‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ซาราห์ คุณบอกว่าคุณออกจากธนาคาร ‪ไม่กี่นาทีก่อนที่โจรจะไปถึง
‪- ใช่ไหมครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪ฉันออกไปทางประตูหลัง
‪ทำไมออกทางประตูหลังล่ะ
‪บางครั้งฉันก็ออกทางนั้นเวลาที่ต้องไปทางนั้น
‪แปลว่าคุณกับโจรออกจากธนาคารเดียวกัน
‪แล้วเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์เดียวกัน
‪ห่างกันแค่ไม่กี่นาที
‪ใช่ค่ะ ทำไมเหรอ
‪มันเป็นความบังเอิญที่แปลกน่ะ
‪ทำไมหมอไม่จ่ายยาเพิ่มล่ะคะ
‪ซาราห์ ยานอนหลับไม่ช่วยอะไรหรอก
‪ทางเดียวที่จะช่วยให้คุณหยุดวิตกกังวลได้
‪คือคุณต้องไปบำบัดหรือเลิกทำงานแบบที่คุณทำอยู่
‪ถ้านั่นคือที่ที่ทำให้คุณเกิดอาการแพนิก
‪ฉันต้องไปหาหมออื่นแล้วละ
‪ขอบคุณนะ สวัสดี
‪เปลี่ยนวิถีชีวิต…
‪(ยาร์นกาตัน 1 ‪เข้าชมวันที่ 30 ธันวาคม)
‪พระเจ้าช่วย
‪(เติบโตที่ยาร์นกาตัน 1)
‪ยาร์นกาตัน 1
‪ไม่!
‪สวัสดีค่ะ
‪มาคนเดียวเหรอคะ
‪ใช่ค่ะ
‪มันเป็นอะพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่สำหรับหนึ่งคนค่ะ
‪หวัดดีค่ะ คุณเป็นนายหน้าขายบ้านรึเปล่าคะ
‪- ฉันดูเหมือนนายหน้าเหรอ ‪- คุณต้องใส่ถุงคลุมรองเท้าเวลาดูบ้านนะ
‪- ฉันต้องออกไป ‪- นั่นเป็นการทัวร์แบบรวดเร็ว
‪ฉันต้องออกไป
‪คุณรู้จักตัวประกันคนไหนบ้างรึเปล่าครับ
‪อะไรเนี่ย ไม่ จะรู้จักได้ไง ‪และฉันก็ตอบคำถามนั้นไปแล้วด้วยนะ
‪ทำไมคุณถึงไปดูบ้านล่ะครับ
‪- นี่เป็นคำถามใหม่ที่ฉลาดแล้วใช่ไหม ‪- ช่วยตอบคำถามด้วยครับ
‪อืม ทำไมคุณถึงไปดูบ้านล่ะ
‪- ผมไม่รู้ ผมเป็นคนถามนะ ‪- คุณไม่รู้เหรอ คนเราไปดูบ้าน
‪- ก็เพื่อที่จะซื้อบ้านน่ะสิ ‪- รู้อะไรไหม
‪ผมรู้สึกว่าคุณไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด
‪รู้สึกเหมือนคุณกำลังปกป้องโจรอยู่
‪คุณบอกรายละเอียดที่ถูกต้องของโจรไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ฉันตอบทุกคำถามแล้ว
‪- เขาใส่ชุดดำกับหมวกไอ้โม่ง ‪- คุณพูดแบบนั้นไปแล้ว
‪- ฉันจะพูดอะไรได้อีก ‪- รูปร่างของเขา คุณต้องจำอะไรได้บ้างสิ
‪สำนักงานใหญ่โทรมา ฉันต้องรับสายนี้จริงๆ
‪- ดีครับ ผมว่าเราคุยกันเสร็จแล้วละ ‪- เสียงพูดของเขา มีสำเนียงรึเปล่า
‪ฉันไม่ได้ยินเขาพูด ฉันไม่รู้
‪รอสักครู่ได้ไหมคะ ขอบคุณค่ะ
‪ฉันพูดทุกอย่างที่จำได้ไปแล้ว ฉันต้องรับสายนี้
‪- ซาราห์พูดค่ะ ‪- ขอบคุณมากครับ
‪ขอบคุณที่รอสายนะคะ
‪- พวกเขาไปแล้ว ‪- ขอบคุณนะ
‪ทำบ้าอะไรน่ะ หมอบลง
‪- หวัดดี ‪- ห้องน้ำไม่ว่างค่ะ
‪ผมถอดหัวไม่ได้ มันติด
‪ผมแวะมาดูว่าในนี้มีกรรไกรไหม
‪- ไม่นะ! ‪- ซิปมันติดได้ไงก็ไม่รู้
‪ช่วยดึง…
‪- มันจะยากแค่ไหนเชียว ‪- คุณต้องช่วยผม
‪ขอบคุณมาก
‪ฉันต้องลองวิธีอื่น
‪- เป็นไงบ้าง ‪- กำลังดูอยู่
‪- ใครคือซาราห์เหรอ ‪- อะไรนะ
‪ในจดหมายเขียนว่าซาราห์
‪- หันไป ‪- โอเค
‪ผมหายใจไม่ออก ‪อยู่ในนี้รู้สึกเหมือนเป็นกระต่ายต้มเลย
‪ดึงมันออกไปเลย
‪- เรียบร้อย ‪- ขอบคุณมากครับ
‪คุณทำได้ยังไง
‪ฉันก็แค่…
‪ใช้ครีมทามือ
‪ใช้ได้กับของแทบทุกอย่าง
‪- ครีมทามือเหรอ ‪- ใช่
‪- ผมจะจำเอาไว้ ขอบคุณมาก ‪- ค่ะ
‪พวกเราเจอเรื่องโคตรแย่เลยเนอะ
‪ใช่ แย่มาก
‪- คุณเป็นนายหน้าขายบ้านเหรอ ‪- เปล่า ไม่ได้เป็น
‪คุณดูไม่เหมือนคนที่จะซื้อบ้านเลย
‪คุณเป็นช่างประปาเหรอ คุณมีออร่าช่างประปานะ
‪ซ่อมท่อประปาอยู่เหรอ
‪ฉันอยากอยู่คนเดียว คุณช่วย…
‪- ครีมทามือ ‪- ใช่ ครีมทามือ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ค่ะ
‪หวัดดี
‪ฉันเข้ามาในนี้เพื่ออยู่คนเดียว
‪- ไม่ได้ยินรึไง ‪- ผมไม่อยากอยู่ข้างนอกนี่นา
‪ผมกลัวโรเกร์จะซ้อมผมอีก
‪- นี่ ‪- อะไร
‪ผมเป็นนักแสดงจริงๆ นะ
‪ไม่ใช่นักแสดงสดแบบนี้ นี่ผมทำเป็นอาชีพเสริม
‪ฉันว่าคุณเป็นตัวป่วนการดูบ้านมากกว่า
‪ผมก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นหรอก ‪แต่ช่วงนี้คนในวงการศิลปะหากินลำบากน่ะ
‪แล้วช่วงนี้คนที่พยายาม ‪จะขายอะพาร์ตเมนต์ไม่ลำบากเหรอ
‪คุณสงสารคนที่พยายามจะขายบ้านด้วยเหรอ
‪คนอย่างคุณที่ทำ "อาชีพเสริม" ของคุณ ‪หรืออะไรก็ตามที่คุณเรียก
‪กำลังปั่นป่วนระบบเศรษฐกิจอยู่นะ
‪ราคาทรัพย์สินมันแพงมาก
‪ผมกำลังพยายาม ‪ทำให้ราคาเป็นมาตรฐานต่างหาก
‪ทหารเสือจอมหื่น ‪ผู้ทำให้ราคาเป็นมาตรฐานงั้นเหรอ
‪นั่นแหละผม
‪โอเค
‪- ฟังนะ… ‪- คือ…
‪การซื้ออะพาร์ตเมนต์ ‪เป็นการลงทุนที่ใหญ่ที่สุดสำหรับคนเรา
‪พวกเขาต้องการราคาที่ดีที่สุด
‪แล้วคนขายไม่อยากได้ราคาที่ดีที่สุดเหรอ
‪- ก็… ‪- ใช่ ใช่เลย
‪ให้ตายสิ
‪- แล้วซาราห์ทำอะไร ‪- อะไรนะ
‪- ซาราห์ทำงานอะไร ‪- ให้ตายสิ ฉันทำงานธนาคาร
‪ฉันเป็นผู้จัดการธนาคาร
‪อะไร
‪เงียบนะ อะไร
‪ถ้าจะมีใครปั่นป่วนระบบเศรษฐกิจอยู่ ‪ก็คุณนั่นแหละ
‪- ป่วนยังไงรู้ไหม ‪- ยังไง
‪ธนาคารปล่อยกู้ แล้วคนก็เป็นหนี้
‪พวกเขาไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่าบ้าน ‪ค่าผ่อนบ้าน ดอกเบี้ย หรืออะไรก็ตาม
‪- ธนาคารได้กำไรทั้งหมด ‪- การโทษธนาคารมันก็ง่ายนะ
‪- ก็มันเป็นความผิดของธนาคาร ‪- ฉันไม่ได้บังคับให้ใครมากู้เงินซะหน่อย
‪ในช่วงวิกฤตการเงิน ‪ธนาคารก็ยึดอะพาร์ตเมนต์ทุกที่
‪เพราะคนไม่มีปัญญาจ่ายดอกเบี้ยแพงๆ
‪พวกเขาสูญเสียทุกอย่าง ทั้งบ้าน ทั้งงาน
‪แล้วทุกอย่างก็พังยับเยิน
‪คุณจะบอกว่าเป็นความผิดของฉันเหรอ
‪ที่ชีวิตคนพังยับเยิน
‪คุณจะโทษผู้กู้ไม่ได้หรอกนะ
‪ใช่ ฉันผิดเอง เป็นความผิดของฉันเอง
‪คุณไม่รู้หรอกว่ากำลังพูดอะไรอยู่
‪บ้าเอ๊ย
‪คนชื่อยูเลียโทรมาขอนัดค่ะ
‪- ยูเลียเหรอ ‪- เธอบอกว่ารู้จักคุณ
‪ยูเลียกับโร เป็นสามีภรรยากัน ‪พวกเขาอยากเจอคุณและคุยเรื่องเงินกู้
‪ไม่ ฉันเจอพวกเขาไม่ได้จริงๆ ‪บอกพวกเขาว่าฉันไม่มีเวลา
‪หมายเลข 145 ค่ะ
‪ครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪เอาเช็คมาขึ้นเงินครับ
‪เราคิดค่าธรรมเนียม 50 โครนานะคะ
‪- อะไรนะครับ ‪- เราคิดค่าธรรมเนียม 50 โครนาค่ะ
‪อะไรวะเนี่ย ผมต้องเสียเงิน 50 โครนาเหรอ
‪- ให้ฉันโอนเข้าบัญชีคุณไหมคะ ‪- ก็คงงั้น ไม่งั้นคุณจะทำยังไงล่ะ
‪- ขอดูบัตรประชาชนหน่อยค่ะ ‪- ไม่มีปัญหา
‪แย่จัง คุณรับบัตรช้าเกินไป ‪คิดค่าความช้า 50 โครนา
‪- หนึ่งร้อยแล้ว ‪- คุณอยากได้เงินไหมเนี่ย
‪อย่างน้อยก็น่าจะโบกมือตอบหน่อยนะ
‪ผมจ่ายเงินให้บริษัทคุณตั้ง 50 โครนาแน่ะ
‪ผมควรได้รับการโบกมือตอบ
‪- นึกว่าคุณเกลียดธนาคารซะอีก ‪- ผมจำเป็นต้องมา
‪- คุณต้องกู้เงินเหรอ ‪- ผมต้องกู้เงินตลอดแหละ
‪ผมเป็นคนทำงานศิลปะที่ยากจน ‪แต่คุณไม่ให้เงินผมเลย
‪จริงด้วย เชิญนั่งเลยค่ะ
‪ผมอยากขอโทษ
‪ที่ผมพูดเรื่องธนาคาร ‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะโจมตีเป็นการส่วนตัว
‪มันไม่เกี่ยวกับคุณเลย
‪โอเค แต่ในทางกลับกัน สิ่งที่ฉันพูด
‪ฉันหมายถึงคุณเต็มๆ เลย ‪ฉันหมายความอย่างนั้นจริงๆ
‪คุณมีทฤษฎีเยอะมาก ‪เกี่ยวกับตลาดและการปั่นป่วน
‪และมันตลกมาก
‪- สิ่งที่คุณเชื่อมันไร้สาระ ‪- แล้วคุณเชื่อเรื่องอะไรเหรอ
‪ความรัก
‪โอเค
‪ไม่มีใครไปดูบ้านได้เป็นร้อยๆ ครั้ง
‪โดยไม่รู้ว่าโลกนี้มีความรัก ‪มากกว่าความเกลียดชังหรอก
‪อ้างอิงจากอะไรเนี่ย
‪อะพาร์ตเมนต์ทุกแห่งที่ไม่ได้ขาย
‪คนส่วนใหญ่อยากอยู่ด้วยกันต่อไป
‪ไปกินพิซซ่ากันไหม
‪ไม่เอา ผมอยากกินซูชิ
‪ซูชิ…
‪อาหารแมวชัดๆ
‪ที่จริงมันอันตรายนะ
‪ไม่ มันเหมือนยาเมื่อเทียบกับ ‪แป้งครึ่งกิโลต่างหาก และ…
‪- นึกแล้วเชียว ‪- อะไร
‪อ้อ
‪หวัดดีครับ
‪นี่ไง พวกคุณอยู่ที่นี่ด้วยกัน
‪- ใช่ค่ะ พวกเราอยู่ที่นี่ ‪- ใช่
‪- มีปัญหาเหรอ ‪- ใช่
‪การโกหกในการให้ปากคำ ‪กับตำรวจก็มีปัญหานิดหน่อย
‪เหมือนที่คุณทำลงไปน่ะ ซาราห์
‪คุณบอกว่าไม่รู้จักตัวประกันเลยสักคน
‪ที่จริงนี่เป็นการเดตน่ะครับ
‪เราไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่โดนจับเป็นตัวประกัน
‪และผมเพิ่งชวนซาราห์ไปกินมื้อเที่ยง
‪มันผิดด้วยเหรอครับ
‪สรุปว่าคุณมาเดตกัน งั้นเหรอซาราห์
‪เดี๋ยวนี้คุณใช้กลยุทธ์ที่ดุดันมากเลยนะ
‪ผมก็แค่ทำงานของผม
‪คุณจะอ้างเรื่องงานของคุณ ‪ตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ
‪ใช่ไหม ซาราห์
‪กล้าพูดเนอะ
‪ผมจะอ้างอะไรได้อีกล่ะ ‪ก็ผมแค่ทำงานของผมจริงๆ
‪คุณเลือกอาชีพได้นะ ไม่ใช่มีอะไรก็อ้างเรื่องงาน
‪หรือว่ามันเป็นกรรมพันธุ์กันแน่
‪- กรรมพันธุ์เหรอ ‪- คุณมาเป็นตำรวจเพราะเป็นลูกตำรวจรึเปล่า
‪คุณได้งานจากป๊ะป๋าตำรวจที่อยู่ข้างนอกนั่นรึเปล่า
‪ตลกดีนะ เยี่ยมเลย
‪- เมื่อเช้าเขาก็มาที่นี่ ‪- อะไรนะ
‪เขามาสอบปากคำฉันและถามคำถามเยอะมาก
‪เหรอ แล้วคุณตอบว่าไง
‪ฉันต้องการอากาศบริสุทธิ์
‪ฉันต้องเปิดหน้าต่าง
‪- หมอบลง ‪- ทำตามที่โรเกร์บอก หมอบลง
‪ฉันต้องออกไป
‪บ้าเอ๊ย หมอบลงๆ!
‪อย่ายิงนะ เราหมอบลงบนพื้นแล้ว
‪ทำบ้าอะไรของคุณ คุณเกือบทำเมียฉันตายแล้วนะ
‪ฉันคิดว่าเราไม่เป็นไรกันนะ
‪ขอโทษนะ แต่คุณต้องการอะไรเหรอ
‪เราแค่อยากออกไปจากที่นี่
‪นี่ยิม ยูฮันสอนพูด ทุกคนปลอดภัยไหม
‪ผมอยากรู้ว่าทุกคนปลอดภัยดีไหม
‪ถ้าทุกคนปลอดภัย ช่วยส่งสัญญาณแจ้งเราด้วย
‪โทษที
‪เราจะอยู่เฉยๆ
‪ถ้าไม่คิดจะฆ่าฉันตอนนี้ ฉันอยากออกไป
‪จะขังเราไว้ในนี้ทำไม อยากได้อะไรก็บอกมาสิ
‪ไม่!
‪ทุกคนหมอบลง! หมอบลง!
‪เราหมอบลงบนพื้นแล้ว
‪เราหมอบลงบนพื้น ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ทุกคนอยู่บนพื้นแล้ว
‪ใจเย็นๆ!
‪บ้าเอ๊ย
‪นี่
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‪ถ้าจะจับตัวประกัน ก็ต้องมีข้อเรียกร้องสิ
‪เขาไม่เรียกร้องอะไรเลย ‪เขาเป็นโจรจับตัวประกันมือสมัครเล่นชัดๆ
‪ผมเห็นด้วย โรเกร์
‪ถ้าต้องให้คะแนน ‪ความพยายามของเขาทางเน็ตหลังจากนี้
‪ผมจะให้ติดลบเลย จะให้อีโมจิหน้าบึ้งเลย
‪คว่ำนิ้วโป้งลงให้กับเหตุการณ์ทั้งหมดเลย
‪หุบปากซะ ไอ้กระต่ายเวรตะไล
‪หุบปากซะ
‪ผมจะเลี้ยงข้าวคุณ ‪แต่ผมอยากเป็นคนเลือกเรื่องที่เราจะคุยกัน
‪- ได้สิ ‪- เราคุยกันให้ลึกกว่านี้ได้นะ
‪ผมจะถามคำถามยากๆ
‪- ได้ ตราบใดที่คุณเลี้ยงข้าวฉัน ‪- ได้เลย
‪ขอยืมเงินหน่อยได้ไหม
‪บางครั้งคุณก็ต้องทำสิ่งที่ขัดกับ ‪เข็มทิศในใจคุณเพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของงาน
‪รู้ใช่ไหมว่าคุณกำลังพูดถึงตัวเอง
‪มีผู้ชายคนหนึ่งฆ่าตัวตาย ‪หลังจากที่ฉันไม่อนุมัติเงินกู้ให้เขา
‪อะไรนะ
‪เขามาหาฉันช่วงวิกฤตการเงิน
‪ตั้งแต่นั้นมาฉันก็หมกมุ่น ‪กับการค้นหาทุกอย่างเกี่ยวกับเขา
‪ฉันอยากรู้ว่าเขาโตมาจากไหน เขาเป็นใคร…
‪ฉันมีสมุดบันทึกที่เอาไว้จดสิ่งที่ฉันเจอ
‪แล้วฉันก็เห็นโฆษณาในหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับ…
‪การเข้าชมบ้าน ‪และฉันเห็นว่ามันเป็นที่อยู่เดียวกับ
‪ที่เขาโตมา ฉันเลยไปที่นั่น
‪ฉันเห็นรูปบนโต๊ะในห้องที่เขาอยู่ตอนเด็กๆ
‪ฉันเห็นรูปเขา
‪ขอโทษนะ ฉันเล่าให้คุณฟังทำไมก็ไม่รู้
‪ฉันไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลย
‪คุณเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังคนแรกเหรอ
‪กระต่ายจอมหื่น
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪รู้สึกดีอย่างคาดไม่ถึงเลย
‪จริงๆ นะ
‪นี่ ซาราห์
‪ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้น ‪แต่คุณต้องพยายามก้าวต่อไปนะ
‪พยายามทำให้ดีขึ้น พยายามอีกครั้ง ‪ก็จะมีโอกาสที่จะทำให้มันถูกต้องได้
‪พูดซะง่ายเชียว มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
‪ใครบอกว่ามันจะง่ายล่ะ
‪หวัดดี ช่วยนัดยูเลียเข้ามาคุยกันพรุ่งนี้หน่อยสิ
‪ผู้หญิงที่ติดต่อฉันมาก่อนหน้านี้น่ะ
‪บอกให้เธอพาโรไปด้วยนะ
‪- แกรู้มาก่อนรึเปล่าเนี่ย ‪- ไม่รู้ครับ แต่มันเจ๋งไปเลย
‪- ไง ‪- ไงคะ
‪- ยิล ‪- ไง
‪ดีใจจังที่ได้เจอลูก
‪เห็นไหม
‪- ไง น้องชาย ‪- ไง พี่สาว
‪- อยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว ‪- ไม่นานหรอกค่ะ ไม่เป็นไร
‪ลูกคง… นั่นของของลูกเหรอ
‪เข้าบ้านเถอะ อย่ายืนหนาวข้างนอกกันเลย
‪โธ่ บ้าเอ๊ย
‪นายนอนกับเซซีเลียรึยังเนี่ย
‪- ไม่ ฉันไม่เคยทำแบบนั้น ‪- ทำไมล่ะ เธอน่ารักออก
‪- เราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ‪- นายเป็นมากกว่านั้นได้นะ
‪- ฉันคิดว่า… ‪- ยิล
‪เรานึกว่าเธอจะมาช่วงปีใหม่ซะอีก
‪ฉันรู้ แต่ก็มาไม่ได้น่ะ
‪อืม
‪ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪ฉันติดเงินเพื่อนคนนึงและต้องคืนเงินให้เขา
‪ไม่งั้นฉันจะต้องเสียอะพาร์ตเมนต์ไป ‪มันเป็นเรื่องด่วนน่ะ
‪ฉันก็ว่าจะโทรมาบอกนะ แต่มือถือฉันแบตหมด
‪อืม นี่
‪รู้ไหมว่าพ่อคิดอะไรอยู่ ‪ทำไมลูกไม่ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านล่ะ
‪ลูกไปทำอะไรอยู่ที่นั่น ‪อยู่ที่นั่นไม่มีประโยชน์อะไรเลย
‪- แต่พ่อคะ อยู่ที่นี่หนูจะทำอะไร ‪- ก็อยู่กับพวกเราไง
‪หนูไม่ค่อยแน่ใจนะ แน่ใจเหรอว่าอยากให้อยู่ด้วย
‪จะให้เรานอนห้องเดียวกันเหรอ
‪- เราจะเอาของมาจากห้องทำงาน ‪- แต่นั่นมันห้องทำงานของเรานะ
‪- การหางานทำก็คงไม่… ‪- ยิลจะหางานแบบไหนที่นี่เหรอ
‪- อะไร ฉันมีปัญญาหางานนะ ‪- งานส่วนใหญ่ต้องมีวุฒิการศึกษา
‪- มันไม่ง่ายขนาดนั้น ‪- อ่อ ขอบใจนะ
‪อย่าทำลายบรรยากาศเลยนะ
‪มาดื่มฉลองที่ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันดีกว่า
‪- และดื่มให้แม่ด้วย ‪- ค่ะ
‪ดื่ม
‪ยัคเพิ่งบอกหนูว่าเขานอนกับซิสซี่ที่ทำงาน
‪- จริงๆ นะ ‪- หยุดเลย
‪ลืมซิสซี่ไปซะ เย็นนี้ทำอะไรกินเหรอ
‪- ไก่ย่างอัลมอนด์ ‪- ไม่นะ
‪เมนูเดิมๆ
‪เหมือนเดิม
‪ไงคะ มาคนเดียวเหรอ โรล่ะ
‪เธอไม่อยู่ทั้งคืนเลย ‪และเธอรู้ว่าเรานัดเจอกันที่นี่วันนี้
‪ฉันพยายามโทรหาแล้วแต่เธอไม่ยอมรับสาย
‪ค่ะ งั้น…
‪เข้าไปข้างในกันดีกว่า
‪คุณรู้จักอะพาร์ตเมนต์ ‪ที่อยู่ติดกับห้องที่เราไปดูกันไหม
‪ห้องนั้นก็ขายเหมือนกันและถูกกว่าเยอะเลย
‪เรามีเงินเก็บไม่มากขนาดนั้น ‪แต่เราจะเอาเงินทั้งหมดไปดาวน์
‪อย่าค่ะ อย่าทำแบบนั้น ‪คุณต้องมีเงินฉุกเฉินเผื่อไว้เสมอ
‪มันสำคัญมากจริงๆ
‪ค่ะ แต่ถ้างั้นเงินก็จะไม่พอ
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ
‪ฉันคิดว่าฉันสามารถเสนอ ‪อัตราดอกเบี้ยให้คุณได้ที่ 1.8%
‪และคุณจะเริ่มจ่ายเงินกู้หลังจากผ่านไปแล้วหนึ่งปี
‪ฉันคิดว่าคุณคงไม่ได้ทำงาน ‪ในช่วงลาคลอดใช่ไหมล่ะ
‪ฟังดูเป็นไงคะ
‪แน่ใจเหรอคะ
‪แน่ใจค่ะ ฉันจะอนุมัติตอนนี้เลย ‪และจะเป็นผู้ค้ำประกันให้คุณด้วย
‪- คุณทำแบบนั้นได้เหรอ ‪- ไม่ได้หรอก
‪แต่ฉันยื่นใบลาออกไปแล้ว ‪เพราะฉะนั้นเซ็นนี่ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ
‪โรต้องเซ็นด้วยนะคะ
‪ได้ค่ะ
‪คุณเอาเอกสารไปได้เลยค่ะ เธอจะได้เซ็น
‪ฉันยื่นใบลาออกแล้ว
‪ทำได้ดีมาก ซาราห์ รู้สึกยังไงบ้าง ‪ที่ได้เป็นอดีตผู้จัดการธนาคาร
‪เยี่ยมเลย รู้สึกดีมากเลยละ
‪แต่…
‪- แต่อะไร ‪- จดหมายฉบับนี้น่ะ
‪- ฉันยังไม่ได้เปิดอ่านเลย ‪- ไม่เอาน่า ซาราห์
‪- ฉันทำไม่ได้ ‪- ฟังนะ
‪คุณจะเปิดจดหมายฉบับนั้น ‪แล้วไม่ต้องค้างคาใจอะไรอีก
‪หรือจะช่างมันและก้าวต่อไปก็ได้
‪แต่คุณจะไม่เปิดมันแล้วตามไปขุดคุ้ย
‪ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร ‪และไปดูบ้านที่เขาเคยอยู่ไม่ได้
‪- ฉันรู้ แต่… ‪- ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่มีวันหลุดพ้นจากเรื่องนี้เลย
‪และมีอีกเรื่องที่คุณต้องทำ
‪อะไรเหรอ
‪มาเจอผมอีก เร็วๆ นี้เลย
‪- เรื่องนี้ผมขอเลยนะ ‪- ฉันก็ว่าดีค่ะ
‪คุณแวะมาตอนนี้เลยก็ได้นะ
‪ผมอยู่ที่ทำงาน แต่ผมอยากแวะไปหาหลังจากนี้
‪- ไงครับ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪อาหารเช้าพร้อมแล้ว ไปปลุกยิลให้หน่อยสิ
‪ได้ครับ
‪ตื่นได้แล้วพี่สาว
‪ยิล พ่อทำอาหารเช้าให้
‪พ่อกำลังทอดทั้งสองด้าน
‪แกจะให้ทอดเหมือนกันไหม
‪ยิลคงอยากกินไข่ต้มมากกว่า
‪ยิล
‪เธอไปแล้ว
‪- ไม่หรอกมั้ง ‪- เธอไม่อยู่แล้วพ่อ
‪- เธอคงไปเดินเล่นตอนเช้าน่ะ ‪- ไม่เอาน่า
‪- กระเป๋าสตางค์พ่ออยู่ไหน ‪- ในกระเป๋าเสื้อโค้ต
‪ยิลเอาไปแล้ว ‪มันไม่อยู่ในนี้ บ้าเอ๊ย นึกแล้วเชียว
‪เมื่อวานแท็บเล็ตวางอยู่ตรงนี้ นี่ก็หายไปแล้ว
‪เราต้องโทรไปอายัตบัตรเดี๋ยวนี้เลย
‪นี่แหละที่ผมพูดอยู่ตลอด พ่อ เราไว้ใจเธอไม่ได้
‪เราต้องแจ้งจับเธอข้อหาลักทรัพย์
‪แกคิดว่าพ่อจะแจ้งความจับลูกสาวตัวเองเหรอ
‪งั้นผมแจ้งเอง
‪พ่อจะบอกว่าพ่อเอาของพวกนั้นให้ยิลเอง
‪งั้นก็… เยี่ยมเลย
‪พ่อก็เป็นแบบนี้แหละ
‪มัน…
‪ขอโทษที่รบกวนนะคะ
‪ยัค ยูเลียอยากคุยกับคุณ
‪เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า เกี่ยวกับการปล้นรึเปล่า
‪โรน่ะค่ะ เธอไปแล้ว เธอหายตัวไป
‪- เมื่อคืนเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน ‪- โอ้
‪ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล