SERIAL NETFLIX
NIESPOKOJNI LUDZIE
- Cześć. - Cześć.
Chcę kupić kwiaty.
Coś konkretnego?
Jakieś kolory?
Nie, chyba zwykły bukiet.
- Różnokolorowy? - Tak.
Właśnie przygotowałam bukiet w różnych kolorach.
- Odcieniach różu. - Wygląda dobrze.
- Świetnie. - OK.
- Czym się zajmujesz? - Jestem nauczycielką teatru.
- Teatru? - Tak. A ty?
- Pracuję tutaj. - A, jasne.
- Brakuje mi już wazonów. - Wyobrażam sobie.
Tak sobie myślę. Te wszystkie kwiaty sporo cię kosztują.
Taniej byłoby zaprosić mnie na randkę.
Chodzi o Ro. Zaginęła.
Nie wróciła wczoraj na noc.
Proszę, pomóż mi.
Dobrze. Proszę usiąść.
Dobrze.
Żałuję, że poszliśmy oglądać to mieszkanie.
Ro nawet nie chciała iść.
- Co robisz? Pospieszysz się? - Nie możemy zrobić tego na spokojnie?
- Nie mogę na spokojnie. - Nie martw się, jesteśmy na miejscu.
To może być nasza ostatnia szansa.
DOM OTWARTY
Zepsuta?
Chodź, idziemy schodami.
- Na samą górę? - Nie, na drugie piętro.
Nie możemy tu mieszkać z małymi dziećmi, skoro winda jest zepsuta.
- Naprawią ją. - Mam złe przeczucia.
Masz je za każdym razem, gdy oglądamy mieszkania.
Nieprawda. Julia.
- Ro nie chciała oglądać mieszkania? - Nie.
Powiedziała dlaczego? To trochę dziwne.
Nie.
Co się dzieje? Co się stało?
Ro zaginęła.
Niedobrze. Kiedy ją ostatnio widziałaś?
Dwa dni temu. Dzwoniłam i pisałam, ale nie odpowiada.
Zaczekasz chwilę? Muszę porozmawiać z Julią.
Chwileczkę.
Myślisz, że kobieta w ciąży to sprawca?
Nie, ale ona chyba wie, kto to był.
Coś tu nie gra z tą Ro.
Może coś wie. Dlatego się ukrywa.
Więc przyciskasz Julię? Przestań.
Najpierw musimy znaleźć Ro.
Bez względu na to, co wie o napadzie.
Chyba poszedł.
Do cholery, na ziemię. Leż. Wracaj.
To szaleństwo. Tam jest szaleniec z bronią.
Idioci.
Na ziemię.
Wyszedł na klatkę schodową.
- Teraz pilnuje z zewnątrz. - Na ziemię.
I tak muszę coś zjeść.
- Leż, oszalałaś? - Jak możesz teraz myśleć o jedzeniu?
Jestem głodna. Też powinnaś coś zjeść. Pomyśl o dziecku.
- Na ziemię. - A co ja robię?
- Zajrzę do lodówki. - Nie możesz wyjadać z lodówki.
- Czemu nie? - Pewnie jest pusta.
Nie możesz zachowywać się normalnie?
Co ja zrobiłam?
Wiesz, o czym mówię.
W kuchni musi być coś do jedzenia.
- Cześć. - Cześć.
- Jak leci? - Sama nie wiem.
Ro nie chce tego dziecka.
- Tak powiedziała? - Każde mieszkanie jej nie pasuje.
Za duże, za małe, za drogie albo za wysoko.
Nie wiem. Nie rozumiem, dlaczego nie chce z nami mieszkać.
- Bolą cię plecy? - Może trochę.
Tutaj.
Tu.
Sprawdzę, czy ktoś widział Ro.
Znajdziemy ją.
Czy miała pani wrażenie, że podczas oglądania mieszkania
Ro zachowywała się dziwnie, może próbowała coś przed panią ukryć?
Co? Co pan wie?
O czym?
Musi mi pani powiedzieć, jeśli coś pani wie.
To bardzo ważne. Rozumie pani, prawda?
Dobrze.
Myślę, że Ro…
Tak?
Mnie zdradza.
- Zdradza? - Tak.
Tak. To trudne.
Ze zdradą nie ma żartów.
Ale czy wie pani, gdzie może być?
- Widzieli państwo tę kobietę? - Nie.
Na pewno?
Widzieli państwo tę kobietę?
Nie? OK. Dziękuję.
Nie, przykro mi.
- Nie widziałam. - Dziękuję.
Roger!
Twój telefon.
Roger!
Nie wiem, kto to.
- Mówi Roger Bergvall. - Cześć, to ja.
- Ro. - Cześć.
Mam przerąbane. Muszę z tobą porozmawiać.
Zaraz tam będę.
Już jadę.
Roger, kto to był?
Roger?
Gdzie idziesz?
Roger!
Pomówmy o innych zakładnikach.
Co pani pomyślała, kiedy pierwszy raz ich zobaczyła?
Jakie wywarli na pani wrażenie?
Z Anną-Leną bardzo miło się rozmawiało.
Polubiłam ją. Estelle była trochę otępiała.
Trochę nie… ale była miła. Nie było w niej nic dziwnego.
Do Zarah trudno się było zbliżyć, ale była bardzo miła.
Lennart, ten królik…
- Tak. - Nie rozmawiałam z nim.
Nic o nim nie wiem.
- A reszta? - Kto?
Był jeszcze…
- Był… - Roger.
Zapomniałam o Rogerze. To idiota.
Zajmował dużo miejsca. Głupek.
- Dobra. - Nie wiem, czemu Anna-Lena z nim jest.
I była jeszcze jedna osoba.
Nie, to wszyscy, których pamiętam.
Zmoczyła się pani?
- Nie zmoczyłam się. - Dobrze. Cecilii nie ma, tak?
Czy dziecko… Łożysko… Wody?
- Odeszły mi wody. - Nie martw się.
- Nie. - Nie poślizgnij się.
- Cześć! - Cześć!
Nie jestem gotowa na macierzyństwo.
Rozumiem.
Dlatego wyszłaś?
Tak.
Nie będziesz leżeć na podłodze z żoną?
Nie. Jest coś do jedzenia?
- Są limonki. - Tylko limonki?
Co za idiota tu mieszka? Mnóstwo tu różnych gratów,
ale lodówka jest pusta.
Co to?
Jedzenie.
- Dobre? - Nie.
Byłam z kimś innym, gdy poznałam Ro.
Tak?
Była żądna przygód, zawsze szukała nowych doświadczeń.
Skoki na bungee, wspinaczka po górach.
Wszystko.
W końcu poczułam, że chyba tak bardzo mnie to nie bawi.
„Może usiądźmy i ponudźmy się razem?”
Roger jest taki sam.
- Co? - Nie.
Nie mówię o skakaniu na bungee,
ale zawsze musi mieć jakiś projekt.
- Nie możemy po prostu pójść do kina. - Jaki projekt?
Ciągle jeździmy do Ikei. A to przedłużacz, a to coś innego.
Ekscytujące.
Myślałam, że może łatwiej się mieszka z…
- Kimś tej samej płci? - Tak.
- Nie zakochujemy się w płci. - Nie, zakochujemy się w idiotach.
Czemu Ro jest idiotką?
Nie wiem. Wszystko było dobrze.
Trochę się niepokoiłam.
Przy niej czułam się bezpiecznie.
Aż zaszłam w ciążę. A ona
się oddaliła.
Będę samotną matką.
To nie koniec świata.
Kiedy twoja…
Moja żona?
- Kiedy urodzi? - Lada dzień.
O cholera.
Chyba nie podoba mi się to mieszkanie.
Nie możesz się zdecydować?
Nie, po prostu
nie chcę podejmować tak ważnej decyzji
bez wiedzy mojego ojca.
- Kiedy przyjdzie? - Nie przyjdzie.
- Nie? - Ma demencję.
Rozumiem.
Zwykle albo mnie nie poznaje,
albo udaje, żebym się nie denerwowała.
Ale był najlepszym ojcem na świecie.
Jasne.
Mieszkanie jest w porządku.
- Mówiłeś, że czuć stęchlizną. - Nie czuć.
To drobiazg, łatwo się tego pozbyć.
Nie poradzę sobie nawet z takim drobiazgiem.
Pokażę ci, jak to zrobić. To proste.
Pokażesz mi, jak wykonywać drobne naprawy?
Jasne.
Dobra.
Pokażę ci. Jestem w tym dobry.
- Muszę to zobaczyć. - Dobra, zobaczysz.
Przepraszam, widziała pani tę kobietę?
- Nie. - OK. Dziękuję.
- Tak? - Cześć! Znalazłeś Ro?
Nie, nadal szukam.
- Co z Julią? - Zaraz będzie rodzić.
- Rodzi, do cholery. - Jak często ma skurcze?
- Jak częste są skurcze? - Puszczaj!
- Jak częste są skurcze? - Nie wiem. Boli jak cholera.
- Słyszysz? - Musi iść do szpitala.
Co mam robić? Wezwać karetkę czy co?
Zawieź ją radiowozem do szpitala. Spotkamy się tam.
- Musimy iść. - Tylko wezmę płaszcz.
Zostaw ten cholerny płaszcz!
- Cześć! - Dzień dobry.
- Widziałaś ją? - Nie. Lou?
Milou, widziałaś ją?
To morderczyni?
- Morderczyni? - Złodziejka. No wiesz.
Nie, musimy ją tylko znaleźć.
- Co zrobiła? - Jej żona zaraz urodzi.
Dobra. Zajrzyj do pizzerii.
Jak być dobrym rodzicem?
Dzieci nie są tak kruche, jak myślisz.
- Nie? - Wcale.
Wiem, bo opiekowałem się moimi, gdy były małe.
- Naprawdę? - Tak.
Wiem. Jestem dinozaurem.
Wydawało mi się, że kiedyś zdarzało się to rzadziej.
Tak, mężczyźni rzadko zostawali w domu, ale ja tak.
Anna-Lena myśli, że się poświęcałem, ale to nieprawda.
Uwielbiałem to.
Nie masz wnuków?
Jedni myślą, że świat jest przeludniony, a drudzy skupiają się na swoich karierach,
więc nie mam wnuków.
Dlatego zajmujesz się inwestowaniem w nieruchomości?
Próbuję być dla ciebie miły,
a ty oskarżasz mnie o to, że mam w życiu jakąś pustkę.
Nie ma żadnej pustki w moim życiu.
- Wszystko jest tak, jak lubię. - Wybacz, nie o to mi chodziło.
Co ja wygaduję? Brednie.
To koniec z Anną-Leną, nieruchomościami.
Kto wynajmuje królika ze średniowiecza
za plecami męża, kto tak robi?
- To chore. - Niepojęte.
Ale ona musi cię kochać. Pomyśl. Zrobiła to dla ciebie.
Nie ufa mi. Taka jest prawda.
Myśli, że bez wynajętego zboczeńca nie wynegocjuję dobrej ceny.
Myślisz, że robi to, bo ci nie ufa?
- O to chodzi? - Tak.
A te interesy z nieruchomościami robisz dla niej czy dla siebie?
Dla nas obojga. To dla nas ważne.
To nasz wspólny projekt. To również jej dziecko.
Wierzysz w to?
Ro!
Wymarzony dzień.
Ro.
Musisz iść ze mną.
Nie może pan tu wparować i bez powodu…
- O co chodzi? - Ma prawo do adwokata.
Za chwilę będzie mamą.
- O czym pan mówi? - Odeszły jej wody.
Damy radę. Pójdę z tobą. Chodźmy.
Szybko, proszę o rachunek.
Oddychaj. Bardzo dobrze, Julio. Świetnie ci idzie.
- I co? - Wszystko dzieje się tam.
Myślałem, że urodzi w aucie. Spanikowałem.
Ro, spójrz na mnie.
Myślisz, że czemuś nie podołasz?
Myślisz, że nie można być dobrym rodzicem,
bo twój tata był świetnym. Rozumiem.
Znam doskonałą listę zadań dla nowych rodziców. Posłuchasz?
- Będziesz kochała to dziecko? - Tak.
Świetnie. Zaliczone.
To najważniejsze zadanie.
Postarasz się zapewnić dziecku bezpieczeństwo?
- Nie wiem, czy dam radę. - Oczywiście, że dasz.
Jeśli będzie chore, weź je na ręce
i przytul. Dasz radę, prawda?
- Tak. - Zaliczone.
Zostało tylko jedno.
Będziesz mu czytać bajki, śpiewać i mówić:
„Jutro poczujesz się lepiej, moje maleństwo”?
- Tak. - Zaliczone. I już.
Odhaczyłaś wszystkie zadania.
Gratulacje. Jesteś świetną matką.
Będziesz najlepszą mamą.
- Wszystko będzie dobrze. - Julia tak nie uważa.
Tylko o tym mówiła całą drogę tutaj.
„Gdzie Ro? Nie może się urodzić bez Ro”.
Mówiła o tobie cały czas.
Mówiłem.
Uda ci się. Wchodź. Wszystko będzie dobrze.
Dobra.
Świetnie.
Bądź silna.
- Świetnie sobie radzisz, Julio. - OK.
Przygotowujemy się do znieczulenia.
Wezwę anestezjologa.
- Jesteś Ro? Wejdź. - Dzień dobry!
Cześć.
Dzień dobry.
Przepraszam, Julio.
Julio. Bardzo cię kocham.
Bardzo.
Będziesz świetną mamą, a ja dam z siebie wszystko.
Będę opiekować się dzieckiem najlepiej, jak potrafię.
Będę mu śpiewać rymowanki, czytać bajki.
Poradzimy sobie.
- Będę przy was. - Ro!
Tak?
Bardzo cię kocham.
Ale jeśli się nie zamkniesz, uderzę cię.
- Mogę wyjść, jeśli chcesz. - Nie, weź mnie za rękę.
- Zostaje pan? - Zdecydowanie.
Do widzenia.
Boże, cały się trząsłem. Spanikowałem.
Tak, to niełatwe doświadczenie.
Roger?
- Gdzie byłeś? - W szpitalu z Ro i Julią.
- Dziecko się urodziło. To chłopiec. - Rozumiem.
Musimy wysłać im kwiaty.
Chcę cię o coś spytać.
Boże dopomóż, jeśli mnie okłamiesz.
Lubisz urządzać mieszkania?
Oczywiście, że tak. To nasz wspól…
Nie kłam, na miłość boską. Tacy się staliśmy?
Okłamujemy się nawzajem?
Nie. Nie lubię urządzać mieszkań.
Dobrze.
Gdybyś teraz miała wybierać, czy chciałabyś jechać do Ikei?
Nie.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Bo to cię uszczęśliwia.
- Lubię cię uszczęśliwiać. - A co ciebie uszczęśliwia?
Nie wiem, ale to nie ma znaczenia.
Do cholery. Nie mogę być egoistą.
Czy choć raz mogę cię uszczęśliwić?
Może kino, ale to nieważne, Roger.
Przynieś gazetę i sprawdźmy, co byś chciała zobaczyć.
- Teraz? - Jasne.
Zdążymy na seanse o dziewiątej. Jeśli chcesz.
- Naprawdę? - Tak.
- Uważaj na mój nos. - Przepraszam.
Może być nawet romansidło, jeśli chcesz.
- Nie. - Tak, zobaczmy romantyczny film.
Tato.
Mam.
Nikt nie wspomniał o agentce.
Oredsson? Czemu ona?
Nikt o niej nie wspominał na przesłuchaniach.
Wszyscy mówili tylko o siedmiu osobach i złodzieju.
Ale z mieszkania wyszło osiem osób.
- To jasne, że to ona. - Czemu?
Ma motyw. Pieniądze.
Jej agencja od pół roku nic nie sprzedała.
Pamiętam, że jej sytuacja finansowa nie wyglądała za dobrze.
Ona jest złodziejem i uciekła razem z zakładnikami.
Poważna sprawa.
- Boże. - Tak.
Napisy: Paweł Zatryb