเที่ยง
‪- ขอกินทาโก้ได้ไหมคะ ‪- ไม่เอา กินแพนเค้กเถอะ
‪เราจะกินของที่อร่อยสุดๆ กัน ‪เสื้อคลุมลูกอยู่ไหนจ๊ะ
‪- น่าจะอยู่ในห้องหนูค่ะ ‪- เดี๋ยวแม่ไปหยิบให้
‪- เราเล่นซ่อนหากันได้ไหม ‪- ฉันอยากเป็นคนซ่อนก่อน
‪- ไม่ ฉันซ่อนก่อน ‪- ไม่ ฉันซ่อนก่อน
‪- คุณเป็นตำรวจเหรอคะ ‪- ใช่จ้ะ หนูเป็นใครเหรอ
‪หนูชื่อเวียร่า ถึงแม่หนูจะเรียกหนูว่าลิงจ๋อก็ตาม
‪- หนูเป็นกบ ส่วนแม่เป็นกวางมูส ‪- อ๋อ
‪แล้วนี่…
‪คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
‪พวกหนูรู้อะไรไหม
‪แม่ของพวกหนูทำทุกอย่างเพื่อพวกหนูเลยนะ
‪- รู้ค่ะ ‪- ไม่ใช่ทุกคนจะมีแม่แบบนี้นะ
‪มันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪เราจะออกไปข้างนอกกันแล้วค่ะ
‪- บ๊ายบาย ‪- บ๊ายบายค่ะคุณตำรวจ
‪ฉันไม่ได้ต้องไปกับคุณใช่ไหม
‪ไม่ครับ
‪คุณต้องอยู่ที่นี่กับลูกคุณ พวกเขาต้องการคุณ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผมรู้ว่าคุณลำบากมามาก
‪ฉันทำเรื่องที่บ้ามาก ‪จริงๆ แล้วฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ
‪ผมเข้าใจ แต่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪แต่มีคำถามเดียว ‪คืนนั้นคุณออกไปจากอะพาร์ตเมนต์ได้ยังไง
‪เอาละ ลุยกันเลย
‪ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่ได้
‪- ฉันทำแบบนี้ไม่ได้ ‪- ได้สิ เราตกลงกันแบบนั้นนะ
‪- ฉันรู้ แต่ว่าฉัน… ‪- พวกเราเป็นตัวประกันนะ
‪เราเจอเรื่องที่ย่ำแย่มากกันมา
‪เพราะฉะนั้นจะไม่มีใครแปลกใจหรอก ‪ถ้าเราทำตัวแปลกๆ นิดหน่อย
‪- ฉันแค่ขอให้คุณเล่นไปตามน้ำเท่านั้นเอง ‪- เล่นตามน้ำไป แล้วทุกอย่างจะดีเอง
‪- ตอนนี้เธออยู่ไหน ‪- ยิ่งคุณรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
‪โอเคไหม ไปกันเถอะ
‪(สำหรับเอสเทล จากคลาสสิยอรัน)
‪ยิม ฉันเห็นความเคลื่อนไหวในอะพาร์ตเมนต์
‪คนร้ายอาจจะยังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
‪รับทราบ
‪นี่ตำรวจ!
‪เดี๋ยวนะ ในอะพาร์ตเมนต์นี้น่ะเหรอ
‪- ข้างนอกนี่น่ะเหรอ ‪- ใช่ค่ะ ห้องข้างๆ เลย
‪- ค่ะ ‪- ให้ตายสิ
‪หวังว่าผมจะไม่เจอคุณอีกนะ
‪จริงๆ นะ ผมไม่อยากเจอคุณอีกเลย
‪และดูแลตัวเองด้วย และเด็กๆ ด้วย
‪ผมตั้งใจจะไปจับเธอนะ
‪แต่พอเห็นเด็กๆ และตัวเธอและทุกอย่าง…
‪ผมก็จับไม่ได้ ผมทำไม่ลง
‪"พลาดผิดเป็นคน
‪ให้อภัยเป็นเทพ"
‪พ่อภูมิใจในตัวแกมากนะ
‪แกเป็นตำรวจที่ดีกว่าพ่อมาก
‪อาจจะใช่ในบางครั้ง
‪บ่อยครั้งเลยละ
‪แต่พ่อเป็นพ่อที่ดีมากนะ
‪ก่อนหน้านี้…
‪- ขอโทษที่ผมพูดแบบนั้น ผมไม่ควรพูดเลย ‪- ไม่เป็นไร
‪"แต่ผมกำลังเลือกที่จะจบชีวิตตัวเอง"
‪"คุณควรรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณ จากกุสตัฟ"
‪เป็นคนจิตใจดีจริงๆ
‪เขาไม่ต้องเขียนถึงคุณก็ยังได้
‪เขามีเรื่องอื่นต้องคิดแท้ๆ
‪จริงค่ะ
‪แล้วตอนนี้คุณจะทำอะไร คุณไม่ใช่สาวแบงค์แล้ว
‪ไม่รู้สิ
‪- ผมมีไอเดียนะ ‪- คุณต้องมีอยู่แล้ว
‪ช่างประปาไง คุณมีราศีช่างประปาจริงๆ นะ
‪ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ
‪- สะพานนี้สวยนะ ‪- ไม่หรอก
‪- อะไร ‪- คุณจะบอกว่าสะพานนี้สวยไม่ได้
‪- ก็ฉันคิดว่ามันสวยนี่ ‪- ไม่หรอก สะพานสวยต้องที่เวนิซ
‪นี่ก็แค่สะพานข้ามแม่น้ำ ‪แนวบรูทัลลิสต์ตามมาตรฐาน
‪เหมือนคุณเลย
‪คุณก็น่าเบื่อตามมาตรฐาน แต่ดีกับฉันมากนะ
‪งั้นก็โอเค
‪ยิล
‪- หวัดดีค่ะพ่อ ‪- ไง เป็นไงบ้าง
‪ก็ดีค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย
‪ก็ไม่แปลกหรอก
‪นี่ พ่อ…
‪พ่อหมายความอย่างที่พูดจริงๆ นะ
‪พ่ออยากให้ลูกย้ายกลับมาอยู่บ้าน
‪ยัคว่าไงบ้างคะ
‪เขาก็อยากเหมือนกัน
‪ขอบคุณค่ะพ่อ
‪หนูขอโทษ
‪หนูตัดสินใจแล้วค่ะพ่อ
‪หนูจะเลิกให้ได้ หนูสัญญา
‪หนูเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
‪ดีมากเลย ยิล
‪เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ
‪- หนูรักพ่อค่ะ ‪- พ่อก็รักลูก
‪- จุ๊บๆ ค่ะ ‪- จุ๊บๆ
‪ดูนะ ผมคิดว่าคุณควรเลือก ‪สีเทาเข้มสำหรับขอบนะ
‪ผนังสีอ่อนพวกนี้ก็ทาสีเทาด้วยก็ได้
‪แต่อันนา-เลียนาอยากติดวอลล์เปเปอร์นะ
‪วอลล์เปเปอร์เหรอ เธอบ้ารึเปล่า ที่รัก!
‪- คะ ‪- คุณคิดว่าเราควรติดวอลล์เปเปอร์ตรงนี้เหรอ
‪ไม่ดีเหรอคะ
‪- ไงคะ ‪- ไง
‪- เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง ‪- ดีขึ้นหน่อย
‪- มันแพงมากนะ ‪- พวกเขาจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานนะ
‪แล้วคุณอยู่ที่ทางเดินบ่อยแค่ไหน
‪- สบายดีไหม ‪- สบายดี
‪เด็กๆ อยากสอนสิ่งที่เรียกว่า ‪"หุบปากซะ" บนมือถือให้ฉัน
‪แต่มันยากเกินไปสำหรับฉัน
‪หุบปากซะเหรอ ไม่น่ารักเลยนะ
‪- มันเรียกว่าสแนปแชตต่างหาก ‪- สแนปแชต
‪ฉันจัดการตรงนี้เอง คุณไปดูเด็กๆ เถอะ
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪เด็กๆ ป่วนคุณยายกันอยู่เหรอ
‪ที่นี่มีลิงน้อยไหม จะมาเล่นงานแม่เหรอ
‪ไม่นะ ไม่
‪- ไง ‪- ไง
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪- ดีใจที่เจอนะ ‪- ดีใจเหมือนกัน
‪- ตอนนี้ฉันรู้สึกโอเคแล้ว ‪- จริงเหรอ
‪หวัดดีค่ะพ่อ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล