SERIAL NETFLIX
Stój!
Co pan robi?
Chyba pan nie skoczy?
Jestem Jack. A pan?
Mój tata jest policjantem. Jeśli ma pan kłopoty, możecie porozmawiać.
Proszę z nim porozmawiać. Mam jego numer.
Podrzucisz to do banku?
Ale obieca pan, że nie skoczy.
Dobrze.
Nie!
NIESPOKOJNI LUDZIE
- Cześć. - Dzień dobry, tato.
- Dobrze się biegało? - Tak, to orzeźwiające.
- To dobrze. - Tak.
- Dołącz kiedyś do mnie. - Nie z moim kolanem.
- Kolanem? - Tak.
Nie możesz ciągle zrzucać tego na kolano.
Czemu nie? Cały czas było dobre.
A jak będziesz musiał kogoś ścigać? Na przykład morderca będzie uciekał.
Co zrobisz?
- Nie ścigałbyś go? - Nie, mam ciebie.
Wezwę wsparcie z radiowozu, a ty będziesz gonił mordercę.
Będę siedział i krzyczał.
Albo naucz się biegać.
Co robisz jutro?
No, chyba
zostanę z tobą.
Jak miło.
„Tak jak rok temu”.
Mam nadzieję, że nie.
Mam na myśli moją siostrę.
Z tego, co pamiętam,
cały wieczór byłeś przygnębiony,
bo Jill nie przyszła.
Jutro musimy zjeść coś porządnego.
Jest Sylwester.
Jasne.
- Pójdziemy na zakupy po pracy. - Dobra.
- Świetnie. - Jasne.
Super.
- Ładnie pachnie. Wezmę prysznic. - Dobra.
DOM OTWARTY
Nie, nie. Do diabła.
- Nie przejmuj się nimi. - Nie widzisz, że jest w ciąży?
Kobiety w ciąży nie myślą racjonalnie. Wszystko zepsuje.
Trzymajmy się planu, a wszystko będzie dobrze.
Jesteś w tym najlepszy.
Dobra.
Nie stresuj się. Jesteśmy.
To może być nasza ostatnia szansa.
Jest pani sama?
Tak, zgadza się.
To duże mieszkanie jak dla jednej osoby.
Boże.
Czy z tyłu nie jest…
Jest bardzo krótko.
- Na dole. - Proszę, Jack.
Obcinasz włosy raz na pół roku,
więc nie dziw się, że muszę je skrócić.
Miałbyś włosy do tyłka.
- Twój tata wygląda świetnie. - Tak, ale nie jestem przyzwyczajony.
Miło, że Jill przyjeżdża,
będziecie razem świętować Sylwestra.
Czekaj. Jill?
Moja siostra przyjeżdża?
Tak, kurczę, przepraszam. Twój tata mi powiedział.
Co powiedział?
Kupił jej bilet, czy wysłał pieniądze?
Nie wiem, ale nie złość się na niego.
Chce tylko, żebyście byli razem.
Jeśli przyjdzie, mogę się nią zająć…
Zaraz przeleję pieniądze. Do zobaczenia.
- Ładnie. Inaczej. - Tato.
Znowu wysłałeś Jill pieniądze?
Tak, przyjeżdża po południu.
Wsiądzie do pociągu ze Sztokholmu. Chce świętować z nami. Cudownie!
Zdajesz sobie sprawę, że tym razem też nie przyjedzie.
Wiesz to, prawda?
Na deser zjedlibyśmy bezę z bitą śmietaną i czekoladą.
Za pieniądze kupi narkotyki. Zawsze jest tak samo.
- Tak już było tysiąc razy. - Nie.
Była szczęśliwa i przytomna. Przyjedzie. Jasne?
- Posłuchaj mnie. - Wystarczy.
Nie rozumiesz, że płacisz za jej nałóg,
wysyłając jej ciągle pieniądze?
Jak możesz nie ufać własnej siostrze?
Proszę wziąć numerek.
Przepraszam, proszę…
Nie mam pieniędzy.
Nie mamy pieniędzy.
BANK BEZGOTÓWKOWY
To bank bezgotówkowy.
Bez pieniędzy, no dinero.
- To twoja rodzina. - Tęsknię za prawdziwą Jill.
Nyet pieniędzy.
Nie mam pieniędzy. Proszę, nie chcę umrzeć.
Ostatnio wyjechała po dwóch dniach.
O Boże!
- Rabuś… - Zgodziłeś się na odwyk.
Nie mam pieniędzy, przysięgam!
- Pomocy! - Złodziej!
Jack, Jim, złodziej!
Przepraszam, już płacę.
- Nie, za tobą. - Co?
Złodziej w banku. Tam!
Biegnij!
- Zaczekaj, może mieć broń. - Policja. Stój!
Pomocy, napadł mnie. Celował w moją głowę.
Jest uzbrojony! Jack, zaczekaj!
- Spokojnie. - Weź broń.
Stój. Policja!
Jest tam. Co robimy?
Pilnuj drzwi. Wezwałem wsparcie.
- Sprawdzę z tyłu. - Dobra.
Jack.
- Już. Odejdź od drzwi. - Dobrze.
Wyglądasz jak idiota. Mogę skrócić z drugiej strony?
- Nie teraz. Cofnij się, proszę. - Cofnąć?
Nie możemy wejść, prawda?
- Cholera. - Do tyłu.
- Co robimy? - Cecilia, przyjdziesz tu?
Schody na Stortorget.
Trochę śmierdzi stęchlizną, co Roger?
- Nie sądzisz? - Może masz rację.
Słyszałaś, Julio? Czuć tu stęchlizną.
Powiemy agentce. Powinno być w ogłoszeniu.
DOM OTWARTY
I chcą za nie cztery miliony?
Jak dla mnie to za dużo.
- Co to za hałas? - Na szczęście nie ma tu dzieci.
I to jest szybki rzut oka.
- Szkodzi dzieciom. - I dorosłym.
- Nie! - To napad. Napadli nas!
Nie!
Co to było, do cholery?
Skąd dobiega?
- Nie strzelaj! - Uspokój się.
- Nie strzelaj. Masz gotówkę? - Wyglądam na dilera?
Wszyscy na ziemię. Na ziemię!
Moja ciężarna żona nie może leżeć.
- Rób, co każe. - Nic nie kazał.
Tak się robi. Na ziemię!
Najgorszy scenariusz, zakładnicy.
Co robimy?
Sprawdźmy, kto tu mieszka i ewakuujmy budynek.
- Jim, co się dzieje? - Cecilia.
Chyba są zakładnicy.
Zadzwoń do agenta nieruchomości i dowiedz się, ile jest tam osób.
- I każ się cofnąć gapiom. - Jasne.
Jack, pilnujesz i zabezpieczasz teren. Zacznij tam.
Jonsson, chodź ze mną.
Co się dzieje?
Nie mamy nic do powiedzenia. Proszę się cofnąć.
- Ale coś się dzieje. - Nie mogę teraz o tym rozmawiać.
- Krótki komentarz? - Nie. Dobrze?
- Ja coś wiem. - Słucham.
Złodziej napadł na bank.
- Doszło do napadu na bank? - Tak, pisz. Miał broń.
- Potem wybiegł z banku. - Proszę się cofnąć.
- Tutaj. - Zobaczyłam Jacka i Jima na zewnątrz.
Krzyknęłam na nich, żeby się odwrócili.
Stali i nic nie robili?
Nie widzieli tego, ale kiedy krzyknęłam, odwrócili się.
Nie możemy wejść. Potrzebujemy kodu. Järngatan 1.
- OK? - Zabezpieczamy tylne wyjście.
- Gadałeś z agentem? - Nie.
Czekam na kod. Musimy tam wejść.
- Ro. - Nic nam nie będzie.
- Zostaw to. - Cicho!
Powiedziałem, zostaw.
Spokojnie. Wszystkie telefony na podłogę.
Połóżcie je na podłodze.
Wszystkie komórki. Nie zgrywać bohaterów.
Nie zgrywajcie bohaterów.
- Stój! - Co?
- Bomba. Tam. - Dlaczego to miałaby być bomba?
- To chyba bomba. - Niby czemu?
Wygląda jak bomba. Zobacz.
- Musimy wezwać saperów. - Nie, to nic.
Nigdzie nie idziesz.
To może być bomba podłożona przez złodzieja. Chodź.
Nie dość się wygłupiliśmy?
Chodź.
Musimy czekać. Nic nie możemy zrobić.
Porywacz się zabarykadował, a przy schodach jest bomba.
Nie możemy wejść.
- Nie, nie miał żadnych żądań, ale… - Herbata.
Dzięki. Ile to potrwa? Godzinę czy więcej?
- Z kim rozmawiasz? - Słucham?
- Z kim rozmawiasz? - Chwileczkę.
Policja sztokholmska. Będą za dwie godziny.
Jim Johansson. Jestem policjantem od 30 lat.
Mówi Bosse. Oddział już jedzie, spokojnie.
Jesteśmy spokojni. Mamy wszystko pod kontrolą.
Kurwa.
- Jesteś cały? - Cofnąć się!
Cofnąć się. Tu nie jest bezpiecznie.
- Do tyłu. - Daj taśmę dalej.
- Cofnąć się, do cholery. - Cofnąć się.
Do diabła.
Halo. Halo?
- Guzik z boku. - Tak.
Halo, mówi Jim Johansson. Czy nikomu nic nie jest?
Czemu wezwałeś sztokholmską policję? Panujemy nad sytuacją.
Potrzebujemy kogoś, kto wie, co robić.
- Nie znamy się na tym. - Mam doświadczenie.
Halo. Tu znowu Jim Johansson.
Proszę potwierdzić, że nikomu nic się nie stało.
Możecie dać jakiś znak,
że tak jest?
Super.
Co teraz?
Czekamy.
Prędzej czy później porywacze czegoś żądają.
- Jest 15 po. - Zaczekajmy jeszcze trochę.
Myślę o Jill.
Już dawno powinna tu być.
Cholera. Tato, przepraszam,
że na ciebie krzyczałem.
Musisz pogodzić się z tym, że nie przyjdzie.
Tak już jest. Lepiej po prostu
się z tym pogodzić.
To takie trudne.
Nie rozumiem, po co miałaby kłamać.
Nie, ale…
ona nie jest sobą.
Musisz o tym pamiętać. Sama musi chcieć z tego wyjść.
W przeciwnym wypadku…
Po prostu chcę jej tylko pomóc.
Rozumiem, tato. Rozumiem.
Chcesz pomóc, ale nie możesz.
Nienawidzę tego.
Siedzimy tu, czekamy i nic nie możemy zrobić.
Dlatego trzeba umieć radzić sobie ze stresem i być cierpliwym.
Tak, ale…
Może zacząć strzelać. Wszystko może się zdarzyć.
- Musimy… - Spokojnie.
I odwołaj sztokholmską policję. Poradzimy sobie sami.
Ty i ja, Jack. Uda się nam,
Prawda?
Porywacz jest uzbrojony.
Nie wiadomo, ile osób jest w mieszkaniu.
Minęła ponad godzina i nie udało się ustalić…
Jim, masz coś dla mnie? Co się dzieje?
Byłem się wysikać. To wszystko.
- Która godzina? - Piętnaście po.
Ktoś wychodzi.
Złodziej chce nawiązać kontakt.
Cholera.
Co robimy?
Halo? Mówi Jim Johansson.
- Bateria padła. - Szlag!
Proszę potwierdzić, że nikomu nic nie jest.
Tak.
- Cholera. - Co się stało?
Dostałem czymś w twarz. Co, do cholery?
Co to było?
Limonka? Co oni, do cholery, robią?
Chce pizze.
Co? Pizze?
To jego żądanie.
- Zgadzamy się? - Oczywiście. Nawiążemy kontakt.
Pójdę zamówić. Ty się wszystkim zajmij.
- Co się dzieje? - Ktoś rzucił we mnie limonką.
- Zamawia im pizze. - Dobra.
Spróbuję tam wejść, żeby mieć lepszy widok na mieszkanie.
Proszę się odsunąć.
Nie mogę teraz rozmawiać. Bez komentarza.
- Cztery capricciosy! - Muszę… Przepraszam.
- To nie pana. - Nie, wiem.
Jedna pizza z kebabem. Proszę być cicho.
Jedna pizza dżungla. Bez szynki, ale z orzeszkami.
Jedna al tonno bez cebuli. Dwie al funghi. Da radę?
- Nie mamy pizzy z kebabem. - Podsmaż szynkę trochę mocniej.
Cholera.
Po prostu włóż je do piekarnika.
Możemy zdjąć krewetki? Są niepotrzebne. Sprawdź listę.
Żadnych krewetek.
Przepraszam. Mogę jedną wziąć?
Nie możesz!
Potrzebuję ośmiu pizz, migiem!
Cześć. Mama lub tata są w domu?
Nie.
Mogę wejść na chwilę?
- Muszę wyjrzeć przez okno… - Nie.
To bardzo ważne. Jestem policjantem.
A jeśli jesteś starym zboczeńcem?
Dostarczono pizze. Jim je wnosi. Odbiór.
- Jack, co się dzieje? - Nie mogę rozmawiać.
Przepraszam.
- Dlaczego go puściłaś? - Jest szefem.
Ale tam jest bomba.
Stary pierdziel.
Tato!
Tato?
Co ty wyprawiasz? Miałeś nie iść na górę.
Tak?
Rozmawiałem ze złodziejem.
- Co powiedział? Jak wyglądał? - Miał na sobie kominiarkę.
Dostarczyłem tylko pizze.
- Powiesz mi coś? Ktoś jest ranny? - Nie, nikt nie jest ranny.
- Nie. Wypuści zakładników? - Jeszcze jedno żądanie.
Chce, żeby odpalono fajerwerki. Potem uwolni zakładników.
Czekaj.
Najpierw pizza, teraz fajerwerki. Po co?
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Ale po co tam poszedłeś? Ryzykowałeś wybuchem bomby.
Dobrze, że nie wezwaliśmy saperów.
To nie bomba. To świąteczne lampki.
I odwołaj sztokholmską policję.
Jeśli zrobimy to, czego chce złodziej, będzie dobrze.
Muszę załatwić fajerwerki.
Dobra, ale…
- Doskonale. - Tak.
- Są mocne? - Mam nadzieję.
- Świetnie. - Tak.
Jack?
Jedzie sztokholmska policja,
a ty wyglądasz jak okaleczona świnka morska.
- Poważnie. Mogę dokończyć? - Nie teraz.
Pospieszę się, obiecuję. Usiądź i daj mi spojrzeć.
- Ale pospiesz się. - Nie jest brzydko…
Masz zapalniczkę?
- Podpalisz lont? - Jasne.
Wychodzą, tato. Chodź, wychodzą!
Nie teraz. Zaczekaj.
- Ilu ich jest? - Nie wiem.
Chyba sześć osób, czy ktoś za nimi stoi?
Moment. Chwila.
Sześć osób, zgadza się? Sprawca też tam jest?
Nie.
Z drogi.
Nie odwołałeś ich?
Nie, bo na górze jest złodziej, a sami sobie z nim nie poradzimy.
Jak wygląda sytuacja?
Chyba przyjechaliście na próżno, bo uwolniono zakładników.
- Naprawdę? - Są, patrz.
- Wypuszcza zakładników. - Musimy się nimi zająć.
Potrzebuję pomocy.
Sprowadzili całą artylerię.
- To było drugie piętro, prawda? - Tak.
- Północne skrzydło. - Tak, po lewej, drugie piętro.
Chłopaki, wchodzimy. Podejrzany może być uzbrojony.
- Tylu ich jest. - Uważajcie. Drugie piętro. 14-02.
- OK. - Co pan robi?
Zostawiłem głowę w mieszkaniu. Muszę ją odzyskać.
- Jedziemy na komisariat. - A jeśli nie mam czasu?
Jim, widzę ruch w mieszkaniu. To może być porywacz.
Porywacz może nadal być w mieszkaniu.
Przyjąłem.
Policja!
- Lewa, czysto. - Lewa, czysto.
- Prawa, czysto. - Prawa, czysto.
- Teren zabezpieczony. Czysto. - Czysto? Niemożliwe.
- Mówią czysto, to czysto. - Coś przegapili.
Były też tylne drzwi.
- Trzeba było ich nie wzywać. - Czysto?
Cecilia, na pewno widziałaś kogoś w oknie?
To znaczy…
Nie jestem pewna, czy to była osoba,
ale wydawało mi się, że coś się rusza.
Tak, coś się ruszało, ale nie osoba.
- Nie wiem, czy kogoś widziałam. - Czy Cecilia ma astygmatyzm?
- Zaćmę, krótkowzroczność? - Nie wiem.
Może to był wiatr.
Tam są drzwi na klatkę schodową. Zabezpieczyliście je?
Tam jest tylne wyjście. Pilnowaliśmy go.
- Ty za to odpowiadasz? - Tak.
Ja dowodzę.
Ustalcie jutro,
który z was bardziej dał ciała.
Wybaczcie.
Jeszcze jedno. Masz cudną fryzurę.
Francja-elegancja. Wyglądasz fantastycznie.
Idzie w poprzek twarzy, a na twojej chłopięcej buzi
rysuje nierówny wąsik w niespotykanym stylu.
- Czyje to dzieło? - Milou.
Milou? Nożycoręka.
Pięć gwiazdek.
Pa.
Nie przejmuj się.
Zabieram zakładników na komisariat.
Pilnuj ich. Musimy przesłuchać wszystkich.
Odgrodzimy mieszkanie. Na podłodze jest krew
i trzeba zdjąć odciski z pistoletu.
Zajmiesz się tym?
- Jasne, nie ma sprawy. - Świetnie, zaraz przyjdę.
Powiedz Milou, żeby przyniosła nożyczki.
Oczywiście.
Wezmę Annę-Lenę, Ro, Estellę i Rogera.
Dobra? Ty weź Sarę, Julię, Marię i Lennarta, faceta w piżamie.
Faceta w piżamie? Tego w kostiumie królika?
- Chcesz go przesłuchać? - Tak, przesłucham królika.
- Możesz wezwać Ro? - Jasne.
Już raz mnie okradli. Robi się to, co ci każą.
Unikać kontaktu wzrokowego, może sprowokować napastnika.
- Tak. Musiała coś pani widzieć. - Nie, tylko podłogę.
Proszę powiedzieć, co się działo. Co pani pamięta?
Musieliśmy leżeć na podłodze, ja byłam twarzą do ściany.
Biedactwo.
Potrafi pani opisać porywacza?
Nawet nie podnosiłam wzroku, mówiłam.
Czy pamięta pani coś, co może mi pomóc?
Nasz samochód tam stoi. Nie zapłaciłam.
Słucham?
Czy rząd zapłaci za mandat
z powodu nieopłaconego parkingu, bo nas porwano?
- Jak wyglądał? - Niczego nie pamiętam.
- Był wysoki czy niski? - Nawet nie pamiętam, że tam byłam.
Pod kominiarką miał chyba wielką brodę.
Nikt o tym nie wspomniał. Jest pani pewna?
Może mylę go z mężczyzną z minimarketu.
Też był ubrany na czarno.
Pani też nie widziała napastnika?
- Nie. - Dziękuję. Wystarczy na dzisiaj.
- Proszę opisać, jak wyglądał. - Miał piwny brzuch i dupę pijaka.
Czemu ma pan na sobie ten kostium?
- Czemu ma pan mundur? - Bo jestem policjantem.
A ja jestem królikiem.
Czy wie pan, gdzie był sprawca, gdy pozwolono wam wyjść z mieszkania?
Jestem prawie pewien, że ciągle tam był.
- OK. - Jack, kończymy.
- Jasne. - To wszystko, co wiem.
Do widzenia.
Chciałbym już wrócić do domu.
Mam tego dość.
- Są już państwo zmęczeni. - Nic nam nie jest.
To był dla nas wszystkich długi i traumatyczny dzień.
Zaraz mogą państwo wracać, zajrzymy tylko do poczekalni.
Proszę ze mną.
Dobrze.
- Cóż… - W porządku.
Czasem łatwiej przypomnieć sobie coś po kilku dniach.
Proszę się zastanowić przez Nowy Rok.
Ktoś na pewno widział więcej, niż dziś usłyszeliśmy.
Oczywiście, ale wszyscy robili, co mogli.
Dziękuję za państwa czas.
- Możemy już iść? - Tak.
Dziękuję.
Będziemy w kontakcie. Porozmawiamy jeszcze.
Dziękuję.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Wzajemnie.
Jezu Chryste.
Może czasami spuść z tonu.
- Że co? - To tylko ludzie.
Mam się uspokoić?
- Tak. - Ale…
Dowiem się, co się stało, bez względu na to, że to dla nich trudne.
Dopadnę tego przeklętego złodzieja. Mówię ci.
Napisy: Paweł Zatryb