BİR NETFLIX DİZİSİ
-Merhaba. -Selam.
Çiçek alacaktım da.
Aklınızda ne vardı?
Belli bir renk var mı?
Hayır, karışık iyi olur herhâlde.
-Farklı renkler mi? -Aynen.
Bu buketi farklı renklerle hazırlamıştım.
-Pembenin farklı tonlarıyla. -İyi görünüyor.
-Mükemmel. -Tamam.
-Ne iş yapıyorsun? -Tiyatro öğretmeniyim.
-Tiyatro öğretmeni mi? -Evet, ya sen?
-Burada çalışıyorum. -Tabii ya.
-Vazom kalmadı artık. -Tahmin edebiliyorum.
Bu kadar çiçek senin için pahalıya patlıyor diye düşünüyorum.
Bana çıkma teklif etmen daha ucuza gelebilir.
Ro. Kayıp. Gitmiş.
Dün gece de gelmedi.
Lütfen yardım et.
Tamam. Otur.
Tamam.
Keşke o lanet eve bakmaya gitmeseydik.
Ro gitmek istememişti bile.
-Ne yapıyorsun? Acele eder misin? -Biraz rahat olsak ya?
-Rahat olamam. -Stres yapma, geldik.
Son şansımız olabilir bu.
AÇIK EV
Bozuk mu?
Gel, merdivenden çıkalım.
-En üst kata çıkacağız, değil mi? -Hayır, ikinci kat.
Burada çocuklarla bozuk bir asansörle yaşayamayız.
-Tamir ederler. -İçimde çok kötü bir his var.
Ne zaman ev gezmeye gitsek öyle oluyor.
Hayır, öyle değil. Julia.
-Ro eve bakmaya gitmek istemedi mi? -Hayır.
-Nedenini söyledi mi? Tuhaf geldi de. -Hayır.
Neler oluyor? Sorun ne?
Ro kayıp.
Kötüymüş. En son ne zaman gördün?
İki gün önce. Aradım, mesaj attım ama cevap vermiyor.
Bekler misin? Julia'yla konuşmalıyım.
Bir saniye.
Sence fail hamile bir kadın mı?
Hayır ama kim olduğunu biliyor olabilir.
Ro'da bir terslik var. Bir şey biliyor olabilir. Ondan kaçıyor.
Julia'ya baskı mı yapacaksın? Kes şunu.
Önceliğimiz Ro'yu bulmak. Soygun hakkında bilgisi olsa da olmasa da.
Gitti galiba.
Ne oluyor ya? Yat yere. Yat. Geri gel.
Delilik bu. Orada silahlı bir kaçık var.
Aptallar.
Yatın yere.
Merdiven boşluğuna çıktı.
-Dışarıdan izliyor. -Yat.
Bir şeyler yemem lazım.
-Yat yere, delirdin mi? -Nasıl yemek düşünebiliyorsun?
Acıktım.
Sen de yemelisin.
Bebeği düşün.
-Yatsana. -Düşünmüyor muyum?
-Buzdolabına bakacağım. -Dolaptaki yemeği yiyemezsin.
-Neden? -Buzdolabı muhtemelen boştur.
Normal biri gibi davranamaz mısın?
Ne yaptım ki?
Ne demek istediğimi biliyorsun.
İlla yemek vardır mutfakta.
-Merhaba. -Selam.
-Nasıl gidiyor? -Bilmiyorum.
Ro bu bebeği istemiyor.
-Öyle mi dedi? -Baktığımız hiçbir daireyi beğenmiyor.
Çok büyük, çok küçük, çok pahalı, çok yukarıda…
Bilmiyorum. Neden bizimle yaşamak istemediğini anlamıyorum.
-Sırtın mı ağrıyor? -Biraz.
Dur bakalım.
Burası.
Gidip Ro'yu gören var mı diye bakayım.
Onu bulacağız.
Julia, evi gezerken Ro'nun tuhaf davrandığını
ya da senden bir şey gizlemeye çalıştığını düşündün mü hiç?
Ne? Ne biliyorsunuz?
Hangi konuda?
Julia, bir şey biliyorsan bana söylemelisin.
Çok önemli. Anlıyorsun, değil mi?
Peki.
Bence Ro…
Evet?
…beni aldatıyor.
-Seni aldatıyor mu? -Evet.
Evet. Zor bir durummuş.
Aldatmak hiç hoş değil.
Ama nerede olabileceğine dair bir fikrin var mı?
-Bu kadını gördünüz mü? -Hayır.
Emin misiniz?
-Bu kadını gördünüz mü? -Hayır.
-Hayır mı? Peki. Sağ olun. -Hayır, üzgünüm.
-Hayır, görmedim. -Tamam, sağ olun.
Roger!
Cep telefonun.
Roger!
Kim, bilmiyorum.
-Ben Roger Bergvall. -Selam, benim.
-Ro. -Selam.
İşler boka sardı. Seninle konuşmalıyım.
Hemen geliyorum.
Çıkıyorum.
Roger, kimdi o?
Roger?
Nereye gidiyorsun?
Roger!
Diğer rehineler hakkında konuşmak istiyorum.
Onlarla ilgili izlenimin neydi?
O insanlar hakkındaki ne düşündün?
Anna-Lena'yla sohbet etmek çok hoştu.
Ondan hoşlandım. Estelle biraz bunaktı.
Biraz zordu ama iyiydi. Bir tuhaflığını görmedim.
Zarah'ya yaklaşmak biraz zordu ama çok nazikti.
Lennart, tavşan adam…
-Evet. -Onunla pek konuşmadım.
Bir şey diyemem.
Ya diğerleri?
Hangileri?
Şey vardı…
-Şey… -Roger.
Roger'ı unuttum. Aptalın tekiydi.
Anca yer kaplıyordu. Çok aptaldı.
-Tamam. -Anna-Lena niye onunla, anlamadım.
Biri daha yok muydu?
Hayır, tek hatırladıklarım bunlar.
Altını mı ıslattın?
-Altımı ıslatmadım. -Tamam. Cecilia burada değil, değil mi?
Bebek miydi o? Plasenta mı… Suyun mu geldi?
-Suyum geldi. -Tamam, merak etme.
-Hayır. -Dikkat et de basıp kayma.
-Selam. -Selam.
Anne olmaya hazır değilim.
Pekâlâ.
Bu yüzden mi gittin?
Evet.
Eşinle birlikte yerde yatmayacak mısın ?
Hayır, yiyecek bir şey var mı?
-Misket limonu var. -Tek o mu?
Burada hangi salak yaşıyor? Ev eşya dolu
ama buzdolabı boş.
O nedir?
Yiyecek.
-Güzel miydi? -Hayır.
Ro'yla tanıştığımda sevgilim vardı.
Öyle mi?
Sürekli yeni deneyimler peşinde koşan, maceracı bir tipti.
Bungee jumping ve dağcılık yapardı.
Her şeyi yapardı.
Sonunda "Yeterince heyecanlı değil miyim?" diye düşünür olmuştum.
"Birlikte oturup sıkılsak olmaz mı?"
Roger da aynı.
-Ne? -Hayır.
Yani, bungee jumping yapmıyor tabii
ama hep bir projesi olmalı.
-Sadece sinemaya gidemiyoruz yani. -Nasıl bir proje?
Sürekli uzatma kablosu filan almak için İkea'yı arşınlıyoruz.
Ne heyecanlı.
Seninki gibi biriyle yaşamak daha kolay olabilir diyordum.
Hemcinsin olan
-biriyle mi? -Evet.
-Tek cinsiyete âşık olmuyorsun ya. -Hayır, aptallara âşık oluyorsun.
Ro neden aptal peki?
Bilmiyorum. Her şey çok iyiydi.
Başta epey endişeliydim.
Bana güven veriyordu.
Ta ki hamile kalana dek. Sonra o…
Benden uzaklaştı.
Bekâr bir anne olmam gerekecek.
Dünyanın sonu değil ya.
Ne kadar vakti var?
Eşimin mi?
-Doğurmasına yani. -Her an olabilir.
Vay be.
Bu daireyi istemiyorum sanırım.
Karar veremiyor musun?
Hayır, normalde böyle değilim
ama babama sormadan böyle büyük bir karar vermek istemiyorum.
-O ne zaman gelecek? -Gelmeyecek.
-Öyle mi? -Demans hastası.
Anladım.
Çoğu zaman beni bile tanımıyor.
Diğer zamanlarda da üzülmeyeyim diye tanıyormuş gibi yapıyor.
Ama dünyanın en iyi babasıydı.
Tabii.
Bu dairede hiçbir sorun yok.
-Her yerde küf olduğunu söylemiştin. -Küf yok.
Yüzeysel şeyler var ama kolayca düzeltilir.
Yüzeysel şeyleri de düzeltemem ki ben.
Nasıl yapılacağını gösterebilirim. Kolay.
Yüzeysel tamirleri yapmayı mı öğreteceksin?
Tabii.
Tamam.
Öğretirim sana. O işlerde çok iyiyimdir.
-Önce görmek isterim. -Olur, gösteririm.
Affedersiniz, bu kadını gördünüz mü?
-Hayır, üzgünüm. -Tamam. Sağ olun.
-Evet? -Selam. Ro'yu buldun mu?
Hayır, hâlâ arıyorum.
-Julia nasıl? -Bebek geliyor.
-Doğuruyor, lanet olsun. -Sancılar ne sıklıkta?
-Sancıların ne sıklıkta? -Çekil!
-Sancılar ne sıklıkta? -Bilmiyorum. Çok ağrıyor.
-Dinle. -Hastaneye gitmeli.
Ne yapacağım? Ambulans mı çağırayım, ne yapayım?
Arabaya bindirip hastaneye götür, orada buluşuruz.
-Gitmemiz gerek. -Paltomu alacağım.
Bırak lanet paltonu!
-Selam. -Merhaba.
-Bu kadını gördün mü? -Hayır. Lou?
Milou, onu gördün mü?
Katil o mu?
-Katil mi? -Soyguncu yani. Anladın sen.
Hayır, bulmalıyız sadece.
-Ne yaptı? -Karısı doğum yapmak üzere.
Tamam. Pizzacıya bak.
Peki, nasıl iyi bir ebeveyn olunur?
Çocuklar sandığın kadar kırılgan değil.
-Öyle mi? -Hayır, değiller.
Biliyorum çünkü benimkiler ufakken onlara ben baktım.
-Sahi mi? -Evet.
Biliyorum. Dinozor sayılırım.
O zamanlar pek de yaygın olmadığını düşünüyordum daha çok.
Evet, erkeklerin evde kalması pek yaygın değildi ama ben kaldım.
Anna-Lena bunu fedakârlık olarak görüyor ama değildi.
Her anından keyif aldım.
Torunun yok mu?
Kimisi dünyayı çok kalabalık buluyor kimisi de kariyerine odaklanmak istiyor.
O yüzden hayır, yok.
O yüzden mi bu emlak işine girdin?
Sana iyi davranmaya çalışıyorum ama sen bana
hayatımda bir boşluk olduğunu söylüyorsun.
Hayatımda boşluk filan yok.
-Her şey tam istediğim gibi. -Pardon, öyle demek istemedim.
Ne diyorum ben? Saçmalık.
Her şey bitti. Anna-Lena, emlak işi…
Yani kim kocasının arkasından iş çevirip Orta Çağ'dan kalma bir seks tavşanı tutar?
Kim yapar bunu?
-Çok fena. -Kesinlikle.
Ama seni çok seviyor olmalı. Düşünsene, senin için bunu bile yapmış.
Hayır, bana güvenmiyor. Olay bu.
Sapığın tekini kiralamazsa
fiyat pazarlığını yapamayacağımı düşünüyor.
Sence bunu sana güvenmediği için mi yapıyor?
-Mesele bu mu? -Evet.
Ama bu emlak işini onun için mi yapıyorsun, kendin için mi?
İkimiz için. İkimiz için de önemli.
Ortak projemiz. Onun da bebeği.
Buna sahiden inanıyor musun?
Ro!
Ne günmüş, bitmek bilmedi.
Ro…
Benimle gelmelisin.
Buraya durup dururken gelemezsin…
-Ne diyorsun sen? -Avukat tutma hakkı var.
Anne olacak. Şimdi.
-Ne diyorsun sen? -Suyu geldi.
Hey, başarabiliriz. Seninle geleceğim. Gidelim.
Çabuk, hesap lütfen.
Çok iyi nefes alıyorsun Julia. Çok iyi gidiyorsun.
-Nasıl gidiyor? -İçeride her şey yolunda.
Arabada doğuracak sandım. Panikledim.
Ro, bana bak.
Başaramayacağını düşündüğün şey nedir?
Babanın yaptıklarından sonra iyi bir ebeveyn olmanın
imkânsız olduğunu düşünüyorsun. Anlıyorum.
Yeni ebeveynler için müthiş bir listem var. Duymak ister misin?
-Çocuğa sevgi verecek misin? -Evet.
Güzel. Bu tamam.
En önemli madde buydu.
Tamam. Çocuğa güvenli bir ortam sunacak mısın?
-Onu yapabilir miyim, bilmiyorum. -Tabii yaparsın.
Eğer çocuk iyi değilse kucağına alıp
sarılırsın. Bunu yapabilirsin, değil mi?
-Evet. -Bu da tamam. Harika. Son bir madde kaldı.
Ona masallar okuyup, şarkılar söyleyip
"Çocuğum, yarın her şey güzel olacak" diyecek misin?
-Evet. -Tamam. İşte bu kadar.
Bütün o lanet maddeleri işaretledin.
Tebrikler. Harika bir annesin.
On numara anne olacaksın.
-Her şey iyi olacak. -Julia öyle düşünmeyebilir.
Buraya gelirken konuştuğu tek şey buydu.
"Ro nerede? Bebek, Ro olmadan gelemez."
Sürekli senden bahsediyor.
Demiştim sana.
Başarabilirsin. Gir içeri. Her şey güzel olacak.
Güzel.
Harika.
Metin ol.
-Çok iyi gidiyorsun Julia. -Tamam.
Epidural için hazırlanıyoruz.
Anestezi uzmanını arayacağım.
-Ro sen misin? İçeri gel. -Selam.
Merhaba.
Selam.
Üzgünüm Julia.
Julia.
Seni çok seviyorum.
Gerçekten çok.
Harika bir anne olacaksın ve ben de elimden geleni yapacağım.
Çocuğa elimden geldiğince iyi bakacağım.
Ninniler söyleyeceğim, masallar okuyacağım,
ben…
Başarabiliriz.
-Gerçekten yanında olacağım. -Ro!
Evet?
Seni çok seviyorum.
Ama derhâl susmazsan sana vurmak zorunda kalacağım.
-Üzgünüm, istersen gidebilirim. -Hayır, elimi tut.
-Kalıyor musun? -Kesinlikle.
-Hoşça kal. -Görüşürüz.
Tanrım, titriyordum. Panikledim.
Evet, kolay bir deneyim değil.
Roger?
-Neredeydin sen? -Ro ve Julia'yla hastanede.
-Bebek doğdu. Oğulları oldu. -Anladım.
Çiçek göndermeliyiz.
Sana bir şey soracaktım.
Yalan söylersen fena olur.
Ev yenileme işini seviyor musun?
Tabii ki. Birlikte yaptığımız bir…
Yalan söylemeyi kes, ne olur ya! Bu muyuz biz?
Birbirine yalan söyleyen iki kişi mi?
Hayır. Ev yenileme işini sevmiyorum.
Peki.
Seçim şansın olsa
Ikea'ya gider miydin?
Hayır.
-Neden söylemedin? -Ikea'ya gitmek seni çok mutlu ediyor.
-Seni mutlu etmeyi seviyorum. -Seni ne mutlu ediyor?
Bilmiyorum ama önemli değil.
Sıçayım ya, ne bencilmişim. Seni bir kez olsun mutlu edemeyecek miyim?
Sinema olabilir ama önemli değil Roger.
Gazeteyi al da gitmek istediğin film var mı, bakalım.
-Şimdi mi? -Tabii.
Dokuz seansına yetişiriz. İstersen yani.
-İstiyor musun? -Evet.
-Burnuma dikkat et. -Pardon.
İstersen romantik bir dram filmi bile izleriz.
-Hayır. -Evet, romantik bir dram izleyelim.
Baba.
Buldum.
Kimse ifadesinde emlakçıdan bahsetmiyor.
-Oredsson mu? Ne olmuş yani? -İfadelerde kimse ondan bahsetmiyor.
Herkes bu yedi kişiden ve soyguncudan bahsediyor.
Ama daireden sekiz kişi çıktı.
-Tabii ki o. -Neden ama?
Bir sebebi var. Para.
Şirketi altı aydır hiç satış yapamamış.
Hatırladığım kadarıyla kişisel maddi durumu da feciydi.
Soyguncu oydu ve rehinelerle birlikte kaçtı.
Vay, ciddi görünüyor.
-Tanrım. -Evet.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay