[niepokojąca muzyka]
[otwieranie drzwi]
Adonis…
[niepokojąca muzyka]
Myślałem, że stchórzyłeś.
Miałem już jechać.
Ruszaj, brachu.
Dobra.
[utwór „The Watcher”]
Adonis! Tędy.
[rozmowy w tle, gwar]
Joł, H się nas spodziewa.
No to zaczynamy.
Nic nie mów.
W samą porę. Na zapleczu.
Jasne.
- Dame. - Co tam, ziomek?
- Teraz ja? - Tak, mistrzu.
Wymiatasz.
- Hej, Dame. - Co tam?
- Kto to? - Jestem Donnie. Miło mi. Jak leci?
Chodź. Skup się.
Na to mamy czas.
Powaga.
[gong, okrzyki]
Czołem, stawko. Widzisz ring?
Łatwy hajs.
[Adonis] Jeszcze nie znasz przeciwnika.
Dawaj.
Do roboty.
[Adonis] Michael Fitzbaum.
Praworęczny. Mocny zawodnik.
Mówi, że pierwszy cię znokautuje.
Ma świetne proste.
Ale za długie.
Rok temu zaliczył kontuzję, grając w futbol.
- Musi chybiać. - Właśnie.
Prawa wolna.
Dobra.
[niepokojąca muzyka]
Na ciebie?
Ziomek.
Jasne.
No to się widzimy.
Nokaut w pierwszej rundzie. Damian.
[spiker] Panie i panowie, oto dwaj kandydaci do tytułu Golden Gloves.
Mierzący 189 cm reprezentant Pacific Palisades w Kalifornii,
Michael
Fitzbaum.
I mierzący 186 cm wzrostu reprezentant dzielnicy Crenshaw LA.
„Diament”
Dame Anderson!
[oklaski]
Boks!
[Adonis] Pokaż mu, co potrafisz, młody!
[Adonis] Uwaga na prawą!
Uwaga na prosty!
Wyczekaj, wyczekaj!
Garda!
Czekaj na okazję!
Patrz. Szach mat.
Boże! No nie!
[spiker] Zwycięstwo przez nokaut.
Oto nowy mistrz Golden Gloves
„Diament” Dame Anderson!
No i git!
Widzisz? Co ci mówiłem?
Co mówiłem? Położyłem go.
Prawy prosty, czysty, bezbłędny cios.
Stary, ale kiedy go położyłeś, wszyscy zrobili…
- Co? - Leżał tam…
[głośny śmiech]
Pierwsze, co teraz zrobię…
Pierwsze, co zrobię, to kupię sobie taki diament po byku.
Tobie też taki załatwię, ziomalku.
No…
Tak jest.
- Dzięki. - Bez ściemy.
- Powaga. - Bez ściemy.
Wiesz… ja też coś dla ciebie mam.
Należał do mojego taty.
Oryginał.
„Grzmoty w dżungli”?
Tak. Właśnie.
Kiedyś i ja do tego dojdę.
Tak, dojdę do tego.
Mistrzostwo kraju,
złoto na olimpiadzie,
a potem zawodowstwo.
Bez obaw. Zabiorę cię z sobą.
Ktoś mi musi nosić torby.
Musisz mi tak dokuczać?
Ja wiem, co zjem, a ty?
- Ciasto wiśniowe, jabłkowe… - Wiśniowe?
- Frytki z serem i chili? - Tak.
- Napój ananasowy? - Wszystko.
Ty stawiasz. Masz hajs.
Leon?
Hę?
Nie pamiętasz, co?
A powinienem?
Trochę urosłem!
Donnie. Pamiętasz już?
[spiker] Pierwsza runda w Kapsztadzie…
RPA, 15 LAT PÓŹNIEJ
…Adonis Creed kontra dawny rywal.
Creed mówi, że to jego ostatnia walka.
Todd Grisham i mistrzyni Jessica McCaskill.
I od razu imponująca kombinacja.
Czy Conlan jest taki dobry, czy Creed taki słaby?
[Bianca] Jeśli zaraz nie zmieni taktyki, zakończy karierę
porażką z Conlanem.
- Dawaj! - Prostym w twarz!
Cały Creed. Nic się nie zmieniło.
[Todd] Conlan osacza Creeda i spycha go narożnika.
[Jessica] Czyżby stres paraliżował Creeda?
Conlan bombarduje go prawymi.
[mężczyzna] Uwaga na prawą.
[Todd] Oponent stosuje jedną kombinację,
Creed jest bezsilny.
Creed wyszedł z narożnika.
Świetny cios! Ale Conlana to nie rusza.
[męski głos] Na twarz! Prostymi!
- [Jessica] I lewy Conlana! - Odejdź od lin!
[Todd] Przyparł go do lin, cios za ciosem.
Creed dostaje wycisk!
[gong]
O rany, niewiele brakowało!
Kolejna runda będzie bolesna. Bardzo bolesna.
W porządku, Donnie?
Musisz się postarać, bejbe.
A ty co się szczerzysz?
Dostajesz gorszy łomot niż poprzednio. No co?
- To cię bawi? - Tak. Szach i mat.
Szach i mat? Dobra. Na pewno?
Nigdy się nie bałem kontaktu.
Zakończę tak, jak zaczynałem.
O rany, wariat z ciebie.
Nie baw się, tylko go znokautuj.
- I jak? - Rozkręcam się.
- Jest dobrze. - Miał dobrą passę.
Pora odebrać to, co nasze.
[emocjonująca muzyka]
[gong]
[Jessica] Creed zrobił wielką karierę,
ale chyba zaczyna przegrywać wyścig z czasem.
Creed jest zagrożony.
[Todd] Mistrz wreszcie zadaje cios!
[trener] No, Donnie. Dawaj. Pokaż, kto jest mistrzem.
Pięknie, Ricky! Tak trzymaj!
Jeszcze raz!
[muzyka cichnie]
[Todd] I Conlan pada! Leży!
Co za chwila! I zdaje się, że już nie wstanie.
Trzy… cztery… pięć…
sześć… siedem…
osiem…
dziewięć…
dziesięć.
- Tak! - [okrzyki, brawa]
[Todd] I wszystko jasne! Koniec!
Szachowe zagranie Adonisa Creeda.
[Jessica] Niewiarygodne!
Co za zmiana! Co za finał.
I tak się schodzi z ringu!
[Todd] Można się było tego spodziewać!
Składa ostatni ukłon na światowej arenie!
Piękne pożegnanie!
Szacun, Conlan. Świetna walka.
Oto nowy, niekwestionowany mistrz świata wagi ciężkiej
pierwszy raz od dwóch dekad,
a jest nim Adonis Creed!
LOS ANGELES, OBECNIE
[Adonis stęka]
Co jest?
Nie pamiętasz.
Czego nie pamiętam?
Oj tato, obiecałeś.
Pięć minut.
[Adonis] Tak. Dobra.
[spokojna muzyka]
Czy nalać ci jeszcze herbaty, księżniczko?
Tak. Dzięki, łaskawy panie.
[nuci do muzyki]
♪ Staram się… ♪
♪ Staram się jak mogę… ♪
[Adonis] ♪ Staram się jak mogę… ♪
[śmiech]
[gra muzyka]
To będzie hit.
- Myślisz? - Tak.
To kawałek dla Kehlani?
- Tak. - Dobre.
- Niby fajna sesja, ale nie wiem… - Jak to? Wyślesz mi to?
- Tak. - Będę słuchał w wozie.
Jak dziś poszło?
- Dobrze. - Tak?
- Dzięki, że z nią zostałeś. - Spoko.
Położyłeś ją spać?
Tak.
Ale musiałem ją przekupić sześcioma gałkami lodów.
Jak mogła zasnąć?
- Mięczak z ciebie, emerycie. - Nie umiem jej odmówić.
Chyba sam się poczęstowałeś, bo masz to…
- Fatalnie. - Zdejmij, bo się upaprzesz, D.
Wiem, co kombinujesz.
Tak? Co?
Próbujesz mnie rozebrać.
- Wcale nie, muszę pracować. - Już ja cię znam.
Przyznaj się. To nic złego.
Chcesz na to popatrzeć.
- Nie, nie… - Spójrz.
Nie!
Wciąż gorące? Wciąż grzeje?
Przestań, jestem w pracy, D.
- Ja też pracuję. Nie mam szans… - Nad czym pracujesz?
Nigdy nie mogę cię dorwać samej, bo wciąż pracujesz.
Wiem…
- Nie masz dla mnie czasu. - Wiem…
Nie masz czasu.
- Wiem, ale naprawdę go nie mam. - Nie masz?
- Nie… Nie! - Tylko troszkę.
Nie brak ci tego?
Robiliśmy to wszędzie.
Gdzie popadło.
Dobra…
No chodź.
Mam tylko 15 minut,
- muszę wysłać ścieżki… - Piętnaście?
A może być 12?
Dobra, pasuje.
[niepokojąca muzyka]
[elektroniczny głos] Następny przystanek Leimert Park.
Korpus, głowa.
ZADBAJ O WŁASNE DZIEDZICTWO
Wydajność, nie siła. Dawaj!
[krzyczy w obcym języku]
[trener] Technika. Technika, Felix.
Nie wystarczy walić w Drago.
Mamy plan, trzymaj się go.
No, zmuś go do wysiłku!
Siła to detal. Wyczucie czasu, szybkość.
- Do kogo ta mowa? - Wiem, wiem.
Wbij mu to do głowy.
Technika, technika.
Czas!
Hej! Czas!
Felix. Chodź tu.
Oni są do niczego.
Znajdźmy nowych i to szybko.
Gdzie? Pokonałeś pół LA.
Mam odpuścić? Drago da mi popalić.
Trzeba trenować, trzeba walczyć, nie?
Sama mnie uczyłaś. I tak zrobimy.
Dobra.
Ej, Felix! Chodź tu!
Co, mistrzu? Chcesz powalczyć?
I pognieść ciuchy? Chyba nie.
Chcę, żebyś zarabiał.
Ale nie zarobisz, nokautując partnerów sparingowych.
Za miesiąc walczysz z Drago.
Jesteś mistrzem. Masz pałer.
Ale nie zawsze liczy się siła.
Ważna jest samokontrola, skupienie.
Słuchaj Duke'a.
Tak jest.
Widzisz? Dla ciebie to zabawa.
- Słuchaj Duke'a. - Słyszałeś?
„Słuchaj Duke'a”.
Te dwa słowa. Nie „kocham cię”.
Nie „na luziku”. Nie.
„Słuchaj Duke'a”.
Wiem, o co im chodzi.
Drago ma renomę, to prawda. Ale Felix ma pas.
Musi dostać więcej.
Nie pasuje? Trudno. Niech Drago zadzwoni.
Rozłączę się na chwilę.
Hej, kolego.
Mogę w czymś pomóc?
- Dostanę autograf? - Nie. Odsuń się od mojego wozu.
Ziomalu.
Nie pamiętasz mnie?
Kiedyś błagałeś mamę, żeby cię woziła.
Dame.
Podpuściłeś mnie.
Damian.
Wróciłem na dzielnię,
zajrzałem do hali sportowej, ale…
Parę lat temu ją przebudowaliśmy.
Widzę.
- Cholera, to… - Sporo minęło.
Sporo.
Nie będę ci zabierać czasu,
chcę tylko powiedzieć, co i jak.
Wróciłem tu.
Gdybyś chciał odnowić kontakt, daj znać.
A dokąd teraz idziesz?
Do chałupy.
Chcesz coś przetrącić?
Dzięki.
- Dziękuję. - Smacznego.
Że też tu przychodzisz i jesz ze zwykłymi ludźmi…
Kiedy mogę.
Wielu rzeczy już nie mogę robić.
Życie na poziomie?
Tak. Cena sławy.
Dobra.
Joł, spokojnie. Cholera.
Wiesz, jak długo tego nie żarłem?
Jak długo?
18 lat, brachu.
Aż tyle siedziałeś?
Dorzucili mi parę lat. Tak.
Wyszedłem tydzień temu.
No cóż… gratulacje.
Dzięki.
Pisałem do ciebie.
Pod jaki adres?
Mamuśki Creed.
Wciąż mieszka w Bel Air?
Tak, w tym samym domu.
Nic do mnie nie doszło.
Oglądałem w pace każdą twoją walkę.
Wreszcie trafiłeś do Afryki.
- Oglądałeś to? - Oglądałem.
Byłem z ciebie dumny.
Zapamiętałeś sztuczki, których cię uczyłem.
Wiesz, co pamiętam?
Jak spuszczałeś mi łomot.
[gromki śmiech]
A wiesz, co ja pamiętam?
Pomagałem ci się pozbierać.
Pamiętasz?
- Tak było. - No dobra.
Masz robotę?
Mam plany.
Nie kozaczyć, nie prowokować kuratora.
Jeśli mogę coś zrobić,
jeśli mogę pomóc… poproś.
Co ja gadam. Dopiero co wróciłeś do domu.
Czego tylko ci trzeba. Nie krępuj się, brachu.
Daję sobie radę.
Pełna kontrola.
Nie przyszedłem po jałmużnę.
Ja nie w tym sensie, to…
Szacun.
Jaki jest plan?
Taki jak ostatnim razem.
Chcę być mistrzem.
Wracasz do boksu?
Wiem, długo mnie nie było.
Trzymałem formę.
- Wypracowałem nowe techniki. - Jesteś…
- napakowany. - Nie żartuję.
Jestem gotów.
Wciąż mam paliwo w baku.
I muszę kupić ten łańcuch. „Diament” Dame nie może być dziadem.
[prycha]
„Diament” Dame.
[śmiech Damiana]
No tak.
Dobra.
Wpadnij do hali.
Umówię cię z Dukiem.
- Serio? - Tak.
Serio.
No dobra.
Dzięki.
[niepokojąca muzyka]
- [śmiech] - Co was tak rozbawiło?
Nic. Namawiam mamę, żeby u nas zamieszkała
i zaplatała jej warkoczyki.
[śmiech]
No tak. Uważaj z życzeniami.
Nie boję się.
To nawet niezły pomysł.
Jak się czujesz, mamo? Dobrze?
Dobrze.
- Na pewno? - Tak.
Czułabym się lepiej, gdyby syn przyszedł na kolację.
Wybacz.
Coś mi wyskoczyło.
Proszę. Popatrz.
Kto jest mistrzem w tej rodzinie?
Ty.
Nie. Ty.
Sama zobacz.
Dzięki, babciu. Kocham cię.
Nie ma za co.
Kocham cię.
Hej.
Nie oglądamy TV.
[zduszony śmiech]
- [śmiech] - W porządku. Kocham cię.
Da wam popalić.
Już daje.
- To prawda. - Jest najlepsza.
To prawda.
- A ty najgorszy. - Mamo…
- Jesteś najgorszy. - Nie mówisz serio.
- Proszę, mamo. - Dzięki.
B, to dobry pomysł?
Skarbie, nie dziś.
Rozmawialiśmy o tym.
- Powoli. - Dobrze.
Dobra. Dziś się tym nie zajmujemy, okej?
I bądźmy szczerzy.
Wszyscy wiedzą,
że nie opuszczę swojego domu.
Jasne?
- [Bianca] Jasne. - [matka Adonisa] Dobra.
I czuję się dobrze.
Zapewniam, że nie dostanę dziś kolejnego udaru.
Jasne?
Dopiero jutro.
Mamo, to…
To nie jest śmieszne.
Trochę jest.
A ty nie pomagasz.
Wiesz, że się o ciebie martwimy.
Dobra, zmieniamy temat.
Musimy uważać po ostatnim.
Nic mi nie jest.
Jasne?
Ale ty?
Co słychać?
Właśnie, gdzie byłeś, D?
Spotkałem niejakiego Dame'a.
Damiana.
Kto to?
[krzyki, odgłosy uderzeń]
Nie mogłeś tego ze mną uzgodnić? To nie instytuacja charytatywna.
Ziom jest starszy od ciebie.
Chcę mu dać szansę. Nie o to nam chodzi?
Nie. To nie YMCA.
Rozejrzyj się, Duke. Widzisz chętnych do walki z Felixem?
Niech sparinguje.
Felix jest przed walką, nie ma z kim trenować.
Wszyscy mają go dosyć.
Wiem, o co chodzi.
Nie jesteś gostkowi nic winien.
Nic.
Ale sparingujmy.
Zróbmy to.
Felix, joł. Posłuchaj.
Adonis znalazł ci partnera.
Hej, łoł…
Chodź.
Sporo tu młodziaków.
To sport dla młodych.
Spoko, Duke się tobą zajmie.
Zaczynamy od zera.
Mistrz musi od czegoś zacząć.
[Duke] Dobra.
Felix, poznaj Damiana. Będzie z tobą sparingował.
Pamiętasz, jak to robić?
Dajesz.
[Duke] Felix, skup się. Wyczucie czasu to podstawa.
Czemu ta mała jej dokucza?
Pytam tylko.
Migaj.
Przepraszam.
Myślę…
że chce zwrócić na siebie uwagę.
Zaraz. Więc czemu moja córka ma kłopoty, a nie ona?
Nie wolno jej się bronić?
Oczywiście martwimy się o Amarę.
Powinna się tu czuć bezpieczna.
Oczywiście.
Ale wiemy, że przemoc to złe rozwiązanie.
Kochamy tu Amarę.
Jest bardzo uzdolnionym dzieckiem.
Kwitnie tu.
Ale… lubi się bić.
Chcesz ją uczyć boksu? To twoja rada?
Nie sądziłem, że u głuchych trzeba,
- widać się myliłem. - Czekaj.
Co to znaczy „u głuchych”? To nie są dzieci?
Czego się spodziewałeś?
Niech wie, jak się bronić.
Nie twierdzę, że nie powinna się bronić,
ale inaczej to pojmujemy.
A jeśli się znajdzie w sytuacji zagrożenia?
Nie będzie umiała się bronić.
Skąd taka myśl?
Znikąd. Stwierdzam fakty.
- [głośno odkłada naczynia] - Dobra.
Kolejny fakt: jako rodzice
musimy ją nauczyć, jak panować nad emocjami.
Ma wziąć agresorkę za rączkę
i gadać o tym, co czuje?
To nierealne.
A co ma robić?
Ma nie mówić o tym, co czuje?
Nawet nam? Może tylko bić inne dzieci?
U ciebie to działało, ale nie rozładowujesz się już w boksie,
więc może czas zacząć mówić, co czujesz. Jak nie mnie, to komuś innemu.
Albo znajdź jakieś hobby.
- Dobra, znajdę. - Tak?
Tak. Ciebie.
Zatrudnię się w studiu jako dźwiękowiec.
To nie jest zabawne.
Wiem, że chcesz ją chronić,
ale musi wiedzieć, czemu chce walczyć, nie tylko umieć.
Cios w twarz nie rozwiąże wszystkich problemów.
Masz rację. Ale czasem rozwiązuje.
[dzwonek do drzwi]
Odprężmy się.
No, widzę, że trafiłeś.
Spytałem: „Gdzie mieszkają czarni?”.
Żartuję.
Co tam?
Nie jesteśmy tu jedyni.
Nie widziałem innych. Proszę.
Dziękuję.
- Miło mi, pani Bianco. - Również.
- A kwiaty dla mnie? - Chcesz buzi?
- Nie, dzięki. Spokojnie. - Chodź.
- Pięknie mieszkacie. - Dziękuję.
Hej, czas na kolację.
Macie przezroczyste podłogi?
Łoł…
W porządku.
Amara.
„Miło mi poznać”.
Miło mi poznać.
„Mnie również”.
Cholera.
Chcesz wody?
Dziękuję.
Wciąż tego nie ogarniam.
Taki buc mieszka w pałacu,
ożenił się z gwiazdą rocka…
To prawda.
Ile masz złotych płyt?
- Kilka. - Jest skromna.
Naprawdę skromna.
Mają je artyści, których promuję. Kilka się uzbierało.
- I do tego producentka. - Tak.
Donnie, farciarz z ciebie.
Pani Producentko, kiedy kolejny występ?
Przestałam koncertować.
Zrobiłam sobie przerwę, miałam kłopoty ze słuchem na estradzie.
Teraz uważam, żeby zachować to, co mi zostało. Więc produkuję.
Nie planuję występów.
Ale trudno się z tym pogodzić, co?
Tak. Lubię robić inne rzeczy, ale to wymaga pracy.
Przystosowaliśmy się.
Oboje.
Jak długo się znacie?
Od bardzo dawna.
Byliśmy jak…
jak bracia.
Dwa lata razem w Jeffie.
Coś koło tego.
A on się wybił na gwiazdę Hollywood.
W Jeffie, no tak.
W domu opieki.
Pamiętasz pluskwy?
[śmiech]
Staram się zapomnieć.
Jasne.
Nie da się ich zapomnieć.
- Położę małą spać. - Dobra.
- A wy tu sobie pogadajcie. - Dobra.
Zaproś go na imprezę wytwórni.
- Jasne. - Właśnie.
Słyszałem. Mam zaproszenie na imprezę.
- Masz. - Dzięki.
Dzięki, że wpadłeś.
Jasne. Miło mi było poznać.
Nie do wiary, że wróciłeś na zadupie.
Kiedyś uwielbiałeś dzielnię, a teraz…
Co?
- Dałeś się udomowić. - Weź się.
Pogadamy, jak ty się ożenisz.
- Dobra, brachu. - Spoko.
Tu rządzą panie, ja tu tylko mieszkam.
Takie życie. Żenisz się, zakładasz rodzinę…
Obłęd.
Polej.
Wymieniłeś to wszystko na gajerek?
Gajerek ma swoje zalety.
Mówisz to, jakbym stał się mięczakiem.
- Jakbym stracił wolę walki. - Łoł!
Widzę, że mistrz ma jeszcze parę.
Wyszedłem z boksu, ale boks ze mnie nie.
I o to mi chodzi, brachu.
Masz swoją firmę i takie tam, ale…
Nie po to pakowałem, żeby być workiem treningowym.
Czaisz?
Nie doceniasz Felixa.
Nie miał lekko. Zapracował na to.
Przez 18 lat nie miałem lekko.
Może nie wyrażam się jasno.
Chcę walczyć o tytuł.
Dame…
Nie wiem, co kombinujesz, ale to tak nie działa.
Felix to asior, co ma do stracenia? Albo ty?
Pstryknę i zrobię z ciebie zawodnika?
A z tobą tak nie było?
Tak to wygląda.
Szanuję cię…
ale mój zegar tyka.
To moje teraz albo nigdy.
I chcę ci pomóc, tak jak obiecałem.
Ale to, o co mnie prosisz…
jest niemożliwe.
Ty nic nie wiesz, brachu.
Tyle czasu w…
zamknięciu.
Niemożliwe?
Odbierają ci nazwisko
i dają ci numer.
Tak się zaczyna.
Byłem najlepszy.
Tak, byłeś.
Byłem, bracie.
I nie dali mi tego dowieść.
Chodzi mi o to…
Apollo Creed mógł postawić na nieznanego zawodnika.
Ty nie możesz?
Dobrze spałeś?
Hę?
Zgrzytałeś zębami.
Jak reszta wieczoru?
- Było… fajnie. - Tak?
Wspominaliśmy.
Czemu mi nie mówiłeś o domu opieki?
Nie ma o czym opowiadać.
Ile miałeś lat?
Byłem mniej więcej w wieku Amary.
Nie chcesz o tym mówić?
W porządku.
- Nie. - Jest okej.
Nie, chodzi o Dame'a.
Chce walczyć z Felixem.
- Serio? - Tak.
Chce się zmierzyć z mistrzem świata wagi ciężkiej.
- I co ty na to? - Powiedziałem, że nie.
To niemożliwe.
Na to trzeba pracować całe życie,
- a on nie jest zawodowcem. - Tak.
A jednak wciąż to rozważasz?
- [krzyki] - Dobra! Na liny z nim.
Zmęcz go. Atakuj, bejbe. Zamknij mu ring.
[okrzyki oglądających walkę]
Tak jest!
Nie patrz na mnie, radź sobie sam.
Synku, nie odpuszczaj.
Walczymy. Dawaj.
No, bejbe, dawaj, dawaj.
Dobra.
Walcz, dziadku!
[głos w tle] Słabo.
Skup się. Cios! Cios!
[Duke] Nacieraj.
Wyjdź z klinczu.
- Co to? - Walcz czysto!
Chcesz mi zrobić krzywdę?
- To nie dla ciebie, lilipucie. - Kogo nazywasz liliputem?
To moja hala.
Spoko, ziom.
Nacieraj!
Odejdź, Damian. Puść go.
Co się tam dzieje?
To było celowe.
- Zrób coś z tym. - Robię.
D, co jest?
Robię swoje.
Chodź tu.
Spokojnie. Pracuj głową.
Całą resztę wystaw za drzwi.
Mówiłem ci, czego chcę.
Mówiłem ci, że to potrwa.
Dobra.
W porządku? Idź się przejść. Zaczerpnij powietrza.
Dobra?
Hej, Adonis!
Nie, Duke, spokojnie.
To był błąd.
Od razu ci mówiłem.
- Załatwię to. - Nie!
Gość ma pretensje do całego świata.
To dokładnie…
Co tak zamilkłeś, Duke?
Spokojnie. Wiem. Rozumiem. Wypuść to z siebie.
Panuję nad sytuacją.
Mówi ci, kim jest.
Uwierz mu.
[niepokojąca muzyka]
[niepokojąca muzyka, głośniej]
DAME MA FEJM
Co robisz, łobuzie?
Ja tylko…
Sprzątam.
Wujek Duke mówi co innego.
Nie chcę mieć kłopotów.
Mama nie chce, żebym boksowała.
Niech to będzie nasz mały sekret.
Tak!
Pokazać ci wszystkie inne rzeczy?
Tak!
To jest prawy prosty.
Tak znokautowałeś Wheelera?
Kto ci to powiedział?
Ty.
Oglądałaś moją walkę?
Oglądałam wszystkie twoje walki.
Pokaż mi coś jeszcze.
Ludzie mówią, że boks to przemoc, ale są w błędzie.
Chodzi o wyczucie czasu, koncentrację i…
Kontrolę?
[spokojna muzyka]
Idealny.
♪ Czuję, że ♪
♪ Coś czai się w ciemności ♪
♪ Tak, w ciemności ♪
♪ Czuję, że ♪
♪ Usiłujesz mnie zaskoczyć ♪
♪ Staram się jak mogę ♪
♪ Nie chcę dać się złamać ♪
♪ Ale trudno zapomnieć o deszczu ♪
♪ Kiedy wokół grzmi ♪
♪ I mam wrażenie ♪
♪ Że chodzą za mną cienie ♪
[śpiew w tle]
Dwie szkockie z lodem. Dzięki.
Co tam, Donnie?
Pokonałbym cię.
No dobra, może nie.
- Dobrze wyglądasz. - Wiadomo. Ty też.
- Sweter. - Fajnie, że przyszedłeś.
B zapraszała.
To prawda.
Nie przejmuj się nimi.
Spoko.
To impreza, baw się.
Jest tyle innych rzeczy do oglądania.
Kozacki melanż, bracie.
Gratuluję.
Jesteś.
Ci dwaj: Chavez, Drago.
Dopilnuję, żeby to była walka roku.
Wszystko dobrze?
Nie potrzebuję niańki.
Dobra. Zaraz wracam.
Jasne.
Moi dwaj kilerzy.
Nie mogę się doczekać.
Jesteś gotów?
Jak zawsze. Nie musisz pytać.
I tak trzymaj do walki.
Jest miejsce, jest kasa. Pobijemy rekordy.
Prześlesz mi nagrania?
Chcę posłuchać.
Pogadamy w przyszłym tygodniu. I gratulacje.
Jesteś.
- Tak. - Dzięki.
Dobrze się bawisz?
- Tak. - Tak?
- Tak. - Świetnie, ja też.
Mam dość rozmów z gośćmi, ale… [śmiech]
To twój fach.
Tak, czasami.
On też musi. Popatrz tylko.
Jak Don King.
Minus włosy.
- Chwała Bogu. - Właśnie.
Widać progres. Nie cierpiał takich spędów.
Więc…
- Co wtedy czujesz? - Kiedy?
- Kiedy ktoś śpiewa twój utwór. - Mhm.
To miłe.
Skoro ktoś już musi, to nie jest źle.
Prawie ci wierzę.
[oboje się śmieją]
A Donnie? Tęskni za boksem?
Nie. Nic mi nie mówił.
Powiedziałby?
A właśnie, chciałam cię o coś spytać.
Jaka jest wasza historia?
Za co mnie wsadzili?
Tak.
Nudna historia.
Wdałem się w bójkę.
Byłem notowany.
Sięgnąłem po broń.
Donnie tam był, opowie ci.
Donniemu odwaliło.
Nie mówię, że koleś nie zasłużył, ale…
Kim jest koleś?
Dobra.
No…
Miał na imię Leon.
Resztę dopowie ci Donnie.
Ja nie powinienem. Rozumiesz?
Jest, jak mówisz.
Trzeba wysiłku, żeby ogarnąć przeszłość.
- Drago! - Co?
Trzymajcie go!
UJĘTO PODEJRZANEGO O NAPAŚĆ NA DRAGO
[spikerka] Policja LA ujęła Luisa Camino…
Nie.
Nie, niczego nie odwołujemy.
Bada go specjalista.
Mówią… Co najmniej pół roku.
Wiem, wiem. Coś wymyślimy.
Nie zmieniaj daty.
Dobra.
[spikerka] …na elitarnym bankiecie. Drago przebywa w szpitalu Cedars-Sinai.
Doznał wstrząśnienia mózgu
oraz złamań prawej ręki i dłoni.
To stawia pod znakiem zapytania
zaplanowaną na przyszły miesiąc walkę…
[dzwoni telefon]
- Halo? - …z Felixem Chavezem.
Tak, będzie dobrze.
Damy radę. Znajdziemy innego.
Nie chodzi o znalezienie innego.
Wiem i rozumiem twoją frustrację.
I co zrobisz?
Chce walczyć z Drago.
Ale nie możemy czekać pół roku.
Takie okienka nie trwają wiecznie. Musi zacząć zarabiać.
Jest jeden albo i dwóch zawodników poza Drago.
Ortiz. Sporino kuruje się po ostatniej walce.
No to kto?
Mam pomysł.
Ryzykowny. Ale jeśli wypali, zgarniemy kasę.
Czyli?
Walka z Dame'em.
Dame?
- To nie zawodnik. - Nie miałeś obiekcji na sparingach.
Ludzie gadają.
- Jest starszy od ciebie. - To prawda.
Dame będzie walczył zębami i pazurami.
Musimy myśleć nieszablonowo.
Nie podoba ci się to, co?
Dame to nie bokser. Ma żal do świata, chce odwetu.
Nie życzę sobie takiego cyrku.
Chodzi mu o to, że Dame zrobi z tego show.
- Trzeba grać kartami, które mamy. - Ale czy ludzie przyjdą?
Przyjdą. Gwarantuję wam to.
Ludzie kochają nieznanych ryzykantów.
Ile wykupili biletów, kiedy Apollo dał Rocky'emu szansę?
Do dziś się mówi o tej walce.
Mistrzu, słuchaj.
Nie to ci obiecywaliśmy. Rozumiem.
Ale na twoim miejscu bym w to wszedł.
Co myślisz?
Ufasz mu?
Tak, jasne.
No to wejdźmy w to.
Zróbmy to.
Tylko uprzedź go,
że dostanie wpierdol.
Felix… Masz tylko zrobić to, co umiesz najlepiej.
Dobra.
[emocjonująca muzyka]
SHOWTIME SPORTS PRZEDSTAWIA
[narrator] Po przejęciu słynnej Delphi Academy
do spółki z trenerem i partnerem Dukiem Burtonem…
Adonis Creed szkolił kolejne pokolenie legend boksu.
Dbał o mnie. Jak w rodzinie.
Najjaśniejszym klejnotem w nowej koronie Creeda
jest bez wątpienia Felix Chavez.
[Felix] Wchodzę na ring jak wojownik.
I póki cię nie pokonam, nie ustąpię.
Chcemy stworzyć z mamą dziedzictwo, jak ci dwaj.
Dość się nawalczyłem.
Felix to nowe pokolenie.
[krzyki]
[Adonis] Cieszę się, że będę oglądał z bliska te fajerwerki.
Młody to dynamit.
[narrator] Creed stawia na szali reputację i własną legendę, konfrontując Chaveza
z nietypowym przeciwnikiem.
Kurwa, zanim mnie zamknęli byłem najwyżej notowanym amatorem.
W dziejach.
[narrator] „Diament” Damian Anderson zdobył tytuł mistrza Golden Gloves
Crenshaw, dzielnicy Los Angeles.
Jednak po blisko 20 latach odsiadki
dopiero dziś debiutuje jako zawodowiec.
Rekordowa przerwa. Ale wracam na ring.
[narrator] Na szali waży się los dwóch bokserów.
Creed Athletics promuje najbardziej zaskakującą walkę roku.
Czy powtórzą się losy Kopciuszka, czy znów zwycięży mistrz?
[spiker] Dobry wieczór państwu. Witam z Crypto.com Arena
z okazji wyjątkowego wydarzenia.
Zjechali się tu celebryci, by oglądać unikatową walkę
sponsorowaną przez Showtime i Creed Athletics.
W ringu staną mistrz WBC wagi ciężkiej, Felix Chavez,
oraz niemal całkiem nieznany zawodnik, Damian Anderson.
- [odgłosy uderzeń] - Dobra, dawaj.
[klaskanie, w tle odgłosy walki]
[elektroniczne pikanie]
Tak.
Panowie.
Creed.
- Daj nam chwilkę. - Jasne.
186 cm.
Reprezentant dzielnicy Crenshaw w Los Angeles,
„Diament”… Dame… Anderson. [głosem udającym zapowiedź spikera]
[śmiech]
Wreszcie uwolnili cię z łańcuchów.
Jak wyglądam?
Lżej.
Dzięki.
Nie musisz dziękować.
Wystarczy wyjść i dać czadu.
Jasne.
[powolna muzyka pełna napięcia]
[spiker] A teraz, panie i panowie na widowni,
oraz oglądający transmisję fani boksu z całego świata,
zaczynamy!
O tytuł mistrza zawalczy dziś „Diament” Damian Anderson
z South Central w Los Angeles.
[okrzyki publiczności]
[utwór „Grinding All My Life”]
[spiker] Co jest w nim tak wyjątkowego,
że sięga podczas debiutu po najwyższe laury?
Za wszystkim stoi Adonis Creed.
Jego zdaniem Anderson ma więcej niż trzeba, by wygrać.
Za chwilę sami się przekonamy, czy to prawda.
Czy czeka nas bajkowy finał czy masakra?
[okrzyki publiczności, intensywna muzyka o latynoskich rytmach]
[spiker] Ten facet to oryginalny produkt Creed Athletics.
Chavez dał się poznać, kiedy wzbił się na szczyt
po serii zabójczych nokautów.
Ten dumny wojownik
ma jedną przepowiednię na ten zaskakujący mecz.
Zwycięstwo.
Tu Crypto.com Arena
i najważniejsze wydarzenie tego wieczoru.
- Zaczynamy show! - To nic.
Trzymam, dzięki.
Po mojej prawej debiutujący w roli zawodowca
w bezprecedensowej walce o mistrzostwo świata
były mistrz Golden Gloves
„Diament”…
Damian…
Anderson!
A w przeciwległym rogu broniący tytułu mistrza świata,
mający na koncie 15 zwycięstw i jedną porażkę,
14 zwycięstw przez nokaut.
Przed państwem Felix
„El Guerrero”…
- Chavez! - [głośne owacje]
[sędzia] Na środek.
Panowie, omówiliśmy w szatni zasady.
Przypominam: dbacie o własne bezpieczeństwo…
[stłumiony głos sędziego]
Słuchacie moich poleceń.
Niech Bóg wam sprzyja.
[sędzia] Zaczynamy.
Dame musi mieć mocne wejście.
Szybko pójdzie.
Bo Felix to bestia.
[spiker] Gong i początek pierwszej rundy w Crypto.com Arena.
Agresywny atak Chaveza.
Daje Andersonowi jasny sygnał, co ma w zanadrzu.
Ale Anderson trzyma mocno gardę.
Nie daj się!
Nie odpuszczaj! Napieraj, bejbe!
[spiker] Chavez zadaje prosty za prostym ale Anderson nie traci formy.
[odgłosy walki, okrzyki widowni]
Chavez zdominował przeciwnika.
[stłumiony dźwięk, okrzyki spikera]
[spiker] Nieudany cios!
To wyglądało na zamierzone.
Gdzie twój pałer?
Detal, walcz!
Ręce w górę!
Nie zaskoczysz mnie, młody.
Ojej, dziadku. No tienes nada.
Mięczak. Miękki jesteś.
[spiker] Anderson klinczuje.
Odejdź od lin!
[spiker] I znów podnosi wysoko gardę!
Nie oglądaliśmy dotąd Dame'a, ale ma parę asów w rękawie.
- [Felix] Nie widziałeś tego? - Boks!
[gong]
[spiker] Groźne ciosy pod koniec pierwszej rundy.
Anderson powinien chyba odświeżyć zasady.
[Duke] Dajesz, Felix!
Synku, słuchaj.
- Myśli, że cię rozpracował na sparingu. - Będzie dobrze.
- Mamy plan. - Wiem, co robię.
Walczysz z nim, ja z sędziami.
Nie daj się wciągnąć w bójkę.
Tego właśnie chce. Próbuje cię sprowokować. Nie.
- Jasne. - Walcz.
To była twoja runda.
Nie daj się sprowokować. Pierwsza runda i już masz limo.
Stać cię na więcej. Trzymaj się planu.
[syknięcie z bólu]
2. RUNDA [gong]
[spiker] Początek drugiej rundy i Chavez ponownie w ofensywie.
Brawo, mistrzu!
[spiker] Chavez odzyskał wolę walki!
[spiker] Mamma mia!
Anderson robi wszystko, żeby strącić Chavezowi głowę z ramion!
[spowolnione dźwięki]
Hej!
- Co to? - [spiker] To wyglądało na celowe!
[sędzia] Break!
[spiker] Sędzia musi interweniować.
- Dasz radę? - Tak, walczymy.
- Czekaj. - [spiker] Na całe szczęście
rana jest daleko od oka,
- ale wygląda groźnie. - Traci dwa punkty.
Nareszcie.
Dwa punkty za cios łokciem.
Nie rób tego, bo cię zdyskwalifikują.
Zrozumiano?
Stój tam.
- W porządku? - Tak.
[spiker] Jeśli ktoś się zastanawiał, jak przebiegnie ta walka,
to Anderson stawia sprawę jasno:
Trwa walka o życie.
Oby Chavez wrócił do narożnika i ochłonął.
- Mocny prawy na finiszu! - [gong]
Chavez odsyła Andersona do narożnika z tematem do przemyśleń.
Piękny, mocny finisz.
Daj ochraniacz.
[hałaśliwa muzyka, okrzyk]
Miażdż go. Runda za rundą.
Mistrzu, w porządku? Dasz radę?
Tak.
Da radę. Kontynuujmy.
Mówi, że da radę.
Ból minie.
- Powtórz. - Ból minie.
To partacz. Jesteś mistrzem, jasne?
Jestem.
Garda, nie daj się zepchnąć na liny.
[ciężki oddech]
Dawaj.
- [matka Felixa] Dobra. Zaczynamy. Vamos! - [gong]
[spiker] Za nami dwie rundy,
ale nie takiej walki się spodziewaliśmy.
- [Felix krzyczy] - Trzymaj się.
Kolejny cios w lewe ramię.
Zaczyna się robić paskudnie.
Chavez ma poważne kłopoty.
- Zabieram ją stąd. - Dobra.
Musimy iść.
Nie uznajemy porażek!
[spiker] Wieje grozą. Anderson młóci go jak cepem.
- Ruszaj się! - Niszczy Chaveza!
[krzyczy po hiszpańsku]
[emocjonująca muzyka, odgłosy ciosów]
[przytłumione dźwięki]
[spiker] I potężny cios Andersona! Chavez leży!
Chavez się nie podnosi.
Nie, nie chcecie na to patrzeć.
Chavez leży.
Odniósł poważne obrażenia.
- [gong] - Panie i panowie,
nasz arbiter,
- Russell Mora przerywa zawody. - [Duke] Ratownicy!
- Zwycięzca… - Nic mu nie będzie?
…i spektakularny nokaut.
Oto nowy niekwestionowany mistrz świata wagi ciężkiej,
„Diament”…
Damian…
- Anderson! - I jak, brachu? I jak?
Dobrze, co?
[dramatyczna muzyka]
Duke, naprawimy to.
- Cokolwiek mogę… - Mówiłem już!
Nic nie naprawisz, koniec z Dukiem!
- Naprawię to. - Nie!
- [sygnał karetki] - Nie możesz.
Nie pokazuj się w hali. I to przez dłuższy czas.
MAMA MUSZĘ Z TOBĄ POROZMAWIAĆ
Cześć, mamo.
Jak Felix?
Wciąż w szpitalu.
W stabilnym stanie.
Nie pcham się tam, dam mu odetchnąć.
Może to rozsądne.
Co to?
Od Damiana.
Ukrywałaś je przede mną?
Tak, żebyś mógł się rozwijać.
Mamo, jak mogłaś?
- Próbowałam cię chronić. - Przed czym?
Damian był moim bratem.
Nie, Donnie.
Nie w ośrodku, w którym zamknęli cię jak zwierzę.
Myślałeś, że pozwolę ci do tego wrócić?
Przez ciebie myślał, że go olałem.
Wiesz, co wycierpieliśmy?
Wiem, kogo pobiliście.
Znasz Leona?
[Adonis ciężko wzdycha]
Tak.
Damian mnie wspierał, zanim odkryłaś, kim jestem.
Dame traktował mnie jak swego, w przeciwieństwie do twoich dzieci!
A ty mi to odebrałaś.
To przez ciebie tak to się skończyło!
Masz całkowitą rację.
Byłoby inaczej.
Zadajesz bolesne ciosy.
I jesteś ślepy.
Możliwe, że kiedyś Damian cię wspierał.
Ale teraz jest inaczej.
[muzyka pełna napięcia]
[mówi niewyraźnie]
[głośny rap]
Przepraszam.
Hej! Dame!
- Cześć. - Łapy przy sobie!
Zabieraj łapy!
[zdziwione okrzyki]
Spokojnie.
Wyluzuj, bracie.
Daj mi to.
Już jest git?
No co, Donnie? Ale się odstawiłeś.
Powiedz mi, bracie.
Od początku mnie podpuszczałeś.
Widzę, że listy dotarły?
Czemu mnie okłamałeś?
Poręczyłem za ciebie.
Zaprosiłem do domu. Przedstawiłem rodzinie.
Zainwestowałem w ciebie.
- Włożyłem ci rękawice… - Wystarczy, dobra? [śmiech]
[drwiąco] Włożyłeś mi rękawice?
Ziomuś.
Chyba cię przymuliło.
[drwiący śmiech]
O ile pamiętam, nosiłeś mi rękawice.
Spakuj rzeczy i won z mojej hali.
Donnie, moment. Czekaj, czekaj. Myślisz, że cię potrzebuję?
Potrzebowałem cię w pierdlu.
Potrzebowałem cię po powrocie do domu.
Rozejrzyj się.
- Jestem mistrzem! - [wiwatowanie]
I nie jesteś mi do niczego potrzebny.
[drwiący śmiech]
I kto jest teraz sam?
Jasne. Uciekaj!
Uciekaj! To jedno jeszcze potrafisz!
Dzidzia Creed!
[wszyscy się śmieją]
Że jak?
- Jak mnie nazwałeś? - Obraziłeś się?
Obraziłeś się?
Przesiedź pół życia w celi, kiedy ktoś żyje twoim życiem.
Odwróciłeś się ode mnie, ziom.
Ale nie świruj.
Chodź tu.
Pamiętasz to?
Ten tytuł?
To wszystko?
Dopiero się rozkręcam, braciszku.
Zgarnę wszystko.
Co to ma znaczyć?
Grozisz mi?
Tu nie ma gróźb, bracie.
Tylko obietnice.
Pokaż.
- Nie dotykaj mnie. - Nic ci nie jest.
Tak.
Choć raz sam się podnieś. Zobacz, jakie to uczucie.
[muzyka pełna napięcia]
Aloha!
[ciężko wzdycha]
[Bianca] Gdzie byłeś całą noc?
Dzwoniłam. Dziś rano też.
- Co ci się stało w oko? - Nic.
Wszystko w porządku?
Nie dziś. Nie mam czasu na psychoterapię.
A na co masz czas? Powiedz.
Od dawna usiłuję z tobą pogadać.
Dobra?
Proszę cię, mów, co się dzieje.
- Chodzi o mnie? - Nie. To nie ma związku z tobą.
Chodzi o Leona?
Co? Kto ci o tym mówił?
Dame.
Coś jeszcze przede mną ukrywasz?
D, musisz się wreszcie otworzyć.
[nerwowo] Co mam jeszcze mówić? Chcę zrozumieć…
[krzyczy] Co chcesz usłyszeć? Dołującą opowieść?
Chcesz się nade mną użalać?
Nie chcę, chcę cię zrozumieć!
Wiedzieć, co się dzieje
- w moim domu! - Nie chcę o tym gadać!
Usiłuję o tym zapomnieć!
Zostaw to! Nie odgrzebujmy trupów!
Nie chcę o tym gównie mówić!
Uporaj się z tym gównem.
Bo nie możemy dopuścić, żeby cię oglądała w takim stanie.
Rozumiesz?
Dobra.
Kocham cię.
[brzęk tłuczonego szkła]
[muzyka pełna napięcia]
[Leon] Co wy tam robicie?
- [przytłumione dźwięki] - Dame! Adonis!
- Nie! - Walcz ze mną!
- Przepraszam! - [Leon]Twardziele, co?
- [młodszy Adonis] Leon? - [Leon] Hę?
[młodszy Adonis] Nie pamiętasz, co?
Zostaw go!
Tak, wiesz, o co chodzi, ziom.
- Odejdź od broni! Już! - Leży na ziemi!
[dzwoni telefon]
- Cześć, mamo. - [Bianca] Skarbie.
Musisz zaraz przyjechać.
Mama miała kolejny udar.
Mówią o niewydolności wielonarządowej.
Sama nie wiem, to chyba… [płacze]
Chyba czas się pożegnać.
[drżącym głosem] Mamo?
Wybacz.
- Co? - Nie chciałem…
Nie chciałem.
[Adonis płacze]
Dzień, w którym cię poznałam…
Ta buźka.
Byłeś taki rozgniewany.
Jakbyś chciał nokautować wszystkich po kolei. [śmiech]
Zupełnie jak ojciec.
Dlatego tak się starał, wiesz?
Tak.
Ale ty… nie musisz tego robić.
Możesz znaleźć inny sposób.
Tak, inny sposób.
Inny sposób.
Byłam wściekła.
Tak wściekła, kiedy mnie porzuciłeś, Apollo.
Dlaczego mnie zostawiłeś…
samą?
Adonis.
Tak ma na imię.
Jestem tu.
Ocalił mnie, Apollo.
Sprawił, że potrafiłam ci wybaczyć.
Mamo, przepraszam.
[płacząc] Powiedz mi, co mam robić.
[smutna muzyka]
Przykro mi.
Wiem.
- To nic. - Nieprawda.
Tylko…
Kiedy Dame wrócił…
wybiło szambo wspomnień.
Przerosło mnie to.
Ty byłaś dobra w te klocki.
- Emocje. Łatwo ci to przychodzi. - Wcale nie.
Wcale.
Wciąż mam wiele nierozwiązanych spraw.
I nie zawsze potrafię o tym mówić.
Mary Anne była dla mnie jak matka, której tak długo nie miałam.
Mogłam jej się zwierzać.
A teraz odeszła.
Kiedy przestałam występować, nie mogłam się pogodzić z tym,
że moje marzenia się nie spełnią.
I wciąż mnie to boli.
Bardzo.
Ale postanowiłam coś ze sobą zrobić
i cieszyć się tym, co mam.
Chociaż to niełatwe.
Staram się.
Leon…
był opiekunem w domu opieki,
w którym mieszkałem z Dame'em.
Dame i ja nie byliśmy aniołami.
Ale…
Żaden dzieciak nie zasługuje na takie katowanie.
Rozumiesz?
Tamtej nocy w monopolowym zobaczyłem Leona.
I poniosło mnie.
Uderzyłem go.
I biłem dalej.
Osaczyli mnie jego kumple.
Dame wyciągnął broń.
Podjechały psy.
Zaczęliśmy uciekać.
Dame'a złapali, mnie się udało.
Uciekłem.
Byłeś dzieckiem.
Bałeś się. Każdy by uciekł.
A Dame miał broń. To nie twoja wina.
Ale kiedy go zgarnęli, nie pomogłem mu.
Nie dzwoniłem.
Nie pisałem.
A potem łatwiej mi było udawać, że zapomniałem.
No wiesz… zachowywać się, jakby nic się nie stało.
Nie odpowiadasz za to, jak potoczyło się jego życie.
Jesteś dobrym człowiekiem, Adonisie.
Nie jestem tego pewien.
Spróbuj sobie wybaczyć,
żebyś mógł zacząć wierzyć, że zasługujesz na to, co osiągnąłeś.
Bo zasługujesz.
Nie daj mu zburzyć tego, co zbudowałeś.
Ale on nie przestanie.
Zmuś go do tego.
Jest tylko jeden sposób, żeby posłuchał.
Skoro musisz się do tego posunąć…
trudno.
Wygrał 26 z 27 walk. Były mistrz świata,
jeden z największych pięściarzy w dziejach boksu.
Jedyny i niepowtarzalny Adonis Creed.
Witaj. Co słychać?
- W porządku. Dzięki za zaproszenie. - Dzięki, że je przyjąłeś.
Chciałeś u nas wystąpić. Coś nowego!
Skąd ta nagła potrzeba wystąpienia w ogólnokrajowej TV?
Co cię gryzie?
Kiedy zrezygnowałem z boksu,
zostały pewne niedokończone sprawy.
Chodzi ci o Dame'a. Nie ma innej opcji.
Wyłóżmy kawę na ławę.
Uważam cię za najlepszego zawodnika świata.
Trzy lata temu.
Straciłeś kontakt z ulicą,
więc może nie wiesz, co o tobie mówią.
A: Conlan. Był w słabej formie, kiedy go pokonałeś.
B: Dame.
To on będzie królem boksu, nie ty.
C: Wystarczy, że odwrócisz głowę,
- a Dame obrabia ci bez skrupułów tyłek. - Głośniej.
Kwestionuje twoją męskość,
gada o twojej rodzinie,
gada, że nie można ci zaufać,
- że olewasz swoich. - Nie, pozwól, że…
Moment, mamy telefon.
Ktoś dzwoni. Dajcie na głośnomówiący.
Co jest, ziomuś?
Podać ci chusteczkę? Przyjechać cię przytulić?
Mówię tylko, jaki naprawdę jesteś.
Jak porzuciłeś rodzinę.
[chrząka]
Dame… nie w ten sposób.
To nie jest metoda.
Zła wiadomość. To idzie na żywo.
Więc tak to rozegramy.
Mały Donnie to zero. Tchórz.
Jesteś tchórzem, brachu. I oszustem.
Wiem. Wszyscy wiedzą.
Apollo Creed by się wstydził.
Odwaliło ci.
Dobra.
Wyzywam cię do walki o mistrzostwo świata.
Ty i ja?
- Zgoda? - Zgoda!
[prowadzący] Tak, cholera. Słyszeliście.
Nie mogę się doczekać.
Co tam, mistrzu?
- Co jest? - Prime time!
Przyszedł mistrz! Pobudka!
Dobra, ludziska.
Odnówmy znajomość.
- Złamanie IV i V kości śródręcza. - W obu dłoniach.
- Pęknięty oczodół. - Pęknięta nerka.
- Niewładne ramię. - Naderwany przywodziciel.
Nie ma szans. I pewnie za mało waży.
Ile razy miałeś wstrząs mózgu?
Jesteś stary. I połamany.
Znamy Dame'a. Zna tę listę na pamięć.
Zrobi wszystko, żeby wygrać, więc bądź gotów na wszystko.
Nie cofniemy zegara, nie ukryjemy twoich felerów.
Ale możemy zrobić z nich atut.
Dobrze. Dwa proste.
- Dawaj. - Unik!
Jeden, jeden, dwa.
- Dobra. - Dawaj, D.
Im wyżej… tym trudniej.
Takie jest życie. Taki jest ten bieg.
[Duke] Dawaj.
Przeciąganie liny. Oldskulowo.
Dobra. Dajesz. I od nowa.
Dawaj!
Patrz przed siebie!
Co to za unik? Staraj się.
Nie będzie taryfy ulgowej.
No, skup się!
[dramatyczna muzyka]
[Duke] Właśnie tak.
Właśnie tak.
Dobra.
Nie główkuj tyle.
Wyłącz myślenie.
Widzisz tamtego? Pamiętasz go?
Blokada. Skup się na teraz.
Nie na przeszłości, nie na przyszłości.
Na teraz.
Zaczynamy, już.
No cóż…
- Jak… - Nie. Zostaw.
Ale jesteś dobry?
Wystarczy, żeby cię pokonać.
Ręce wyżej.
Ruchy!
Spadaj do domu.
[odgłosy walki]
Może czas na przerwę.
Przerwę?
[spokojny utwór rapowy]
[ciężki oddech]
A ty dokąd?
Dopiero się rozkręcam.
[utwór rapowy]
[krzyki]
Patrzę na ciebie!
Tutaj, pracujemy!
Gdzie on jest?
Widzę cię.
Dawaj, bejbe! Do przodu! Dawaj!
Właśnie tak! Dobrze!
[głośny krzyk]
[spiker] Tu Los Angeles
i najbardziej wyczekiwany od lat pojedynek wagi ciężkiej.
[cicho] Krok za krokiem.
Cios za ciosem.
Runda za rundą.
Krok za krokiem.
Cios za ciosem.
Runda za rundą.
Krok za krokiem.
Cios za ciosem.
Runda za rundą.
[rozbrzmiewający gong]
[narastająca emocjonująca muzyka i doping]
[Adonis krzyczy]
[dramatyczna muzyka, wiwatowanie publiczności]
[utwór rapowy]
[okrzyki widowni]
Co słychać, LA?
MISTRZOSTWA ŚWIATA WAGI CIĘŻKIEJ CREED – DAME
[utwór „Last Time That I Checc'd”]
[głośniejsze wiwatowanie publiczności]
Panie i panowie, dobry wieczór
i witamy na polu bitwy w Los Angeles!
Walka zaczyna się teraz!
Przedstawmy naszego pretendenta.
Wychowanek Delphi Gym
i dumny reprezentant ojczystego Los Angeles,
były mistrz wagi półciężkiej i mistrz świata wagi ciężkiej
Adonis…
Creed!
Po przekątnej jego przeciwnik,
reprezentant dzielnicy Crenshaw miasta Los Angeles,
były mistrz Golden Gloves
i obecnie nam panujący, niepokonany
i niekwestionowany mistrz wagi ciężkiej świata,
„Diament” Damian
Anderson!
[spiker 1] Creed to eksmistrz, ale jest na słabszej pozycji.
[spiker 2] Bez wątpienia Dame ma przewagę. Jest w fenomenalnej formie.
Przypomniano wam w szatni zasady.
Proszę o dobrą, uczciwą walkę.
Słuchajcie moich poleceń. Najważniejsze jest wasze bezpieczeństwo.
Zaczynamy.
Radź sobie sam, mały Donnie.
Do narożników.
[spiker 1] Emocje sięgają zenitu.
[spiker 2] Dosłownie czuć dzielącą przeciwników złą krew
na polu bitwy w LA.
- [gong] - [spiker 1] I ruszamy.
Pierwsza runda i pytanie: Na ile Adonis stracił formę
po trwającej trzy lata przerwie?
Dame atakuje, co może oznaczać szybki finał.
Nieco ostrożny start.
Wciąż nie wiemy, kto będzie górą.
Nie hamuj się, D.
[Duke] Za bardzo się z nim cackasz.
[spiker 1] Anderson rozpoczyna ofensywę od potężnego ciosu w ramię.
Obaj szacują się wzajemnie…
Bum! Potężny prosty na twarz! Creed klinczuje Andersona.
Ręce w górze!
Zaangażuj się, D!
Dawaj!
[odgłosy walki, głośny doping]
[Duke] Dawaj, D!
[spiker 1] To była runda Andersona! Imponujący start.
Mały Donnie, widzimy się za minutę.
Spoko, zaraz wracam.
Świetna obrona. Wymęcz go.
To gnojek. Widzi, że się nie boisz.
Teraz zacznie brzydko pogrywać.
Nie trać głowy. Niech robi błędy.
A zrobi ich mnóstwo.
Wykorzystuj każdą okazję.
2. RUNDA
Ciosy, mistrzu.
- Z wyczuciem. - Wiem, co robię. Spokojnie.
Hajs go nie uratuje, to pewne.
[spiker 1] Ciekawe, czy Creed żałuje decyzji o powrocie na ring.
Emerytura jest chyba znacznie przyjemniejsza.
[gong]
[spiker 2] Rozpoczyna się druga runda walki w Los Angeles, na żywo w DAZN.
Czy Adonis wróci do mistrzowskiej formy
i pokaże wolę walki?
Przestań uciekać, Donnie.
[Duke] Tak!
Ręce w górze!
Nie mówiłem? Naciera!
- Sędzio… - Dawaj, dawaj!
Tanie zagrania? Nie wygrasz uczciwie?
Masz dość, chłopczyku?
Klincz!
Myślałeś, że będzie łatwo?
[wściekle sapie]
[gong]
[spiker 2] Porywający finał drugiej rundy bitwy w LA.
Obaj zadawali potężne ciosy.
Było lepiej.
Skupienie. Prowadź go tam, gdzie chcesz.
Bombarduj go.
[z oddali] Nie daj się zdominować.
[przytłumione dźwięki]
[gong]
[słychać tylko dźwięki walki]
[w tle niepokojąca muzyka]
[ciężkie oddechy]
[wściekły krzyk]
[wściekle warczy]
[wściekły krzyk]
[intensywna muzyka]
[spiker 2] Byliśmy świadkami
niesamowitego finału 11. rundy!
[spiker 1] Wyrównana walka.
Czuć napięcie.
W tym ringu tworzy się historia boksu.
Trwa wyczerpująca emocjonalnie wojna w Los Angeles.
Słuchaj.
Nie boksuj.
Masz zacząć walczyć.
Zrób to, po co przyszliśmy.
To twój czas, mistrzu.
Musisz zabłysnąć!
Masz się wyzbyć lęku. Jasne?
I poczucia winy.
Odetnij się od tego.
Od tego, co było. Zmierz się z tym, co jest.
Obudź w sobie drapieżnika, słyszysz?
Bądź drapieżcą!
Bądź Adonisem Creedem!
[spiker 2] Rozpoczyna się 12. runda.
Za trzy minuty poznamy mistrza świata wagi ciężkiej.
Tak, bejbe. Tak trzymaj.
Sędzia, co jest?
Właśnie tak, skarbie! Tak!
[stłumiony, spowolniony dźwięk]
[spiker 1] Creed na deskach!
- Neutralny narożnik. - Wstawaj!
Potężny cios na korpus!
Creed przyklęknął!
- Pięć! - Podnieś się!
Sześć!
- Wstań! - Siedem!
[cisza]
Osiem!
[cisza]
Podnieś się, D.
[triumfalna muzyka]
Dziewięć!
[spiker 2] Wstał!
- Podejdź. W porządku? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Walczysz dalej? - Tak.
Tak jest!
[spiker 2] Creed wstał, Dame od razu rusza do ataku!
Czy Creed to przetrwa?
Dawaj! Załatw go!
Break!
[spiker 2] Creed wychodzi z klinczu.
Atakuje z całą siłą!
- Dobrze, D. - Anderson w odwrocie!
To twój czas, D!
[emocjonująca muzyka, odgłosy walki]
[stłumiony dźwięk]
[spiker 2] Anderson padł na deski!
- [gong] - Tak! Właśnie tak! Co wy na to?
[spiker 2] Nokaut! Cóż za cios!
Adonis Creed nowym mistrzem świata wagi ciężkiej!
[konferansjer] Panie i panowie, koniec pojedynku
po dwóch minutach i 12 sekundach dwunastej i ostatniej rundy!
Zwycięstwo przez nokaut!
Pięściarska duma Los Angeles
i ponowny mistrz świata wagi ciężkiej,
Adonis…
Creed!
[spiker 1] Adonis Creed zwyciężył
przez nokaut w 12. rundzie!
Niewiarygodna akcja!
- [Adonis] Tak! - [wiwat]
Jeśli zastanawialiście się, kto jest królem boksu,
wątpliwości się rozwiały.
Dynastia Creedów rządzi niepodzielnie!
[wesołe wiwatowanie]
[dźwięk się wycisza]
Dobrze, trenuj, pracuj nad skupieniem.
Kolejna faza.
Wznawiamy działalność.
Czekamy w holu, mistrzu.
[wciąż cisza]
[Adonis stęka i wzdycha]
Nauczyłeś się beze mnie paru sztuczek.
[cisza]
Dame, wybacz.
Tyle lat…
Nie odwiedziłem cię.
Moja wina.
Byliśmy tylko…
dziećmi, brachu.
Nie zawiniłeś.
[łamiącym się głosem] W niczym.
Nigdy.
Hej, D…
Ty też nie zawiniłeś.
[drżący śmiech]
No to idź już, stary.
Wszyscy na ciebie czekają.
Mistrzu.
[spokojna muzyka]
W razie czego znasz adres.
Cały wieczór na to czekała. [śmiech]
Dobrze tam wygląda.
Tak.
Wszystko dobrze?
Już mi lepiej.
Dobra.
No dobra. Już, już.
Gotowa?
[melancholijna muzyka]
[cicho] Au…
[śmiech Bianki]
Znokautuj go!
Tak.
Nie…
Mamy nową mistrzynię!
Jestem mistrzynią!
Moja mistrzyni! Mistrzyni!
Do domu?
[emocjonująca muzyka]
Napisy: Elżbieta Gałązka-Salamon