SERIAL NETFLIX
- Idziesz na lunch? - Nie mam czasu.
Przed dzisiejszym dochodzeniem musimy coś zjeść.
Mam ochotę na mięso. Tak jak wczoraj.
Zjem dzisiaj później. Najpierw chcę przesłuchać Bergvallów.
- Rogera i tę Annę-Lenę. - Bergvallowie?
Ci z pamięcią złotej rybki? Nic nie pamiętali.
- Ledwo poznawali się nawzajem. - Nie musisz iść ze mną.
- Jak minął Nowy Rok? - W porządku.
Powiedziałeś siostrze o zniżce u fryzjera?
Coś jej wyskoczyło i nie mogła przyjechać.
- Nie przyjechała? - Nie.
Rozumiem. Co się stało?
Trochę mi się spieszy, więc pogadamy później, Milou.
Jak sprawa? Znalazłeś złodzieja?
Nie mogę teraz o tym rozmawiać. Muszę lecieć. Do zobaczenia.
Rozwiążesz sprawę. Wszystkim to mówię.
- Zaufaj Jackowi. - Więc Bergvallowie?
Tak, sprawdziłem ich.
Wiesz, że kupili trzy mieszkania w ciągu ostatnich czterech lat?
Ostatnie za 320 000, poniżej wartości rynkowej.
Mam też ich rejestr połączeń.
Jego żona, Anna-Lena, nie była do końca szczera.
- Naprawdę? - Tak, kłamie.
NIESPOKOJNI LUDZIE
- Co powiedziałeś policji? - Przestań.
Czemu chcą z nami rozmawiać?
Nie wiem. Nic im nie powiedziałem.
Tak jak uzgodniliśmy.
Dzień dobry, miło mi. Proszę wejść.
Dziękuję.
- Co się panu stało w nos? - Składałem meble i…
- Meble? - Tak. Knarrevik z Ikei. Stolik nocny.
Obniżyli cenę do 99 koron, więc się na niego napaliłem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Ciężki tydzień. - To prawda.
Robię kawę. Jest już prawie gotowa.
- Świetnie. - Więc może zacznę od pani.
Dobrze.
Dziękuję.
Dobrze. Przesłuchanie Anny-Leny Bergvall.
Czwarty stycznia, 12.06.
Miała pani wrażenie, że któryś z zakładników znał sprawcę?
Nie, nie wydaje mi się.
Dobrze. I nie znała pani sprawcy?
Nie, dlaczego?
A któregoś z zakładników?
- Tylko Rogera. - Tylko Rogera?
Przeprowadza się pan?
Przeprowadza? Nie.
Oglądał pan mieszkanie dla kogoś innego?
Nie, odnawiamy je. Tym się zajmujemy.
Kupujemy mieszkania, ja remontuję, a Anna-Lena projektuje wnętrza.
Potem sprzedajemy je z zyskiem.
Nie, nie. Do diabła.
- Nie przejmuj się nimi. - Nie widzisz, że jest w ciąży?
Kobiety w ciąży nie myślą racjonalnie. Wszystko zepsuje.
Trzymajmy się planu, a wszystko będzie dobrze.
Jesteś w tym najlepszy.
Zajmujemy się tym od 20 lat.
Jesteś najlepszy. Przecież wiesz.
- Nie stylizowane. - Doskonale.
- Witam. - Dzień dobry. Dziękujemy.
- Jest pani agentką nieruchomości? - Nie, skąd.
Przyszłam obejrzeć mieszkanie w imieniu mojej córki.
Nazywam się Estelle. Mój mąż, Knut, parkuje samochód.
- A państwo? - A co?
Dzień dobry. Pani jest agentką?
A wyglądam?
Trzeba założyć ochraniacze, by oglądać mieszkanie.
- To była agentka? - Chyba nie.
Czyli cztery osoby i nas dwoje.
Do dzieła.
- Zobaczmy. - Trochę śmierdzi stęchlizną, co Roger?
Może masz rację.
Proszę się dobrze zastanowić.
- Znała pani kogoś jeszcze? - Nie rozumiem.
O co chodzi? Tak, jestem pewna. Mówiłam, tylko Rogera.
Więc nie znała pani Lennarta?
Cóż…
Więc…
Tak?
To sprawa osobista.
Między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem dzwoniła pani do niego trzy razy.
- Przepraszam, muszę przypudrować nos. - Jesteśmy…
- Dobrze, zaczekam. - Oczywiście.
Muszę do łazienki.
- Musi do łazienki. - Co?
Musi iść do łazienki.
Oszalałaś? Tam jest szaleniec z bronią.
- Muszę iść. - Czemu nie siedzisz w domu?
Jeśli nie możesz wytrzymać, siedź w domu w pobliżu toalety.
Daj się pan jej wysikać.
- Wielkie dzięki, Ro. - Nic nie mówiłam.
Co zrobiłam?
- Pospiesz się, do cholery. - Łazienka jest w korytarzu.
- Jest zajęta. - Co?
- Jest zajęta. - Zajęta?
To niemożliwe. Wszyscy tu jesteśmy.
Chodź, kochanie. Pójdę z tobą.
Halo? Jest tam kto?
Super, dziękuję.
- O mój Boże! - Co się tam dzieje?
- Coś ty za jeden? - Spokojnie.
Nazywam się Lennart. Jestem w pracy.
- Jesteś agentem nieruchomości? - Nie, jestem artystą.
Jestem performerem. Anna-Lena może wszystko wytłumaczyć.
- Z nią rozmawiajcie. - Kto to?
Żona mężczyzny, który chce, żebyśmy robili to, co każe porywacz.
- OK. - Anna-Lena za mnie poręczy.
Skąd znasz moją żonę?
Dzień dobry. Ty jesteś Roger?
- Tak. A ty coś za jeden? - Lennart.
Cześć, Anna-Lena. To ja.
Jestem perwersyjnym muszkieterem.
- To ja… - Nigdy go nie widziałam.
Anna-Lena, jestem performerem.
Performerem?
Odgrywam katastrofy podczas oglądania mieszkań.
Obecnie jestem przebrany za perwersyjnego muszkietera.
- Masz z nim coś wspólnego? - Oszalałeś?
Nie.
Zakradam się do oglądanego mieszkania i robię kupę jak królik.
Mogę też być napalonym Casanovą, który przystawia się do żon.
Ty chory draniu.
- Nie! - Zboczeniec. Pieprzyłeś moją żonę?
- Ty łajdaku. - Roger.
- Zostaw. - Chodzi o cenę za metr.
Lennart pomaga nam obniżyć ceny mieszkań.
- O czym ty mówisz? - Roger, posłuchaj.
Pamiętasz czerwone mieszkanie z przełomu wieków w Malmvägen?
- Numer 22. - Pamiętasz?
Jasne, że pamiętam. A co?
Pamiętasz pijanego sąsiada, który rzucał spaghetti?
- Tak. To był on. - Dlaczego oferty były tak niskie?
Obniżyliśmy cenę o kilkaset tysięcy poniżej ceny wywoławczej. Dzięki komu?
- Co? - Kurwa.
Nie chcę się chwalić, Roger,
ale sąsiad rzucający spaghetti to jedna z moich popularniejszych ról.
- Włożyłem w nią mnóstwo pracy. - Myślisz, że nie potrafię negocjować?
Oczywiście, że potrafisz.
Ale denerwujesz się, gdy są za drogie.
To był tylko jeden raz.
Albo trzy, precyzyjnie mówiąc.
Zamknij się.
Wiesz co? Już wolałbym,
gdybyś pieprzyła się z tym perwersyjnym draniem.
Kłamiesz, bo uważasz,
że wcale nie jestem w tym dobry.
- W kupowaniu mieszkań. - Roger.
Cholera.
Anna-Lena?
Czemu nie mówiła pani, że zna Lennarta?
- To nie ma z tym nic wspólnego. - Sprawcę też pani znała?
- Nie, na pewno. - Wie pani, kto jest sprawcą?
Powiedziałam, że nie.
Odnoszę wrażenie, że okłamuje mnie pani.
- Nie kłamię. - Skłamała pani na temat Lennarta.
Może pomogła pani uciec sprawcy z mieszkania.
Próbowałam tylko…
Sprawca nie wydostałby się bez pomocy.
Jak na razie tylko pani okłamuje policję.
To poważna sprawa.
Próbuję tylko ratować swoje małżeństwo. Co mam powiedzieć?
Że mój mąż ma tak niską samoocenę,
że muszę się uniżać, by nie czuł się zagrożony?
Wynajęłam kogoś, by zrobił złe wrażenie, żeby obniżyć cenę.
To nie ma nic wspólnego z sytuacją z zakładnikami.
Cholera.
Roger.
- Jak się pani czuje? - W porządku.
To Roger jest zraniony.
OK.
Więc czemu to nie Roger płacze?
Nie znasz go. Jest bardzo wrażliwy.
Zauważyłam, gdy powiedział, że ciężarne powinny siedzieć w domu.
Nie, powiedział to tylko po to, by zniechęcić cię do mieszkania.
Lubi dzieci. Tylko denerwuje się, gdy w broszurze piszą „pokój dla dziecka”.
To strasznie podbija cenę za metr kwadratowy.
Roger kocha dzieci. Siedział w domu z dziećmi, gdy były małe.
Żartuje pani?
Nie miało tak być, ale tak dobrze szło mi w pracy
i tak już wyszło.
To nie miało trwać wiecznie, tylko dopóki dzieci były małe.
Gdy Roger wrócił do pracy, a dzieci były już starsze,
nie zajmował się już tym samym,
to była inna odpowiedzialność.
To kompletnie rujnuje samoocenę. Człowiek się w sobie kurczy.
- Ale to nie była pani wina. - Rogera też nie.
Nie, żadne z was nie ponosi winy.
Czemu jest taki zły?
Jest dumny.
Mieszkania to teraz jedyne, co się dla niego liczy.
Typowy mężczyzna. Próbowała pani pomóc.
Nigdy mi nie wybaczy.
Wybaczy.
- Jak się pani nazywa? - Mam na imię Julia.
Anna-Lena.
Co chce pan wiedzieć?
- Mam tylko kilka pytań. - Kilka pytań. Tak.
Moje małżeństwo się rozpada, ale o tym już pan wie.
To mało? Co jeszcze chce pan wiedzieć?
Jak często ją bzykam?
Znał pan Lennarta przed porwaniem?
Nie.
- A kogoś innego? - Myślałem, że znam żonę.
Ale najwyraźniej można z kimś żyć 40 lat i nie mieć o niczym pojęcia.
Pokaże mi pan na rzucie, gdzie wszyscy byli, gdy wszedł sprawca?
- Gdzie pan stał? - Jasne. Byliśmy tutaj.
Razem ze starszą panią i Ro, jej dziewczyna przyszła stąd.
Więc Ro i Julia tu przyszły?
Co, u diabła? Nie zgadza się.
Co takiego?
Plan się nie zgadza. Zawsze przynoszę ze sobą metrówkę.
Nie można ufać planom agenta.
- Co się nie zgadza? - Tutaj stoi szafa.
To co najmniej metr.
To znaczy, że w szafie musi być ukryte miejsce.
Rozumie pan?
Jim? Musimy wracać na miejsce przestępstwa.
- Chodź. - Co?
Chodź, porozmawiamy w aucie. Dziękuję pani.
- Schował się w ścianie? - Tak, jest tam ukryte miejsce.
Pewnie w ten sposób złodziej uciekł.
Cholernie dziwne.
Cały specjalny oddział policji i nie potrafią znaleźć dziury.
Bo jest ukryta.
Więc nic dziwnego, że jej nie znaleźli.
- To gdzieś tu. - Tak.
Są drzwi. Wielkie jak stodoła.
Może po windzie kuchennej.
- Co tam jest? - Cholera.
- Co to? - Sam zobacz.
Masz rację. Nikt by się tam nie zmieścił.
Jak mógł się po prostu rozpłynąć? To jest chore.
Ale…
- Teraz wiem, kim jest złodziej. - Kim?
- Magikiem. - Tak.
- Wybacz, kiepski żart. - Zgadza się.
Nie przejmuj się tym.
- Wiesz, jaka jest ta praca. - Cholera.
Czasem łapiesz przestępcę, a czasem
musisz wziąć się w garść i żyć dalej.
Są inne sprawy.
Nie odpuszczę, mówię ci.
Rozwiążę tę sprawę.
Spuść wodę, proszę.
Idziesz na lunch?
Popatrz.
Może pokażemy to prasie i ktoś da nam jakiś cynk.
Dobry pomysł. „Masz rentgen w oczach? Zadzwoń pod 911”.
Popatrz. Widać kształt ciała i oczy.
Zakładnikom nic nie jest. Nikt nie chce nikogo oskarżyć.
Nawet nie wiem, czego chcesz dochodzić.
Zdążymy do Ikei przed zamknięciem.
To początek styczniowych wyprzedaży.
Przepraszam, Roger.
Ten policjant…
przycisnął mnie.
- Całe życie byłem przy tobie. - Wiem.
Nasz plan na życie okazał się kłamstwem.
Kurwa!
Proszę wziąć numerek.
DAJ MI 6500!
Masz dane kontaktowe Zarah Carlström?
- Kogo? - No…
Zarah Carlström.
A, jej?
Tak, mam jej dane. Czemu pytasz?
Czemu nie wspomniałeś, że pracuje w obrabowanym banku?
- Nie napisali tego? - Nie, napisali, że pracuje w banku.
- Nie, że w tym samym banku. - Myślałem, że to nieważne.
- Miała sama się okraść? - Nie, ale to dziwny zbieg okoliczności.
Porozmawiamy z nią jutro.
Coś jeszcze?
- Nie natknęliśmy się na nią wcześniej? - Nie sądzę.
Chyba kojarzę to nazwisko, Zarah Carlström.
Zarah Carlström. Jest…
- Brzmi znajomo. - Nic nie kojarzę.
Tak.
NAGRANIE Z MONITORINGU W BANKU
USUŃ
TRWALE USUNĄĆ FOLDER
TAK
Napisy: Paweł Zatryb