‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นายหน้าอสังหาฯ ‪จะปล้นธนาคารตอนดูบ้านได้ยังไง
‪นั่นคือความฉลาด ‪เธอมีพยานที่อยู่ที่สมบูรณ์แบบ
‪ดิฉันมาเรีย จากบริษัทอสังหาริมทรัพย์แลเก็ตค่ะ
‪ขอบคุณที่โทรมา แต่เกรงว่าฉันจะไม่สะดวก…
‪เดี๋ยวนะ เรารู้ว่ามีคนออกมา ‪จากอะพาร์ตเมนต์แปดคน
‪แล้วห้องก็ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย
‪เพราะฉะนั้นโจรต้องเป็นหนึ่งในแปดคนแน่ๆ
‪เธอใส่หมวกไอ้โม่งวิ่งเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์
‪ตัวประกันถูกปล่อยตัว ‪แล้วเธอก็ถอดหมวกไอ้โม่งออก
‪แล้วออกมากับพวกเขา โดยที่ไม่มีใครสังเกต
‪มันโคตรจะง่ายเลย
‪เธอเป็นคนที่มีแรงจูงใจสูง
‪นั่นคือข้อเท็จจริง ตอนนี้เธอไม่รับสาย ‪ถึงผมจะโทรหาเป็นพันครั้ง
‪แกเปลี่ยนจากผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งไปอีกคน ‪อย่างมั่นใจตลอด
‪เหลือเธอคนเดียวแล้ว ต้องเป็นเธอแน่นอน
‪- พ่อไม่เข้าใจ… ‪- ใช่ แต่…
‪เอสเทล กุสตอฟสอนค่ะ
‪คุณขอให้ฉันเข้ามาวันนี้
‪ช่วยรอข้างนอกก่อนได้ไหมครับ ‪เราคุยกันจะเสร็จแล้ว
‪ได้สิ ฉันไม่รีบอยู่แล้ว
‪- แกคิดดีแล้วเหรอ ‪- ครับ คิดดีแล้ว
‪- ผมคิดจริงๆ ว่าอาจเป็นเธอ ‪- โอเค แล้วผู้หญิงคนนี้มาที่นี่ทำไม
‪มีข้อบ่งชี้ว่าเธอช่วยนายหน้าน่ะครับ
‪ข้อบ่งชี้แบบไหน
‪- เอสเทล กุสตอฟสอน ‪- ค่ะๆ มาแล้ว
‪ขอโทษที่ให้รอนะครับ ช่วงนี้มีเรื่องเยอะน่ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪เชิญนั่งครับ
‪ฉันจะพยายามตอบคำถามคุณให้ดีที่สุด
‪แต่ความจำฉันไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ
‪แต่คุณจำได้ว่าคุณไปดูอะพาร์ตเมนต์ ‪ในฐานะผู้ที่อาจจะซื้อใช่ไหม
‪มีใครหิวไหม
‪มีอาหารอยู่ในช่องแช่แข็ง หมายถึงน่าจะมีบ้างน่ะ
‪บ้านไหนๆ ก็มี
‪ฉันไม่หิวค่ะ ขอบคุณ
‪ถ้าหิวก็บอกนะ ฉันจะหาอะไรให้กิน
‪คุณสูบบุหรี่ในนี้ไม่ได้นะ
‪ทำไมล่ะ
‪หรือเป็นเพราะว่า…
‪ส่วนนึงก็ใช่ แต่นี่เป็นการดูบ้านนะ
‪มันแทบไม่ใช่การดูบ้านทั่วๆ ไปแล้วละ
‪ดูสิ มีที่เขี่ยบุหรี่ด้วย ‪แปลว่าต้องมีคนเคยสูบบุหรี่ที่นี่มาก่อน
‪และดูสิ ควันถูกดูดขึ้นไปบนเพดาน
‪เป็นที่ที่เหมาะจะสูบบุหรี่เลย
‪มันคงไม่ง่ายสำหรับคุณ ‪ที่ต้องติดอยู่ในนี้ในขณะที่สามีคุณ
‪กำลังจอดรถอยู่
‪ฉันว่าป่านนี้คนุตคงจอดรถเสร็จแล้วละ
‪คุณแต่งงานกันมานานเท่าไหร่แล้วคะ
‪ให้ตายสิ นานจนจำไม่ได้แล้ว
‪ฉันคิดว่าโรกำลังนอกใจฉัน
‪จริงเหรอ
‪เธอไม่รักฉันแล้ว
‪เธอถึงไม่อยากซื้ออะพาร์ตเมนต์นี้ ‪เธอมองไม่เห็นอนาคต
‪เธอไปรักคนอื่นแล้ว
‪ไม่หรอก
‪เธอทำแบบนั้นไม่ได้
‪คุณคิดว่ามันน่าตกใจเหรอ
‪คุณไม่ทำแบบนั้นกับคนที่คุณรักหรอก
‪คุณจะว่ายังไงถ้าฉันบอกว่าฉันเคยมีชู้
‪คุณเคยนอกใจเหรอ
‪ใครๆ ก็เคยทำพลาดทั้งนั้น
‪เขาเป็นเพื่อนบ้าน
‪เขาอ่านหนังสือเยอะ เหมือนฉัน
‪คนุตไม่เคยอ่านอะไรเลย
‪แต่เพื่อนบ้านคนนี้ ชื่อคลาสสิยอรัน
‪เวลาที่ฉันเจอเขาในลิฟต์ เขาถือหนังสือตลอด
‪วันหนึ่งเขาพูดว่า "ผมอ่านเล่มนี้จบแล้ว
‪ผมว่าคุณควรอ่านมันนะ"
‪และนั่นคือตอนที่คุณ…
‪ใช่ไหมคะ
‪ฉันเอาหนังสือให้เขายืมเล่มนึง
‪เขาให้ฉันยืมเล่มนึงและฉันก็ให้เขายืมอีกเล่ม
‪และมันเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ
‪แต่วันนึง ตอนที่ฉันเปิดหนังสือที่ยืมมาจากเขา
‪ก็มีของบางอย่างหล่นลงไปบนพื้น
‪- โอเค ‪- มันคืออะไร
‪มันคือกุญแจห้องเขา
‪โอเค แปลว่านั่นคือตอนที่คุณ…
‪ไม่ๆ
‪ไม่ ฉันไปที่บ้านฉัน
‪ฉันสนุกกับการคิดถึงการเสียบกุญแจ
‪เข้าไปที่ประตูห้องเขาเป็นพันๆ ครั้ง
‪ในจินตนาการของฉัน
‪- แต่เดี๋ยวก่อน ‪- พระเจ้า
‪- ตกลงคุณไม่เคยมีอะไรกันเหรอ ‪- ฉันทำแบบนั้นกับคนุตไม่ได้หรอก
‪คุณนี่ร่านจริงๆ
‪ตอนที่คนุตตาย เมื่อหกปีก่อน
‪อีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมา คลาสสิยอรันก็ตาย
‪ตั้งแต่นั้นมาชีวิตฉันก็ว่างเปล่า
‪สรุปว่าคนุตไม่ได้ไปจอดรถเหรอ
‪อย่างที่บอก ฉันว่าป่านนี้เขาจอดรถเสร็จแล้วละ
‪แต่เวลาเราคุยกันเรื่องพวกนี้ ‪ฉันจะอยากดื่มไวน์สักแก้ว
‪เห็นไหม ในนี้มีไวน์ด้วย เป็นกล่องเลย
‪อะไร
‪- คุณอยู่ที่นี่เหรอ ‪- เปล่านะ
‪คุณอยู่ที่นี่แน่ๆ คุณถึงได้รู้ว่ามีไวน์
‪คุณถึงได้รู้ว่ามีอาหารในช่องแช่แข็ง
‪และคุณถึงได้มีความสุขมากที่ได้สูบบุหรี่ในบ้าน
‪คุณเอากุญแจไปไขประตูห้องน้ำด้วยนี่
‪โอเค ใช่
‪คุณพูดถูก ฉันอยู่ที่นี่
‪เสียงอะไรน่ะ คุณเลี้ยงสัตว์เหรอ
‪เปล่านะ
‪พระเจ้า
‪ผมจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน
‪คุณยกเลิกการดูบ้านสามครั้ง ‪ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา
‪ทำไมครับ
‪ฉันคิดว่า…
‪ฉันเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายน่ะ
‪มันไม่ง่ายเลยนะ ที่จะขายบ้านที่เราอยู่มานาน
‪แต่จริงรึเปล่าที่ว่า
‪คุณรู้สึกเห็นใจมาเรีย อูเรดสอนมาก ‪เพราะเรื่องนั้น
‪- นายหน้าน่ะเหรอ ‪- ใช่ ผมว่าคุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร
‪ผมยังรู้ด้วยว่าเธอกำลังจะล้มละลาย
‪โห
‪คุณเลิกเล่นละครได้แล้วละ
‪จริงรึเปล่าที่คุณรู้สึกเห็นใจเธอมาก ‪จนอยากช่วยเธอ
‪ด้วยการเป็นพยานที่อยู่ให้เธอในวันปล้น
‪เปล่านะ ไม่จริง ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม
‪นี่คืออาวุธที่ได้จากการปล้น
‪คุณจำได้ไหม
‪ไม่ค่ะ
‪แล้วทำไมถึงมีลายนิ้วมือคุณอยู่บนปืนล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪เอสเทล จริงรึเปล่าที่ว่า
‪คุณเอาอาวุธให้เธอ
‪- ไม่จริง ‪- มันคือปืนพกของสามีคุณรึเปล่า
‪คุณเอาให้เธอยืมเพื่อใช้ปล้นใช่ไหม
‪ช่วยตอบคำถามผมหน่อยได้ไหม
‪- ยัค ‪- ไม่ใช่ตอนนี้ ผมค่อนข้าง…
‪เรื่องผู้ต้องสงสัยน่ะ
‪ว่าไงนะ
‪รอเดี๋ยวนะครับ
‪มาเรีย อูเรดสอนอยู่บนรถประจำทาง ‪อีกสามนาทีถึง
‪ถึงที่ไหน
‪สถานีขนส่ง
‪รอที่นี่นะ เอสเทล
‪ให้เธออยู่ที่นี่นะ
‪มาเรีย อูเรดสอนกำลังนั่งรถ ‪มาจากสต็อกโฮล์ม อีกสามนาทีจะมาถึงที่นี่
‪อาจเป็นโอกาสเดียวที่จะจับเธอได้
‪ยัค เดี๋ยวก่อน!
‪มาเรีย อูเรดสอน
‪มีใครเห็นมาเรีย อูเรดสอนไหม
‪ผู้หญิงผมสั้นสีบลอนด์เข้ม
‪มาเรีย อูเรดสอน
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ยัค ใจเย็นๆ ‪- ไปดูอีกฝั่งของรถที
‪- อะไร ‪- ลงไปดูข้างล่าง เธออาจอยู่ตรงนี้
‪อีกฝั่งของรถ
‪- ไง ‪- สวัสดีครับ
‪- มาเรีย อูเรดสอน ‪- ยัค!
‪เดี๋ยวก่อน เราต้องคุยกันเรื่องนี้
‪- ปล่อยผม ‪- พ่อมีเรื่องต้อง…
‪คุณคือมาเรีย อูเรดสอน ‪นายหน้าอสังหาฯ ใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪- ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ‪- อะไรนะ
‪มาเรีย ตอนนี้คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัย
‪และคุณไม่รับโทรศัพท์แม้แต่สายเดียว
‪ฉันไปปลีกวิเวกมาน่ะ
‪ปลีกวิเวกเหรอ
‪มันดีมากเลยค่ะ ห้ามพูดทั้งอาทิตย์เลย
‪- โอเค ‪- มันปลดปล่อยความคิดเรา
‪เอาละ มาเรีย
‪ไม่มีตัวประกันคนไหนพูดถึงคุณเลยสักคน
‪ราวกับคุณไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪ฉันเข้าใจค่ะ แต่ฉันอยู่ที่นั่น
‪- ดูสิ มีอะไรขยับก็ไม่รู้ ‪- แมวเหรอ
‪- ฉันได้ยินเสียงไอ ‪- ฉันก็ได้ยิน แต่…
‪- แมวเหรอ ‪- ใช่ เอสเทลสูบบุหรี่อยู่ แล้ว…
‪- ไม่รู้สิ ‪- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪แปลว่ามีแมวที่แพ้ควันบุหรี่เหรอ
‪มีสิ่งมีชีวิตอยู่ในตู้เสื้อผ้า
‪- เปิดดูรึยัง ‪- ยัง มันอาจอันตราย
‪เดี๋ยวก่อน โรเกร์ จะทำอะไรน่ะ
‪- โรเกร์! ‪- มันอาจเป็นอะไรก็ได้นะ
‪โอ๋ๆ เจ้าแมวน้อย ฉันจะเอาอาหารให้กินนะ
‪- ไม่นะ โรเกร์! ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- โรเกร์! ‪- โอ้ ขอโทษ
‪สวัสดีค่ะ ดีใจจังที่พวกคุณมากันหลายคนเลย
‪ได้มีเวลาดูรอบๆ อะพาร์ตเมนต์กันรึยังคะ
‪ในตู้เสื้อผ้าเหรอ
‪ฉันขายไม่เก่งเท่าไหร่น่ะค่ะ
‪ฉันไม่ถนัดงานนี้ ‪บางครั้งฉันก็เลยต้องปลีกตัวออกมา
‪และปลุกใจตัวเอง
‪- แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ… ‪- พวกเขากรีดร้องกัน
‪ฉันกลัวและซ่อนตัว ฉันปีนขึ้นไปบนนั้นแล้วซ่อนตัว
‪- โอเค ‪- ฉันซ่อนตัวไม่ค่อยเก่งน่ะ
‪ฉันเลือกซ่อนตัวตรงนั้น ‪มันอาจไม่ใช่ที่ซ่อนที่ดีเท่าไหร่
‪โอเค
‪มาเรีย ผมตรวจสอบการเงินของคุณแล้ว
‪ทั้งธุรกิจของคุณและการเงินส่วนตัวของคุณ
‪มันดูไม่ค่อยดีเลยจริงๆ
‪บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของคุณ ‪ไม่ได้ขายอะไรมาหกเดือนแล้ว
‪โอเค ตอนนี้ธุรกิจไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
‪ฉันไม่ค่อยถนัดเรื่องตัวเลขน่ะ
‪ฉันไม่เก่งเรื่องการเงิน
‪การทำงานตามงบประมาณมันยาก ฉันไม่ค่อยเก่ง
‪ผมว่านั่นเป็นแรงจูงใจที่ชัดเจน ‪ในการปล้นธนาคารนะ
‪เป็นความคิดของคุณหรือเอสเทลกันแน่ ‪ที่จะปล้นธนาคาร
‪หมายความว่าไงคะ
‪พอปล้นไม่สำเร็จ คุณก็วิ่งไปเจอผม
‪หนีเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ ‪และจับทุกคนเป็นตัวประกัน
‪ใช่ไหม
‪อะไร ไม่ใช่นะ
‪ฮัลโหล
‪เราควรหาอาหาร ‪ให้เอสเทล กุสตอฟสอนกินไหมคะ
‪ยิม ยูฮันสอนพูดครับ
‪อะไรนะครับ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪ที่ไหนครับ
‪ฉันไม่มีวันปล้นธนาคารได้หรอก
‪งั้นช่วยบอกผมทีว่าโจรคนนั้นอยู่ที่ไหน ‪ตอนที่ผมเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์
‪- ในนั้นไม่มีใครเลย ‪- เขายังอยู่ในนั้นแหละ
‪ตอบผิด
‪ยัค
‪ไม่ใช่ตอนนี้ครับ
‪ยิลน่ะ
‪ยิลกำลังแย่ แย่มาก ไปกันเถอะ
‪เธอเสพอะไรเข้าไป
‪พ่อไม่รู้ พวกเขาบอกแค่ว่าเสพยาเกินขนาด
‪- ยิมพูดครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪นายหน้าอสังหาฯ กับคุณยายคนนั้นยังอยู่ที่นี่นะคะ
‪ปล่อยพวกเขากลับได้ ‪และคืนกุญแจให้เอสเทล กุสตอฟสอนด้วย
‪- เราไม่ต้องใช้มันแล้วละ ‪- ไม่นะพ่อ
‪ฉันจะจัดการให้ทันทีค่ะ ‪บอกให้ยัคขับรถระวังๆ นะคะ
‪- ถนนในสต็อกโฮล์มเป็นน้ำแข็ง ‪- โอเค บาย
‪พ่อไม่อยากได้ยินทฤษฎีแปลกๆ อีกแม้แต่คำเดียว
‪- แม้แต่คำเดียว ‪- งั้นใครเป็นโจรล่ะ
‪ไม่ใช่พวกเขาละกัน
‪พ่อไม่ไว้ใจผมแล้วเหรอ
‪ดี ได้กระเป๋ารึยังคะ
‪คุณกลับได้แล้วค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪คุณบอกอะไรพวกเขา
‪ก็ไม่มาก ฉันให้ปากคำไม่เก่งหรอก
‪สิ่งสำคัญคือเราบอกพวกเขาแบบเดียวกัน
‪ไม่รู้สิ ความจำฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
‪ฉันว่าคุณต้องพัฒนาความมั่นใจในตัวเองหน่อยนะ
‪- คิดอย่างนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪- ค่ะ
‪คุณเป็นคุณอย่างที่เป็นอยู่ก็ดีพอแล้ว
‪- ใจเย็นๆ ‪- ระวังจมูกผมด้วย ผมคิดว่าจมูกผมหัก
‪ฉันพยายามจะช่วยคุณอยู่
‪จมูกผมหักแล้ว
‪- ไหนดูซิ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪อะไรวะเนี่ย
‪อะไรกัน
‪ตอนนี้เราเห็นหน้าคุณแล้ว คุณต้องฆ่าเรา
‪- ไม่ ‪- ใช่ คุณต้องฆ่า
‪- ถ้าคุณไม่ฆ่าเรา คุณก็จบเห่นะ ‪- ใจเย็นๆ!
‪ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นๆ เหรอ อีสารเลว
‪ช่วยฉันที จับเธอไว้
‪แกอาจทำให้เมียฉันตายเลยนะ แม่งเอ๊ย ‪แกอาจทำให้เธอตายได้เลย
‪ปืนมันลั่นเอง ฉันเองก็ตกใจมากเหมือนกัน
‪ขอโทษ
‪ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใครเลย
‪ฉันแค่อยากได้ลูกๆ ของฉัน
‪- หมอบลง ‪- ฉันต้องออกไป
‪ฉันต้องออกไป
‪หมอบลง!
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‪ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างลงเอยด้วยดี ขอโทษ
‪- ปล่อยเธอเถอะ ‪- ลูกๆ คือทุกอย่างของฉัน
‪ปล่อยเธอไปเถอะ
‪เราอยากฟังคำอธิบายของคุณ
‪พ่อ
‪ไม่ต้องพูดหรอก
‪พ่อรู้ว่าลูกเสียใจ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เดี๋ยวลูกก็ได้กลับบ้านแล้ว
‪พ่อสัญญาว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
‪พวกเรารักลูกนะ
‪ยิลเป็นไงบ้าง
‪ไม่ค่อยดี
‪ต้องรอดูกันต่อไป
‪ครับ ไปกันเถอะ
‪จะไม่ไปทักทายยิลหน่อยเหรอ
‪พรุ่งนี้ผมมีงานแต่เช้า ‪และเราต้องเดินทางอีกไกล รีบไปกันเถอะ
‪โอเค
‪ฉันตกใจและวิ่งเข้ามาในนี้
‪ฉันน่าจะยอมแพ้ที่ธนาคารไปแล้ว
‪แต่ฉันต้องการเงิน ไม่งั้นฉันคงเสียสิทธิ์เลี้ยงดูลูก
‪ลูกๆ คือสิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับฉัน
‪ทีนี้เราจะทำยังไงกันดี
‪ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะ
‪แต่มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงสิ่งที่ฉันทำหรอก
‪คุณยกโทษให้ฉันได้ยังไง มันแย่มากนะ
‪ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกที่รัก
‪เราต้องคุยเรื่องนี้กันให้ดีๆ
‪ฉันหิวข้าวแล้วละ
‪ยังคิดเรื่องกินอีกได้ไงเนี่ย โร
‪เราอยู่ที่นี่มาหลายชั่วโมงแล้ว ผมก็หิวเหมือนกัน
‪โอเค แต่เราจะหาอาหารได้จากไหน
‪มันค่อนข้างยากนะ
‪ในสถานการณ์จับตัวประกัน ‪ตำรวจต้องยอมทำตามทุกข้อเรียกร้อง ผมรู้ดี
‪ใครอยากกินพิซซ่าบ้าง
‪- อยากค่ะ ‪- ดี
‪ฉันด้วย
‪- ลิฟพูดค่ะ ‪- สวัสดี นี่เอสเทลนะ
‪- ไงคะ เอสเทล ‪- ฉันกลับมาที่อะพาร์ตเมนต์แล้วนะ
‪คุณย้ายเข้ามาพรุ่งนี้ได้เลย ถ้ายังอยากอยู่ที่นี่นะ
‪ไม่รู้สิ ฉันว่าไม่น่าจะดีหรอก
‪ยัค ให้ไวนะ พ่อเหนื่อยมาก
‪ผมแค่จะตรวจดูอะไรหน่อย
‪ค่อยมาดูตอนเช้าไม่ได้เหรอ
‪ผมแค่จะเช็กอะไรบางอย่าง ‪จากกล้องวงจรปิดของธนาคารน่ะ
‪แป๊บเดียวครับ
‪ผมอยากเช็กดูว่านายหน้ารูปร่างคล้ายโจรรึเปล่า
‪ยัค…
‪ฮาร์ดไดรฟ์ที่มีภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่ไหนเนี่ย
‪- เลิกขุดคุ้ยซะทีเถอะ ‪- พ่อเอาไปรึเปล่า
‪พ่อลบไปแล้ว
‪อะไรวะเนี่ย
‪พ่อลบไปแล้ว
‪พ่อกำลังปกป้องโจรนะ
‪พ่อจำเป็นต้องทำ
‪เดี๋ยวนะ แปลว่าพ่อรู้ว่าโจรเป็นใครเหรอ
‪ใช่
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล