‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- จะไปกินมื้อเที่ยงไหม ‪- ไม่ครับ ผมไม่มีเวลา
‪เราต้องกินก่อนเริ่มสืบสวนนะ
‪วันนี้พ่ออยากกินเนื้อ ที่จริงก็เหมือนเมื่อวานแหละ
‪เดี๋ยวผมค่อยกินทีหลัง ‪ผมอยากไปคุยกับพวกแบร์กวัลล์ก่อน
‪- โรเกร์กับอันนา-เลียนา ‪- นามสกุลแบร์กวัลล์เหรอ
‪ไม่ใช่ปลาทองเหรอ พวกเขาจำอะไรไม่ได้เลย
‪- พวกเขาแทบจะจำกันเองไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪- พ่อไม่ต้องไปก็ได้นะ
‪ปีใหม่เป็นไงบ้าง
‪ก็โอเค
‪ได้บอกน้องสาวนายเรื่องลดค่าตัดผมรึเปล่า
‪พอดีมีเรื่องนิดหน่อย เธอก็เลยมาไม่ได้น่ะ
‪- เธอไม่ได้มาเหรอ ‪- ใช่
‪เหรอ แล้วมีเรื่องอะไรเหรอ
‪ฉันรีบอยู่ เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ มีลู
‪คดีเป็นยังไงบ้าง เจอโจรรึยัง
‪ฉันคุยเรื่องนั้นตอนนี้ไม่ได้ ฉันต้องรีบ แล้วเจอกัน
‪ฉันว่านายต้องไขคดีได้แน่ ‪ฉันบอกคนอื่นแบบนั้นตลอด
‪- พยายามเชื่อใจยัคนะ ‪- สรุปว่าไปหาพวกแบร์กวัลล์ใช่ไหม
‪ครับ ผมเช็กประวัติพวกเขาแล้ว
‪รู้ไหมว่าในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา ‪พวกเขาซื้ออะพาร์ตเมนต์ไปสามห้อง
‪ห้องล่าสุดพวกเขาซื้อมา ‪ในราคาที่ต่ำกว่ามูลค่าตลาด 325,000
‪ผมมีบันทึกการใช้โทรศัพท์ของพวกเขาด้วยนะ
‪อันนา-เลียนา คนที่เป็นภรรยา ‪ไม่ใช่คนซื่อสัตย์ซะทีเดียวหรอก
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่ เธอโกหกอยู่
‪- คุณบอกตำรวจว่าไงตอนอยู่ที่โรงพัก ‪- เลิกพูดเถอะ
‪ทำไมพวกเขาถึงอยากคุยกับเรา
‪ผมไม่รู้ ผมไม่ได้บอกอะไรพวกเขาเลย
‪ผมทำตามที่เราตกลงกันไว้
‪ไง เยี่ยมเลย ดี เข้ามาเลยครับ
‪ขอบคุณครับ
‪จมูกคุณไปโดนอะไรมาครับ
‪ผมโดนชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์ฟาดหน้าน่ะ ปัง
‪- ชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์เหรอ ‪- ใช่ คนาร์เรวิค ของอิเกียน่ะ โต๊ะข้าง
‪ลดราคาเหลือ 99 โครนา ‪ผมเลยตื่นเต้นนิดหน่อย
‪- ไงครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- เป็นสัปดาห์ที่หนักหนานะ ‪- ใช่ ทำนองนั้น
‪ฉันชงกาแฟอยู่ ใกล้เสร็จแล้วละ
‪- ดีเลย ‪- ครับ ผมขอเริ่มจากคุณละกัน
‪ได้ค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪การสอบปากคำอันนา-เลียนา แบร์กวัลล์
‪วันที่ 4 มกราคม 12.06 น.
‪คุณรู้สึกว่าตัวประกันคนไหน ‪รู้จักกับคนร้ายรึเปล่าครับ
‪ไม่นะ ฉันว่าไม่มีหรอก
‪ครับ และคุณก็ไม่รู้จักกับคนร้ายใช่ไหม
‪ไม่รู้จักค่ะ ทำไมฉันต้องรู้จักด้วย
‪คุณรู้จักตัวประกันคนไหนบ้างไหมครับ
‪- รู้จักแค่โรเกร์ค่ะ ‪- แค่โรเกร์นะครับ
‪คิดจะย้ายบ้านเหรอครับ
‪ย้ายบ้านเหรอ เปล่านี่
‪คุณไปดูอะพาร์ตเมนต์แทนคนอื่นรึเปล่าครับ
‪เปล่าครับ เราซ่อมแซมมันน่ะ นั่นคือสิ่งที่เราทำ
‪เราซื้ออะพาร์ตเมนต์มา ผมซ่อมแซมมัน ‪และอันนา-เลียนาออกแบบภายใน
‪แล้วก็ขายเอากำไร
‪ไม่นะ ไม่ บ้าเอ๊ย
‪- ไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอก ‪- ไม่เห็นเหรอว่าเธอท้อง
‪ผู้หญิงท้องน่ะไม่มีเหตุผลเลย ‪เธอจะทำลายทุกอย่าง
‪ตราบใดที่เราทำตามแผน ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย
‪ไม่มีใครทำเรื่องนี้ได้ดีไปกว่าคุณแล้ว
‪เราทำแบบนี้มา 20 ปีแล้ว
‪คุณเก่งที่สุด คุณก็รู้
‪- มันไม่ได้ถูกตกแต่งให้มีสไตล์ ‪- งั้นก็ดีเลย
‪- เชิญค่ะ ‪- สวัสดีครับ ขอบคุณ
‪- คุณเป็นนายหน้าขายบ้านเหรอครับ ‪- ไม่ใช่หรอกค่ะ
‪ฉันมาดูอะพาร์ตเมนต์แทนลูกสาวฉันน่ะ
‪ฉันชื่อเอสเทลค่ะ คนุตสามีฉันกำลังจอดรถอยู่
‪- คุณเป็นใครคะ ‪- ทำไมครับ
‪หวัดดีค่ะ คุณเป็นนายหน้าขายบ้านรึเปล่าคะ
‪ฉันดูเหมือนนายหน้าเหรอ
‪คุณต้องใส่ถุงคลุมรองเท้าเวลาดูบ้านนะ
‪- นั่นนายหน้าเหรอ ‪- คิดว่าไม่ใช่
‪ก็เท่ากับมีสี่คน บวกเราอีกสองคน
‪ลุยกันเลย
‪- มาดูกัน ‪- มันเหม็นอับนิดๆ นะ โรเกร์
‪ก็จริงนะ
‪ช่วยคิดให้ดีๆ นะครับ
‪- คุณรู้จักคนอื่นไหม ‪- ฉันไม่เข้าใจคุณเลย
‪นี่มันอะไรกัน ฉันมั่นใจค่ะ ‪บอกแล้วไงว่าฉันรู้จักแค่โรเกร์
‪แปลว่าคุณไม่รู้จักเลนนาร์ทเหรอ
‪คือ…
‪อะไรครับ
‪มันเป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ
‪ผมรู้ว่าคุณโทรหาเลนนาร์ทสามครั้ง ‪ในช่วงคริสต์มาสถึงปีใหม่
‪- ขอโทษนะคะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน ‪- เรา…
‪- ได้ครับ ผมจะรออยู่ตรงนี้นะ ‪- ได้ค่ะ
‪ฉันปวดฉี่
‪- เธอปวดฉี่ ‪- อะไรนะ
‪เธอปวดฉี่
‪จะบ้ารึไง มีคนบ้าถือปืนอยู่ข้างนอกนะ
‪- ฉันต้องฉี่ ‪- แล้วออกมาข้างนอกทำไม
‪ถ้ากลั้นฉี่ไม่ได้ก็ควรอยู่บ้าน อยู่ใกล้ๆ ห้องน้ำไว้
‪ปล่อยให้เธอไปฉี่เถอะ
‪- ขอบคุณมากนะโร ‪- ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย
‪ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย
‪- เร็วเข้า ให้ตายสิ ‪- ห้องน้ำอยู่ตรงทางเดิน
‪- ห้องน้ำไม่ว่าง ‪- อะไรนะ
‪- ห้องน้ำไม่ว่าง ‪- ไม่ว่างเหรอ
‪เป็นไปไม่ได้ ก็เราอยู่ที่นี่กันหมด
‪มาสิที่รัก ฉันจะไปกับเธอเอง
‪สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหม
‪เยี่ยม ขอบคุณค่ะ
‪- พระเจ้าช่วย ‪- ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น
‪- คุณเป็นใคร ‪- ใจเย็นๆ
‪ผมชื่อเลนนาร์ท ผมทำงานที่นี่
‪- คุณเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์เหรอ ‪- เปล่า ผมเป็นนักแสดง
‪ผมเป็นนักแสดง คุยกับอันนา-เลียนาสิ ‪เธออธิบายได้ทุกอย่าง
‪- คุยกับอันนา-เลียนานะ ‪- คนไหน
‪เธอเป็นภรรยาของคนที่ ‪อยากให้เราทำตามที่โจรบอก
‪- โอเค ‪- อันนา-เลียนายืนยันให้ผมได้
‪แกรู้จักเมียฉันได้ไงวะ
‪หวัดดี คุณคือโรเกร์ใช่ไหม
‪- ใช่ แล้วแกเป็นใครวะ ‪- เลนนาร์ทครับ
‪หวัดดี อันนา-เลียนา นี่ผมเอง
‪ผมคือทหารเสือโรคจิตไง
‪- ผมคือคนที่… ‪- ฉันไม่เคยเจอเขามาก่อน
‪อันนา-เลียนา ผมเป็นนักแสดงไง
‪นักแสดงเหรอ
‪ผมแสดงละครเพื่อสร้างหายนะนิดๆ หน่อยๆ ‪ในการเปิดบ้านให้ชม
‪ตอนนั้นผมแต่งตัวเป็นทหารเสือโรคจิตนั่งอึ
‪- คุณมีอะไรกับเขารึเปล่า ‪- จะบ้าเหรอ
‪เปล่านะ
‪ผมแอบเข้ามาในการเปิดบ้านให้ชม ‪แล้วก็เล่นเป็นกระต่ายอึ
‪หรือผมอาจจะเล่นเป็นคาสโนว่าจอมหื่น ‪ที่จีบเมียทุกคนก็ได้
‪ไอ้สารเลวโรคจิต
‪- ไม่นะ ‪- ไอ้โรคจิต มึงล่อเมียกูเหรอ
‪- ไอ้เวรตะไล ‪- โรเกร์
‪- ปล่อยฉันนะ ‪- มันเป็นเรื่องของราคาน่ะ
‪เลนนาร์ทช่วยให้เรา ‪ซื้ออะพาร์ตเมนต์ได้ในราคาต่ำลง
‪- พูดเรื่องอะไรของคุณ ‪- โรเกร์ ฟังนะ
‪โรเกร์ คุณจำอะพาร์ตเมนต์สีแดง ‪ของช่วงเปลี่ยนศตวรรษ
‪ที่มัล์มแวเกนได้ไหม
‪- เลขที่ 22 ‪- จำได้ไหม
‪จำได้สิ จำได้แม่นเลย ทำไม
‪คุณจำเพื่อนบ้านขี้เมา ‪ที่เข้าไปปาเส้นสปาเกตตี้ได้ไหม
‪- ใช่ นั่นแหละเขา ‪- คุณคิดว่าทำไมราคาที่นั่นถึงต่ำขนาดนั้น
‪เราทำให้ราคาต่ำลง ‪จากราคาเสนอขายหลายแสน เพราะใครเหรอ
‪- ฮะ ‪- แม่งเอ๊ย
‪ผมไม่ได้โม้นะ โรเกร์
‪แต่เพื่อนบ้านโยนเส้นพาสต้า ‪เป็นตัวละครยอดนิยมตัวนึงของผมเลย
‪ผมทุ่มเทกับมันมาก
‪คุณคิดว่าผมจะต่อรองไม่ได้เหรอ
‪ได้สิ คุณต่อรองได้อยู่แล้ว
‪แต่คุณจะหงุดหงิดมากเวลาที่มันแพงเกินไป
‪มันก็แค่ครั้งเดียวเอง
‪หรือสามครั้ง ถ้าจะพูดให้ชัดๆ อะนะ
‪หุบปากซะ
‪รู้อะไรไหม มันคงจะดีซะกว่า
‪ถ้าคุณเย่อกับไอ้เวรโรคจิตนั่น
‪คุณกำลังโกหกเพราะคุณคิดว่า
‪ผมทำสิ่งเดียวที่ผมคิดว่าผมเก่งไม่ได้
‪- การซื้ออะพาร์ตเมนต์ ‪- โรเกร์
‪บ้าเอ๊ย
‪อันนา-เลียนา
‪ทำไมคุณถึงบอกว่าไม่รู้จักเลนนาร์ท
‪- มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย ‪- คุณรู้จักคนร้ายด้วยรึเปล่าครับ
‪- ไม่ ฉันไม่รู้จักจริงๆ ‪- คุณรู้ไหมว่าคนร้ายเป็นใคร
‪บอกว่าไม่รู้ไง
‪ผมมีความรู้สึกว่าคุณกำลังโกหกผมอยู่นะ
‪- ฉันไม่ได้โกหก ‪- แต่คุณโกหกเรื่องเลนนาร์ท
‪คุณอาจช่วยคนร้าย ‪ให้หนีออกจากอะพาร์ตเมนต์ก็ได้
‪ฉันแค่พยายามจะ…
‪ไม่มีทางที่คนร้ายจะออกไปได้ถ้าไม่มีคนช่วย
‪ตอนนี้คุณเป็นคนเดียว ‪ที่โกหกตำรวจ อันนา-เลียนา
‪มันร้ายแรงมากนะ
‪ฉันแค่พยายามรักษาชีวิตแต่งงานไว้ ‪คุณอยากให้ฉันพูดอะไรเหรอ
‪ฉันควรบอกคุณไหมว่าสามีฉัน ‪มีความมั่นใจในตัวเองต่ำมาก
‪จนฉันต้องทำตัวให้ด้อยลง ‪เขาจะได้ไม่รู้สึกว่าถูกกดขี่
‪ฉันจ้างคนมาทำลายการดูบ้าน ‪เพื่อให้ราคาบ้านต่ำลง
‪มันไม่เกี่ยวกับการจับตัวประกันเลย
‪บ้าเอ๊ย
‪โรเกร์
‪- เป็นไงบ้างคะ ‪- ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪โรเจอร์ต่างหากที่เสียใจ
‪โอเค
‪งั้นทำไมโรเกร์ถึงไม่ร้องไห้ล่ะ
‪คุณไม่รู้จักเขา ที่จริงเขาอ่อนไหวมาก
‪แหงละ เขาว่าไงนะ ผู้หญิงท้องควรอยู่บ้าน
‪ไม่ เขาแค่พูดแบบนั้น ‪เพื่อกันไม่ให้คุณไปดูบ้านเท่านั้นเอง
‪เขาไม่ได้เกลียดเด็กนะ เขาแค่โมโห ‪เวลาพวกเขาเขียนว่า "ห้องเด็ก" ในโฆษณา
‪มันทำให้ราคาต่อตารางเมตรเพิ่มขึ้นเยอะมาก
‪โรเกร์รักเด็กนะ ‪เขาอยู่บ้านกับลูกๆ ตอนพวกเขายังเด็ก
‪ล้อเล่นใช่ไหม
‪เราไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น ‪แต่ตอนนั้นงานของฉันรุ่งมาก
‪มันก็เลยเป็นแบบนั้น
‪เราไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้นตลอดไป ‪แค่ช่วงที่ลูกยังเล็กเท่านั้นแหละ
‪แต่พอโรเกร์กลับไปทำงานตอนที่ลูกๆ โตขึ้น
‪เขาก็ไม่ได้งานแบบเดิม
‪ไม่ได้ความรับผิดชอบแบบเดิม
‪มันทำลายความมั่นใจในตัวเองไปหมด ‪มันทำให้เรารู้สึกไร้ค่า
‪- แต่มันไม่ใช่ความผิดของคุณนะ ‪- ไม่ใช่ความผิดของโรเกร์เหมือนกัน
‪ไม่ค่ะ ไม่ควรโทษคุณทั้งคู่เลย
‪ทำไมเขาถึงโกรธคุณมากล่ะคะ
‪เขาภูมิใจ
‪ตอนนี้อะพาร์ตเมนต์ ‪เป็นสิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเขา
‪สมกับเป็นผู้ชายจริงๆ ‪คุณก็แค่พยายามจะช่วยเท่านั้นเอง
‪เขาไม่มีวันยกโทษให้ฉันแน่ๆ
‪ยกโทษสิคะ
‪เขาจะยกโทษให้คุณ
‪- คุณชื่ออะไร ‪- ยูเลียค่ะ
‪ฉันอันนา-เลียนา
‪คุณต้องการอะไรอีกล่ะ
‪- ผมมีคำถามนิดหน่อยน่ะ ‪- คำถามนิดหน่อย ได้
‪ชีวิตแต่งงานของผมกำลังจะพัง คุณก็รู้แล้วนี่
‪แค่นั้นยังไม่พอเหรอ อยากรู้อะไรอีก
‪ผมเอากับเธอบ่อยแค่ไหนงี้เหรอ
‪คุณรู้จักเลนนาร์ท ‪ก่อนโดนจับเป็นตัวประกันรึเปล่าครับ
‪- คุณรู้จักคนอื่นไหม ‪- ผมเคยคิดว่าผมรู้จักเมียผม
‪แต่ดูเหมือนคนเราจะอยู่กับใครสักคนมา 40 ปีได้ ‪โดยไม่เข้าใจห่าอะไรเลย
‪ช่วยดูรูปนี้แล้วบอกผมทีได้ไหม ‪ว่าทุกคนอยู่ตรงไหนตอนที่คนร้ายเข้าไป
‪- ช่วยบอกทีว่าคุณยืนอยู่ตรงไหน ‪- ได้สิ เราอยู่ในนี้
‪ผู้หญิงแก่ก็อยู่ตรงนั้นเหมือนกัน ‪และโรกับแฟนสาวมาจากตรงนั้น
‪โรกับยูเลียเข้ามาในนี้เหรอ
‪อะไรกันเนี่ย มันไม่ถูกนี่
‪อะไร
‪แผนผังไม่ถูกต้อง ‪ผมพกไม้เมตรของตัวเองไปดูบ้านด้วยตลอด
‪คุณไว้ใจแผนผังของนายหน้าไม่ได้หรอก
‪- แต่อะไรไม่ถูกต้องเหรอ ‪- ที่จริงตรงนี้มีตู้เสื้อผ้าด้วย
‪พื้นที่นี้มีขนาดอย่างน้อยหนึ่งเมตร
‪นั่นแปลว่ามีที่ซ่อนในตู้เสื้อผ้า
‪เข้าใจไหม
‪ยิม เราต้องกลับไปที่เกิดเหตุ
‪- เร็วเข้าสิ ‪- ฮะ
‪เร็วเข้า ไปคุยกันในรถ ‪ขอบคุณนะครับ อันนา-เลียนา
‪- เขาซ่อนตัวอยู่ในกำแพงเหรอ ‪- ใช่ มีที่ซ่อนอยู่
‪โจรต้องใช้วิธีนั้นหนีไปแน่ๆ
‪แปลกชะมัด หน่วยสวาทมาทั้งทีมแต่หารูไม่เจอ
‪แต่มันซ่อนอยู่
‪มันซ่อนอยู่ ไม่แปลกมากหรอกที่พวกเขาหาไม่เจอ
‪- น่าจะอยู่ตรงนี้ ‪- ใช่
‪ใช่ ตรงนี้มีประตู ประตูบานใหญ่มาก
‪ลิฟต์ส่งอาหารเก่าหรืออะไรสักอย่าง
‪- มีอะไร ‪- บ้าเอ๊ย
‪- มีอะไร ‪- ดูเอาเองเหอะ
‪จริงของแก ไม่มีใครอยู่ในนั้นได้หรอก
‪คนเราจะหายตัวไปเฉยๆ ได้ยังไง บ้าชะมัด
‪แต่…
‪- ตอนนี้พ่อรู้แล้วว่าโจรเป็นใคร ‪- ใคร
‪นักมายากล
‪- โอย ‪- โทษทีนะ มุกฝืด
‪ฝืดมาก
‪อย่าจมอยู่กับคดีนี้มากนักเลย
‪- แกก็รู้ว่าอาชีพนี้เป็นยังไง ‪- บ้าเอ๊ย
‪บางครั้งเราก็จับคนร้ายได้ แต่บางครั้ง
‪เราก็ต้องตั้งสติและก้าวต่อไป
‪ไปทำคดีต่อไป
‪ผมจะไม่ตัดใจจากคดีนี้ ขอบอกพ่อไว้ตรงนี้เลย
‪ผมจะไขคดีนี้ให้ได้
‪กดชักโครกด้วยนะครับ
‪จะไปกินมื้อเที่ยงไหม
‪ดูนี่สิ
‪เราน่าจะปล่อยคลิปนี้ให้สื่อ ‪อาจจะได้ข้อมูลอะไรมา
‪ความคิดดี ‪"ถ้าคุณมองคนทะลุเสื้อผ้าได้ โปรดแจ้งตำรวจ"
‪ดูสิ เราพอจะดูรูปร่างและตาออกนะ
‪ตัวประกันทุกคนปลอดภัยดี ไม่มีใครอยากฟ้องร้อง
‪พ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกอยากสืบหาอะไร
‪เราไปอิเกียก่อนห้างปิดทันนะ
‪วันนี้เริ่มลดราคาประจำเดือนมกราคม
‪ฉันขอโทษ โรเกร์
‪ตำรวจคนนั้น…
‪โหดกับฉันมาก
‪ผมอยู่เคียงข้างคุณมาตลอดชีวิต
‪ฉันรู้
‪แต่กลายเป็นว่า ‪แผนการของชีวิตเราเป็นแค่เรื่องโกหก
‪บ้าเอ๊ย
‪กรุณารับบัตรคิวด้วยค่ะ
‪(เอาเงินมา 6,500!)
‪ได้ข้อมูลติดต่อ ‪ของซาราห์ คาร์ลสตรัมมารึเปล่าครับ
‪- ใครนะ ‪- ก็…
‪ซาราห์ คาร์ลสตรัม
‪อ๋อ คนนั้นน่ะเหรอ
‪พ่อได้รายละเอียดของเธอมาแล้ว ทำไมเหรอ
‪ทำไมพ่อไม่บอกว่าเธอทำงาน ‪อยู่ที่ธนาคารที่ถูกปล้น
‪- ในนั้นไม่ได้บอกไว้เหรอ ‪- เปล่า มันบอกว่าเธอทำงานที่ธนาคาร
‪- ไม่ได้บอกว่าเป็นธนาคารนั้น ‪- พ่อไม่คิดว่ามันน่าสนใจน่ะ
‪แกจะบอกว่าเธอเป็นคนปล้นเองเหรอ
‪เปล่าครับ แต่มันเป็นความบังเอิญที่แปลก
‪เราจะคุยกับเธอพรุ่งนี้
‪มีอะไรอีกไหม
‪- เราเคยเจอเธอมาก่อนไหม ‪- พ่อว่าไม่เคยนะ
‪ผมว่าผมรู้จักชื่อนี้นะ ซาราห์ คาร์ลสตรัม
‪ซาราห์ คาร์ลสตรัม มี…
‪- ชื่อนี้มันคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้ ‪- พ่อไม่คุ้นเลย
‪โอเค
‪(ภาพจากกล้องวงจรปิดธนาคาร)
‪(ลบ)
‪(ลบโฟลเดอร์ถาวร)
‪(ใช่)
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล