SERIAL NETFLIX
NIESPOKOJNI LUDZIE
Jak mogła obrabować bank podczas oglądania mieszkania?
O to chodzi. Ma idealne alibi.
Mówi Maria z agencji nieruchomości Läget.
Dziękuję za telefon, ale niestety…
Zaczekaj.
Wiemy, że osiem osób opuściło mieszkanie.
Jest puste. Nikt w nim nie został.
Więc złodziej to jedna z tych ośmiu osób.
Wbiegła do mieszkania w kominiarce.
Zakładników wypuszczono. Zdjęła kominiarkę
i wyszła z nimi niezauważona.
To takie proste.
To ona ma silny motyw.
To fakt. Nie odbiera, a dzwoniłem już z tysiąc razy.
Ciągle kogoś podejrzewasz, zawsze taki pewny siebie.
Została tylko jedna osoba.
To musi być ona.
Nie rozumiem…
Estelle Gustavsson.
Prosił pan, żebym przyszła.
Poczeka pani chwilę? Zaraz skończymy.
Tak, nie spieszy mi się.
- Przemyślałeś to? - Tak.
- To naprawdę może być ona. - Dobra. A starsza pani co tu robi?
Wiele wskazuje na to, że pomogła agentce nieruchomości.
Co na to wskazuje?
- Estelle Gustavsson. - Już idę.
Przepraszam, że musiała pani czekać. Dużo się dzieje.
- Nie szkodzi. - Proszę usiąść.
Postaram się odpowiedzieć na pytania,
ale pamięć już nie ta.
Ale pamięta pani,
że oglądała własne mieszkanie jako potencjalny kupiec?
Ktoś jest głodny?
W zamrażarce jest jedzenie. Przynajmniej powinno być.
Zawsze jest.
- Nie, dziękuję. - W razie czego dajcie znać.
- Nie można tu palić. - Czemu nie?
Czy to ze względu…
- Po części, ale jesteśmy tylko gośćmi. - Nie takimi zwykłymi gośćmi.
Patrzcie, jest popielniczka. Ktoś tu musiał palić.
A tu dym unosi się do sufitu.
To idealne miejsce do palenia.
Musi być ci ciężko tu tkwić, kiedy twój mąż parkuje samochód.
Knut już pewnie zaparkował.
- Jak długo jesteście małżeństwem? - Boże. Od zawsze.
- Ro chyba mnie zdradza. - Naprawdę?
Oddaliła się.
Dlatego nie chce tego mieszkania. Nie wiąże z nim przyszłości.
- Kocha kogoś innego. - Nie.
- Nie zrobiłaby tego. - Dziwi cię to?
Kiedy się kogoś kocha, nie robi się takich rzeczy.
A gdybym wam powiedziała, że kiedyś miałam romans?
Byłaś niewierna?
Wszyscy popełniają błędy.
Był moim sąsiadem.
Dużo czytał, tak jak ja.
Knut nigdy niczego nie czytał,
ale ten sąsiad, Klas-Göran,
zawsze miał przy sobie książkę, gdy widziałam go w windzie.
Kiedyś powiedział: „Skończyłem tę książkę.
Powinnaś ją przeczytać”.
I wtedy wy…
- Czy wy? - Pożyczyłam mu książkę.
On pożyczył mi swoją, ja pożyczyłam jemu.
I tak to trwało.
Ale pewnego dnia otworzyłam książkę, którą od niego pożyczyłam,
i coś wypadło na podłogę.
Co to było?
Klucz do jego mieszkania.
Ach tak. I potem…
Nie.
Nie, wróciłam do siebie.
Bawiłam się myślą, że użyję tego klucza.
Tysiące razy wkładałam klucz do zamka
w mojej wyobraźni.
- Czekaj. - Boże.
- Więc nic się nie wydarzyło? - Nie mogłam tego zrobić Knutowi.
Puszczalska.
Knut zmarł sześć lat temu,
a Klas-Göran kilka tygodni po nim.
Od tamtej pory moje życie jest puste.
Więc Knut nie parkuje samochodu?
Jak mówiłam, chyba już zaparkował.
Ale takie rozmowy wolę prowadzić przy kieliszku wina.
Gdzieś tu jest wino. Całe pudło.
Co?
- Mieszkasz tu? - Nie.
Stąd wiedziałaś, że jest tam wino.
Dlatego wiesz, że w zamrażarce jest jedzenie
i dlatego nie masz oporów przed paleniem.
Otworzyłaś łazienkę kluczem.
No dobrze. Tak.
To prawda. Mieszkam tu.
Co to było? Trzymasz jakieś zwierzę?
Nie.
Boże!
Przejdę do rzeczy.
W ciągu ostatniego półrocza odwoływała pani oferty trzy raz.
Dlaczego?
Chyba
w ostatniej chwili zmieniłam zdanie.
Niełatwo sprzedać miejsce, w którym tak długo się mieszkało.
To dlatego
bardzo pani żal Marii Oredsson?
- Tej agentki nieruchomości? - Chyba pani wie, o co mi chodzi.
Wiem też, że grozi jej bankructwo.
Może pani przestać udawać.
Współczuła jej pani i chciała pomóc,
dając jej alibi w dniu napadu?
Nie, to nieprawda. Po co miałabym to robić?
To broń z napadu. Rozpoznaje ją pani?
Nie.
Więc czemu są na niej pani odciski palców?
Nie mam pojęcia.
Pani Estelle, czy nie było tak,
że dała jej pani tę broń?
- Nie. - To rewolwer pani męża?
Pożyczyła go pani jej do dokonania napadu?
Odpowie pani na moje pytania?
- Jack? - Nie teraz.
Chodzi o podejrzaną.
Słucham?
Chwileczkę.
Maria Oredsson jest w autokarze. Będzie w pobliżu za trzy minuty.
Gdzie?
Na przystanku.
- Proszę tu zostać. - Trzymaj ją tam.
Maria Oredsson wraca ze Sztokholmu. Będzie tu za trzy minuty.
To może być nasza ostatnia szansa.
Jack! Zaczekaj!
Maria Oredsson?
Ktoś widział Marię Oredsson?
Ciemna blondynka z krótkimi włosami.
Maria Oredsson!
- Dziękuję. - Proszę.
- Jack, uspokój się. - Sprawdź z drugiej strony.
- Co? - Z drugiej strony. Może tam jest.
Z drugiej strony!
Dzień dobry.
Maria Oredsson?
Zaczekaj. Musimy o tym porozmawiać.
- Puść mnie! - Muszę ci coś…
Maria Oredsson? Agentka nieruchomości?
Tak.
- Czemu pani nie odbiera? - Słucham?
Jest pani podejrzana
i nie odebrała pani ani jednego telefonu.
Byłam w cichym odosobnieniu.
Cichym odosobnieniu?
To cudowne. Nic się nie mówi przez tydzień.
- Rozumiem. - Można uwolnić myśli.
Dobrze, Mario.
Żaden z zakładników nic nam o pani nie powiedział.
Jakby tam pani nie było.
Rozumiem. Ale tam byłam.
- Coś się poruszyło. - To kot?
- Słyszałam kaszel. - Ja też, ale…
- Kot? - Tak, Estelle paliła i…
- Nie wiem. - Co się dzieje?
Więc to kot z alergią na dym?
Coś weszło do szafy.
- Sprawdzaliście co? - To może być niebezpieczne.
Zaczekaj, Roger. Co robisz?
- Roger! - To może być wszystko.
Kici, kici, kotku. Dam ci coś do jedzenia.
- Nie, Roger! - Co się dzieje?
- Roger! - Przepraszam.
Dzień dobry. Miło państwa widzieć.
Rozejrzeli się państwo po mieszkaniu?
W szafie?
Nie radzę sobie ze sprzedażą mieszkań.
Nie jestem w tym dobra,
więc czasami muszę uciec i przygotować się psychicznie.
- Co to ma wspólnego z… - Zaczęli krzyczeć.
Przestraszyłam się i schowałam. Wspięłam się tam i ukryłam.
- OK. - W tym też nie jestem dobra.
Może źle wybrałam miejsce na kryjówkę.
Tak.
Przejrzałem pani finanse.
Zarówno finanse pani firmy, jak i pani prywatne finanse.
Nie wygląda to za dobrze.
Pani agencja nieruchomości nie sprzedała nic od pół roku.
OK. Obecnie biznes się nie kręci.
Nie jestem dobra w liczeniu.
Nie znam się na finansach.
Trudno trzymać się budżetu. Nie jestem w tym dobra.
Powiedziałbym, że to dobry motyw do napadu na bank.
Ten napad to był pani pomysł czy Estelle?
Nie rozumiem.
Po nieudanym napadzie wpada pani na mnie,
ucieka do mieszkania i bierze zakładników.
Czy tak było?
Co? Nie.
Halo?
Chyba powinniśmy dać coś do jedzenia Estelle Gustavsson?
Mówi Jim Johansson.
Słucham?
Rozumiem.
Gdzie?
Nigdy nie obrabowałabym banku.
Proszę powiedzieć, gdzie schował się złodziej.
- Mieszkanie było puste. - Wciąż tam był.
Zła odpowiedź.
- Jack. - Nie teraz, proszę.
Chodzi o Jill.
Jest w złym stanie. Bardzo. Chodź.
Co wzięła?
Nie wiem.
Mówili tylko, że przedawkowała.
- Mówi Jim. - Cześć,
agentka nieruchomości i starsza pani wciąż tu są.
Puść je i oddaj klucze Estelle Gustavsson.
- Już ich nie potrzebujemy. - Nie, tato.
Już się tym zajmuję. Poproś Jacka, by prowadził ostrożnie.
- Drogi w Sztokholmie są oblodzone. - Pa.
Nie chcę więcej słyszeć o dziwnych teoriach.
- Ani słowa. - Więc kto jest złodziejem?
Żadne z nich.
Już mi nie ufasz, tato?
Dobrze. Wzięła pani bagaż?
- Jest pani wolna. - Dziękuję.
Do widzenia.
Co im powiedziałaś?
Niewiele. Nie jestem dobra w przesłuchaniach.
Najważniejsze, żebyśmy mówiły im to samo.
Nie wiem. Mam kiepską pamięć.
Musisz popracować nad samooceną.
- Tak myślisz? - Tak.
- Dobrze. - Niczego ci nie brakuje.
- Spokojnie. - Uważaj na mój nos.
Próbuję ci pomóc.
- Roger, pokaż. - Co się dzieje?
Co do diabła?
Co do licha?
Widzieliśmy twoją twarz, musisz nas zabić.
- Nie. - Tak.
- Jeśli nie zabijesz, już po tobie. - Uspokójcie się!
Spokojnie.
Mam się uspokoić? Ty wariatko!
Pomóż mi. Przyciśnij ją.
Mogłaś zabić moją żonę. Mogłaś ją zabić.
Broń wystrzeliła. Wystraszyłam się.
Przepraszam.
Obiecuję, że nikogo nie skrzywdzę.
Chcę tylko odzyskać moje córeczki.
- Na ziemię. - Muszę wyjść.
Muszę wyjść!
Na ziemię!
Nie wiem, co robić.
Chciałam wszystko naprawić. Przepraszam.
- Puśćcie ją. - Są dla mnie wszystkim.
Puśćcie ją.
Chcemy wysłuchać twoich wyjaśnień.
Tato.
Nic nie mów.
Wiem, że ci przykro. Nic nie mów.
Wszystko będzie dobrze.
Niedługo wrócisz do domu.
Obiecuję, wszystko się ułoży.
Kochamy cię.
- Co u niej? - Nie najlepiej.
- Trzeba czekać. - Jasne. Chodźmy.
Nie przywitasz się z nią?
Jutro wcześnie wstaję do pracy, a przed nami długa droga, musimy iść.
Dobrze.
Spanikowałam i wbiegłam tutaj.
Powinnam była się poddać już w banku,
ale potrzebowałam pieniędzy, inaczej straciłabym prawo do opieki.
Moje córeczki są dla mnie całym światem.
Co zrobimy?
Dziękuję, że nam powiedziałaś.
To nie zmienia tego, co zrobiłam.
Nie wybaczycie mi tego. To chore.
Nikt nie jest idealny, kochana.
Musimy to omówić.
- Muszę coś zjeść. - Jak możesz myśleć o jedzeniu, Ro?
Siedzimy tu cały dzień. Też muszę coś zjeść.
Ale skąd weźmiemy jedzenie?
Trudna sprawa.
Policja musi się zgodzić na wszystkie żądania porywacza. Wiem to.
Kto chce pizzę?
- Poproszę. - Ja też.
- Mówi Liv. - Cześć, tu Estelle.
- Cześć, Estelle. - Wróciłam do mieszkania.
Możesz się wprowadzić jutro, jeśli nadal chcesz.
Sama nie wiem. To się chyba nie uda.
Jack, pospiesz się. Jestem wykończony.
Tylko coś sprawdzę.
To nie może zaczekać do rana?
Sprawdzę tylko coś na monitoringu z banku.
Moment.
Sprawdzę, czy agentka nieruchomości ma budowę ciała podobną do rabusia.
Jack.
Gdzie jest dysk z nagraniami?
- Przestań szukać. - Wziąłeś go?
Usunąłem je.
Co do diabła?
Usunąłem nagranie.
- Chronisz złodzieja. - Musiałem.
Moment. Więc wiesz, kto jest złodziejem?
Tak.
Napisy: Paweł Zatryb