SERIAL NETFLIX
Mówiła pani, że wyszła z banku na chwilę przed pojawieniem się złodzieja.
- Zgadza się? - Tak.
- Wyszłam tylnymi drzwiami. - Dlaczego?
Czasem tak robię, gdy tamtędy idę.
Więc pani i rabuś wychodzą z jednego banku i wchodzą do tego samego mieszkania?
- W odstępie tylko kilku minut. - Tak. Czemu pan pyta?
To dziwny zbieg okoliczności.
Czemu nie może pan przepisać więcej?
Pani Zarah, tabletki nasenne nie pomogą.
Jedyny sposób, by pozbyć się niepokoju,
to terapia lub zmiana wykonywanej pracy,
skoro to tam dostaje pani ataków paniki.
Znajdę innego lekarza.
Dziękuję. Do widzenia.
Zmiana stylu życia…
JÄRNGATAN 1 DZIEŃ OTWARTY 30 GRUDNIA
O mój Boże.
MIESZKAŁ NA JÄRNGATAN 1
Järngatan 1.
Nie!
NIESPOKOJNI LUDZIE
Jest pani sama?
Tak, zgadza się.
To duże mieszkanie jak dla jednej osoby.
Dzień dobry. Pani jest agentką?
A wyglądam?
Trzeba mieć ochraniacze, by oglądać mieszkanie.
- Muszę wyjść. - I to jest szybki obchód.
Znała pani któregoś z zakładników?
Co? Nie, na pewno. Już odpowiedziałam na to pytanie.
Po co oglądała pani mieszkanie?
- To jakieś nowe, podstępne pytanie? - Proszę odpowiedzieć.
A po co się ogląda mieszkania?
- Nie wiem. Zadałem pytanie. - Nie wie pan? By zobaczyć, jak wygląda.
Jako potencjalny nabywca.
Wie pani co? Mam wrażenie, że nie mówi mi pani całej prawdy.
Jakby chroniła pani złodzieja.
Nawet nie potrafi pani go dobrze opisać.
Odpowiedziałam na wszystko.
- Był ubrany na czarno i miał kominiarkę. - Już to pani mówiła.
- Co mogę dodać? - Budowa ciała. Musiała coś pani widzieć.
Przepraszam, to z centrali. Naprawdę muszę odebrać.
- Dobrze. Chyba skończyliśmy. - Jego głos, miał jakiś akcent?
Nie słyszałam, jak mówi. Nie wiem.
Zaczekają panowie? Dziękuję.
To wszystko, co pamiętam. Muszę odebrać.
- Zarah przy telefonie. - Dziękujemy.
Dziękuję za cierpliwość.
- Wyszli. - Dzięki.
Co robisz, do cholery, na ziemię.
- Cześć. - Zajęte.
Nie mogę zdjąć głowy. Zamek się zaciął.
Zastanawiałem się, czy są tu nożyczki.
- Nie! - Zamek się zaciął.
Pociągnij…
- Chyba nie jest tak źle? - Musisz mi pomóc.
Bardzo dziękuję.
Spróbujemy inaczej.
- Jak idzie? - Szukam.
- Kim jest Zarah? - Co?
Na liście napisano „Zarah”.
- Obróć się. - OK.
Nie mogę oddychać. Czuję się tu jak ugotowany królik.
Pociągnij cholerstwo.
- Już. - Dziękuję.
Jak na to wpadłaś?
Po prostu…
Krem do rąk.
Często się przydaje.
- Krem do rąk? - Tak.
- Zapamiętam. Dzięki. - OK.
- To się władowaliśmy w tarapaty. - To prawda. To chore.
- Ty jesteś agentką? - Nie, nie jestem.
Nie wyglądasz na potencjalnego kupca.
Jesteś hydraulikiem? Otacza cię aura hydraulika.
Stare rury do wymiany?
Chcę być sama, możesz…
- Krem do rąk. - Tak, krem do rąk.
- Dziękuję. - Jasne.
Przyszłam tu, by być sama.
- Słyszałeś mnie? - Nie chcę tam siedzieć.
Boję się, że Roger znów mnie uderzy.
- Hej. - Tak?
Tak naprawdę jestem aktorem.
Nie jestem artystą performerem. Dorabiam tak na boku.
Ja bym cię nazwała sabotażystą.
Nie chcę się tym zajmować, ale dla artystów to trudne czasy.
A dla sprzedających mieszkania są łatwe?
Współczujesz sprzedającym swoje domy?
Tacy jak ty, robiący przekręty na boku, czy jak to nazywasz,
manipulują całym rynkiem.
Ceny nieruchomości są obłędne.
Powiedziałbym raczej, że próbuję je unormować.
Unormować, napalony muszkieterze?
To ja.
Dobra.
Słuchaj…
To największa inwestycja w życiu.
Ludzie chcą najlepszą cenę.
A sprzedający nie?
- No… - Właśnie.
Boże.
- Więc co robi Zarah? - Co?
- Czym się zajmuje Zarah? - Proszę. Pracuję dla banku.
Jestem dyrektorem.
Słucham?
O co chodzi?
Jeśli ktoś manipuluje rynkiem, to właśnie ty.
- Mam ci powiedzieć jak? - Tak.
Pożyczacie pieniądze, a ludzie się zadłużają.
Nie stać ich na czynsz, kredyt hipoteczny, odsetki.
- Zysk czerpie tylko bank. - Łatwo obwiniać banki.
- To wina banków. - Nikogo nie zmuszam do pożyczania.
W czasie kryzysu bank przejął wszystkie mieszkania,
bo ludzi nie było stać na wysokie odsetki.
Stracili wszystko. Domy, prace.
A potem wszystko runęło.
Mówisz, że to moja wina?
Mówisz, że to przeze mnie ludziom życie wali się na głowę?
To nie wina pożyczających.
Tak, to moja wina. Moja cholerna wina.
Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
Cholera.
Dzwoniła Julia, żeby umówić się na wizytę.
- Julia? - Mówiła, że cię zna.
Julia i Ro. Para. Chcą porozmawiać o kredycie.
Nie, nie mogę. Powiedz im, że nie mam czasu.
Sto czterdzieści pięć.
Tak. Dzień dobry.
Ja w sprawie zapłaty.
Wypłata środków kosztuje 50 koron.
- Słucham? - Wypłata środków kosztuje 50 koron.
Co, do cholery? Stracę 50 koron?
- Przelać na pana konto? - A co innego?
- Mogę zobaczyć dowód? - Żaden problem.
O nie. Nie zdążyła pani wziąć. To kosztuje 50 koron.
- Sto. - Chce pan pieniądze czy nie?
Mogłabyś choć odmachać.
Zapłaciłem twojemu bankowi 50 koron.
Należy mi się za to machnięcie.
- Ponoć nienawidzisz banków. - Musiałem przyjść.
- Chciałeś pożyczyć pieniądze? - Zawsze chcę pożyczyć.
Jestem artystą bez grosza, ale nic od was nie dostanę.
Proszę, siadaj.
Chciałem przeprosić.
Za to, co powiedziałem o bankach. To nie miał być atak personalny.
Nie chodziło o ciebie.
Tak. Z kolei to, co ja powiedziałam,
było skierowane do ciebie, naprawdę tak myślę.
Masz wiele teorii na temat rynku i manipulacji,
to niedorzeczne.
- Wierzysz w jakieś bzdury. - A ty, w co wierzysz?
Miłość.
Dobrze.
W setkach ofert mieszkań nie można nie dostrzec,
że na świecie jest więcej miłości niż nienawiści.
Co ci pozwala tak myśleć?
Wszystkie mieszkania, które nie są na sprzedaż.
Większość ludzi chce dalej mieszkać razem.
Weźmiemy pizzę?
Nie, mam ochotę na sushi.
Sushi.
Kocie żarcie.
To szkodliwe.
Nie, to lekarstwo w porównaniu z półkilowym ciastem i…
- Wiedziałem. - Co?
Rozumiem.
Dzień dobry.
Tutaj państwo są. Razem.
- Tak, tu jesteśmy. - Tak.
- To jakiś problem? - Tak.
Kłamanie podczas przesłuchania to problem.
A to właśnie pani robiła, Zarah.
Mówiła pani, że nie zna żadnego z zakładników.
W zasadzie to randka.
Nie widzieliśmy się od akcji z zakładnikami
i właśnie zaprosiłem Zarah na lunch.
Czy to przestępstwo?
Więc to randka. To prawda, Zarah?
Stosuje pan bardzo brawurową taktykę.
Wykonuję tylko swoją pracę.
Nie można wszystkiego zrzucać na pracę.
Prawda, Zarah?
I ty to mówisz?
A na co miałbym to zrzucać? Wykonuję tylko swoją pracę.
Zawód można wybrać, nie trzeba wszystkiego na to zwalać.
A może to dziedziczne?
- Dziedziczne? - Jest pan w policji z sukcesji?
Odziedziczył pan pracę po tacie policjancie?
Zabawne. Naprawdę.
- Był tu dziś rano. - Co?
Przesłuchiwał mnie i zadawał mnóstwo pytań.
Tak. I co powiedziałaś?
Muszę zaczerpnąć tchu.
Muszę otworzyć okno.
- Na ziemię. - Rób, co Roger każe. Na ziemię.
Muszę wyjść.
Muszę wyjść!
Szlag! Na ziemię!
Nie strzelaj, leżymy na podłodze.
Co ty robisz, do cholery? Prawie zabiłeś moją żonę.
Chyba nic nam nie jest.
Przepraszam,
czego chcesz?
Chcemy tylko wyjść.
Halo, mówi Jim Johansson. Czy nikomu nic nie jest?
Proszę potwierdzić, że nikomu nic się nie stało.
Możecie dać jakiś znak, że tak jest?
Przepraszam.
Nie ruszamy się.
Jeśli nie zamierzasz mnie teraz zabić, to chcę stąd wyjść.
Dlaczego nas tu trzymasz? Powiedz, czego chcesz.
Nie!
Wszyscy na ziemię! Na ziemię!
Leżymy.
Leżymy. Wszystko w porządku.
Wszyscy leżą na podłodze.
Spokojnie!
Ożeż.
Halo?
Wszyscy cali?
Co to ma być?
Porywa się zakładników i czegoś żąda.
Nie miał żadnych żądań. To porywacz-amator.
Zgadzam się, Roger.
Gdyby przyszło nam oceniać jego wysiłki w Internecie,
to ode mnie dostanie negatywa z emotikonką bez wyrazu.
Wielki kciuk w dół za całą sytuację.
Zamknij się, królicza mendo.
Zamknij się.
Stawiam lunch, ale wybieram temat rozmowy.
- Jasne. - Odbylibyśmy rzeczową rozmowę.
Zadawałbym dziwne pytania i tak dalej.
- Dobrze, o ile ty płacisz. - Jasne.
Pożyczysz mi pieniądze?
Czasami praca wymaga działania wbrew swojemu wewnętrznemu kompasowi.
Teraz mówisz o sobie, prawda?
Mężczyzna popełnił samobójstwo, po tym jak odmówiłam mu pożyczki.
Co?
Przyszedł do mnie, kiedy panował kryzys.
Od tamtej pory mam obsesję, próbuję dowiedzieć się o nim wszystkiego.
Chciałam wiedzieć, gdzie dorastał, kim był…
Mam notatnik, w którym zapisuję, czego się dowiedziałam.
Znalazłam w gazecie ogłoszenie
o dniu otwartym i zobaczyłam, że to ten adres,
pod którym dorastał, więc tam poszłam.
Znalazłam zdjęcie na biurku w pokoju dla dziecka.
Jego zdjęcie.
Przepraszam, nie wiem, czemu ci to mówię.
Nigdy tego nikomu nie mówiłam.
Mnie pierwszemu to mówisz?
Napalony królik.
Jakie to uczucie?
Niespodziewanie dobre.
Naprawdę.
Zarah.
Bez względu na to, co się stało, musisz iść dalej.
Postarać się. Spróbować to naprawić.
Mówisz, jakby to było łatwe. Nie jest.
Kto mówił, że będzie łatwo?
Zaplanujesz na jutro spotkanie z Julią?
Kontaktowała się ze mną wcześniej.
Powiedz, żeby przyszła z Ro.
- Wiedziałeś? - Nie, ale to oczywiste.
Cześć.
- Jill. - Cześć.
Dobrze cię widzieć.
- Widziałeś? - Cześć, siostra.
- Długo tu stoisz? - Nie tak długo. W porządku.
Musisz być… To twoje rzeczy?
Wejdź. Nie stójmy na mrozie.
Cholera.
Spałeś już z Cecilią?
- Nie, nie spałem. - Czemu nie? Jest ładna.
- Jesteśmy znajomymi z pracy. - Możecie być kimś więcej.
- Wydaje mi się… - Jill.
Myśleliśmy, że przyjedziesz na Nowy Rok.
Wiem. Nie wyszło.
Nie.
Dlaczego? Czy coś się stało?
Nie, byłam winna pieniądze przyjacielowi i musiałam je oddać.
Inaczej straciłabym mieszkanie, więc to był nagły wypadek.
Miałam nawet zadzwonić, ale telefon mi się rozładował.
Tak.
Wiesz, co sobie pomyślałem? Może wprowadzisz się z powrotem?
Co tam robisz? Bez sensu, żebyś tam siedziała.
- Tato, co miałabym tu robić? - Mieszkać z nami.
No nie wiem. Na pewno byś tego chciał?
Będziemy dzielić pokój?
- Przeniesiemy rzeczy z biura. - Ale to nasze biuro.
- Znalezienie pracy to nie… - Jaką pracę tu znajdzie?
- Co? Znajdę pracę. - Większość wymaga kwalifikacji.
- To nie takie proste. - Dzięki.
Nie psujmy atmosfery.
Wznieśmy toast za to, że wreszcie jesteśmy razem.
- I za mamę. - Tak.
Zdrowie.
Jack mówił mi, że sypia z Cissi w pracy.
- To prawda. - Przestań.
Zapomnij o Cissi. Co na obiad?
- Pieczony kurczak w migdałach. - Jak zwykle.
Czyli jak zwykle.
Cześć, jesteś sama? Gdzie jest Ro?
Nie było jej całą noc, a wiedziała, że mamy dziś spotkanie.
Dzwoniłam do niej, ale nie odbiera.
Dobrze.
Wejdźmy do środka.
Kojarzysz mieszkanie obok tego, które widzieliśmy?
Też jest na sprzedaż i jest dużo tańsze.
Nie mamy tyle oszczędności, ale włożymy wszystko w depozyt.
Nie rób tego. Zawsze trzeba mieć awaryjne środki.
To bardzo ważne.
Tak, ale wtedy nie wystarczy.
Zaczekaj.
Myślałam, by zaproponować wam oprocentowanie 1,8%.
Zaczęlibyście spłacać dopiero po roku.
Domyślam się, że na urlopie macierzyńskim nie będziesz pracować?
Co ty na to?
Jesteś pewna?
Tak, zatwierdzę to teraz i będę waszym żyrantem.
- Możesz to zrobić? - Nie.
Ale złożyłam wypowiedzenie, więc podpisz to, zanim się rozmyślę.
Ro też musi podpisać.
Jasne.
Weź ze sobą dokumenty, może podpisać później.
Złożyłam wypowiedzenie.
Dobra robota. Jakie to uczucie, była dyrektorko?
Świetne. Naprawdę cudowne.
Ale…
- Ale co? - Chodzi o ten list.
- Jeszcze go nie otworzyłam. - No już, Zarah.
- Nie potrafię. - Posłuchaj.
Albo otwórz list i zamknij temat,
albo odpuść i żyj dalej.
Nie możesz go nie otworzyć, a jednocześnie zagłębiać się
w historię tego człowieka i oglądać mieszkanie, w którym dorastał.
- Wiem, ale… - Inaczej od tego nie uciekniesz.
I musisz zrobić coś jeszcze.
Co?
Znowu się ze mną zobaczyć. Niedługo.
- To moje żądanie. - Chętnie.
Możesz wpaść, jeśli chcesz.
Jestem w pracy, ale chętnie wpadnę później.
- Cześć. - Dzień dobry.
Śniadanie gotowe. Obudzisz Jill?
Jasne.
Siostra, czas wstawać.
Jill? Tato zrobił śniadanie.
Smażę z obu stron.
Chcesz tak samo?
Jill może woli na miękko.
Jill?
Wyszła.
- Niemożliwe. - Nie ma jej, tato.
- Pewnie poszła się przejść. - Przestań.
- Gdzie twój portfel? - W kieszeni płaszcza.
Zabrała go. Nie ma go. Cholera, wiedziałem.
Tablet też zniknął.
Musimy zadzwonić i zablokować kartę.
Ciągle powtarzam, tato. Nie możemy jej ufać.
Musimy ją zgłosić za kradzież.
Myślisz, że zgłoszę własną córkę?
Więc ja to zrobię.
Powiem, że to ja jej wszystko dałem.
To… tak.
Taki już jestem.
To…
Przepraszam, że przeszkadzam.
Jack? Julia musi z tobą porozmawiać.
Coś się stało? Chodzi o napad?
To Ro. Zniknęła.
Nie wróciła wczoraj na noc.
Pomożecie mi?
Napisy: Paweł Zatryb