‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- หวัดดีค่ะ ‪- หวัดดี
‪ขอซื้อดอกไม้หน่อยสิ
‪อยากได้ดอกอะไรคะ
‪อยากได้สีไหนเป็นพิเศษไหม
‪ไม่หรอก เอาแบบ… ผสมๆ กันมั้ง
‪- หลายๆ สีเหรอ ‪- ใช่เลย
‪ฉันเพิ่งจัดดอกไม้ช่อนี้ที่มีดอกไม้หลายสี
‪- เป็นสีชมพูหลากหลายเฉด ‪- สวยดีนะ
‪- เยี่ยมเลย ‪- โอเค
‪- คุณทำงานอะไรเหรอ ‪- ฉันเป็นครูสอนการละคร
‪- ครูสอนการละครเหรอ ‪- ใช่ แล้วคุณล่ะ
‪- ฉันก็ทำงานที่นี่ไง ‪- นั่นสิ ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว
‪- แจกันฉันไม่พอใช้แล้ว ‪- ฉันพอนึกออก
‪ฉันว่าการซื้อดอกไม้พวกนี้ ‪มันทำให้เธอสิ้นเปลืองเงินทองนะ
‪มันอาจจะประหยัดกว่าถ้าเธอพาฉันไปเดต
‪โรน่ะค่ะ เธอไปแล้ว เธอหายตัวไป
‪- เมื่อคืนเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน ‪- โอ้
‪ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
‪โอเค นั่งสิ
‪โอเค
‪เราไม่น่าไปดูอะพาร์ตเมนต์บ้าบอนั่นกันเลย
‪โรไม่ได้อยากไปด้วยซ้ำ
‪- ทำอะไรอยู่น่ะ รีบหน่อยได้ไหม ‪- ใจเย็นๆ หน่อยไม่ได้เหรอ
‪- ฉันใจเย็นไม่ได้หรอก ‪- ไม่ต้องกลัวสายหรอก เรามาถึงกันแล้ว
‪นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเรา
‪(เปิดบ้านให้เข้าชม)
‪ลิฟต์เสียเหรอ
‪ไปขึ้นบันไดกันเถอะ
‪- ต้องขึ้นไปสุดเลยใช่ไหม ‪- ไม่ ชั้นสอง
‪เราอยู่ที่นี่โดยมีลูกแล้วลิฟต์เสียไม่ได้หรอกนะ
‪- เดี๋ยวพวกเขาก็ซ่อมน่ะ ‪- ฉันรู้สึกแย่มากจริงๆ นะ
‪เธอก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เราไปดูบ้านกัน
‪ไม่จริงซะหน่อย ยูเลีย
‪- โรไม่อยากไปดูบ้านเหรอครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪เธอบอกไหมว่าทำไม ฟังดูแปลกๆ นะ
‪ไม่ค่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย มีปัญหาอะไร
‪โรหายไปค่ะ
‪ไม่ดีเลยนะ คุณเจอเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪สองวันก่อน ฉันโทรไปหา ‪ส่งข้อความไปหา แต่เธอไม่ตอบเลย
‪พ่อรอก่อนได้ไหม ผมต้องคุยกับยูเลีย
‪สักครู่นะครับ
‪แกคิดว่าผู้หญิงท้องเป็นคนร้ายเหรอ
‪เปล่า แต่ผมคิดว่าเธออาจจะรู้ว่าคนร้ายเป็นใคร
‪มันมีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับโร
‪เธออาจจะรู้อะไรบางอย่าง ถึงได้ซ่อนตัว
‪แปลว่าแกจะกดดันยูเลียเหรอ หยุดเถอะ
‪สิ่งแรกที่เราต้องทำคือตามหาโร
‪ไม่ว่าเธอจะมีข้อมูลเกี่ยวกับการปล้นหรือไม่
‪ฉันว่าเขาไปแล้วละ
‪ทำบ้าอะไรน่ะ หมอบลงไป นอนลง กลับมานะ
‪นี่มันบ้าชัดๆ มีคนบ้าถือปืนอยู่ตรงนั้นนะ
‪ไอ้พวกโง่
‪หมอบลง
‪เขาออกไปอยู่ที่บันได
‪- เขาดูจากข้างนอกแทน ‪- หมอบลง
‪ยังไงฉันก็ต้องหาอะไรกิน
‪- หมอบลงไป จะบ้าเหรอ ‪- เธอคิดเรื่องอาหารตอนนี้ได้ยังไงเนี่ย
‪ก็ฉันหิว เธอก็ควรกินนะ คิดถึงลูกด้วยสิ
‪- หมอบลง ‪- ฉันไม่ได้คิดถึงลูกอยู่เหรอ
‪- ฉันจะไปดูตู้เย็น ‪- เธอกินอาหารจากตู้เย็นไม่ได้นะ
‪- ทำไมล่ะ ‪- ตู้เย็นไม่น่าจะมีอะไรให้กินหรอก
‪ช่วยทำตัวเหมือนคนปกติไม่ได้รึไง
‪ฉันทำอะไรผิดเนี่ย
‪เธอก็รู้ว่าฉันหมายความว่าไง
‪ในครัวต้องมีอาหารบ้างแหละ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ไม่รู้สิ
‪โรไม่ต้องการเด็กคนนี้
‪- เธอพูดอย่างนั้นเหรอ ‪- ไปดูอะพาร์ตเมนต์มากี่ที่ก็ไม่ดี
‪เดี๋ยวใหญ่ไป เดี๋ยวเล็กไป ‪เดี๋ยวแพงไป เดี๋ยวสูงไป
‪ไม่รู้สิ ฉันไม่เข้าใจ ‪ว่าทำไมเธอถึงไม่อยากอยู่กับเรา
‪- ปวดหลังไหม ‪- อาจจะนิดหน่อยค่ะ
‪นั่นแหละ
‪นี่
‪ผมจะออกไปดูว่ามีใครเห็นโรบ้างไหม
‪เราจะหาเธอให้เจอ
‪ยูเลีย ตอนไปดูบ้าน คุณรู้สึกไหมว่าโร
‪ทำตัวแปลกๆ หรือพยายามปิดบังอะไรคุณ
‪อะไร คุณรู้อะไรเหรอ
‪เรื่องอะไร
‪ยูเลีย ถ้าคุณรู้อะไร คุณต้องบอกผมนะ
‪มันสำคัญมาก คุณเข้าใจใช่ไหม
‪ก็ได้
‪ฉันคิดว่าโร…
‪ว่าไง
‪นอกใจฉัน
‪- นอกใจคุณเหรอ ‪- ใช่
‪อ้อ แหม เรื่องนี้มันยากจริงๆ
‪การนอกใจไม่ใช่เรื่องสนุกเลย
‪แต่คุณพอจะรู้ไหมว่าเธออาจจะอยู่ที่ไหน
‪- เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ไหมครับ ‪- ไม่ค่ะ
‪แน่ใจเหรอครับ
‪เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ไหมครับ
‪ไม่เหรอ โอเค ขอบคุณ
‪ไม่เลย โทษที
‪- ไม่ค่ะ ไม่เคยเห็นเลย ‪- โอเค ขอบคุณครับ
‪โรเกร์!
‪โทรศัพท์คุณน่ะ
‪โรเกร์!
‪ไม่รู้ใครโทรมา
‪- โรเกร์ แบร์กวัลล์พูดครับ ‪- หวัดดี นี่ฉันเองนะ
‪- โร ‪- ไง
‪ตอนนี้ทุกอย่างย่ำแย่มาก ฉันอยากคุยกับคุณ
‪ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ
‪ผมกำลังไป
‪โรเกร์ ใครโทรมาเหรอ
‪โรเกร์
‪จะไปไหนน่ะ
‪โรเกร์!
‪ผมอยากพูดถึงตัวประกันคนอื่นๆ
‪คุณคิดยังไงกับพวกเขาครับ
‪คุณคิดยังไงกับคนพวกนั้น
‪อันนา-เลียนาเป็นคนคุยสนุกค่ะ
‪ฉันชอบเธอ เอสเทลจะเพี้ยนๆ หน่อย
‪เธอค่อนยากที่จะ… แต่ก็น่ารักดี ‪เธอไม่มีอะไรแปลก
‪ซาราห์เป็นคนที่เข้าถึงยากหน่อย ‪แต่ก็เป็นคนน่ารักมาก
‪เลนนาร์ท คนที่ใส่ชุดกระต่าย…
‪- ครับ ‪- ฉันไม่ได้คุยกับเขาเลย
‪ฉันไม่มีอะไรจะพูดถึงเขา
‪แล้วคนอื่นๆ ล่ะ
‪คนไหนล่ะ
‪ก็มี…
‪- ก็มี… ‪- อ๋อ โรเกร์
‪ฉันลืมโรเกร์ไปเลย เขาน่ารำคาญค่ะ
‪เขากินที่มาก เขางี่เง่า
‪- โอเค ‪- ไม่เข้าใจว่าทำไมอันนา-เลียนาถึงอยู่กับเขา
‪และยังมีอีกคนหนึ่งใช่ไหม
‪ไม่นะ ฉันจำได้แค่นั้น
‪โอ้
‪คุณฉี่ราดเหรอ
‪- ฉันไม่ได้ฉี่ราด ‪- โอเค เซซีเลียไม่อยู่ใช่ไหม
‪นี่เด็กจะ… รก… น้ำเดินใช่ไหม
‪- ถุงน้ำคร่ำฉันแตกแล้ว ‪- โอเค ไม่ต้องห่วงนะ
‪- ไม่ ‪- ระวังลื่นแล้วกันนะครับ
‪- ไง ‪- ไง
‪ฉันยังไม่พร้อมจะเป็นแม่คน
‪อืม
‪คุณก็เลยหนีเหรอ
‪ใช่
‪จะไม่ไปนอนบนพื้นกับภรรยาคุณเหรอ
‪ไม่ มีอาหารไหม
‪- มีมะนาว ‪- แค่มะนาวเหรอ
‪ไอ้งั่งที่ไหนพักอยู่ที่นี่นะ ที่นี่มีข้าวของเต็มไปหมด
‪แต่ตู้เย็นดันว่างเปล่า
‪นั่นอะไร
‪อาหาร
‪อร่อยไหม
‪ไม่
‪ตอนที่ฉันเจอโร ฉันคบกับคนอื่นอยู่
‪จริงเหรอ
‪เธอเป็นคนลุยๆ ‪ชอบหาประสบการณ์ใหม่ๆ ตลอด
‪พวกบันจีจัมป์และปีนเขา
‪ทุกอย่าง
‪ในที่สุดฉันก็รู้สึกว่า "ฉันไม่น่าตื่นเต้นพอเหรอ"
‪"เราแค่นั่งเบื่ออยู่ด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้เหรอ"
‪โรเกร์ก็เหมือนกัน
‪- อะไรนะ ‪- ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ฉันไม่ได้หมายถึงบันจีจัมป์ แต่เขา…
‪ต้องมีโปรเจกต์อยู่ตลอด
‪- เราไปดูหนังเฉยๆ ไม่ได้ ‪- โปรเจกต์อะไร
‪เราไปอิเกียตลอดเวลา ‪เพื่อซื้อสายพ่วงไฟหรืออะไรสักอย่าง
‪น่าตื่นเต้นจัง
‪ฉันเคยคิดว่ามันอาจจะง่ายกว่านะ ‪การอยู่กับคนที่…
‪เป็นเพศเดียวกันเหรอ
‪ใช่
‪- คุณไม่ตกหลุมรักเพศไหนเป็นพิเศษ ‪- ใช่ แต่ตกหลุมรักคนงี่เง่า
‪งั้นทำไมโรถึงงี่เง่านักล่ะ
‪ไม่รู้สิ ทุกอย่างเคยดีมากนะ
‪ฉันเคยเป็นคนขี้กังวล
‪เธอทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย
‪จนกระทั่งฉันท้อง แล้วเธอก็…
‪เหินห่าง
‪ฉันต้องเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวแน่ๆ
‪แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
‪อีกนานแค่ไหนเหรอที่…
‪เมียฉันเหรอ
‪ที่เธอจะคลอดลูก
‪ตอนนี้คลอดได้ทุกเมื่อเลย
‪บ้าชะมัด
‪ฉันว่าฉันไม่อยากได้อะพาร์ตเมนต์นี้
‪ตัดสินใจไม่ได้เหรอ
‪เปล่า ปกติฉันไม่ใช่คนแบบนี้
‪แต่ฉันไม่อยากตัดสินใจเรื่องสำคัญ
‪โดยที่พ่อฉันไม่ได้ตรวจสอบก่อน
‪แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่ล่ะ
‪เขาไม่มาหรอก
‪ไม่มาเหรอ
‪เขาเป็นโรคสมองเสื่อม
‪เข้าใจแล้ว
‪เขาไม่รู้ว่าฉันเป็นใครบ่อยมาก
‪นอกนั้นฉันคิดว่าเขาแกล้งทำเป็นจำฉันได้
‪เพื่อไม่ให้ฉันเสียใจ
‪แต่เขาเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกเลย
‪แน่นอน
‪อะพาร์ตเมนต์นี้ไม่มีอะไรผิดปกติหรอกนะ
‪- ไหนตอนแรกคุณบอกว่ามีราเต็มไปหมด ‪- ไม่มีราหรอก
‪มันเป็นแค่เรื่องผิวเผิน แต่มันแก้ไขได้ง่าย
‪ฉันแก้ไขเรื่องผิวเผินไม่เป็น ‪เพราะฉะนั้นก็ช่างมันเถอะ
‪ผมสอนคุณได้นะ มันง่ายมาก
‪คุณจะสอนฉันแก้ปัญหาที่ผิวเผินเหรอ
‪ใช่
‪โอเค
‪ผมจะสอนคุณเอง ผมเก่งเรื่องพวกนี้สุดๆ เลย
‪- ฉันอยากเห็นมันก่อนนะ ‪- ได้เลย จะทำให้ดู
‪ขอโทษนะครับ เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ไหม
‪- ไม่เลยค่ะ โทษที ‪- โอเค ขอบคุณครับ
‪- ไง ‪- พ่อ เจอโรไหม
‪ไม่ ยังตามหาอยู่เลย
‪- ยูเลียเป็นไงบ้าง ‪- เด็กจะคลอดแล้วครับ
‪- เธอจะคลอดแล้ว ให้ตายสิ ‪- มดลูกหดเกร็งห่างกันนานแค่ไหน
‪- ปล่อยนะ
‪- มดลูกหดเกร็งห่างกันนานแค่ไหน ‪- ไม่รู้ แต่มันปวดโคตรๆ
‪- ได้ยินเธอไหมล่ะ ‪- เธอต้องไปโรงพยาบาล
‪ผมต้องทำยังไง ‪ต้องเรียกรถพยาบาลหรือต้องทำยังไง
‪พาเธอไปที่รถแล้วขับไปส่ง ‪ที่โรงพยาบาล พ่อจะไปเจอแกที่นั่น
‪- เราต้องไปกันแล้ว ‪- ผมขอไปหยิบเสื้อคลุมก่อน
‪ช่างหัวเสื้อคลุมเถอะ!
‪- หวัดดี ‪- หวัดดีค่ะ
‪- เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ไหม ‪- ไม่เคย ลูล่ะ
‪มีลู เคยเห็นเธอไหม
‪นั่นฆาตกรเหรอ
‪- ฆาตกรเหรอ ‪- โจรน่ะ คุณรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร
‪ไม่ใช่ เราแค่ต้องหาเธอให้เจอ
‪- เธอทำอะไรผิดเหรอ ‪- ภรรยาของเธอกำลังจะคลอดลูก
‪อ๋อ ลองไปดูที่ร้านพิซซ่าสิ
‪แล้วเราจะเป็นพ่อแม่ที่ดีได้ยังไง
‪เด็กๆ ไม่ได้เปราะบางอย่างที่คุณคิดหรอก
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่เลย
‪ผมรู้ เพราะผมเลี้ยงลูกผมเองตอนพวกเขาเด็กๆ
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪ผมรู้ ผมคือไดโนเสาร์
‪ฉันคิดว่าสมัยนั้นมันคงไม่ค่อยปกติเท่าไหร่
‪ใช่ มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย ‪ที่ผู้ชายจะอยู่บ้าน แต่ผมอยู่บ้าน
‪อันนา-เลียนาคิดว่า ‪มันเป็นการเสียสละ แต่มันไม่ใช่
‪ผมรักทุกวินาที
‪คุณไม่มีหลานเหรอ
‪บางคนคิดว่าโลกนี้มีประชากรมากเกินไป ‪และบางคนก็อยากให้ความสำคัญกับอาชีพการงาน
‪ผมก็เลยไม่มีหลาน
‪คุณเลยมาทำธุรกิจ ‪ซื้ออะพาร์ตเมนต์ไปขายต่อเหรอ
‪ผมพยายามทำดีกับคุณอยู่
‪แต่คุณมาหาว่าชีวิตผมว่างเปล่าเนี่ยนะ
‪ชีวิตผมไม่ได้ว่างเปล่านะ
‪- ทุกอย่างเป็นแบบที่ผมชอบ ‪- ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪ผมพูดบ้าอะไรอยู่เนี่ย ไร้สาระชะมัด
‪ทุกอย่างมันจบแล้ว ‪กับอันนา-เลียนา อะพาร์ตเมนต์…
‪คนบ้าอะไรจ้างกระต่ายเวรยุคกลาง
‪ไม่ให้ผัวตัวเองรู้ ใครเขาทำกัน
‪- โคตรบ้าเลย ‪- บ้าสุดๆ
‪แต่เธอต้องรักคุณมากแน่ๆ ‪คิดดูสิ เธอทำแบบนั้นเพื่อคุณนะ
‪ไม่ เธอไม่ไว้ใจผม มันเป็นอย่างนั้นต่างหาก
‪เธอไม่คิดว่าผมจะต่อรองราคาอะพาร์ตเมนต์ได้
‪โดยไม่ต้องจ้างไอ้โรคจิต
‪คิดว่าเธอทำแบบนั้นเพราะไม่ไว้ใจคุณเหรอ
‪- มันเป็นแบบนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪แต่คุณมาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ ‪เพื่อเธอหรือเพื่อตัวคุณเองล่ะ
‪เพื่อเรา มันสำคัญสำหรับเราทั้งคู่
‪มันเป็นโปรเจกต์ที่เราทำด้วยกัน ‪มันเป็นลูกของเธอเหมือนกัน
‪คุณเชื่อแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪โร
‪วันนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะเนี่ย
‪โร
‪คุณต้องไปกับผม
‪อยู่ๆ คุณจะเดินเข้ามาในนี้โดยไม่มีเหตุผล…
‪- คุณพูดเรื่องอะไร ‪- เธอมีสิทธิ์เรียกทนายนะ
‪เธอกำลังจะเป็นแม่คน ตอนนี้เลย
‪- พูดบ้าอะไรน่ะ ‪- ถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว
‪นี่ เราต้องทำได้ ผมจะไปกับคุณ ไปกันเถอะ
‪คิดเงินด่วนเลยครับ
‪หายใจได้ดีมาก ยูเลีย คุณทำได้ดีมาก
‪- เป็นไงบ้าง ‪- อยู่ในนั้นแล้ว
‪นึกว่าเธอจะคลอดลูกในรถซะแล้ว ผมกลัวมาก
‪โร มองผมนะ
‪อะไรเหรอที่คุณคิดว่าจะจัดการไม่ได้
‪คุณคิดว่าการเป็นพ่อแม่ที่ดีมันเป็นไปไม่ได้
‪หลังจากทุกอย่างที่พ่อคุณทำ ผมก็เข้าใจนะ
‪แต่ผมมีรายการตรวจสอบดีๆ ‪สำหรับพ่อแม่มือใหม่ อยากฟังไหม
‪- คุณจะมอบความรักให้เด็กคนนั้นไหม ‪- ให้
‪ดี ผ่าน
‪นั่นเป็นช่องที่สำคัญที่สุดแล้ว
‪โอเค คุณจะพยายาม ‪มอบความปลอดภัยให้เด็กไหม
‪- ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม ‪- ได้สิ
‪ถ้าเด็กไม่สบาย คุณก็แค่อุ้มพวกเขาขึ้นมา
‪แล้วก็กอดด้วยความรัก คุณทำได้ใช่ไหม
‪- ได้ ‪- ผ่าน เยี่ยม
‪เหลือแค่ช่องสุดท้ายแล้ว
‪คุณจะอ่านนิทานและร้องเพลง
‪และพูดว่า "พรุ่งนี้ทุกอย่าง ‪จะดีขึ้นนะลูกแม่" ได้ใช่ไหม
‪- ได้ ‪- ผ่าน ครบแล้ว
‪คุณติ๊กถูกครบทุกช่องแล้ว
‪ยินดีด้วย คุณเป็นแม่ที่ถูกแจ็กพ็อต
‪คุณจะเป็นแม่ที่เจ๋งที่สุด
‪- ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี ‪- ยูเลียอาจไม่คิดอย่างนั้น
‪มันเป็นเรื่องเดียวที่เธอพูดระหว่างทางมาที่นี่
‪"โรอยู่ไหน เด็กจะคลอดไม่ได้นะถ้าโรยังไม่มา"
‪เธอพูดถึงคุณตลอดเวลา
‪บอกแล้วไง
‪คุณทำได้ เข้าไปเลย ไม่เป็นไรหรอก
‪ดีมาก
‪เยี่ยมเลย
‪เข้มแข็งไว้นะ
‪- คุณทำได้ดีมาก ยูเลีย ‪- โอเค
‪เรากำลังเตรียมบล็อกหลัง
‪ฉันจะตามวิสัญญีแพทย์มานะ
‪- คุณคือโรใช่ไหม เชิญค่ะ ‪- หวัดดี
‪ไง
‪- ไง ‪- ไง
‪ขอโทษนะ ยูเลีย
‪ยูเลีย ฉันรักเธอมากนะ
‪รักมากสุดๆ
‪เธอจะเป็นแม่ที่ดีและฉันจะทำให้ดีที่สุด
‪ฉันจะดูแลลูกให้ดีที่สุดเท่าที่ฉันทำได้
‪ฉันจะร้องเพลงกล่อมเด็ก อ่านนิทาน
‪ฉันจะ… เราทำได้
‪- ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอจริงๆ ‪- โร!
‪ว่าไง
‪ฉันรักเธอมากเลย
‪แต่ถ้าเธอยังไม่หุบปาก ฉันคงต้องตบเธอ
‪- โทษที ฉันไปก็ได้นะ ‪- ไม่ จับมือฉันไว้
‪- คุณจะอยู่ต่อไหม ‪- แน่นอน
‪- ไปละ ‪- แล้วเจอกัน
‪พระเจ้า ผมนี่ตัวสั่นเลย ผมกลัวมาก
‪ใช่ เป็นประสบการณ์ที่ไม่ง่ายเลย
‪โรเกร์
‪- หายไปไหนมา ‪- อยู่ที่โรงพยาบาลกับโรและยูเลีย
‪- เด็กคลอดแล้ว เป็นเด็กผู้ชาย ‪- อย่างนี้นี่เอง
‪เราควรส่งดอกไม้ไปนะ
‪ผมว่าจะถามอะไรคุณหน่อย
‪คงแย่แน่ๆ ถ้าคุณโกหกผม
‪คุณชอบทำอสังหาริมทรัพย์ไหม
‪ชอบสิ มันเป็นสิ่งที่เราทำด้วย…
‪เลิกโกหกได้แล้ว ให้ตายสิ ‪เรากลายเป็นแบบนี้ไปแล้วเหรอ
‪กลายเป็นคนสองคนที่โกหกกันเนี่ย
‪ไม่ ฉันไม่ชอบทำอสังหาริมทรัพย์
‪โอเค
‪ถ้าเลือกได้ คุณอยากไปอิเกียไหม
‪ไม่ค่ะ
‪โอ๊ย
‪- ทำไมคุณไม่บอกผม ‪- การไปอิเกียทำให้คุณมีความสุขมาก
‪- ฉันชอบทำให้คุณมีความสุข ‪- แล้วอะไรทำให้คุณมีความสุขล่ะ
‪ฉันไม่รู้ แต่มันไม่สำคัญหรอก
‪ให้ตายสิ คนเราเห็นแก่ตัวได้แค่ไหนเนี่ย
‪ให้ผมทำให้คุณมีความสุขสักครั้งไม่ได้เหรอ
‪อาจจะไปดูหนังมั้ง แต่มันไม่สำคัญหรอก โรเกร์
‪ไปเอาหนังสือพิมพ์มา ‪มาดูกันว่ามีหนังที่คุณอยากดูไหม
‪- ตอนนี้เหรอ ‪- ใช่
‪เราไปทันรอบสามทุ่มนะ ถ้าคุณอยากไป
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪- ระวังจมูกผมหน่อย ‪- ขอโทษค่ะ
‪เราจะดูละครโรแมนติกกันก็ได้นะถ้าคุณอยากดู
‪- ไม่ค่ะ ‪- จริงๆ นะ มาดูละครโรแมนติกกันเถอะ
‪พ่อ
‪ผมรู้แล้ว
‪ไม่มีใครพูดถึงนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ ‪ในการสอบปากคำเลย
‪อูเรดสอนเหรอ หมายความว่าไง
‪ไม่มีใครพูดถึงเธอในการสอบปากคำเลย
‪ทุกคนพูดถึงแค่เจ็ดคนนี้กับโจร
‪แต่มีคนออกไปจากอะพาร์ตเมนต์แปดคน
‪- ต้องเป็นเธอแน่นอน ‪- ทำไมล่ะ
‪เธอมีแรงจูงใจ เงินไง
‪บริษัทไม่ได้ขายอะไรเลยมาหกเดือนแล้ว
‪ผมจำได้ว่าการเงินของเธอแย่มาก
‪เธอเป็นโจร และหนีไปพร้อมตัวประกัน
‪เหตุการณ์ดูร้ายแรงนะเนี่ย
‪- ให้ตายสิ ‪- ใช่
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล