‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นี่ เดี๋ยวสิ!
‪ทำอะไรน่ะ
‪คุณไม่ได้จะโดดหรอกใช่ไหม
‪ผมชื่อยัค คุณชื่ออะไรครับ
‪พ่อผมชื่อยิม เป็นตำรวจ ‪ถ้าคุณมีปัญหา คุยกับเขาแล้วจะดีขึ้นนะ
‪คุณคุยกับเขาได้ ผมมีเบอร์เขา
‪ช่วยเอานี่ไปส่งที่ธนาคารทีได้ไหม
‪ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่กระโดดนะ
‪ได้ครับ
‪ไม่!
‪- หวัดดี ‪- อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ
‪- ไปวิ่งมาสนุกไหม ‪- สนุกครับ สดชื่นดี
‪- ดีแล้วละ ‪- ครับ
‪- คราวหน้าไปวิ่งกับผมไหม ‪- เข่าพ่อไม่สู้หรอก
‪- เข่าเหรอ ‪- ใช่
‪พ่อจะเอาแต่โทษเข่าตัวเองไม่ได้หรอกนะ มัน…
‪ทำไมล่ะ ก็ได้ผลมาตลอดหลายปีนะ
‪ถ้าพ่อต้องวิ่งไล่ตามใครขึ้นมาล่ะ ‪อาจมีการฆาตกรรมเกิดขึ้นก็ได้นะ
‪มีคนฆ่ากันแล้วหนีไป พ่อจะทำยังไง
‪- จะไม่ไล่ตามพวกเขาเหรอ ‪- ไม่ พ่อมีแกแล้ว
‪พ่อจะเรียกกำลังเสริมจากรถ ‪แล้วแกก็ไปวิ่งไล่ตามฆาตกร
‪พ่อจะนั่งตะโกนอยู่ตรงนั้นอย่างเดียว
‪หรือพ่อจะหัดวิ่งก็ได้นะ
‪พรุ่งนี้แกทำอะไร
‪ผมว่าจะ
‪อยู่บ้านกับพ่อนี่แหละ
‪ดีจัง
‪"วิธีการเดียวกับปีที่แล้ว"
‪ผมหวังว่าจะไม่เป็นแบบนั้นนะ
‪ผมกำลังคิดถึงน้องสาวผมอยู่
‪เท่าที่ผมจำได้
‪พ่อโกรธอยู่ทั้งคืนที่ยิลไม่มา
‪พรุ่งนี้เราต้องหาอะไรอร่อยๆ กินกัน วันสิ้นปีทั้งที
‪ครับ
‪- เลิกงานแล้วไปซื้อของกันนะ ‪- เข้าท่ามาก
‪- ใช่ เยี่ยมเลย ‪- ใช่
‪สุดยอดเลย
‪- กลิ่นหอมจัง ผมไปอาบน้ำก่อนนะ ‪- โอเค
‪(เปิดบ้านให้เข้าชม)
‪ไม่นะ ไม่ บ้าเอ๊ย
‪ไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอก
‪ไม่เห็นเหรอว่าเธอท้อง
‪ผู้หญิงท้องน่ะไม่มีเหตุผลเลย ‪เธอจะทำลายทุกอย่าง
‪ตราบใดที่เราทำตามแผน ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย
‪ไม่มีใครทำเรื่องนี้ได้ดีไปกว่าคุณแล้ว
‪นี่
‪แน่นอน
‪ไม่ต้องกังวลน่า เรามาถึงแล้ว
‪นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเราก็ได้
‪สวัสดีค่ะ
‪มาคนเดียวเหรอคะ
‪ใช่ค่ะ
‪มันเป็นอะพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่สำหรับหนึ่งคนค่ะ
‪แม่เจ้า
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ไงคะ
‪นี่มัน…
‪ข้างหลังสั้นมากเลยนะ
‪- ตรงด้านล่างเนี่ย ‪- ไม่เอาน่า ยัค
‪ถ้านายตัดผมหกเดือนครั้ง
‪จะมาหวังให้ฉันแค่เล็มออกไม่ได้หรอกนะ
‪ผมนายได้ยาวถึงก้นพอดี
‪- ดูพ่อนายสิ เขาดูดีมาก ‪- ก็ใช่ ฉันแค่ชินน่ะ
‪ดีจังที่ยิลจะมา
‪พวกนายจะได้ฉลองวันสิ้นปีด้วยกัน
‪เดี๋ยวนะ ยิลเหรอ
‪น้องสาวฉันจะมาที่นี่เหรอ
‪ใช่ บ้าเอ๊ย โทษที พ่อนายบอกฉันน่ะ
‪เขาพูดว่าไง ‪เขาซื้อตั๋วให้เธอหรือส่งเงินไปให้เธอ
‪ฉันไม่รู้ แต่อย่าโกรธเขาเลยนะ
‪เขาแค่อยากให้พวกนายอยู่เจอกัน
‪ถ้าเธอมาที่นี่ก่อน ฉันจะเสริมสวยให้เธอ
‪จะโอนเงินให้เดี๋ยวนี้เลย ‪เจอกันประมาณสี่โมงนะ
‪- เจ๋ง เปลี่ยนไปเยอะเลย ‪- พ่อ
‪พ่อโอนเงินให้ยิลอีกแล้วเหรอ
‪ใช่ เธอจะมาบ่ายวันนี้แหละ
‪เธอกำลังจะขึ้นรถไฟจากสต็อกโฮล์ม ‪เธออยากฉลองกับเรา เยี่ยมเลย
‪พ่อก็รู้ว่าคราวนี้เธอก็จะไม่มาเหมือนกัน
‪พ่อรู้ใช่ไหม
‪พ่อคิดว่าเราจะกินเมอแร็งก์กับครีม ‪และช็อกโกแลตเป็นของหวานนะ
‪คือ…
‪เงินจะถูกเอาไปซื้อยา มันเป็นแบบเดิมทุกครั้ง
‪- มันเกิดขึ้นมาเป็นพันๆ ครั้งแล้ว ‪- ไม่ๆ
‪เสียงเธอดูมีความสุขและตื่นตัวมาก ‪เธอกำลังมา เลิกพูดได้แล้ว โอเคนะ
‪- ฟังผมนะพ่อ ‪- ไม่ต้องพูดแล้ว
‪พ่อไม่เข้าใจเหรอว่าพ่อกำลังจ่ายค่ายาให้เธอ
‪ด้วยการส่งเงินให้เธอตลอดเวลา
‪ทำไมถึงได้คิดลบกับน้องสาวแกนักนะ
‪กรุณารับบัตรคิวด้วยค่ะ
‪ขอโทษนะคะ คุณช่วย…
‪ฉัน… ฉันไม่มีเงิน
‪ที่นี่ไม่มีเงิน
‪(ธนาคารไร้เงินสด)
‪เราเป็นธนาคารไร้เงินสด
‪ไม่มีเงิน ไม่มีเลย
‪- เธอเป็นน้องในไส้ของแกนะ ‪- ผมคิดถึงยิลตัวจริง
‪ไม่มีเงิน!
‪ฉันไม่มีเงินเลย ขอร้อง ฉันไม่อยากตาย
‪ครั้งสุดท้ายเธอก็หนีไป หลังจากผ่านไปสองวัน
‪- ตายแล้ว มีการปล้น… ‪- แกเห็นด้วยว่าให้เธอไปบำบัด
‪ฉันไม่มีเงินเลย สาบานได้!
‪- ช่วยด้วย! ‪- มีการปล้น!
‪- ยัค ยิม มีการปล้น! ‪- โทษที ฉันจะจ่ายเงินให้
‪- ไม่ ข้างหลังน่ะ! ‪- อะไร
‪มีโจรอยู่ในธนาคาร นั่นไง!
‪วิ่ง!
‪- เดี๋ยวนะ โจรอาจมีอาวุธ ‪- นี่ตำรวจ หยุดนะ!
‪ช่วยด้วย ฉันถูกปล้น เขาเล็งปืนมาที่หัวฉัน
‪เขามีอาวุธ! ยัค เดี๋ยวก่อน!
‪- ใจเย็นๆ นะครับ ‪- เอาอาวุธมาตรงนี้สิ
‪หยุดนะ นี่ตำรวจ!
‪เขาอยู่ในนั้น เอาไงกันดี
‪เฝ้าประตูไว้ พ่อวิทยุเรียกกำลังเสริมแล้ว
‪- พ่อจะไปดูด้านหลัง ‪- ครับ
‪ยัค
‪- ดี อยู่ห่างๆ ประตูไว้ ‪- ได้
‪นายดูเหมือนไอ้งั่งเลย ฉันขอตัดอีกข้างได้ไหม
‪- ไม่ใช่ตอนนี้ ถอยไปก่อน ‪- ถอยไปเหรอ
‪เราเข้าไปไม่ได้ใช่ไหม
‪โอ๊ย
‪- บ้าเอ๊ย ‪- คุณได้ยินเขาแล้ว ถอยไป
‪- เอาไงกันดี ‪- เซซีเลีย มานี่หน่อยได้ไหม
‪ที่บันไดข้างสตอร์ทอร์เก็ต
‪มันเหม็นอับนิดๆ นะ โรเกร์
‪- ว่าไหม ‪- ก็จริงนะ
‪ได้ยินไหม ยูเลีย มีราในอะพาร์ตเมนต์
‪เราต้องคุยกับเจ้าหน้าที่ ในโฆษณาควรจะบอกไว้
‪(เปิดบ้านให้เข้าชม)
‪อะพาร์ตเมนต์แบบนี้จะขายตั้งสี่ล้านได้ไง
‪นี่มันขูดเลือดขูดเนื้อกันชัดๆ
‪- เสียงอะไรน่ะ ‪- โชคดีที่เด็กๆ ย้ายออกไปจากที่นี่กันแล้ว
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันเรียกว่าทัวร์สั้นๆ
‪- มันอันตรายสำหรับเด็กเล็กๆ ‪- และผู้ใหญ่ด้วย
‪- ไม่นะ! ‪- การปล้น! เรากำลังถูกปล้น!
‪ไม่นะ!
‪อะไรน่ะ นี่มันอะไร…
‪เสียงมาจากไหน
‪- อย่ายิงนะ ‪- ใจเย็นๆ
‪- อย่ายิง มีเงินไหม ‪- ฉันดูเหมือนคนค้ายาเหรอ
‪ทุกคนหมอบลงกับพื้น หมอบลง
‪เมียฉันท้อง นอนบนพื้นไม้ไม่ได้
‪- ทำตามที่เขาสั่งเถอะ ‪- เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ
‪นั่นคือสิ่งที่คุณควรทำ หมอบลง!
‪สถานการณ์เลวร้ายขั้นสุด ‪มีคนถูกจับเป็นตัวประกัน
‪เอาไงกันดี
‪เราต้องตรวจสอบว่าใครอยู่ที่นี่ ‪และอพยพออกจากตึก
‪- ยิม เกิดอะไรขึ้น ‪- สวัสดี เซซีเลีย
‪อาจมีคนโดนจับเป็นตัวประกันอยู่
‪โทรหาตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ ‪แล้วดูว่ามีคนมาดูบ้านกี่คน
‪- และบอกให้คนถอยไปด้วย ‪- ได้ค่ะ
‪ยัค แกมีหน้าที่เฝ้าดู ‪และรักษาความปลอดภัยพื้นที่ไว้ เริ่มจากตรงนั้น
‪ยูนสอน ไปกับฉัน
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ตอนนี้เราไม่มีอะไรจะพูดครับ กรุณาถอยไป
‪- แต่มีเรื่องนี่ ‪- ตอนนี้ผมไม่สะดวกคุย
‪- เล่าสั้นๆ ก็ไม่ได้เหรอ ‪- บอกว่าไม่ได้ไงครับ
‪- ฉันรู้เรื่องค่ะ ‪- เล่ามาเลย
‪มีโจรปล้นธนาคาร เขาอยู่ในธนาคาร
‪- มีการปล้นธนาคารเหรอ ‪- ใช่ค่ะ เขียนเลย เขามีปืนด้วย
‪- แล้วเขาก็หนีออกจากธนาคาร ‪- ช่วยถอยไปหน่อยนะคะ
‪- เชิญทางนี้ค่ะ ‪- ฉันเห็นยัคกับยิมอยู่ข้างนอก
‪ฉันตะโกนให้พวกเขาหันไปดู แล้วพวกเขาก็หันไป
‪พวกเขายืนเฉยๆ ไม่ทำอะไรเลยเหรอ
‪พวกเขาไม่เห็นอะไรเลย ‪แต่พอฉันตะโกน พวกเขาก็หันไป
‪เราเข้าไปไม่ได้ ‪เราต้องการรหัส ยาร์นกาตันหนึ่ง
‪- โอเคนะ ‪- มีกล้องวงจรปิดอยู่ด้านหลัง
‪- พ่อคุยกับเจ้าหน้าที่รึยัง ‪- ยัง
‪พ่อรอรหัสอยู่ เราต้องเข้าไปข้างใน
‪- โร ‪- เราจะไม่เป็นไร
‪- หยุดนะ ‪- เงียบเถอะ
‪บอกให้หยุดไง
‪ใจเย็นๆ
‪ทุกคนเอาโทรศัพท์วางไว้บนพื้น
‪วางไว้บนพื้นเลย
‪เอาโทรศัพท์ออกมาให้หมด เราไม่ต้องการฮีโร่
‪อย่าคิดจะเป็นฮีโร่
‪- หยุด ‪- อะไร
‪- ระเบิด นั่นไง ‪- ทำไมถึงเป็นระเบิดล่ะ
‪- ผมว่ามันคือระเบิดนะ ‪- ทำไมถึงเป็นระเบิด
‪ก็มันเหมือนระเบิด แหกตาดูสิพ่อ
‪- เราต้องเรียกหน่วยกู้ระเบิดมา ‪- ไม่ ไม่ต้องสนใจหรอก
‪พ่อจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪อาจเป็นระเบิดที่โจรวางไว้ก็ได้ ไปกันเถอะ
‪เรายังทำตัวโง่ไม่พอกันอีกเหรอ
‪ไปเถอะ
‪เราต้องรอ เราทำอะไรได้ไม่มาก
‪คนร้ายที่จับตัวประกันขังตัวเองไว้ในนั้น ‪และมีระเบิดอยู่ตรงบันได
‪เราเข้าไปไม่ได้
‪- ไม่ เขาไม่ได้เรียกร้องอะไร แต่… ‪- นี่ ชา
‪ขอบคุณ ต้องใช้เวลานานแค่ไหนครับ ‪สักชั่วโมงหรือมากกว่านั้น
‪- คุยกับใครน่ะ ‪- อะไรนะครับ
‪- คุยกับใครอยู่ ‪- สักครู่นะครับ
‪ตำรวจสต็อกโฮล์มครับ ‪พวกเขาจะมาถึงในอีกสองชั่วโมง ผมต้อง…
‪ยิม ยูฮันสอนพูด ผมเป็นตำรวจมา 30 ปีแล้ว
‪สวัสดีครับ บอสเซพูด ‪เราจะไปกับหน่วยสวาท ดังนั้นใจเย็นๆ นะ
‪เราใจเย็นกันอยู่ ทุกอย่างควบคุมได้แล้ว
‪บ้าเอ๊ย!
‪- เป็นอะไรรึเปล่า ‪- ถอยไป ถอยไป
‪ถอยไป ที่นี่ไม่ปลอดภัย
‪- ถอยไป ‪- ขยายวงล้อม
‪- ถอยไปสิวะ ‪- ถอยไป
‪ให้ตายสิ
‪สวัสดี สวัสดีครับ
‪- กดปุ่มด้านข้าง ‪- เออ
‪สวัสดีครับ ผมยิม ยูฮันสอน ทุกคนปลอดภัยไหม
‪แกตามตำรวจสต็อกโฮล์มมาทำไม ‪ทุกอย่างควบคุมได้แล้วนะ
‪เราต้องการคนที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้
‪- เราไม่ทำอะไรไม่เป็นกันเลยนะ ‪- พ่อมีประสบการณ์ โอเคไหม
‪สวัสดีครับ ยิม ยูฮันสอนอีกรอบนะครับ ‪ช่วยยืนยันด้วยว่าทุกคนไม่ได้รับบาดเจ็บ
‪ช่วยส่งสัญญาณให้เราหน่อยได้ไหม
‪ถ้าทุกคนปลอดภัยดี
‪โอเค เยี่ยม
‪เอาไงต่อดี
‪รอ
‪คนร้ายน่าจะเรียกร้องอะไรเร็วๆ นี้แหละ
‪- ผ่านไปสิบห้าแล้ว ‪- รออีกหน่อยละกัน
‪ผมคิดถึงยิลอยู่
‪เธอน่าจะมาถึงตั้งนานแล้ว
‪บ้าเอ๊ย ผมขอโทษนะพ่อ
‪ที่ตะคอกพ่อ
‪พ่อแค่ต้องยอมรับว่าเธอจะไม่มา
‪มันเป็นอย่างนั้นแหละ ยอมรับซะ
‪จะดีกว่า
‪พ่อแค่รู้สึกว่ามันยากมาก
‪ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอต้องโกหกด้วย
‪ไม่ แต่…
‪เธอไม่ได้เป็นตัวของตัวเองอยู่นะ
‪พ่อต้องจำเรื่องนี้เอาไว้ ‪เธอต้องยินดีจะเอาตัวเองออกจากปัญหานี้
‪- ไม่งั้นเธอก็ไม่สามารถ… ‪- พ่อก็แค่อยากช่วยเธอ
‪- พ่อ… ‪- ผมเข้าใจนะพ่อ เข้าใจสุดๆ เลย
‪พ่ออยากช่วย แต่ทำไม่ได้
‪ผมเกลียดแบบนี้ชะมัด
‪ต้องนั่งรอเฉยๆ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‪เราถึงต้องรับมือกับความเครียด ‪และอดทนให้ได้ไง
‪ใช่ แต่…
‪เขาอาจจะเริ่มยิงบนนั้น อะไรก็เกิดขึ้นได้นะ
‪- เราต้อง… ‪- ใจเย็นๆ น่า
‪และยกเลิกตำรวจสต็อกโฮล์มซะ ‪เราจัดการเองได้
‪แกกับพ่อ ยัค เราทำได้
‪ใช่ไหม
‪มีคนร้ายที่จับตัวประกันหนึ่งคนพร้อมอาวุธ
‪ไม่รู้ว่ามีคนอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ทั้งหมดกี่คน
‪เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถ…
‪ยิม คืบหน้าอะไรบ้างไหม เกิดอะไรขึ้น
‪ผมไปฉี่มา แค่นั้นแหละ
‪- กี่โมงแล้ว ‪- สิบห้า
‪มีคนออกมา
‪โจรอยากคุยด้วย
‪- ใจเย็นๆ นะ ‪- ได้
‪ให้ตายสิ
‪เอาไงกันดี
‪สวัสดี นี่ยิม ยูฮันสอน
‪- แบตหมด ‪- เวรเอ๊ย!
‪นี่ยิม ยูฮันสอน ผมอยากรู้ว่าทุกคนปลอดภัยไหม
‪ปลอดภัย
‪- เวรเอ๊ย ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪มีอะไรไม่รู้กระแทกหน้าผม อะไรวะ โอ๊ย
‪นั่นอะไรน่ะ
‪มะนาวเหรอ พวกเขาทำบ้าอะไรกันอยู่
‪เขาอยากกินพิซซ่า
‪อะไรนะ พิซซ่าเหรอ
‪มันคือสิ่งที่เขาเรียกร้อง
‪- เราตกลงไหม ‪- แน่นอน จากนั้นเราจะได้คุยกัน
‪พ่อจะไปสั่งพิซซ่า แกจัดการทางนี้นะ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- มีคนปามะนาวใส่ผม
‪- เขาไปสั่งพิซซ่าให้พวกเขาอยู่ ‪- โอเค
‪ผมจะพยายามขึ้นไปบนนั้น ‪จะได้เห็นอะพาร์ตเมนต์ชัดขึ้น
‪- ถอยไปนะครับ ‪- ยัค!
‪ผมคุยตอนนี้ไม่ได้ ไม่มีความเห็น
‪- พิซซ่าคาปริโชซ่าสี่ถาด ‪- ผมต้อง… ขอโทษนะครับ
‪- มันไม่ใช่ของคุณ… ‪- ผมรู้
‪พิซซ่าเคบับหนึ่งถาด ช่วยเงียบก่อนนะ
‪พิซซ่าจังเกิลหนึ่งถาด ไม่ใส่แฮม แต่ใส่ถั่วลิสง
‪พิซซ่าอัลทอนโนหนึ่งถาด ไม่ใส่หัวหอม ‪พิซซ่าอัลฟันกีสองถาด ทำได้ไหม
‪- เราไม่มีพิซซ่าเคบับ ‪- แค่ใช้แฮมแล้วทอดเพิ่มอีกหน่อยก็ได้แล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪เอาเข้าเตาอบ
‪เอากุ้งออกได้ไหม มันไม่จำเป็น ดูโน้ตซิ
‪- ไม่ใส่กุ้งใช่ไหม ‪- ขอโทษนะครับ
‪- ผมขอเอาไปสักถาดได้ไหม ‪- ไม่ได้!
‪ผมต้องการพิซซ่าแปดถาด ด่วน!
‪หวัดดี พ่อแม่หนูอยู่บ้านรึเปล่าจ๊ะ
‪ไม่อยู่ค่ะ
‪ฉันขอเข้าไปแป๊บนึงได้ไหม
‪- ฉันต้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ‪- ไม่
‪มันสำคัญมากนะ ฉันเป็นตำรวจ
‪ถ้าคุณเป็นตาแก่ลามกล่ะ
‪พิซซ่ามาแล้ว ‪ยิมกำลังขึ้นไปกับพวกเขา เปลี่ยน
‪- ยัค เกิดอะไรขึ้น ‪- ตอนนี้ผมพูดไม่ได้
‪ขอโทษนะครับ
‪- ทำไมถึงปล่อยให้เขาขึ้นไปข้างบน ‪- ก็เขาเป็นหัวหน้า
‪แต่มันมีระเบิดอยู่บนนั้นนะ
‪ตาแก่น่าเบื่อเอ๊ย
‪พ่อ
‪ทำบ้าอะไรของพ่อน่ะ พ่อไม่ควรขึ้นไปข้างบนนะ
‪ใช่ไหม
‪พ่อคุยกับโจรแล้ว
‪เขาว่าไง หน้าตาเป็นยังไง
‪เขาใส่หมวกคลุมหน้าอยู่
‪พ่อแค่เอาพิซซ่าไปส่ง
‪- ขอข้อมูลหน่อยได้ไหม มีใครบาดเจ็บไหม ‪- ไม่มีใครบาดเจ็บ
‪- ไม่เหรอ เขาจะปล่อยตัวประกันไหม ‪- มีข้อเรียกร้องอีกข้อ
‪เขาอยากให้จุดพลุ จากนั้นจะปล่อยตัวประกัน
‪เดี๋ยวนะ ตอนแรกขอพิซซ่า ตอนนี้ขอพลุ ทำไม
‪- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ‪- พ่อไม่รู้
‪แต่พ่อขึ้นไปบนนั้นทำไม ‪มีระเบิดอยู่ มันเสี่ยงมากนะ
‪โชคดีที่เราไม่ได้ตามหน่วยกู้ระเบิดมา
‪มันไม่ใช่ระเบิด แต่เป็นไฟคริสต์มาส
‪และยกเลิกตำรวจสต็อกโฮล์มด้วย
‪ถ้าเราทำตามที่โจรต้องการก็คงไม่มีปัญหาอะไร
‪พ่อต้องไปซื้อพลุก่อนนะ
‪โอเค แต่…
‪- เพอร์เฟกต์เลย ‪- ใช่ค่ะ
‪- พลุพวกนี้แรงพอรึเปล่า ‪- หวังว่าจะพอนะคะ
‪- สุดยอดเลย ‪- ค่ะ
‪นี่ ยัค ยัค
‪ตำรวจสต็อกโฮล์มกำลังมา
‪และสภาพนายอย่างกับหนูตะเภาทำร้ายตัวเอง
‪- จริงๆ นะ ฉันขอตัดผมนายให้เสร็จไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ใช่ตอนนี้
‪แป๊บเดียว รับรอง แค่นั่งลงแล้วให้ฉันดูหน่อย
‪- โอเค ให้ไวละกัน ‪- มันไม่ได้น่าเกลียดมาก แต่…
‪มีไฟแช็กไหม
‪- คุณเป็นคนจุดได้ไหม ‪- ได้ค่ะ
‪พวกเขาออกมาแล้วครับพ่อ! ‪เร็วเข้า พวกเขามาแล้ว!
‪- ค่อยดูพลุคืนสิ้นปีก็ได้ ‪- ไม่ใช่ตอนนี้ รอก่อน
‪- เห็นไหมว่ามีกี่คน ‪- ไม่รู้สิ
‪คิดว่าหกคนนะ หรือมีคนอยู่ข้างหลังอีก
‪เดี๋ยวก่อน รอแป๊บนึง
‪มีหกคนใช่ไหม คนร้ายอยู่ตรงนั้นด้วยรึเปล่า
‪ไม่อยู่
‪หลีกไป
‪ไม่ได้ยกเลิกตำรวจสต็อกโฮล์มเหรอ
‪ไม่ เพราะโจรอยู่บนนั้น ‪และเราจัดการเรื่องนี้เองไม่ได้
‪สถานการณ์เป็นยังไง
‪ผมว่าคุณมาเสียเวลาเปล่า ‪เพราะตัวประกันกำลังจะได้รับการปล่อยตัวแล้ว
‪- จริงเหรอ ‪- พวกเขามาแล้ว ดูสิ
‪- ปล่อยตัวประกันแล้ว ‪- เราต้องดูแลพวกเขา
‪ช่วยผมหน่อย
‪พวกเขาเอาปืนกระบอกใหญ่มา
‪- เหตุเกิดบนชั้นสองใช่ไหม ‪- ครับ
‪- ฝั่งเหนือ ‪- ใช่ อยู่ทางซ้าย ชั้นสอง
‪ทุกคน เราจะเข้าไป เชื่อว่าผู้ต้องสงสัยมีอาวุธ
‪- มากันเพียบเลย ‪- ระวังตัวด้วย ชั้นสอง 14-02
‪- โอเค ‪- ทำอะไรน่ะ
‪ผมลืมหัวกระต่ายไว้ในอะพาร์ตเมนต์ ‪ผมต้องเอาหัวกระต่ายคืนมา
‪- เราจะไปสถานีตำรวจกัน ‪- ถ้าผมไม่มีเวลาล่ะ
‪ยิม ฉันเห็นความเคลื่อนไหวในอะพาร์ตเมนต์ ‪อาจเป็นคนร้ายที่จับตัวประกันก็ได้
‪คนร้ายอาจจะยังอยู่ในอะพาร์ตเมนต์
‪รับทราบ
‪นี่ตำรวจ!
‪- ทางซ้ายปลอดภัย ‪- ทางซ้ายปลอดภัย
‪- ทางขวาปลอดภัย ‪- ทางขวาปลอดภัย
‪- ปลอดภัยทุกส่วน อะพาร์ตเมนต์ว่างเปล่า ‪- ว่างเปล่าเหรอ เป็นไปไม่ได้
‪- ถ้ามันว่างเปล่าก็คือว่างเปล่า ‪- พวกเขาดูไม่ละเอียดแล้วละ
‪มีประตูหลังด้วย
‪- แกไม่น่าตามพวกเขามาเลย ‪- ว่างเปล่าเหรอ
‪เซซีเลีย แน่ใจนะว่าเห็นคนที่หน้าต่าง
‪คือ…
‪ฉันไม่แน่ใจว่าใช่คนรึเปล่า
‪แต่ฉันคิดว่าฉันเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหว
‪ใช่ มีบางอย่างเคลื่อนไหว แต่ไม่ใช่คน
‪- ฉันพูดไม่ได้หรอกว่าฉันเห็นคน ‪- เซซีเลียสายตาเอียงรึเปล่า
‪- เป็นต้อหรือสายตาสั้นรึเปล่า ‪- ผมไม่รู้
‪อาจเป็นลมพัดก็ได้
‪ตรงนั้นมีประตูไปที่บันได คุณเฝ้าตรงนั้นใช่ไหม
‪มีประตูหลังที่เราเฝ้าดูอยู่ตลอด
‪- คุณรับผิดชอบเรื่องนั้นเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪ผมเป็นคนคุมที่นี่เอง
‪งั้นพรุ่งนี้คุณสองคนก็ประชุมกันละกัน
‪เพื่อตัดสินว่าใครห่วยแตกได้เก่งที่สุด
‪ขอตัวนะ
‪ก่อนผมจะไป ขอยกนิ้วให้ทรงผมคุณเลย
‪โดดเด่นดีจริงๆ คุณดูดีมาก
‪มันตัดผ่านหน้าคุณ ‪แล้วไปหยุดที่หน้ากลมๆ ของคุณ
‪และหนวดเป็นหย่อมๆ ‪ในสไตล์ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‪- ใครเป็นคนตัดเนี่ย ‪- มีลู
‪มีลูเหรอ ใช้กรรไกรเก่งมาก
‪ให้ห้าดาวเลย
‪ไปละ
‪อย่าหงุดหงิดเลยนะ
‪ฉันจะพาตัวประกันไปโรงพักนะคะ
‪อย่าปล่อยใครไปนะ เราต้องสอบปากคำทุกคน
‪เราต้องปิดล้อมอะพาร์ตเมนต์ไว้ มีเลือดอยู่บนพื้น
‪และมีปืนที่ต้องตรวจสอบรอยนิ้วมือ
‪คุณจัดการได้ไหม
‪- ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา ‪- ดี เราจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้แหละ
‪- บอกมีลูให้เอากรรไกรไปด้วย ‪- ได้ค่ะ
‪โอเค ผมจะสอบปาคำอันนา-เลียนา ‪โร เอสเทล และโรเกร์นะ
‪โอเคไหม ส่วนพ่อสอบปากคำซาร่า ยูเลีย ‪มาเรีย และเลนนาร์ท คนที่ใส่ชุดนอน
‪ใครคือคนที่ใส่ชุดนอน คนที่ใส่ชุดกระต่ายน่ะเหรอ
‪- พ่ออยากสอบปากคำเขาไหม ‪- อยากสิ พ่อจะสอบปากคำกระต่ายเอง
‪- ช่วยพาโรเข้ามาหน่อยได้ไหมครับ ‪- ได้
‪ฉันเคยถูกปล้นมาก่อน เราก็แค่ทำตามคำสั่ง
‪อย่าสบตา เพราะอาจถูกมองว่ายั่วยุ
‪- ครับ คุณคงเห็นอะไรบ้างใช่ไหม ‪- ไม่เลย ฉันมองไปที่พื้น
‪เล่าสถานการณ์การจับตัวประกัน ‪ให้ผมฟังหน่อย คุณจำอะไรได้บ้าง
‪เราต้องนอนบนพื้น และฉันหันหน้าเข้าหากำแพง
‪แย่จัง
‪ช่วยอธิบายลักษณะของคนร้ายหน่อยได้ไหมครับ
‪บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลย
‪มีอะไรที่คุณจำได้และพอจะบอกผมได้บ้างไหม
‪รถเราจอดอยู่ข้างนอก ฉันยังไม่ได้จ่ายเงินเลย
‪จ่ายเงินเหรอ
‪รัฐบาลจะจ่ายค่าปรับที่จอดรถในกรณีที่ ‪เกิดเหตุจับตัวประกันไหม จ่ายเถอะนะ
‪- เขาหน้าตาเป็นยังไงครับ ‪- ฉันจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ
‪- เขาตัวสูงหรือเตี้ย ‪- ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอยู่ที่นั่น
‪ฉันคิดว่าเขามีเคราดกๆ อยู่ใต้หมวกคลุมหน้านะ
‪ไม่เคยมีใครพูดเรื่องนี้มาก่อนเลย คุณแน่ใจนะ
‪ฉันอาจจำเขาสลับกับผู้ชายที่มินิมาร์ตก็ได้
‪คนนั้นก็ใส่ชุดดำเหมือนกัน
‪คุณก็คงไม่เห็นหน้าโจรเหมือนกันสินะ
‪- ใช่ค่ะ ‪- ขอบคุณครับ วันนี้พอแค่นี้แหละ
‪- รูปร่างเขาเป็นไงครับ ‪- เขามีพุงเบียร์และก้นแบบพวกดื่มจัด
‪ทำไมคุณถึงใส่ชุดนี้ครับ
‪- ทำไมคุณถึงใส่เครื่องแบบล่ะ ‪- เพราะผมเป็นตำรวจ
‪ผมก็เป็นกระต่าย
‪คุณรู้ไหมว่าคนร้ายอยู่ที่ไหน ‪ตอนที่คุณออกมาจากอะพาร์ตเมนต์
‪ผมมั่นใจว่าเขาน่าจะยังอยู่ที่นั่น
‪- โอเค ‪- ยัค วันนี้พอแค่นี้เถอะ
‪- ได้ครับ ‪- ผมมีเรื่องจะพูดแค่นั้นแหละ
‪ลาก่อน
‪อยากกลับบ้านจะแย่อยู่แล้ว
‪ไม่ไหวกับเรื่องนี้แล้วจริงๆ
‪- คุณคงเหนื่อยและอยากกลับบ้านแล้ว ‪- เราไม่เป็นไรค่ะ
‪มันเป็นวันที่ยาวนาน ‪และเจ็บปวดสำหรับพวกเราทุกคน
‪เดี๋ยวคุณก็ได้กลับบ้านแล้วครับ ‪เราอยากคุยกับพวกคุณนิดเดียว
‪ที่บริเวณแผนกต้อนรับ
‪ตามผมมาเลยครับ
‪ครับ
‪- ก็… ‪- เอาละ
‪บางครั้งอาจจะนึกอะไรออกง่ายขึ้น ‪เมื่อเวลาผ่านไปสักสองสามวัน
‪ผมอยากให้พวกคุณคิดดีๆ ในช่วงปีใหม่
‪ต้องมีคนเห็นอะไรมากกว่าที่เราค้นพบในคืนนี้แน่
‪แน่นอนว่าทุกคนพยายามเต็มที่แล้ว
‪ขอบคุณที่สละเวลาครับ
‪- ไปได้รึยังคะ ‪- เชิญครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เราจะติดต่อไปนะครับ เราจะคุยกับทุกคนอีกครั้ง
‪ขอบคุณครับ
‪- สวัสดีปีใหม่ค่ะ ‪- เช่นกันครับ
‪ให้ตายสิ
‪บางทีก็ใจเย็นหน่อยดีไหม
‪- หมายความว่าไง ‪- พวกเขาเป็นมนุษย์นะ
‪ผมต้องใจเย็นด้วยเหรอ
‪- ใช่ ‪- แต่…
‪ผมจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด ‪ไม่ว่ามันจะยากสำหรับพวกเขาแค่ไหน
‪ผมจะจับไอ้โจรห้าร้อยนี่ให้ได้ บอกเลย
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล