Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ด้วยความระลึกถึง ‪ซามีร์ บังการา - บูเปช ปันดยา)
‪(ผลงานภาพยนตร์จาก NETFLIX)
‪หม้อแขวนตรงนี้ มีอาหารกลางวันสองกล่อง
‪จะหยุดตรงนี้นะ มาดูกันว่าใช่ไหม
‪ใช่ หยุดตรงนี้แหละ
‪พระเจ้าช่วย
‪นี่ใช่บ้านของคุณศิเวนทราไหม
‪ใช่
‪(ศานติ กุนช์ - ก่อตั้ง 1936)
‪อโลก
‪เท่มากเลย พวก
‪ปาร์จุน
‪นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ
‪เขาน่าจะอายุประมาณ 27 หรือ 28
‪ใช่ เขาชื่อ อาสติก
‪พวกเขาเพิ่งแต่งงานกันได้ห้าเดือนเอง
‪สันธยาเหรอ แม่สาวน้อยผู้น่าสงสาร ‪ได้แต่หมกตัวอยู่ในห้อง
‪เธอไม่ได้ออกมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
‪ไม่ๆ เธอไม่ได้อัปมงคล
‪ราศีพวกเขาเข้ากันได้
‪แม่ครับ ยาสีฟันผมอยู่ในกระเป๋าแม่หรือเปล่า
‪แม่ยังไม่ได้เอาของออก ‪มีแขกมาตั้งเยอะ ขอคนอื่นสิ
‪อาจินต์น่ะ
‪ใช่ เขาโตเป็นหนุ่มแล้ว
‪ฟังนะ
‪แม่ก็รู้ผมใช้แต่ยี่ห้อเปปโซเดนต์
‪ไปรอก่อน เดี๋ยวแม่เอาให้
‪ไม่ไหวจริงๆ
‪พวกเด็กเจ้าอารมณ์พวกนี้
‪เขามางานศพ แต่อยากได้ยาสีฟันหรูๆ ของเขา
‪สวัสดีค่ะ ป้าตูลิกา
‪สันธยา
‪แกเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ได้ยินว่าแกซึมเศร้ามากเลย
‪พี่ พี่คูลูจากพาห์ไรจ์อยู่ในสาย
‪ลูกสาวของป้าสาโรชที่มีสามีเป็นข้าราชการ
‪ไม่รู้จะอธิบายยังไง มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
‪ใช่ เราเผาไปเมื่อวาน
‪ไม่รู้จะรอไปทำไม
‪การเดินทางของเขาคงต้องจบลงตรงนี้
‪พระแม่ราธาคุ้มครองวิญญาณเขาด้วยเถิด
‪ใช่ เขาก็สบายดี
‪ระวังหน่อย ฉันอาบน้ำอยู่
‪ฟูกพวกนี้วันละเท่าไหร่
‪สามสิบห้ารูปี
‪นี่มันปล้นกันชัดๆ
‪ไม่ครับ คุณริซวีทราบว่าลูกชายคุณเสียชีวิต
‪เขาเลยให้ส่วนลด 20 เปอร์เซ็นต์แล้ว
‪ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ
‪ลูกชายฉันตาย
‪ฉันไม่ขอส่วนลดหรอก
‪ราคาปกติอยู่ที่ 25 รูปี ฉันจะไม่จ่ายมากกว่านั้น
‪สันธยา
‪ใช่ ก็นั่นแหละ พวกเราห่วงเธอกันหมด
‪"เขาคือดวงอาทิตย์ ‪บนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว"
‪"เราเสียใจอย่างสุดซึ้ง ‪ที่เขาไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไป"
‪"ขอให้ไปสู่สุคติ"
‪"ขอให้พระเป็นเจ้าเกื้อกูลดวงวิญญาณของคุณ…"
‪"ขอให้ไปสู่สุคติ"
‪ก๊อปมาวางกันทั้งนั้น
‪เปิดประตูหน่อยค่ะ
‪เปลี่ยนกริ่งประตูทีเถอะ
‪เปิดประตูหน่อยค่ะ
‪สันธยาล่ะ
‪แม่คะ
‪พ่อคะ สังยากับสเนหุไม่มาเหรอ
‪พอแล้วค่ะ แม่
‪พอได้แล้ว เลิกร้องไห้ได้แล้ว แม่
‪เดี๋ยวสั่งให้เอาชามาให้นะ
‪- แม่คะ ‪- จ๊ะ
‪- หนูไม่อยากดื่มชา ‪- โอเค
‪สั่งให้เอาเป๊ปซี่มาแทนนะ
‪ปาร์จุนไปเอาจากร้านเขาได้
‪จะดื่มเป๊ปซี่ในเวลาแบบนี้เหรอ
‪ก็ได้ ช่างเถอะ
‪แต่หนูไม่ดื่มชานะ
‪ลูกเป็นอะไรไหม
‪- แม่ ‪- จ๊ะ
‪แม่ ใครเอาเตียงออกไปจากห้องผม
‪- แม่ไม่รู้ ‪- ฉันเอง
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะอาสติกยังอยู่กับเรา
‪วิญญาณเขาจะอยู่รอบๆ บ้านเป็นเวลา 13 วัน
‪เราจะใส่อาหารไว้ให้เขา ‪ในหม้อดินเผาบนต้นไม้ข้างนอก
‪ต้องใช้เวลาสิบวัน ‪ก่อนที่วิญญาณจะเป็นอิสระจากร่าง
‪ในวันที่ 13 วิญญาณเขาจะเป็นอิสระ ‪และไปสู่ยมโลก
‪แกทำพิธีครั้งสุดท้ายให้อาสติกแล้ว
‪แกต้องทำตามกฎไป 13 วัน
‪ห้ามสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า หรือสูบยาสูบ
‪กินข้าววันละมื้อ ห้ามใส่ขมิ้น ‪กระเทียม แล้วก็หัวหอม
‪และนอนบนพื้น แยกจากคนอื่น
‪ทำไมไม่บอกผมก่อนล่ะ
‪ลูกทำแค่นี้เพื่อพี่ชายที่ตายไปแล้วไม่ได้เหรอ
‪หนูลืมบอกไป พ่อดื่มชาไม่ใส่น้ำตาลนะคะ
‪ใจเย็นๆ เย็นไว้ พวก
‪ถ้าฉันตายนะ แม่ไม่มีวันขอ ‪ให้อาสติกที่รักของแม่นอนบนพื้นหรอก
‪อะไรนะ
‪แต่ถ้านายตาย นายก็เป็นศพที่ฝังอยู่ใต้ดิน
‪มันจะสำคัญอะไรกันล่ะ
‪เร็ว ลุกออกมา
‪ทำไมฉันต้องทำทุกอย่างให้ทุกๆ คน
‪อาสติกไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเขาเอง
‪ขนาดตายไปแล้วยังสร้างปัญหาเลย
‪ตอนนี้สันธยาเป็นม่าย ส่วนฉันต้องหัวโล้น
‪และตอนนี้นายจะไม่ได้เรียน ‪ภาษาอังกฤษจากสันธยาแล้วด้วย
‪อย่างน้อยนายก็ได้เรียนอะไรจากเธอมาบ้าง
‪ปล่อยไว้ หนูทำเอง
‪นั่งเถอะค่ะ
‪จะอยู่ที่นี่กี่วันคะ
‪สิบสามวัน เราจะอยู่เฝ้าศพจนเสร็จแน่ๆ
‪อยู่ที่นี่เหรอ
‪ใช่ ทำไมล่ะ
‪แม่อยู่ไม่ได้หรอก
‪พวกเขาไม่มีส้วมแบบตะวันตกที่นี่นะ
‪มีแต่แบบอินเดีย
‪แม่จะนั่งยองๆ ยังไงไหว
‪หนูอยู่มาห้าเดือนแล้วยังไม่ชินเลย
‪มีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับสันธยา
‪ฉันมั่นใจ แต่พี่อุษาไม่ยอมปริปาก
‪พี่ชานากิ
‪- ตูลิกา ‪- มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่
‪สวัสดีค่ะพี่
‪เราเพิ่งมาถึง
‪พี่ศิเวนทราโทรหาเราเมื่อคืน
‪ฉันก็กลัว
‪ฉันคิดว่าแม่เสีย
‪ไม่นึกเลยว่าจะเป็นอาสติกแทน
‪"พวกเราก็เหมือนแมลงวันในสายตาเทพเจ้า"
‪"ที่ฆ่าเราเหมือนเกมกีฬา"
‪เชกสเปียร์กล่าวไว้
‪กลอนภาษาอังกฤษน่ะ ไม่รู้คุณจำได้ยังไง
‪ฉันไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
‪อาหารกลางวันพร้อมแล้วค่ะ มาเถอะ
‪- ได้เลย ‪- โอเค
‪สามีเธอทิ้งเธอไปแล้ว
‪เธอไม่พูดอะไรเลย แต่ทุกคนรู้หมด
‪เขาอยู่ที่ดูไบ
‪ใช่ไหมคะแม่
‪อุษา
‪ไม่เอาน่า แม่
‪อุษาเป็นลูกสะใภ้แม่นะ
‪หนูชานากิ ลูกแม่ไง
‪แม่ลืมทุกอย่างเลย
‪นี่ ฟังนะ
‪ตกลงเรื่องที่นอนที่นี่ไว้ว่าไง
‪เปิดประตูหน่อยค่ะ
‪ใครสักคนตัดสายไฟออกจากกริ่งนั่นทีได้ไหม
‪เปิดประตูหน่อยค่ะ
‪ขอโทษค่ะ กริ่งมัน…
‪สวัสดีค่ะ
‪นี่ใช่บ้านของศิเวนทรา คีรีหรือเปล่าคะ
‪หนูคือนาเซีย เซดี
‪นาเซีย
‪ทิ้งกระเป๋าไว้ที่นี่ เราจะให้คนยกไปให้
‪โอเคค่ะ
‪นาเซีย เซดี
‪ฉันรู้จากเฟซบุ๊ก
‪น้องสาวเธอโพสต์ไว้
‪ใช่ มีคนมาคอมเมนต์ตั้ง 235 คน
‪พี่
‪พี่ ลุงศิเวนทราบอกให้ผม ‪เอากระเป๋าเธอมาเก็บไว้ห้องพี่
‪ให้ผมวางไว้เลยไหม
‪มาสิ
‪เอามาสิ ฉันเก็บให้
‪- ปาร์จุน ‪- ครับ
‪ร้านนายเปิดหรือเปล่า
‪เปิดครับพี่ อยากได้อะไรหรือเปล่า
‪อืม ขอเป๊ปซี่ให้นาเซียหน่อย
‪ครับ
‪แล้วก็มันฝรั่งทอดห่อหนึ่ง
‪รสเผ็ดนะ
‪อโลกก็ทนอาหารนี่ไม่ไหวเหมือนกัน
‪เดี๋ยวผมเอามาให้นะ
‪- แม่… ‪- กินนี่ซะ อย่าเรื่องมาก
‪แกงผักเพิ่มไหมคะ
‪ไม่มีใครกินได้ปกติเลย
‪คุณคีรี ช่วยคุยกับสันธยาหน่อย
‪ว่าเธออยากอยู่กับคุณสักพักไหม
‪ไม่
‪จะให้เธอทำอะไรที่นั่น
‪ที่นี่คือบ้านของเธอแล้ว
‪ไว้ค่อยถามเธอทีหลังนะ
‪ตอนนี้เธอยังเศร้าเกินไป
‪พีทีเอสดี
‪โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง
‪มันเป็นเรื่องทางจิต
‪บาดแผลทางใจ
‪เกิดขึ้นค่อนข้างบ่อยในสถานการณ์แบบนี้
‪คุณฆนศยามเป็นนายธนาคาร
‪แต่เขามีความรู้เรื่องอื่นๆ เยอะ
‪เธอเป็นอะไรเหรอ สันธยา
‪ทำไมเธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪นาเซีย
‪รู้ไหม ตอนฉันเป็นเด็ก เรามีแมวชื่อแคทรีน่า
‪มันโดนรถทับ
‪ฉันร้องไห้หนักมาก
‪และกินอะไรไม่ได้ไปสามวัน
‪ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นเลย
‪ฉันไม่รู้สึกว่าอยากร้องไห้
‪ฉันหิวตลอดเวลา
‪พูดตรงๆ นะ ฉันรู้สึกเหมือนอยากวิ่งหนีออกไป
‪แต่ฉันทำไม่ได้
‪ลุง เอาอะไรอีกไหมครับ
‪อืม ฉันจะฟาดแกสักที
‪ทำความเคารพพี่เขาสิ
‪ดีขึ้น ไปได้แล้ว
‪แม่คะ สันธยาอยากให้หนูอยู่จนงานเฝ้าศพเสร็จ
‪ไม่ต้องห่วง หนูซักผ้าได้
‪หรือไม่ก็ใส่ของสันธยา
‪ใช่ ใส่ได้ เราตัวเท่ากัน
‪แม่คะ เดี๋ยวหนูโทรกลับนะ
‪ลุกขึ้นมา แล้วนั่งเก้าอี้นี่ เร็วเข้า นั่งบนเก้าอี้
‪นาเซีย ไปหาเศษกระดาษมาหน่อย
‪- ทำอะไรคะ แม่ ‪- แม่บอกว่า…
‪ฟังแม่สิ ลุกขึ้นมา มาเร็ว
‪นั่งบนเก้าอี้ นั่งเถอะนะ
‪แบบนั้น
‪ไปลองหาหินหรืออะไรก็ได้ ‪มาให้ฉันวางกระทะหน่อย
‪หินเหรอ
‪รออะไรอยู่ล่ะ ไปหามาสิ เดี๋ยวก็เจอเอง
‪หินค่ะ คุณป้า
‪ทีนี้ก็เอากระทะวางไว้บนก้อนหิน ‪เร็วเข้า ฉีกหนังสือพิมพ์ด้วย
‪เร็วสิ
‪นาเซีย เธอตามน้ำไปด้วยทำไมเนี่ย
‪ให้เธอทำไป
‪ทำต่อไป
‪แม่ว่าแล้วเชียว ตั้งแต่ที่เห็นลูกเมื่อเช้าแล้ว
‪ลูกโดนนัยน์ตาปีศาจสาป
‪แต่แม่จะล้างคำสาปเอง
‪ที่นี่ก็บ้านลูกเหมือนกัน
‪พวกเขาจะไล่ลูกออกไปไม่ได้
‪แม่พูดอะไรของแม่เนี่ย ใครจะไล่หนูออกไป
‪ลูกไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
‪อย่าเถียงแม่เลย ทำเพื่อแม่นะ
‪ยกเท้าขึ้น
‪ขอเถอะ ยกเท้าขึ้นที
‪แม่นี่งมงายจริงๆ นะ
‪หนูเห็นมาตั้งแต่ตอนหนูเป็นเด็กแล้ว
‪ตอนหนูตกจักรยานตอนเรียนป.หก
‪จำได้ไหมที่แม่บอกว่านัยน์ตาปีศาจสาปแช่งหนู
‪แม่เอาแต่ตรวจดูว่า ‪หนูมีกระดูกส่วนไหนหักหรือเปล่า
‪แล้วว่า "จะมีใครยอมแต่งงานกับคนพิการ"
‪แม่ห่วงเรื่องการแต่งงานของหนูมาก
‪จนแม่เอาจักรยานใหม่เอี่ยมของหนูไปคืน
‪เยี่ยมเลยเนอะ
‪แทนที่จะหาครูมาสอนพิเศษหนู
‪แม่บังคับให้หนูใส่แหวนไพลินที่นิ้วก้อยขวา
‪หนูจะได้ได้เกรดดีขึ้นที่โรงเรียน
‪ลูกก็ได้ที่หนึ่งตอนเรียน ‪ปริญญาโทสาขาภาษาอังกฤษไม่ใช่เหรอ
‪ก็ใช่ไง แต่มันสำคัญด้วยเหรอ
‪สำคัญสิ ลูกมีเจ้าบ่าวดีๆ แล้ว ‪เขาหาเงินได้ 70,000 รูปีต่อเดือน
‪แล้วตอนนี้ล่ะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪ต้องใช้น้ำตาลูกเท่านั้น ถึงจะกำจัดนัยน์ตาปีศาจได้
‪หนูไม่รู้หรอกนะ แต่ทำแบบนี้หนูได้ตายแน่ๆ
‪- ควันเยอะมาก วิญญาณปีศาจแข็งแกร่ง ‪- ลืมมันซะ แม่
‪ใครมาตอนนี้กัน
‪ไปเร็ว เอาไปข้างนอก เร็วเข้า
‪ทำอะไรน่ะ
‪สันธยาที่รัก
‪ใครน่ะ
‪ฉันเอง
‪คุณอัลกา นี่ฉันเอง
‪เข้มแข็งไว้นะ คุณอัลกา
‪ควันเยอะจัง
‪แม่คะ มันมาจากถนนข้างนอก ทนไม่ไหวแล้ว
‪พวกเด็กผู้ชายที่ถนนน่ะพี่
‪พวกนั้นชอบเผายางก่อกองไฟ
‪ผมจะจัดการให้
‪ลุงฆนศยามจะไป…
‪เรื่องอาสติก
‪เขาจะไปเอาใบมรณบัตร
‪และจะไปจัดการเรื่องที่ธนาคารด้วย
‪เขาต้องใช้เอกสารธนาคาร ‪และบัตรประจำตัวประชาชนของอาสติก
‪หนูช่วยลองหาดูในตู้ของเขาได้ไหม
‪เข้ามา
‪พี่
‪ผมควรพานาเซียไปทานมื้อเย็นไหม
‪ลุงปัปปูบอกว่าเรายังไว้ทุกข์กันอยู่
‪และต้องทำตัวให้บริสุทธิ์
‪นี่มันอะไรกัน
‪แกดูหมิ่นพิธี
‪ลุงก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‪ไม่ต้องมาเถียง กลับไปที่ห้องแล้วนอนซะ
‪วันนี้ผมจะให้คุณได้ลอง ‪ข้าวหมกแกะที่อร่อยที่สุดในโลก
‪คุณไม่เคยได้กินอะไรอร่อยแบบนี้แน่
‪ไม่เคยแน่ ฉันเป็นมังสวิรัติ
‪จริงเหรอ คุณนาเซีย
‪คุณไม่กินเนื้อเหรอ
‪ไม่กิน
‪ไม่ใช่ว่าชาวมุสลิมจะกินเนื้อทุกคนนะ
‪ไม่มีปัญหาครับ
‪เรามีอาหารมังสวิรัติที่มีชื่อและอร่อยพอๆ กันเลย
‪(ภาษีเงินได้)
‪(สำหรับที่รักของผม…)
‪ทำไมช่วงเวลานี้
‪ถึงเจ็บปวดนัก
‪ทำไมฉันถึง
‪โกรธตัวเอง
‪ฉันจะ
‪ถามเขายังไง
‪ทำไมเขาถึงกลายเป็นคนนอกใจ
‪โกรธตัวเอง
‪ฉันมีความปรารถนา
‪แต่ฉันกลัวชีวิต
‪ชีวิตฉันมีขึ้นมีลง
‪ชีวิตกำลังโกรธฉัน
‪เช่นเดียวกับดาวหาง
‪หัวใจฉันกำลังลอยจากไป
‪และแสดงให้ฉันเห็นหนทาง
‪ฟังนะ
‪ถ้าสันธยาอยากกลับบ้านกับเรา ก็…
‪คุยกับลูกนะ
‪เรามีลูกสาวโสดสองคนที่บ้านอยู่แล้วนะ
‪คุณจัดการเรื่องเล็กๆ ยังไม่ได้เลย
‪แล้วยังกล้าพูดเรื่องใหญ่ๆ
‪ตาฉัน
‪เงียบงัน
‪ฉันไม่รู้
‪ว่าพวกนั้นต้องการอะไร
‪ความฝัน
‪ที่อยู่ในดวงตาคู่นี้
‪ทำไมจึงจางหายไป
‪ฉันจะรู้ได้อย่างไร
‪เรามีศรัทธาที่ยิ่งใหญ่ในพระเจ้า
‪ผมตั้งชื่อลูกชายว่าอาสติก
‪ฉันมีความปรารถนา
‪แต่ฉันกลัวชีวิต
‪ชีวิตฉันมีขึ้นมีลง
‪ชีวิตกำลังโกรธฉัน
‪เช่นเดียวกับดาวหาง
‪หัวใจฉันกำลังลอยจากไป
‪และแสดงให้ฉันเห็นหนทาง
‪ดื่มชาสิคะพี่
‪ทิ้งไว้เถอะ เดี๋ยวหนูทำเอง ไปดื่มชาสิคะ
‪ขอบคุณนะ ฌุมรี
‪อรุณสวัสดิ์
‪หลับสบายไหม
‪ของพี่แก้วสีแดงค่ะ
‪ทำไมล่ะ ทำมาเป็นพิเศษเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ป้าอุษาทำมาเพื่อพี่โดยเฉพาะ
‪ขอบใจจ้ะ
‪หวานไปไหม
‪ไม่ ดีแล้ว
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจะเปลี่ยนให้ใหม่
‪ฌุมรี ไปทำชามาให้เธอหน่อย
‪พี่คะ หนูงานเยอะนะ
‪หนูต้องเอาชาไปให้ย่า
‪วางแก้วของย่าไว้ตรงนี้ เดี๋ยวฉันเอาไปให้เอง
‪แล้วเห็นเอกสารบนโต๊ะไหม เอาไปให้แม่นะ
‪- นาเซีย ‪- ว่าไง
‪ฉันจะเอาชาไปให้ย่า
‪ป้าอุษา นี่ค่ะ
‪เอกสารที่ขอไว้
‪คุณนี่ขี้ลืมจังนะ
‪ริมฝั่งแม่น้ำอากาศจะหนาว เอาผ้าคลุมไปด้วยสิ
‪ไม่ต้อง วันนี้อากาศดี ผมดูในกูเกิลแล้ว
‪คุณคีรี
‪นั่งเถอะ ไม่ต้องเป็นทางการนักหรอก
‪เราจะไปเอาอัฐิจากเมรุ
‪แล้วไปที่กานปุระ ‪เพื่อไปลอยอังคารที่แม่น้ำคงคาอันศักสิทธิ์
‪เอาละ ไปกันเถอะ
‪พวกคุณจะไปทำอะไรที่นั่นล่ะ
‪พวกเราไปกันสี่คนก็พอแล้ว
‪กระเป๋าสตางค์ค่ะ
‪เขาบอกว่าไม่ต้องหรอก
‪ตกลงกันไว้แบบนั้นใช่ไหม
‪โอเค
‪โอเค ไว้เจอกันอีก 30 นาที
‪เจอใบเสร็จไหม
‪ไม่เจอ ฉันเอาให้อโลกไป
‪เขากำลังหาอยู่
‪พวกแกนี่ไม่ระวังเลยนะ
‪ใบเสร็จอะไรลุง
‪ที่เราได้มาจากเมรุที่มีหมายเลขกองฟืนไง
‪เพื่อให้แน่ใจว่าเราจะได้อัฐิของอาสติก
‪ใบนั้นน่ะเหรอ อยู่กับผมเอง
‪แล้วทำไมไม่บอกเรา
‪เราจะสายกันแล้ว มัวแต่เล่นกับบันไดอยู่ได้
‪ก็ลุงให้ผมเปลี่ยนกริ่งไง นั่นคือ…
‪ไม่ต้องมาเถียงฉัน ไปดูสิว่าอโลกพร้อมหรือยัง
‪ไปสิ ไป
‪แกด้วย เก็บบันไดไป
‪เก็บไป
‪ไม่ต้องมาเปลี่ยนกริ่งตอนนี้ เก็บบันไดไป
‪อโลก ใส่กางเกงหรือยัง
‪พวกปัญญาอ่อนนี่ไม่เห็นค่าของเวลากันเลย
‪เอาแต่ขี้เกียจ
‪ครอบครัวคุณนี่ไม่มีวินัยกันเลยนะ
‪ถ้าเราไม่ต้องไป บอกเราตั้งแต่เมื่อวานก็ได้นี่
‪เสียแรงที่ตื่นเช้าขึ้นมาแต่งตัว
‪ย่าคะ
‪หนูมีอะไรจะบอกย่า
‪แต่ห้ามย่าบอกใครนะคะ โอเคไหม
‪ดูสิคะ
‪แฟนของอาสติก
‪เธอไม่มีอะไรพิเศษ
‪คือจมูกเธอแปลกๆ
‪ผิวก็ไม่ขาว
‪ดูไม่ค่อยมีการศึกษาด้วย
‪ไม่ได้จบปริญญาโทแน่นอน
‪ย่ารู้จักหรือเปล่า
‪เธอเป็นใครคะย่า
‪อุษา
‪เร็วเข้าสิ ไอ้หนู รีบหน่อย เราสายมากแล้ว
‪ใส่โธตีเสร็จแล้วเหรอ
‪ไปกันเถอะ
‪แม่คะ หนูปวดฉี่
‪ดื่มน้ำมากทำไมล่ะ บอกแล้วว่าอย่าดื่มมาก
‪สวัสดี ตารุน
‪ไม่ได้นะ
‪ห้ามแตะเท้าทำความเคารพในช่วงไว้อาลัย
‪- นั่นลูกชายตารุนเหรอ ‪- ใช่
‪อทิตยา
‪- เขาทำงานอะไร ‪- เขาตกงาน
‪แต่กำลังพยายามเปิดร้านอาหาร
‪เขาเคยมากู้เงินสามีฉัน
‪แม่คะ ห้องน้ำอยู่ไหน
‪ตรงนั้น ประตูดีบุก
‪ตารุน มาช้าจังนะ
‪เรื่องนั้นต้องถามศิเวนทรา
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยากให้ฉันมาไหม
‪ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ ตารุน
‪ช่างมันเถอะ พี่
‪นี่ไม่ใช่เวลามาคุยกันเรื่องนี้
‪แต่ฉันไม่คิดว่านายเห็นฉันเป็นครอบครัวนะ
‪มีอะไรกันเหรอ
‪ถามเขาสิ
‪เขาบอกฉันหรือเปล่า
‪เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในครอบครัว
‪แต่เขาไม่คิดจะบอกฉันด้วยซ้ำ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ตารุน
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายเมินฉันนะ
‪นายมีปัญหากับฉันมา 15 ปีแล้ว
‪ตั้งแต่ตอนที่ฉันได้งานที่แผนกภาษีเงินได้
‪รัศมี ภรรยาฉันอุตส่าห์สร้าง ‪กลุ่มวอตส์แอปป์ของครอบครัว
‪แต่เขาก็ออกจากกลุ่มด้วยเหมือนกัน
‪นี่มาไว้อาลัยหรือมาชวนทะเลาะ
‪พี่เป็นคนเริ่มนี่
‪พอได้แล้ว
‪ไปเตรียมตัว เราจะไปรับอัฐิอาสติก ‪ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง
‪ฉันไปด้วยสิ
‪ไม่เหลือที่ในรถแล้ว น่าจะมาเร็วกว่านี้
‪ไปกันเถอะ
‪พี่…
‪ไปกันเถอะ หวังว่าคนขับรถจะยังอยู่ที่นี่นะ
‪ทำอะไรอยู่ในนั้นน่ะ
‪อบคุกกี้มั้ง
‪ถอยไปเลย "อบคุกกี้"
‪เธอหาอะไร
‪เคยมีมันฝรั่งทอดห่อหนึ่งอยู่ในนี้
‪ฉันกินไปแล้วเมื่อคืน
‪อยากกินปานีปูรีไหม
‪ฉันอยากกิน
‪ฉันอยากไปข้างนอก ไปกินปานีปูรี
‪สันธยา เธอเสียสติแล้วจริงๆ ‪ทำอะไรไม่มีเหตุผลเลย
‪ทำไมล่ะ อาสติกยังทำอะไรไม่มีเหตุผลได้ตลอด
‪แต่ฉันแค่กินปานีปูรียังไม่ได้เลยเหรอ
‪อาสติกทำอะไร
‪อยากไปกับฉันหรือเปล่า
‪พวกเขาจะยอมให้เธอออกไปเหรอ
‪เดี๋ยวก็รู้
‪เลิกเล่นมือถือ ‪แล้วบอกฉันหน่อยว่าลายนี้เป็นไงบ้าง
‪ฆนศยามได้กินก่อนที่จะออกไปไหม
‪จะยื่นคำขอที่ธนาคารมันใช้เวลานะ
‪ไม่ต้องห่วง เขาใช้เวลาไม่นานหรอก
‪เขาถนัดเรื่องนี้
‪จำได้ไหม ลุงเขาเพิ่งเสียเมื่อสองอาทิตย์ก่อนเอง
‪ตอนนั้นเขาก็เป็นคนจัดการเอกสาร
‪รู้อะไรไหม ตูลิกา
‪บางครั้งสิ่งที่เราไม่มีน่ะ
‪เราก็ไม่อยากเห็นคนอื่นมีเหมือนกัน
‪รินกุ ฟังนะ
‪เธอก็รู้ว่าชานากิเป็นยังไง จะไปสนใจทำไม
‪พวกเขามีลูกไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪แล้วยังมาเยาะเย้ยฉัน
‪- แม่คะ ‪- เป็นอะไรจ๊ะ ลูกรัก อยากได้อะไรเหรอ
‪แม่คะ หนูจะไปหาหมอกับนาเซีย
‪เป็นอะไรไป ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪หนูปวดท้องมาตั้งแต่เมื่อคืน
‪มีไข้หรือเปล่า
‪เปล่าค่ะ แค่ปวดท้อง แล้วก็รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย
‪โอเค แม่ไปด้วยดีไหม
‪เรียกหมออาลีมาบ้านเลยดีกว่า
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร นาเซียพาหนูไปได้ ‪แค่ปวดท้องเอง
‪แต่ลูกรัก ให้คนไปด้วยจะดีกว่านะ
‪พี่จะบังคับลูกไปทำไม
‪จะขังลูกไว้ที่บ้าน ‪ไม่ให้ออกไปเจอโลกภายนอกไม่ได้นะ
‪ก็ได้ ไปเถอะ แม่จะโทรบอกหมออาลีไว้
‪- โอเค ‪- ไปเถอะ
‪ฟังนะ เอาเงินไปหน่อย
‪- ไม่เป็นไรค่ะ แม่ หนูมีเงิน ‪- เผื่อต้องใช้ เอาไปเถอะ
‪ตอนนี้เหรอ
‪เอาไงต่อดี ไปหาหมอก่อน แล้วไปกินปานีปูรี
‪ไปกันเถอะ
‪มาลอยอังคารที่แม่น้ำคงคาเหรอครับ
‪มากับผมสิครับ
‪คุณครับ บอกหน่อยว่าเป็นอัฐิใคร ‪แม่หรือพ่อ เรามีข้อเสนอให้ครับ
‪นี่คืออัฐิลูกชายฉัน
‪มีส่วนลดพิเศษไหม
‪(คลินิกอาสการ์ อาลี)
‪- สันธยา คีรี ‪- ฉันเองค่ะ
‪มาเลย คุณเป็นคนต่อไป
‪ปาร์จุน รอนี่นะ เฝ้ารองเท้าไว้
‪ที่นี่มีแต่โจรกระจอกเต็มไปหมด
‪รอนี่นะ
‪ยื่นมือขวามา
‪เพื่อให้คำปฏิญาณ
‪ชื่อผู้ตายล่ะ
‪อาสติก คีรี
‪ใส่เครื่องเทศเยอะๆ
‪ไม่กลัวว่าจะมีใครเห็นเราที่นี่เหรอ สันธยา
‪ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้น
‪แล้วเธอคิดอะไรอยู่
‪ผมเตรียมเรือสวยๆ ไว้ให้แล้ว
‪เราจะล่องไปกลางแม่น้ำแล้วโปรยอัฐิ
‪เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อนั่งเรือเที่ยว
‪ทำไมต้องไปไกลขนาดนั้นด้วย ‪เราโปรยอัฐิจากไหนก็ได้นี่
‪คุณกลัวที่จะต้องออกไปกลางแม่น้ำ
‪ลองคิดดูสิว่าดวงวิญญาณต้องเดินทางไกลแค่ไหน
‪หมายความว่าไง
‪เคยมีผู้ชายคนหนึ่ง
‪เขาชั่วร้าย โลภ เจ้าเล่ห์
‪เคยหมายปองภรรยาคนอื่น
‪ฉันเจอรูปนี้ในตู้ของอาสติก
‪วันหนึ่งเขาเดินเข้าป่าไป ‪แล้วตกเป็นเหยื่อของเสือ
‪ยมทูตปรากฏตัวขึ้นทันที ‪เพื่อพาวิญญาณเขาไปยังยมโลก
‪ในยมโลก เจ้าเจตคุปต์เริ่มคิดบัญชีความชั่ว ‪ของชายคนนั้น
‪และลงโทษเขาหลายรายการในนรก
‪ให้ถูกงูกัด
‪ให้จมน้ำมันเดือดๆ โดนเฆี่ยน
‪ต้องพบความเจ็บปวดทรมาน
‪คุณบัณฑิต ต้องไปไกลกว่านี้อีกเหรอ ‪โปรยอัฐิตรงนี้เถอะ
‪ไม่ต้องห่วงนะครับ ฟังเรื่องนี้ให้จบก่อน
‪ฉันอยากเจอผู้หญิงคนนี้
‪เพื่ออะไรกันล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪ในขณะเดียวกัน บนโลกแห่งนี้
‪ศพของเขาก็เน่าเปื่อย
‪ทันใดนั้นเอง นกอินทรีก็บินมา
‪จิกกระดูกหนึ่งท่อนจากร่างเขา ‪แล้วบินกลับขึ้นไปบนฟ้า
‪นกอินทรีอีกตัว เมื่อเห็นกระดูกเข้า
‪ก็พยายามแย่ง
‪นกอินทรีทั้งสองเริ่มต่อสู้กันเพื่อชิงกระดูกท่อนนั้น
‪และขณะที่ต่อสู้กัน ‪พวกมันก็บินผ่านแม่น้ำคงคาศักดิ์สิทธิ์
‪ทันใดนั้นกระดูกก็หลุดจากปากนก ‪และตกลงไปในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์
‪อาสติกต้องถูกสาปเพราะเรื่องนี้ ‪วิญญาณเขาจะไม่มีวันไปสู่สุคติณ
‪ไม่เอาน่า จะสาปแช่งคนที่จากไปแล้วทำไม
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็เป็นสามีเธอนะ
‪เธอให้อภัยเขาเถอะ
‪มีแต่ฉันเท่านั้นที่ให้อภัยเขาได้
‪แต่ทำไมต้องให้อภัยด้วย
‪ปล่อยให้เขาห้อยจากต้นไม้นี้ไปตลอดเถอะ
‪สันธยา
‪และทันทีที่กระดูกตกลงไปในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์
‪การกระทำผิดทั้งปวงของคนบาปคนนั้น ‪ก็ถูกชำระล้างออกไป
‪และพญายมราชก็ต้องส่งเขาขึ้นสวรรค์
‪และนั่นคือจุดประสงค์ ‪ของการโปรยอัฐิลงในแม่น้ำคงคาศักดิ์สิทธิ์
‪แม่ครับ เราโปรยอัฐิ ‪ลงกลางแม่น้ำคงคาศักดิ์สิทธิ์เลย
‪เพื่อให้บาปของอาสติกถูกชำระล้างออกไปหมด
‪พี่ชายผมขึ้นสวรรค์ไปแล้ว
‪ขโมย ปล้น ข่มขืน ‪และเจตนาที่เห็นแก่ตัวที่มีมาทั้งชีวิต
‪ทั้งหมดนี้ถูกชำระล้าง ‪ถ้าเอาอัฐิไปโปรยลงแม่น้ำคงคาศักดิ์สิทธิ์
‪มันยุติธรรมตรงไหนเนี่ย
‪พระแม่คงคาให้อภัยได้ยังไง
‪เขาแต่งงานกับแม่น้ำหรือฉัน
‪- นั่งตรงๆ ‪- ตรงแล้ว
‪ไม่เลย แม่พยายามจะถักเปียให้นะ ‪รกรุงรังมากเลย
‪- อทิ ‪- ครับ
‪ได้คุยกับลุงฆนศยาม ‪เรื่องที่ลูกจะกู้เงินจากธนาคารหรือยัง
‪แม่ นี่ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนี้นะ
‪ทำไมล่ะ
‪จะให้เรานั่งเศร้าไปจนจบพิธีเฝ้าศพหรือไง
‪ก็ได้ ผมจะคุยกับลุง เวลาเหลือเฟือ ‪ในอีกสองสามวันข้างหน้า
‪เราต้องอยู่นานแค่ไหน
‪แม่บอกแล้วไง เราต้องเฝ้าศพให้ครบ 13 วัน
‪จะให้หนูทำอะไรที่นี่นานขนาดนั้น
‪เอาหนังสือเรียนมาใช่ไหม ก็อ่านซะสิ
‪แม่คะ อ่านหนังสือที่นี่เนี่ยนะ
‪คนที่จำเป็นต้องเรียน ‪ให้เรียนใต้แสงไฟบนถนนก็เรียนได้
‪พอเถอะแม่ เด็กที่บอกว่าเรียนใต้แสงไฟบนถนน
‪โตขึ้นไปเป็นนักการเมืองทั้งนั้น
‪เพราะพวกเขาโกหกเก่ง
‪พูดอะไรน่ะ
‪- จะไปไหนอีก ‪- ไปหาแสงไฟบนถนน
‪อะไรกัน เธอทำฉันกลัวนะ
‪แอบตามฉันอยู่เหรอ
‪ที่นี่ไม่มีอย่างอื่นให้ทำเท่าไหร่ ฉันเลยตามเธอ
‪นายเรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว
‪- ม.สาม ‪- ฉัน ม.สี่
‪แล้วไง
‪ก็นายเด็กกว่าไง ไอ้น้อง
‪อยู่ห่างๆ แล้วเคารพฉันด้วย เข้าใจไหม
‪เอาแตงกวามาให้ฉันเหรอ
‪งั้นก็เอาให้ฉันสิ
‪ฉันดาวน์โหลดแบบฟอร์มแล้ว
‪ทุกอย่างจะออนไลน์ไหม
‪พี่สันธยา ลุงปัปปูเรียกพี่ค่ะ
‪ไปเถอะ เดี๋ยวฉันไป
‪สันธยา มีเพื่อนร่วมงานสองสามคน ‪ของอาสติกมาหา
‪สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง
‪พวกเราเสียใจจริงๆ กับการสูญเสียของคุณ
‪พวกเราทุกคนคิดถึงเขา
‪เขาเป็นคนดีมาก
‪สันธยา
‪- คุณเป็นใครคะ ‪- อากางษา
‪เพื่อนร่วมงานของอาสติก
‪- ฉันเสียใจ… ‪- อากางษา
‪อากางษา ฉันอยากคุยกับคุณหน่อย
‪แม่คะ หนูเจอเอกสารบางส่วนของอาสติก
‪เดี๋ยวหนูเอาให้เธอนะ
‪นั่งเถอะค่ะ
‪คุณพูดถึงเอกสารอะไรคะ
‪อาสติกเก็บไว้อย่างดี
‪คุณรักเขาจริงๆ ใช่ไหม
‪ฉันไม่เคยสงสัยเขาเลยสักนิด
‪มันไม่ใช่…
‪อย่างที่คุณคิด
‪เขาไม่เคย…
‪อาสติกไม่เคยนอกใจคุณ
‪โกหกตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร
‪ฉันไม่ได้โกหก
‪เราเคยรักกันจริงๆ
‪แต่หลังจากที่พวกคุณแต่งงานกัน
‪เราก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน
‪ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‪คุณรู้จักเขามานานแค่ไหน
‪เราเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน
‪เจอกันตอนปีหนึ่ง
‪แล้วก็ได้งานที่บริษัทเดียวกันด้วย
‪แล้วทำไมคุณไม่แต่งงานกับเขาล่ะ
‪พ่อแม่ฉันไม่ยอม
‪คุณไม่แต่งงานกับเขาเพื่อครอบครัวคุณเหรอ
‪คุณก็ยอมแต่งงานกับเขา ‪เพื่อครอบครัวคุณเหมือนกัน
‪แต่เขาก็ยังรักคุณ
‪แม้แต่ตอนนี้ เขายังเก็บรูปภาพคุณไว้
‪แล้วคุณล่ะ
‪ขอโทษค่ะ
‪อากางษา
‪ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ถามอะไรคุณ
‪แต่คนที่ควรให้คำตอบฉันได้ตอนนี้…
‪ต่อให้เขายังอยู่ จะให้ฉันพูดอะไรกับเขาล่ะ
‪เราแทบไม่ได้คุยกัน
‪รสนิยมเขาไม่เหมือนฉัน
‪มีครั้งหนึ่งฉันให้เสื้อเชิ้ตเขาเป็นของขวัญ
‪เสื้อพิมพ์ลายสวยๆ
‪เขาไม่ได้ใส่แม้แต่ครั้งเดียว ‪เขาเอาแต่ใส่ชุดทำงานปกติของเขา
‪ชุดทางการ
‪สีฟ้า
‪สีโปรดของเขา
‪เกิดอะไรขึ้น สันธยา ‪เอาอะไรมากองบนเตียงเต็มไปหมด
‪สีฟ้า
‪สีฟ้าคือสีโปรดของอาสติก
‪เสื้อเชิ้ตกับเสื้อยืดทั้งหมดของเขาเป็นสีฟ้า
‪หล่อนพูดถูก
‪ใคร
‪"อากางษา รอย รองประธานฝ่ายการตลาด"
‪ผ้าคลุมไหล่ของคุณอยู่บนเตียง
‪ฟังนะ
‪มีอะไร
‪อาสติก
‪เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น
‪ท่านกูรูบอกว่า "ทุกอย่างจะดีขึ้น"
‪"พระเจ้าทดสอบพวกเรา"
‪"เราต้องยอมรับพระประสงค์ของพระองค์"
‪ได้โปรด ฟังฉันเถอะ
‪มีอะไร
‪มีหลายๆ เรื่องที่เขายังทำไม่สำเร็จ
‪เราจะดูแลบ้านนี้กันเองได้ยังไง
‪โดยเฉพาะเรื่องหนี้บ้านที่ยังค้างอยู่
‪ก็…
‪ทำไมคุณไม่บอกท่านกูรูของคุณ
‪ให้ส่งอาสติกกลับมาล่ะ
‪เขาจะได้จ่ายหนี้ได้
‪ฉันเปิดเอง
‪อโลก
‪นายออกจากห้องได้ด้วยเหรอ
‪ทำไม พี่คงไม่ไปบอกลุงปัปปูใช่ไหม
‪ฉันจะสนทำไม
‪โอเค ฉันมีธุระด่วนกับพี่น่ะ
‪บอกมาสิ
‪เราต้องลงข่าวมรณกรรม ‪ของอาสติกในหนังสือพิมพ์
‪พ่อขอให้ฉันเขียนมันเป็นภาษาอังกฤษ
‪เลยอยากให้พี่ลองเช็กดูหน่อย
‪อ่านสิ
‪ทำไมพี่ไม่อ่านเองล่ะ
‪ไม่ นายอ่านสิ ฉันอ่านลายมือนายไม่ออก
‪เหมือนมดเมาเหล้าคลานเหยียบหมึกบนสมุดนาย
‪ไม่เอาน่า ไม่แย่ขนาดนั้นหรอก
‪ฉันเขียนว่า
‪"ด้วยความอาลัยอย่างหนัก เราขอ…"
‪ไม่เอา "อย่างหนัก" ใช้ "อย่างยิ่ง"
‪"อย่างยิ่ง"
‪อย่าง… ยิ่ง
‪มันแปลว่ามาก
‪อย่างยิ่ง
‪"ด้วยความอาลัยอย่างยิ่ง ‪เราขอแจ้งให้ทราบถึงการตายของ…"
‪เปลี่ยนเป็น "การจากไป"
‪เปลี่ยนคำว่า "อย่างยิ่ง" เหรอ
‪เปล่า เปลี่ยนคำว่า "ตาย" เป็น "จากไป" ‪"ตาย" ฟังดูไม่ดี
‪เอาสิ ต่อเลย สะกด ไ-ป…
‪"ด้วยความอาลัยอย่างยิ่ง เราขอแจ้งให้ทราบถึง
‪การจากไปของอาสติก คีรี ผู้เป็นที่เคารพ…"
‪ไม่เอา "ที่เคารพ"
‪ใช้ "ที่รัก"
‪แต่ "ที่รัก" เอาไว้ใช้กับผู้หญิง
‪ใช้กับผู้ชายก็ได้เหมือนกัน
‪"อาสติก คีรี ผู้เป็นที่รัก"
‪ฟังนะ นายทิ้งสมุดไว้กับฉัน ‪ฉันจะเขียนใหม่ให้ดีๆ
‪โอเค
‪ต้องส่งพรุ่งนี้เช้านะ
‪โอเค
‪พี่
‪ถ้าต้องการอะไรก็บอกนะ
‪จอดตรงนี้
‪- สันธยา ฉันจะไปกับเธอด้วยนะ ‪- ไม่ ไม่เป็นไรหรอก เธอไปต่อเถอะ
‪ขอโทษนะคะ
‪ฉันโทรนัดคุณมาเจอในวันทำงาน ‪ที่ทำงานต้องยุ่งแน่เลย ใช่ไหม
‪ไม่ ไม่เป็นไรหรอก
‪นั่งเถอะค่ะ
‪ฉันเองก็อยากคุยกับคุณเหมือนกัน
‪จริงเหรอ ทำไม เรื่องอะไรล่ะ
‪ฉันรู้สึกผิดมากเลย
‪เชื่อฉันเถอะ สันธยา
‪เราแทบไม่ได้คุยกันเลย ‪หลังจากที่พวกคุณแต่งงานกัน
‪เราเองก็ไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนกัน
‪ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ
‪ผู้คนตกหลุมรัก แล้วก็เลิกกันตอนอยู่มหาวิทยาลัย
‪แต่ฉันไม่เคยเลย ฉันกลัวเกินไป
‪ฉันคิดว่า…
‪อาสติกอาจจะไม่เข้าใจความรักเหมือนกับฉัน
‪แต่พอได้เจอคุณ ฉันรู้แล้วว่าเขาเป็นคนโรแมนติก
‪ใช่ไหมล่ะ
‪รับอะไรดีครับ คุณผู้หญิง
‪ค่ะ
‪ฉันเอาคัปปุชชีโน
‪- คุณล่ะ สันธยา ‪- เหมือนกัน
‪คัปปุชชีโนสองที่ค่ะ
‪ครับ คุณผู้หญิง
‪บอกหน่อยสิ
‪ฉันไม่รู้สึกแย่หรอก ฉันสัญญา
‪ต่อหน้าเขาไม่ค่อยแสดงออก
‪แต่ในการ์ดวันวาเลนไทน์ ‪ข้อความวอตส์แอปป์ หรืออีเมล
‪เขาเขียนข้อความโรแมนติกไร้สาระเต็มไปหมด
‪พวกคุณเจอกันที่ออฟฟิศทุกวันเหรอ
‪แล้วคุณก็ออกเดตกันด้วยใช่ไหม
‪ก่อนเขา…
‪ก่อนพวกคุณแต่งงานกันน่ะ
‪คุณสองคนไปที่ไหนกันเหรอ
‪คุณถามเรื่องพวกนี้ทำไมคะ
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันแค่อยากรู้
‪คุณสองคนชอบไปที่ไหนกัน
‪คุณคุยเรื่องอะไรกัน ทุกอย่างเลย
‪ฉันเป็นภรรยาเขา
‪ฉันแค่อยากให้คุณแบ่งปันความทรงจำเก่าๆ
‪ถ้าเป็นไปได้นะคะ
‪ฉันทรมานน้อยลง
‪ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกแล้ว
‪ใจฉันเปิดรับ
‪ความหวังใหม่ๆ
‪- สวัสดีครับ คุณผู้หญิง ‪- สวัสดีค่ะ
‪ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกแล้ว
‪(อาสติก คีรี)
‪ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกแล้ว
‪ฉันมีความหวังใหม่ๆ
‪ความสุขเล็กๆ เหล่านี้
‪ซ่อนอยู่ในตัวฉัน
‪ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกแล้ว
‪ฉันรักชีวิตตอนนี้
‪นั่นท่านกูรูของอุษา
‪ใช่
‪ฉันบอกให้โทรเรียกเขาเอง
‪การเล่าเรื่องภควัทคีตาทำให้จิตใจสงบลงได้
‪- เด็กโง่ ‪- ตีผมทำไม
‪เขาได้อะไร ‪เขาได้รับพลังไวษณพ
‪เขามีรัศมีของผู้ศักดิ์สิทธิ์
‪รัศมีเหรอ
‪ไง นกน้อย
‪พูดคำใหม่ๆ กับฉัน
‪หัวใจฉันยิ้มอย่างไม่มีเหตุผล
‪หัวใจฉันทำตัว
‪บ้าๆ และดื้อรั้น
‪ฉันปฏิเสธ เขายอมรับ
‪แสงตะวันและเงามืด
‪เป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว
‪ฉันหาทาง
‪ที่พาไปหาเธอพบแล้ว
‪ฉันมีความหวังใหม่ๆ แล้ว
‪ความสุขเล็กๆ เหล่านี้
‪ซ่อนอยู่ในตัวฉัน
‪ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกแล้ว
‪ฉันรักชีวิตตอนนี้
‪อทิติ ฟังฉันหน่อย ได้โปรด เป็นอะไรไป
‪บอกแล้วไง ที่ปากไม่ได้
‪ใช่ แต่เขาก็ทำกันแบบนี้ ใช่ไหม
‪เราเป็นญาติกันนะ
‪ใช่ แต่ญาติห่างๆ ไม่ใช่เหรอ
‪ก็จริง โอเค แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ
‪นั่นยาสวน
‪ทำให้ท้องสบายขึ้น
‪แค่อย่าลืมล้างมือหลังจากนั้น
‪ครับ
‪พ่อบอกให้มานั่งที่นี่กับย่าเหรอ
‪- เปล่า ผมแค่อยากมา ‪- อุษา
‪- ให้ผมลองหน่อย ผมจะป้อนย่าเอง ‪- เธอทำไม่ได้หรอก
‪- อุษา ‪- กำลังไป รอเดี๋ยวนะ
‪แม่ มียาลดกรดไหมคะ
‪นาเซียท้องไส้ปั่นป่วนเพราะอาหารที่ร้านอาหาร
‪ได้ เดี๋ยวแม่เอาให้นะ
‪ป้อนข้าวให้ย่าหน่อยได้ไหม
‪- พ่อเรียกแม่หลายครั้งแล้ว ‪- อุษา
‪อุษา
‪ส่งอาหารขึ้นไปให้อโลกข้างบนหน่อย
‪แล้วก็บอกคนทำอาหาร ‪ให้ยกอาหารมาให้เราด้วย เริ่มมืดแล้วนะ
‪- คุณคีรี ‪- ว่าไง
‪สิ่งที่เกิดขึ้นมันน่าเศร้านัก
‪แต่ตอนนี้ เราต้องจำไว้ว่า ‪เราต้องสนใจเรื่องอนาคตของสันธยา
‪สันธยายังมีอนาคตอีกไกล
‪ทำไมแกต้องอยู่คนเดียวด้วย
‪พวกเราใจกว้างกับเรื่องแบบนี้นะ กินสิ
‪สุดท้ายแล้วเราก็อยู่ในยุคสมัยใหม่
‪ถ้าสันธยาอยากแต่งงานใหม่ ก็แต่งได้
‪- พูดอะไรไร้สาระ ตารุน ‪- ไม่ได้ไร้สาระเลยพี่
‪ฟังนะ สันธยาเป็นผู้หญิงที่ดีมีการศึกษา
‪แกหาผู้ชายดีๆ ได้ง่ายๆ
‪โอกาสครั้งใหม่ดอตคอม
‪มีเว็บไซต์บนอินเทอร์เน็ตเยอะแยะ ‪สำหรับคนที่หย่าหรือเป็นม่าย
‪ถ้าคุณอนุญาต
‪ผมสร้างโปรไฟล์ให้แกได้นะ
‪อุษา
‪คงอิ่มแล้ว
‪คุณสันธยา
‪- หลบหน่อย เดินกลางถนนกันเลยนะ ‪- ไปเลยครับ
‪ปาร์จุน
‪แกเปลี่ยนกริ่งใหม่มาใช้นี่แทนเหรอ
‪ลุงให้ผมมาแค่ 50 รูปีเองนะ ‪จ่าย 50 รูปีก็ได้แค่นี้แหละ
‪"จ่าย 50 รูปีก็ได้แค่นี้แหละ"
‪ฌุมรี ไปดูสิว่าใครมา
‪ศิพุ
‪ให้ฉันไปดูที่ประตูได้ไหม
‪ไม่ต้อง ให้ฌุมรีไป นายมานั่งกับฉันนี่
‪พระส่งรายการซื้อของสำหรับการเฝ้าศพมาแล้ว
‪เดี๋ยวอธิบายให้ฟังนะ
‪เชิญค่ะ
‪- ถ้าไม่เข้าใจ… ‪- ลุงคะ เขามาหาสันธยา
‪สวัสดีครับ ผม บี.เค. อโรรา
‪คุณอโรรา สวัสดีครับ
‪สวัสดี คุณฆนศยาม สบายดีไหมครับ
‪ดีครับ ผมเป็นคนติดต่อคุณไปเอง
‪ครับๆ
‪- นั่งเถอะครับ ‪- ครับ
‪พี่ นี่คุณบี.เค. อโรรา ‪จากอินเดียเฟิสต์ประกันชีวิต
‪ครับ
‪ผมต้องให้คุณสันธยาเซ็นเอกสารบางอย่าง
‪ทำไมล่ะ
‪อาสติก คีรีซื้อประกันชีวิตกับเราไว้
‪เขาซื้อกรมธรรม์ไว้ห้าล้านรูปี
‪และเลือกภรรยาเขา คุณสันธยา ‪เป็นผู้รับผลประโยชน์
‪เราเลยต้องให้เธอเซ็นเอกสารแล้วรับเช็ค
‪มีใครเป็นผู้รับผลประโยชน์อีก
‪ต้องมีพ่อแม่ด้วยแน่ๆ
‪ไม่ครับ
‪มีผู้รับผลประโยชน์คนเดียว ‪ภรรยาเขาเท่านั้น สันธยา คีรี
‪- สันธยา เดี๋ยวฉันไปตามสันธยามานะคะ ‪- ครับ ขอบคุณ
‪มาเลย เร็วเข้า มาสิ มีคนสำคัญมาหาลูกที่นี่
‪แม่คะ แม่ทำอะไร
‪เขากับทุกคนรออยู่ข้างล่าง ‪ใส่ผ้าพันคอด้วย รีบมาเร็ว
‪นาเซีย แม่
‪สวัสดีครับ คุณสันธยา
‪ผมเสียใจจริงๆ กับการสูญเสียของคุณ
‪บริษัทของเราจะช่วยเหลือคุณ
‪- นั่งเถอะค่ะ ‪- ครับ
‪ถอยหน่อย
‪นั่งสิ
‪สามีคุณซื้อกรมธรรม์ไว้ในชื่อคุณมูลค่าห้าล้านรูปี
‪ผมทำสิ่งที่ต้องทำไว้แล้ว
‪(อนุมัติการเคลม)
‪และเอาแบบฟอร์มมาด้วย
‪ใช่
‪ผมต้องให้คุณตรวจสอบและเซ็นเอกสาร
‪นี่ครับ
‪ช่วยเลื่อนโต๊ะมาใกล้ๆ หน่อยค่ะ
‪นาเซีย เอาแก้วน้ำออกไป
‪ฌุมรี
‪คะ
‪- เอาน้ำไปเก็บหน่อย ‪- ค่ะ
‪ปากกา มีปากกาไหมครับ
‪- มีใครมีปากกาไหม ‪- คุณคีรี เอาปากกาให้ลูกสาวหน่อย
‪ปากกาเหรอ อยู่ข้างใน
‪ปากกา เอามาสักด้ามสิ
‪ผมมีปากกา
‪เซ็นตรงนี้หน่อยครับ
‪มีอะไร
‪ฆนศยาม พวกเราเชื่อใจคุณมาก
‪ผมผิดตรงไหน
‪อาสติกเป็นคนเลือกสันธยา ‪เป็นผู้รับผลประโยชน์ ไม่ใช่ผม
‪แต่อย่างน้อยคุณก็น่าจะบอกเราเร็วกว่านี้
‪มันจะต่างยังไง
‪ต่อให้คุณรู้ล่วงหน้า ‪คุณก็เปลี่ยนผู้รับผลประโยชน์ไม่ได้
‪และผมเดาว่า…
‪อาสติกต้องบอกคุณไว้แล้วใช่ไหม ‪ว่าผู้รับผลประโยชน์คือสันธยา
‪เขาเป็นลูกชายคุณนี่
‪อย่าไปยุ่งกับเขาเลย
‪เขาดูรายการอาชญากรรมในทีวีทั้งวัน
‪แต่ดันไม่รู้เรื่องอาชญากรรม ‪ที่เกิดขึ้นในบ้านตัวเอง
‪นี่ไม่ใช่อาชญากรรมนะ พี่
‪สันธยาต้องพึ่งพาอาสติก ‪เขาเลยเลือกแกเป็นผู้รับผลประโยชน์ แค่นั้นเอง
‪"เลือกแกเป็นผู้รับผลประโยชน์"
‪แล้วพี่ล่ะ พี่ไม่ได้พึ่งพาเขาเหรอ
‪อาสติกรายได้ดี เขาเลยให้พี่เกษียณ
‪แล้วเขาเอาเงินเกษียณของพี่ ‪ไปจ่ายเงินกู้บ้านใหม่งวดแรก
‪แล้วตอนนี้พี่จะจ่ายค่างวดที่เหลือยังไง
‪ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
‪ให้ตายสิ ฉันยังมีบ้านหลังนี้ที่สืบทอดมา
‪ถามจริง บ้านที่สืบทอดมาหลังนี้เนี่ยนะ
‪บ้านหลังนี้สู้กันในศาลมาตั้งนานแล้ว
‪ช่างเถอะ ตารุน เขาไม่ฟังหรอก
‪เขายังคิดว่าตัวเองเป็นบิล เกตส์
‪ไม่ ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่บิล เกตส์
‪ตอนที่อาสติกยังมีชีวิต ฉันมีแรงและมีคนช่วยเหลือ
‪ตอนนี้เขาจากไปแล้ว
‪ทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪ไม่จริงหรอก
‪นี่อินเดียนะ
‪ที่นี่ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นทุกวัน
‪ลองโน้มน้าวคุณอโรราดูกันเถอะ
‪ทำไม เขาจะทำอะไรได้
‪คุณไม่ต้องมายุ่งเลย
‪ศิพุ อโรรายังควบคุมอะไรอีกหลายอย่าง
‪ไปพบเขากันเถอะ ไปกัน
‪พวกคุณอยู่นี่กันหมด มีอะไรกันเหรอ
‪ไม่มีอะไร คุณปานเดย์
‪ผมแค่อธิบายเรื่องพิธีเผา…
‪ไม่สิ ผมหมายถึงการเฝ้าศพ มาร่วมวงกันสิ
‪- พี่ ‪- ว่าไง
‪รู้ไหมว่าวันนี้ฉันคิดอะไร
‪อะไรเหรอ
‪ดอลลี คี โดลี
‪อะไรนะ
‪ดอลลี คี โดลี หนังที่โซนัม คาปูร์เล่น
‪ฉันได้ดูหนังที่ไหนกันล่ะ
‪หนังเรื่องนี้มีอะไรพิเศษเหรอ
‪ในหนังเรื่องนั้น โซนัม คาปูร์
‪คืนแรกที่เธอได้เข้าไปอยู่ในครอบครัวใหม่
‪เธอขโมยทุกอย่างและหนีไป ‪ก่อนที่จะมีอะไรกับสามีด้วยซ้ำ
‪ไม่ว่าคนอื่นจะรู้จักหนังเรื่องนี้ไหม
‪แม่ของสันธยาเคยดูเรื่องนี้แน่ๆ
‪อย่ากินถั่วคนเดียวสิ แบ่งฉันบ้าง
‪ลูกอยากให้รีดผ้าให้บ้างไหม
‪ไม่ค่ะ นาเซียรีดแล้วตอนเช้า
‪- เธอไปไหนล่ะ ‪- ไปกินมื้อค่ำกับปาร์จุน
‪ครอบครัวของสามีลูกหัวโบราณมากเลย
‪ต้องแยกถ้วยชาของเธอออกจากทุกคน
‪สังเกตหรือเปล่าว่าวันนี้ทุกคนมองไปที่ลูก
‪ตอนลูกเซ็นเอกสารประกันพวกนั้น
‪แม่คะ แม่ดูละครน้ำเน่าเยอะไปแล้ว
‪แม่ไม่คิดว่าลูกควรอยู่ที่นี่ต่อ
‪ลูกมีการศึกษา ลูกเริ่มชีวิตใหม่ได้
‪เฝ้าศพเสร็จแล้วกลับบ้านไปกับเราเถอะ
‪ไว้คิดกันว่าจะทำยังไงต่อ
‪สันธยา
‪เอาชาไหม
‪ค่ะ
‪พ่อแม่คุณล่ะ
‪อยู่ที่เดลี
‪ฉันอยู่ที่นี่คนเดียว
‪คนเดียว
‪น้ำตาลไหม
‪เยอะๆ เลยค่ะ
‪(ชา-สาคา)
‪คุณก็ชอบชาอายุรเวทเหรอ
‪ฉันเกลียดมาก
‪ฉันเห็นมันอยู่ตรงนี้ เลย…
‪เป็นชาโปรดของอาสติก
‪ไปข้างบนกัน
‪นี่ห้องนอนฉัน
‪และนี่คือที่โปรดของฉัน
‪ฉันใช้เวลาอยู่ตรงนี้เยอะมาก
‪สวยไหม
‪สวยมากเลย
‪ทุกอย่างสวยไปหมด
‪ทั้งวิว
‪บ้านของคุณ
‪ห้องนอนคุณ
‪เตียงนี่ด้วย
‪เยี่ยมไปหมด
‪อาสติกนอนข้างไหนเหรอ
‪- อะไรนะ ‪- พวกคุณสองคนนอนด้วยกันใช่ไหม
‪- สันธยา พอเถอะ ‪- บอกฉันเถอะ
‪อย่าเลย
‪เป็นเพราะคุณ อาสติกเลยไม่มีวันตกหลุมรักฉัน
‪พูดเรื่องอะไรของคุณ
‪ฉันไม่ได้โง่นะ อากางษา
‪ฉันเข้าใจทุกอย่าง แม้แต่หลังแต่งงานกันแล้ว ‪อาสติกก็ยังทำตัวเหินห่าง
‪เราไม่ได้คุยกันจริงๆ สักครั้ง
‪ฉันไม่เคยมองเห็นความรัก ‪ในสายตาเขาเลย ทำไมกัน
‪เพราะเขามีคุณคอยสนองความต้องการไง
‪พอเถอะ
‪คุณอยากรู้แค่นี้ใช่ไหม
‪เขาไม่เคยนอกใจคุณ
‪เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
‪เราเคยรักกัน
‪รักกันจริงๆ
‪และคุณไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนั้นหรอก
‪คุณใจแคบเกินไป สันธยา
‪ฉันรู้สึกเสียใจแทนคุณ
‪ฉันอยากให้คุณได้ค้นพบ ‪ตัวตนที่แท้จริงของอาสติกจริงๆ
‪บางครั้งแสนนาน ‪บางครั้งชั่วครู่
‪บางครั้งยาก ‪บางครั้งง่าย
‪บางครั้งโกรธ ‪บางครั้งโกหก
‪บางครั้งสะพรั่ง ‪บางครั้งหักพัง
‪บางครั้งเป็นหิ่งห้อย ‪บางครั้งเป็นดวงดาว
‪บางครั้งน้อยลง ‪บางครั้งมากขึ้น
‪น้ำเสียงชีวิตแสนหวาน
‪แต่รสชาติขมขื่น
‪อย่างช้าๆ ทีละน้อย
‪ความหวังมลายลงทีละนิด
‪พวกเราล้วนไร้เดียงสา เราไม่เข้าใจ
‪โรงละครแห่งชีวิตนี้
‪อย่างช้าๆ ทีละน้อย
‪ความหวังมลายลงทีละนิด
‪พวกเราล้วนไร้เดียงสา เราไม่เข้าใจ
‪- โรงละครแห่งชีวิตนี้ ‪- บ้าๆ บอๆ
‪พระจาริก
‪เสาะแสวงเพชรในแดนเถื่อน
‪บ้าๆ บอๆ
‪- พระจาริก ‪- เป่ามนตร์คาถาเยียวยาความเจ็บ
‪- บ้าๆ บอๆ ‪- ใจคือหุ่นเชิด คือของเล่น
‪พระจาริก ‪ลาจากความสัมพันธ์
‪ฉันคือช่างย้อม ‪ฉันคือช่างเคลือบ
‪ฉันคือความชัง ‪ฉันคือความรัก
‪ความจริงทั้งหมดอยู่ในตัวฉัน
‪ฉันคือธุลี ‪ฉันคือโลก
‪จะทำพิธีไปเกิดใหม่
‪จะเผาไหม้วิญญาณของเรา
‪มวลบุปผชาติเบ่งบานในป่าช้า
‪จะร่ายมนตราเฉกเช่นเดียวกัน
‪อย่างช้าๆ ทีละน้อย
‪ความหวังมลายลงทีละนิด
‪พวกเราล้วนไร้เดียงสา เราไม่เข้าใจ
‪โรงละครแห่งชีวิตนี้
‪อย่างช้าๆ ทีละน้อย
‪ความหวังมลายลงทีละนิด
‪พวกเราล้วนไร้เดียงสา เราไม่เข้าใจ
‪โรงละครแห่งชีวิตนี้
‪บ้าๆ บอๆ
‪พระจาริก
‪เสาะแสวงเพชรในแดนเถื่อนร
‪บ้าๆ บอๆ
‪- พระจาริก ‪- น้ำตาคือเงิน ความเจ็บปวดคือทอง
‪ไม่ว่าแสงตะวันหรือความมืดมน
‪- บ้าๆ บอๆ ‪- ใจคือหุ่นเชิด คือของเล่น
‪พระจาริก
‪ลาจากความสัมพันธ์
‪วันนี้เราไว้อาลัยครบสิบวัน ‪วันนี้วิญญาณของอาสติกจะสมบูรณ์อีกครั้ง
‪ในวันที่สิบสาม
‪วิญญาณของอาสติกจะเดินทางขึ้นสวรรค์ ‪กับบรรพบุรุษของเขา
‪เอาของถวายลงน้ำได้แล้ว
‪แล้วตอนนี้เราก็บอกอาสติกว่าตลอดสิบวัน
‪"เราได้เตรียมอาหารกับน้ำไว้ให้"
‪ตอนนี้เราภาวนาต่อพระเจ้า ‪ให้พระองค์นำทางวิญญาณเขาไปสู่สวรรค์
‪อโลก ปล่อยพี่ชายเป็นอิสระได้เลย
‪สันธยา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันยกโทษให้อาสติกแล้ว
‪ตอนนี้ฉันอยากร้องไห้แล้ว
‪แต่ฉันก็หิวมากด้วย
‪อะไรนะ อย่าร้องเลย
‪เครื่องเทศ
‪ฟูก ผ้าห่ม 3,084…
‪น้ำตาล
‪- พ่อคะ ‪- ว่าไง
‪หนูรบกวนหรือเปล่า
‪ไม่เลยลูก
‪พ่อแค่ทำบัญชีนิดหน่อย
‪ให้หนูช่วยนะ
‪หนูอ่านตัวเลขให้ พ่อจะได้คำนวณ
‪ทั้งหมดนี่สำหรับการเฝ้าศพเหรอคะ
‪ข้าว 20 กิโล 1,160
‪เนยใส 15 กิโล 6,960
‪ถั่วเลนทิล 12 กิโล 1,200
‪เต็นท์ร้านนาวาบิ 6,080
‪ไม่ใช่ค่ะ 6,088
‪ใช้เงินเยอะมากเลย
‪ลูกไปได้แล้ว
‪เดี๋ยวพ่อจัดการที่เหลือเอง
‪(อินเดียเฟิสต์ประกันชีวิต)
‪ไง คุณอโรรา คุณคิดว่าไง
‪ผมไม่มีอะไรต้องคิด คุณต้องเข้าใจนะ
‪ทำอะไรไม่ได้ ผมบอกหลายครั้งแล้ว
‪เราเชื่อว่ามันขึ้นอยู่กับคุณ
‪ถ้าเราต้องให้ของขวัญคุณ ผมมั่นใจว่า ‪พี่ชายผมจัดการให้ได้
‪ถ้างั้นคุณศิเวนทรา คีรี คุณมาที่นี่เพื่อหักหลัง ‪เมียม่ายของลูกชายคุณโดยการติดสินบนผมเหรอ
‪เราอยากคุยอะไรกับลูกหน่อย
‪ค่ะ ว่าไงคะ
‪นาเซีย ขอเวลาเราหน่อยได้ไหม
‪ค่ะ
‪พี่
‪ฟังนะ เดี๋ยวก่อนสิ
‪พี่ ได้โปรด อย่า…
‪อย่ามาพูดกับฉัน สิ่งที่นายทำมันผิดมหันต์
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ‪นี่คือเหตุผลที่เรามาที่นี่ไม่ใช่เหรอ
‪ถามจริง โกรธฉันทำไมเนี่ย
‪อย่าลืมเตือนลุงนะ
‪ได้ โอเค ฉันต้องวางแล้ว
‪ผมไม่น่าฟังพวกเขาเลย
‪ผมอับอายมาก
‪ปล่อยมันไปเถอะ
‪จะปล่อยไปได้ยังไง
‪ตารุน
‪อยากให้ผมติดสินบนพนักงาน
‪ถ้ามีใครรู้เข้า ผมต้องอับอายขายขี้หน้า
‪- ไม่มีใครรู้หรอก ‪- หมายความว่าไงว่าไม่มีใครรู้
‪มันผ่านไปแล้ว ปล่อยมันไปเถอะ ใจเย็นๆ
‪พักนี้คุณไม่ได้สวดมนต์ คุณเลยใจร้อน
‪อาสติกจากไปแล้ว
‪ปล่อยให้เราจัดการกับเรื่องวุ่นๆ พวกนี้
‪ทุกอย่างจะไม่เป็นไร เชื่อฉันเถอะ
‪ฉันคุยกับสันธยาแล้ว
‪รัศมีมาหาฉัน
‪ค่อยๆ ฟังนะ เธอบอกว่าอทิตยาชอบสันธยา
‪และถ้าเราโอเค และ…
‪และอะไร
‪และถ้าสันธยาต้องการ
‪อทิตยาอยากจะแต่งงานกับแก
‪แล้วไง
‪คุณไปถามสันธยาตรงๆ เลยเหรอ
‪ใช่ ฉันเป็นห่วงอนาคตเธอ
‪และคุณขอ…
‪คุณขอส่วนแบ่งเท่าไหร่จากห้าล้าน
‪นี่คือวิธีที่ท่านกูรูของคุณแนะนำ ‪ให้เราทำเพื่อใช้หนี้เหรอ
‪ด้วยการสมรู้ร่วมคิดกับรัศมี
‪คุณไปที่บริษัทประกัน ‪ก็เพราะไม่มีทางเลือกเหมือนกันใช่ไหม
‪แต่ไม่เป็นไรหรอก
‪ถ้าคุณหาทางอื่นได้ ก็บอกฉันมาสิ
‪แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น
‪แกแค่จะเจอกับอทิตยา
‪แต่สุดท้ายมันเป็นทางเลือกของแก
‪ย่าคะ ได้เวลาออกกำลังกายแล้ว
‪ข้างขวา
‪แม่บอกว่า…
‪เดี๋ยวนะ
‪คุณอยากแต่งงานกับฉันเหรอ
‪ฉันเป็นแม่ม่ายของญาติของคุณนะ
‪ใช่แล้ว ป้าพูดถูกแล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะผมชอบคุณ
‪ย่าคะ
‪ฟังนะ คุณไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน
‪เพราะงั้นฉันจะบอกให้นะ
‪การแต่งงานโดยไม่มีความรัก
‪ก็เหมือนกับการกินของหวาน
‪ก่อนอาหารคาวจะเสิร์ฟ
‪คุณทำธุรกิจอาหาร ‪คุณต้องเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ใช่ไหม
‪ใช่ครับ แต่…
‪ผมตกหลุมรักคุณ
‪เพราะงั้น
‪คุณจะแต่งงานกับผมไหม
‪มองหาอะไรพี่
‪บางครั้งปาร์จุนกับอโลกก็มาแอบสูบบุหรี่แถวนี้
‪ฉันเอาเหล้าแพงมาเปิดให้พี่นะ
‪ลองดูสิ ผสมพอดีไหม
‪ยอดเยี่ยม
‪เรากำลังไว้อาลัยกันอยู่ ‪ไม่งั้นฉันคงแสดงความยินดีไปแล้ว
‪แสดงความยินดีเรื่องอะไร
‪เราแค่อยากให้สันธยาได้ดี แค่นั้นเอง
‪แน่นอน โชคดีนะที่พอสันธยาได้ดี ‪นายจะได้ดีกว่านั้นอีก
‪อทิตยาอยากเปิดร้านอาหารใช่ไหม
‪ใช่ เขาหวังไว้
‪ตอนนี้เขาไม่ต้องกู้เงินด้วยซ้ำ
‪หวังว่านายกับศิเวนทราจะเห็นตรงกันนะ
‪อย่ามาทะเลาะกันเรื่องนี้ทีหลัง
‪พี่ศิเวนทราคงไม่ตกลงด้วยง่ายๆ
‪แต่รัศมีกับอุษาคุยกันแล้ว
‪ยังไงซะ เงินอยู่กับครอบครัวก็เหมาะสมแล้ว
‪- แล้วสันธยาก็ยอมตกลงใช่ไหม ‪- ใช่ พวกเขาคุยกันแล้ว
‪ตอนนี้โอเคแล้ว
‪ลูกเสียสติไปแล้วเหรอ
‪ลูกตกลงยอมแต่งกับอทิตยาเหรอ
‪- ว่าไงนะ ‪- รีบเหรอ
‪- ใครบอกแม่ ‪- ใครๆ ก็รู้
‪อย่างน้อยก็น่าจะถามแม่สักครั้ง
‪เขาอยากแต่งกับหนู ไม่ใช่แม่
‪นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ
‪อย่าโง่ไปหน่อยเลย
‪เขาไม่ได้สนใจลูก เขาแค่สนเงินประกันนั่น
‪เพื่อเปิดร้านอาหารของเขา
‪แม่ไม่เคยอยากให้หนูมีความสุขเลยใช่ไหม
‪หนูไม่มีค่าเลยเหรอ
‪จะมีคนรักหนูได้ก็เพราะหนูมีเงินเท่านั้นเหรอ
‪ก็ได้ อยากทำอะไรก็ทำ
‪ตอนนี้โตแล้วนี่
‪แม่แค่เป็นห่วงลูก
‪- แม่จะกลับเย็นพรุ่งนี้ใช่ไหม ‪- แม่กลับตอนนี้เลยก็ได้ถ้าลูกต้องการ
‪ไปกันเถอะ นาเซีย มาช่วยฉันเก็บกระเป๋า
‪เดี๋ยวค่ะ ป้า หนูกำลังไป
‪พี่
‪ว่าไง อโลก
‪แล็ปท็อปของอาสติกอยู่แถวนี้ใช่ไหม
‪ใช่ อยู่นี่แหละ
‪พี่คงไม่ได้ใช้อะไร ฉันขอได้ไหม
‪ได้ เอาไปสิ
‪ที่ชาร์จอยู่ข้างๆ เอาไปด้วยสิ
‪พรุ่งนี้เช้านายจะไปร่วมพิธีด้วยใช่ไหม
‪พรุ่งนี้คือพิธีเฝ้าศพนะ หวังว่าพี่จะจำได้
‪ทุกคนดูเหมือนจะลืมกันไปหมดแล้ว
‪เหมือนจะเตรียมตัวเฉลิมฉลองกันมากกว่า
‪พี่ ทำไมพี่ถึงจะแต่งงานกับเขา
‪พี่ บอกได้ไหม ทำไมพี่ถึงจะแต่งกับเขา
‪เพราะเขารักพี่
‪ไม่จริง
‪พี่รู้ว่าเขาไม่ได้รักพี่จริงๆ
‪และพี่ก็รู้ด้วยว่าคนที่รักพี่จริงๆ คือใคร
‪อโลก ฉันเป็นพี่สะใภ้นายนะ
‪อโลก
‪คุณสันธยา มีอะไรเหรอครับ
‪ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ
‪ครับ ผมฟังอยู่
‪ฉันคิดว่า…
‪เราควรทำความรู้จักกันให้ดีมากๆ ‪ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน
‪ถ้าเราไม่ได้รู้จักกัน
‪เราจะตกหลุมรักกันได้ยังไง
‪แบบว่า ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ‪ว่าสีโปรดของคุณคือสีอะไร
‪ผมชอบสีดำ คุณล่ะ
‪สีฟ้า
‪โยนเข้ากองไฟสิ
‪เอาสิ นาเซีย
‪พวกเราไม่ถือเรื่องนี้หรอก
‪พิธีเสร็จสมบูรณ์แล้ว กรุณาถวายของให้เสร็จ
‪คุณย่า
‪ย่ารู้ใช่ไหมว่าหนูกำลังจะทำอะไร
‪ก็ได้ งั้นฟังนะคะ
‪ย่าอาจเป็นคนแรกที่จะได้ไปหาอาสติกบนสวรรค์
‪ช่วยอธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟังทีนะคะ
‪หนูก็แค่รอจนพิธีเฝ้าศพเสร็จ
‪และย่าคะ 13 วันนี้เปลี่ยนชีวิตหนู ‪จากหน้ามือเป็นหลังมือ
‪ทุกคนคิดว่าหนูบ้าไปแล้ว
‪แต่รู้อะไรไหม
‪เวลาผู้หญิงฉลาด
‪โลกจะหาว่าพวกเธอบ้า
‪ย่าคะ หนูเข้าใจสิ่งที่สำคัญที่สุดแล้ว
‪ถ้าหนูไม่เลือกทางเดินของตัวเอง
‪คนอื่นจะตัดสินใจแทนหนูเสมอ
‪ไม่ว่าหนูจะคิดยังไง
‪เพราะงั้นหนูต้องเปลี่ยนค่ะ ย่า
‪ลูกเป็นอะไรไป
‪จะไปไหนตอนนี้เนี่ย
‪- ผมจะไปแล้ว ‪- หมายความว่าไง "จะไปแล้ว"
‪เกิดอะไรขึ้น ทำไมอทิตยาออกไปแบบนั้น
‪- เขาปฏิเสธที่จะแต่งงานกับสันธยา ‪- ทำไม
‪สันธยาท้อง
‪เธอท้องลูกของอาสติก
‪- ใครบอก ‪- สันธยาเป็นคนบอกอทิตยา
‪สันธยาไม่เคยบอกฉันเลย
‪แกไปหาหมอตลอดหลายวันมานี้
‪เราน่าจะตั้งใจสังเกตให้ดีกว่านี้
‪ช่วงไว้อาลัยแบบนี้ แกจะบอกเราได้ยังไงล่ะ
‪อวยพรให้หนูด้วยนะคะ ย่า
‪หนูหวังพึ่งย่านะ
‪ดูแลตัวเองด้วยนะคะ
‪แม่ เป็นไปไม่ได้ พี่สันธยาท้องไม่ได้หรอก
‪อทิติ อย่ายุ่งเรื่องผู้ใหญ่เลย
‪เดี๋ยวสิแม่ หนูมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์
‪ทำไมล่ะ
‪หนูมีประจำเดือน และเมื่อวานผ้าอนามัยหนูหมด
‪หนูเลยขอพี่สันธยา
‪และพี่ก็บอกว่าประจำเดือนมาเหมือนกัน
‪และเหลือผ้าอนามัยแค่ห่อเดียว ‪แต่พี่ก็ยังให้หนูมาสองชิ้น
‪- มาข้างนอกกับฉันเลย ‪- ฟังหนูก่อน
‪อทิติ
‪พ่อคะ พ่อเข้าใจใช่ไหม
‪ถ้าพี่สันธยาประจำเดือนมา พี่จะท้องได้ไงล่ะ
‪เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪ทุกคนคิดว่าตัวเองเป็นนักสืบกันหมด ‪เด็กรุ่นนี้ดูหนังมากไปแล้ว
‪ให้ฉันไปคุยกับสันธยาก่อนนะ
‪นาเซีย สันธยาล่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪สันธยาไม่อยู่ในห้อง
‪กังวลอะไรล่ะ ลูกคงอยู่ข้างล่าง ไปดูเถอะ
‪อะไรเหรอ
‪จดหมายจากสันธยา
‪จ่าหน้าถึงคุณ
‪แม่ เวทมนตร์ของแม่ใช้ได้ผล
‪นัยน์ตาปีศาจหายไปแล้ว หนูไปแล้ว
‪และหนูไม่ได้ท้อง
‪แม่น่าจะได้เห็นหน้าของอทิตยา ‪ตอนที่หนูบอกว่าหนูท้อง
‪เขาไม่ได้รักหนู
‪หนูแค่โกหกเพื่อที่จะเปิดโปงคำโกหกของเขา
‪แม่บอกหนูว่าหนูมีการศึกษา
‪หนูดูแลตัวเองได้
‪และหนูจะดูแลตัวเอง
‪อย่าไปกวนพ่อนะคะ ‪หนูจะโทรหาแม่เมื่อหนูไปถึงที่หมาย
‪อุษา
‪แม่คะ หนูมีสัมภาษณ์งานพรุ่งนี้
‪หนูจากมาเพราะโลกพร้อมที่จะตัดสินใจ ‪ว่าอะไรที่เหมาะสมสำหรับผู้หญิง
‪แต่ไม่มีใครหยุดถามความต้องการของผู้หญิงสักนิด
‪เช่นเดียวกับที่อาสติก ‪ได้ชีวิตใหม่ในช่วง 13 วันมานี้
‪หนูเองก็ได้พบชีวิตใหม่เหมือนกัน
‪หนูรู้ว่าไม่ว่าแม่จะทำอะไร ‪แม่คิดถึงประโยชน์ของหนูเสมอ
‪และหนูขอขอบคุณ
‪ปาร์จุน ฟังนะ
‪สันธยาไปไหน แกไม่อยู่บ้าน
‪- ผมคิดว่าเธอออกไปกับนาเซีย ‪- ไปดูสิว่าเธอไปข้างนอกหรือเปล่า ไปสิ เร็ว
‪- ครับ ‪- เร็วเข้า
‪หนูทิ้งเงินประกันไว้ให้พ่อ
‪เช็คอยู่ใต้หมอนของย่า
‪พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่หนูรู้ว่า ‪พ่อจำเป็นต้องใช้เงินมากกว่าหนู
‪(ศิเวนทรา คีรี - ห้าล้านรูปีถ้วน)
‪อุษา
‪และแม่คะ ตอนนี้หนูจะมีรายได้แล้วเหมือนกัน
‪ได้โปรดบอกพ่อว่าไม่ต้องห่วงอะไรนะคะ
‪หนูจะดูแลท่านเหมือนที่อาสติกดูแล
‪สันธยา
‪ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะมา
‪ขอโทษนะคะ ฉันสร้างปัญหาให้คุณเยอะเลย
‪ไม่หรอก ไม่เป็นไร
‪วันนี้ฉันจะไม่ขอให้คุณทำอะไรให้
‪แต่ฉันอยากคืนของของคุณ
‪- เจอไหม ‪- เราหาทุกที่แล้ว ไม่เจอเลย
‪ขอตัวเดี๋ยวนะครับ
‪อโลก
‪ลูกสาวป้าศรรมาคงส่งคำขอเป็นเพื่อนไปหาแล้ว
‪รับด้วยนะ
‪ค่อยๆ พิมพ์ตอนแชตล่ะ
‪ภาษาอังกฤษนายแย่มาก
‪นายต้องหาครูใหม่แล้ว
‪เพราะฉันจะไป…
‪หางานทำแล้ว
‪แล้วก็ใช่ ฉันเอาแล็ปท็อปกับที่ชาร์จมาด้วย
‪ตอนนี้ฉันต้องใช้แล้ว
‪เป๊ปซี่ฉันล่ะ
‪ฉันล้อเล่น ดูแลตัวเองนะ
‪เธอด้วย ถึงที่หมายแล้วส่งข้อความหาด้วยนะ
‪ได้เลย แล้วเดี๋ยวฉันเอาเบอร์ปาร์จุนให้นะ
‪ปล่อยใจไปเต็มที่
‪ทำตามความหวัง
‪พื้นที่สวยงามรอบๆ ตัวเธอ
‪กำลังเรียกหาเธอ
‪เธอจะพูดอะไรกับคนรัก
‪ทำให้ความหวังเป็นจริง
‪ฉันจะบอกคนทั้งโลก
‪ให้ฟังเรื่องราวของฉัน
‪เธอจะพูดอะไรกับคนรัก
‪ทำให้ความหวังเป็นจริง
‪ฉันจะบอกคนทั้งโลก
‪และโลกจะบอกว่าฉัน…
‪- และโลกจะบอกว่าฉัน ‪- บ้า
‪บ้า
‪ตลอดหลายปี
‪ฉันรวบรวมความขี้เล่น
‪ความขี้เล่น
‪บางครั้ง ฉันต่อสู้ด้วยหัวใจ และทำลงไป
‪บางครั้งฉันทำเพื่อหัวใจ
‪ใช่แล้ว ฉันทำไปแล้ว
‪ปล่อยใจไปเต็มที่
‪ทำตามความหวัง
‪พื้นที่สวยงามรอบๆ ตัวเธอ
‪กำลังเรียกหาเธอ
‪ปล่อยใจไปเต็มที่
‪ทำตามความหวัง
‪พื้นที่สวยงามรอบๆ ตัวเธอ
‪กำลังเรียกหาเธอ
‪เธอจะพูดอะไรกับคนรัก
‪ทำให้ความหวังเป็นจริง
‪ฉันจะบอกคนทั้งโลก
‪ให้ฟังเรื่องราวของฉัน
‪เธอจะพูดอะไรกับคนรัก
‪ทำให้ความหวังเป็นจริง
‪ฉันจะบอกคนทั้งโลก
‪- และพวกเขาจะบอกว่าฉัน… ‪- บ้า
‪บ้า
‪คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ