SERIAL NETFLIX
NIESPOKOJNI LUDZIE
Coś ty zrobił? Co ty robisz?
- Chronisz złodzieja? - Tak.
Grożono ci? Czy o to chodzi?
Zrobiłeś to dobrowolnie?
- Tak. - Więc mów, kto to jest, do cholery.
To zwykła
matka.
Jim Johansson, jestem z policji.
Przepraszam.
Nie wiem, jak mogłam to zrobić.
Pani jest rabusiem?
Liv, musisz wszystko dokładnie wyjaśnić.
Nie mogę stracić córeczek.
- Nie mogę ich stracić. - Co się stało z twoimi córkami?
Cześć, moje maleństwa.
Chciałam życzyć wam Szczęśliwego Nowego Roku!
- Co u was? - Dobrze.
Świętujesz z nami Nowy Rok?
Nie. Nie w tym roku.
Zjesz z nami kolację i zostaniesz na noc?
- Nie mogę. - Proszę.
Kiedy możemy cię odwiedzić?
Niedługo, kochanie.
- To dla ciebie. - Ładne.
Pójdziecie do swojego pokoju?
- Mama was kocha. - Pożegnajcie się z mamusią. Już dobrze.
Pa.
OK. Znalazłaś mieszkanie?
Niedługo znajdę.
Niestety muszę ci to dać. To nakaz sądowy.
Jeśli przed styczniem nie będziesz mieć umowy najmu,
stracisz prawo do opieki.
- To poważna sprawa. - Dostanę umowę najmu.
Stråkvägen 1. Dostanę mieszkanie w nowym roku.
Świetnie, ale muszę zobaczyć umowę.
Muszę zapłacić czynsz z góry.
Dobrze, zrób to, a potem zobaczymy.
Pożyczysz mi 6500? Oddam ci.
- Ciągle to robisz. - Proszę.
Jesteśmy rozwiedzeni.
Musisz być odpowiedzialna za własne życie.
To ty mi zniszczyłeś życie!
Pieprzyłeś się z moją szefową i straciłam pracę.
Chciałeś rozwodu i wyrzuciłeś mnie z domu.
Do cholery, co stało się z naszym życiem?
Uspokój się i pomyśl o dzieciach.
Tylko o nich myślę.
One też potrzebują matki.
Skup się na jednej rzeczy.
Załatw tę cholerną umowę najmu.
Musisz ją mieć. Inaczej od stycznia będą mieszkać tu.
Nie mam do kogo się zwrócić.
Przykro mi. Musisz już iść.
Więc Szczęśliwego Nowego Roku!
DAJ MI 6500!
Musimy jej pomóc.
Muszę się zastanowić, jak to zrobić,
więc mam jeszcze jedną prośbę.
Chcemy zobaczyć fajerwerki.
Fajerwerki?
Jak się nazywa, do cholery?
Liv.
Liv Holmberg.
To urocza kobieta. Dobra mama i miła osoba.
To ona? Czy to złodziejka?
Tak.
Oczywiście, że napad na bank był głupi i niepotrzebny,
ale była zdesperowana.
Zycie wymykało się z jej rąk. Łatwo wtedy
o głupie decyzje.
Jeśli ktoś tu podjął głupią decyzję, to byłeś to ty.
Chroniłeś przestępcę, tato.
- Chciałem dać jej szansę. - Pomagałeś jej, do cholery.
Jest przestępcą. Do cholery.
Całe życie byłeś dla mnie wzorem, całe życie, a teraz…
- Rozumiem, że jesteś zawiedziony. - Dokąd poszła?
- Nie wiem. - Przestań, do cholery.
- Mówię prawdę. Nie wiem. - Napadła na bank. Szlag!
Wzięła zakładników i użyła broni palnej.
Była pod ogromną presją.
- Nie wiesz, jak to jest. - Wiesz, co chcę zrobić?
Zgłosić cię za naruszenie etyki zawodowej.
Jesteś beznadziejnym policjantem i bezużytecznym ojcem.
Dzień dobry.
Szukam Liv Holmberg. Mieszka tu?
Nie, już tu nie mieszka.
- Jest tu zameldowana. - Wyprowadziła się.
Rozwodzimy się.
- Czemu chce pan z nią rozmawiać? - Nie mogę powiedzieć.
Co… Dzień dobry.
Lasse, bądź szczery, gdy policjant zadaje ci pytania.
- Nie rozumiem. Dopiero przyszedł. - Tak.
O co chodzi?
Tak…
Liv mieszka w komórce i nie może tam wychowywać córek.
- W komórce? - Tak, obłęd. Mówiliśmy.
- Gdzie jest? - Na Stråkvägen 1.
Stråkvägen 1.
Obiecano jej umowę najmu w tym samym budynku.
Ale nie widzieliśmy jej na oczy.
Jest niestabilna finansowo i nie jest dobrą matką.
Pracowałam z nią. Byłam jej szefową.
Tłumaczyłam wszystkim urzędnikom,
że najlepiej, jeśli to Lasse dostanie opiekę nad dziewczynkami.
Jeśli okaże się, że potrafi zaopiekować się dziećmi,
musi też zapewnić im odpowiednie warunku lokalowe.
Ale to muszą być odpowiednie warunku lokalowe,
a nie jakaś klatka zamykana na kłódkę.
- Jest drewniana. - Ale dzieci…
- Nie wystarcza. - Rozumiem. Dziękuję za poświęcony czas.
Poprosiłem o czynsz z góry, jak zwykle.
Tak to działa.
Ale nie przyszła z pieniędzmi, więc musiałem znaleźć innego lokatora.
Jasne.
Powinienem podpisać z nią umowę bez żadnego zabezpieczenia?
Nie, nie znam się, nie wiem, jak to działa.
Wyjaśnię panu, jak to działa.
Najemcy ciągle narzekają.
Mam wiele różnych nieruchomości,
co nie czyni ze mnie organizacji charytatywnej.
Chętnie przekażę datek na Lions czy coś takiego,
ale na własnych warunkach.
A ta Liv bez przerwy biadoliła
o mężu, który pieprzył jej szefową,
a jeśli nie dam jej tego mieszkania, odbierze jej prawo do opieki.
- Nagle wszystko zależało ode mnie. - Rozumiem.
Miałem jej darować 6500 koron,
żeby mogła związać koniec z końcem.
- Sześć tysięcy pięćset? - Tak, czynsz z góry.
- Dokładnie tyle? - Tak, to i tak niewiele.
- Gdzie teraz jest? - Pojęcia nie mam.
- Pokaże mi pan tę komórkę? - Jasne.
Mówi Stefan.
W schowku na rękawiczki.
- Gdzie jest? - Dalej po prawej.
Jak to nie ma?
Włożyłem klucze i umowę do koperty…
Powinna być w schowku.
Na pewno tam jest. Sprawdź jeszcze raz.
Pewnie jest pod czymś.
Sprawdź jeszcze.
Idź do samochodu i sprawdź jeszcze raz.
Wszystko tam jest.
- Skończył pan szukać? Muszę iść. - Tak.
- Dobrze. - OK.
- Cześć. - Policja mnie szuka.
Uspokój się. Wejdź.
- Nie wiedzą, że tu mieszkasz. - To się chyba nie uda.
Jeśli zamieszkam z dziećmi, znajdą mnie.
- Wiedzą, kim jestem. - Tego nie wiemy na pewno.
Wiemy, szukali mnie w komórce.
Po kolei. Wypijmy lampkę wina i się uspokójmy.
Wychodzą. Sześć osób? Ktoś za nimi stoi?
Kochana.
Wyjdziesz obejrzeć fajerwerki?
Są wspaniałe.
Dla twoich dziewczynek.
Jesteś taka miła, Estelle.
Moje córeczki…
Uwielbiają fajerwerki.
Kochanie.
Rozumiem cię lepiej, niż sądzisz.
Nie ma nic ważniejszego niż dzieci.
Wiem, jak możesz od tego uciec.
Rób, co mówię, a wszystko będzie dobrze.
Przyszły rok będzie dobry.
Wierz mi.
- Tak myślisz? - Obiecuję.
Wybiera się gdzieś pani?
Rezygnuję. Uznałam, że czas ruszyć dalej.
Chcę wiedzieć, gdzie jest rabuś.
- Myśli pan, że wiem? - Owszem.
Wiem, że kłamaliście na przesłuchaniach,
żeby chronić złodziejkę, Liv Holmberg.
Chcę wiedzieć, gdzie ona jest.
Nie mam pojęcia, gdzie jest.
Czemu miałbym pani wierzyć?
Bo przestałam kłamać. Mówię zupełnie szczerze.
Nie kłamię. Nie wiem, gdzie jest.
ZARAH CARLSTRÖM
Podrzucisz to do banku?
Ale obieca pan, że nie skoczy.
Dobrze.
Nie!
- Nie, to… - Skąd…
Skąd ma pani ten list? Czemu go pani ma?
To mój list.
Ja go przyniosłem.
- Do tego banku. - Co?
Tak, on…
Facet na moście dał mi go, zanim…
Byłem nastolatkiem. Miałem 13 lat.
Wracałem ze szkoły, kiedy…
Myślałem, że go powstrzymam, ale skoczył.
Nie udało się mi go powstrzymać.
To było…
Zrobił pan, co mógł.
Przynajmniej pan próbował.
Znała go pani?
Nie znałam. Był klientem.
Potrzebował pożyczki.
Ale odmówiłam mu jej.
To było tuż przed tym, zanim…
Zanim on…
Dlatego byłam obejrzeć to mieszkanie.
Żeby się mu przyjrzeć.
Zobaczyć, gdzie dorastał.
- Był synem Estelle? - Tak.
Nie wiedziałem. Nie miałem pojęcia.
Tak.
Co jest w liście?
Nie otworzyłam go.
Za bardzo się bałam.
- Nie podoba mi się, że… - Cześć.
Witam, posterunkowy. Jak idzie?
- Znalazłeś już złodzieja? - Dobrze.
Robimy postępy.
Estelle,
chcę spytać
o pani syna.
Gustava? Już nie żyje.
Wiem. Nie wiedziałem, że był pani synem.
Spotkałem go tamtego dnia. Zanim on…
Zanim to się stało. Zanim skoczył.
Był pan tam?
Próbowałem go uratować. Próbowałem…
Próbowałem, ale nie udało się.
Nie dało się go uratować. Cierpiał na nieuleczalnego raka.
- Miał raka? - Tak, dlatego popełnił samobójstwo.
Nie chciał umierać powoli, w ciele dręczonym przerzutami
i na ciągłych lekach.
Myślałem…
Na pewno zrobił pan, co mógł.
To nasz ludzki odruch.
Jeśli mamy szansę kogoś uratować, korzystamy z niej.
Sądzę, że to czyni nas lepszymi ludźmi.
Czasem nie jest tak, jak nam się zdaje, a pozory mylą.
Nie powinienem był cię zwodzić
i ukrywać przed tobą prawdy.
Jesteś dobrym policjantem, Jack, masz przed sobą jeszcze 40 lat służby.
Rozumiem, że musisz wykonywać swoją pracę.
Chciałem tylko powiedzieć, że wiem,
gdzie mieszka.
Z Estelle.
Rób, co musisz.
Pobawcie się na podwórku, za pół godziny obiad.
- Będzie taco? - Nie, naleśniki.
Będzie coś pysznego. Gdzie twoja kurtka?
- Chyba w moim pokoju. - Przyniosę.
- Bawimy się w chowanego? - Chowam się pierwsza.
Nie, bo ja.
- Jest pan policjantem? - Tak. A kim wy jesteście?
Mam na imię Vera, ale mamusia nazywa mnie małpką.
- Ja jestem żabką, a mama jest łosiem. - Rozumiem.
Gdzie jest…
Co tu pan robi?
Wiecie co?
Mamusia zrobi dla was wszystko, wiecie o tym?
- Tak. - Nie każdy ma taką mamę.
Tak już jest.
Idziemy na dwór.
- Pa. - Do widzenia panu.
Nie zabierze mnie pan?
Nie.
Dzieci cię potrzebują.
Dziękuję.
Wiem, że było ci ciężko.
Zrobiłam coś okropnego. Nie jestem taka.
Rozumiem, tak wyszło.
Mam tylko jedno pytanie. Jak się wydostałaś z mieszkania?
Dobrze. Zróbmy to.
Nie. Nie mogę.
- Nie potrafię. - Tak ustaliliśmy.
- Wiem, ale tak się… - Jesteśmy zakładnikami.
Przeżyliśmy coś bardzo nieprzyjemnego.
Dlatego nikogo nie zdziwi, jeśli będziemy się dziwnie zachowywać.
- Musisz się tylko zgodzić. - Zgódź się, a wszystko będzie dobrze.
- Dokąd pójdzie? - Im mniej wiecie, tym lepiej.
Dobrze? Chodźmy.
DLA ESTELLE OD KLASA-GÖRANA
Jim, widzę ruch w mieszkaniu.
Porywacz może nadal być w mieszkaniu.
Przyjąłem.
Policja!
Zaczekaj. W mieszkaniu w tym bloku?
- Na zewnątrz? - Tak, obok.
- Tak. - Cholera.
Mam nadzieję, że się więcej nie zobaczymy.
Naprawdę. Nie chcę cię więcej widzieć.
Uważaj na siebie i na dzieci.
Poszedłem ją aresztować,
ale kiedy zobaczyłem dzieci i wszystko…
Nie mogłem tego zrobić. Nie mogłem.
„Błądzić jest rzeczą ludzką,
wybaczać boską”.
Jestem z ciebie dumny.
Jesteś dużo lepszym policjantem ode mnie.
Może czasami.
Cały czas.
Ale i tak jesteś świetnym ojcem.
To…
- Przepraszam za to, co mówiłem. - W porządku.
„Ale postanowiłem zakończyć swoje życie.
Wiedz jednak, że to nie twoja wina. Gustav”.
Jak wspaniałomyślnie.
Nie musiał do ciebie pisać.
Miał inne sprawy na głowie.
To prawda.
Co teraz, skoro nie jesteś już bankierem?
Nie wiem.
- Mam pomysł. - Oczywiście, że masz.
Musisz zostać hydraulikiem. Otacza cię aura hydraulika.
Dzięki za radę.
- To ładny most. - Nie.
- Co? - Tego nie można o nim powiedzieć.
- Mnie się podoba. - W Wenecji są ładne mosty.
A to jest typowy most z ery brutalizmu.
To coś jak ty.
Jesteś typowym nudziarzem, ale mi pasujesz.
W porządku.
Jill?
- Cześć, tato! - Jak się masz?
W porządku. Jeszcze trochę zmęczona.
To zrozumiałe.
Słuchaj…
Mówiłem poważnie.
Chcę, żebyś się wprowadziła.
Co na to Jack?
Też tego chce.
Dzięki, tato.
Przepraszam.
Podjęłam decyzję, tato.
Odstawię. Obiecuję.
Nie dam dłużej rady.
Świetnie, Jill.
Pokonamy to razem.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Buziaki. - Buziaki.
Ciemnoszare framugi dobrze by wyglądały.
A jasne ściany też można pomalować na szaro.
Anna-Lena myślała o tapecie.
Tapecie? Zwariowała? Kochanie!
- Tak? - Naprawdę myślałaś o tapecie?
Nie pasowałaby?
Cześć.
- Jak minął wczorajszy dzień? - Lepiej.
- To bardzo drogie. - Będą tu długo mieszkać.
A nie używacie korytarza?
- W porządku? - Tak.
Dziewczyny chcą mnie nauczyć jakiegoś „zadczata” na komórce.
Ale to dla mnie zbyt trudne.
Zadczat? Niezbyt ładnie.
- Nazywa się Snapchat. - Snapchat.
Wypakuję, a ty idź do dzieci.
Dziękuję.
Śmiejecie się z babci?
Czy jakaś mała małpka chce mnie dopaść?
Nie!
Cześć.
Co u ciebie?
W porządku.
- Dobrze cię widzieć. - Was też.
- Już mi lepiej. - Tak?
Tato.
Napisy: Paweł Zatryb