Usłysz mnie, Odynie,
praojcze bogów.
Przywołaj cienie minionych wieków,
gdy prządki losu Norny snuły nici ludzkiego żywota.
Usłysz o księciu, który dokonał zemsty
u ognistych bram Helu.
Księciu, któremu pisana była Walhalla.
Wysłuchaj mnie.
PÓŁNOCNY ATLANTYK
ROK 895
To on.
To on!
Mamo, ojciec tu jest.
Nie wchodź do mojej komnaty nieproszony.
Król, moja pani. Król.
Chodź.
Odyn sprowadził go do domu.
Chwała Kruczemu Królowi!
Chwała Walecznemu Krukowi!
Chwała ci, panie!
Chwała Walecznemu Krukowi!
Chwała ci, hojny władco!
Naprzód, bracie!
Dalej.
Niech żyje król Horwendil Waleczny Kruk!
Niech żyje!
Niczym pies, który po walce powraca do swego pana,
tako i ja powracam pod jarzmo swej jasnowłosej królowej.
Na wieki połączeni, mój panie.
Książę Amleth.
Jesteś już zbyt duży, by witać się z tobą jak z dzieckiem.
Witaj, panie.
Za to ojciec nigdy nie jest za stary,
by uściskać syna!
Tęskniłem za tobą.
Twój brat nie zaszczyci nas swoją obecnością?
Nie martw się o Fjölnira.
Wkrótce do nas dołączy.
Znalazłem to na szyi pewnego księcia.
Ale ten oto książę na to zasługuje.
Noś to na znak mojej miłości.
Dziękuję, ojcze.
Mój królu.
Fjölnir.
Przybył brutal.
Witaj, panie.
Podajcie walecznemu pogromcy coś do picia,
bym mógł wznieść za niego toast.
Przyjmij mój kielich, krewniaku.
Moja pani.
Kielich królowej pragnie zaspokoić nie tylko jej króla.
Jaki kruszec zasłuży na ten słodki trunek?
Słodkie srebro
czy twarde żelazo?
Milcz, kundlu!
Na Frejra, oczerniasz pana swego i panią!
Proszę, bracie.
To tylko żart.
Krotochwila.
Heimir język ma plugawy,
lecz ja go mam za lojalnego druha.
Pójdź, bracie.
Ktoś jeszcze poza mną potrzebuje twojego baczenia.
Thórir.
Thórir!
Mój syn!
Za mojego brata, Walecznego Kruka!
Za królestwo Hrafnsey!
Wróg skosztował mojej wątroby.
-Jesteś ranny? -Prawie na tyle,
by ustanowić Amletha moim następcą.
Widziałem dziś jego dziecięcą niewinność.
Musi pojąć, co go czeka.
To jeszcze szczenię.
Mój dziadek objął tron, gdy był w jego wieku.
To nie to samo.
Musiał zabić swojego wuja.
Dawno nie widziałeś swojej królowej.
Chodź.
Zaprowadzę cię do łóżka.
Nie.
Oby przychylne mi duchy zawiodły mnie na niejedno pole bitewne,
gdy wyleczę tę ranę.
Nie godzę się skonać w chorobie
ani haniebnie dokonać żywota jako siwobrody starzec.
Muszę zginąć od miecza.
Umrę z honorem.
Nie obawiaj się.
Polegniesz w bitwie, mój panie.
Bramy Walhalli czekają na ciebie. Wiem to.
Tę samą drogę przeszedłem ze swoim ojcem.
A on ze swoim.
Teraz nasza kolej.
Odyn.
Nie lękaj się, Amlecie.
Rób to, co ja.
Kto tu ujada?
Wilki Najwyższego?
Czy wiejskie kundle?
Słuchajcie mnie, dwunożne psy.
Pijcie miód wiedzy.
By dowiedzieć się, jak żyć i umrzeć z honorem.
By polec w bitwie
i po śmierci trafić w objęcia Walkirii.
Dziewice-wojowniczki poniosą was do lśniących bram Walhalli.
Jesteście psami, które pragną stać się mężczyznami.
Udowodnij, że nie jesteś psem.
Jesteś mężczyzną, a do tego jesz jak król.
A ty, szczeniaku,
kim ty jesteś?
Czuję woń bystrego ucznia.
Na każdym kroku
rozglądaj się wokół,
miej wszystko na oku.
Bo wróg może czaić się u stóp.
Każdy mężczyzna musi być mądry,
na tyle mądry, by głupcem być.
-Na tyle mądry, by głupcem być. -Powiedz,
jak Odyn stracił oko?
By poznać tajną magię kobiet.
Nie próbuj poznać kobiecych tajemnic, lecz słuchaj się ich zawsze.
To kobiety znają męskie tajemnice.
To Norny snują i przędą nad Studnią Przeznaczenia.
-Zachowaj honor. -Zachowaj honor.
-Chroń rodzinną krew. -Chroń rodzinną krew.
Wiesz, co to oznacza, Amlecie, synu Horwendila?
Jeśli polegnę od miecza wroga,
musisz mnie pomścić lub po wieki żyć w hańbie!
Obiecuję, ojcze!
Nie odłożę miecza, póki nie napoję go krwią z jego gardła!
Żyj bez lęku,
gdyż twój los jest przesądzony i nie zdołasz go odmienić.
Przysięgnij.
Przysięgam.
To ostatnia łza, jaką uronisz ze słabości.
Dostaniesz ją z powrotem w chwili największej potrzeby.
A teraz patrz
oczami mężczyzny.
Podejdź, Amlecie, i poprzez naszą krew
oglądaj drzewo królów.
Ojcze!
Uciekaj!
Przyjdźcie po swoje ścierwo, kundle!
Ze zdumieniem patrzysz w oczy swego brata.
Spodziewałem się tego.
Szkoda, że dotąd lekceważyłeś bękarcie spojrzenie.
Podziwiaj, jak szybko potrafi wziąć zamach mieczem.
Tnij, bracie.
Tnij.
Ale wiedz, że skradziony pierścień nie uczyni króla z bękarta.
Zbroczony moją krwią
ześlizgnie się z twojej ręki niczym wąż.
Twoje królestwo nie przetrwa.
Niech ten występek prześladuje cię po nocach,
aż płonąca zemsta upoi się twoją śmiercią.
Tnij.
Tnij!
Za Walhallę!
Król Horwendil nie żyje!
-Niech żyje król Fjölnir! -Niech żyje król Fjölnir!
Chwała królowi!
Przynieście mi głowę chłopaka!
Widzisz go?
-Tutaj. -Odciąć mu drogę!
Umrzesz powoli.
Niech żyje Fjölnir bez Brata!
Niech żyje król Fjölnir!
Niech żyje Fjölnir!
Niech żyje król Fjölnir!
Król Fjölnir znalazł sobie królową.
Fjölnirze!
Fjölnirze! Mój panie!
Chłopak!
Ten chłopak.
Chłopak nie żyje.
Leży martwy w morzu.
Tak.
Poszedł na dno jak głaz.
Pomszczę cię, ojcze!
Ocalę cię, matko!
Zabiję cię, Fjölnirze!
Pomszczę cię, ojcze!
Ocalę cię, matko!
Zabiję cię, Fjölnirze!
Pomszczę cię, ojcze!
Ocalę cię, matko!
Zabiję cię, Fjölnirze!
Pomszczę cię, ojcze!
Ocalę cię, matko!
ZIEMIA RUSÓW
WIELE LAT PÓŹNIEJ
Niedźwiedzie umysły płoną w męskich ciałach
Synowie wilka Fenrira uwalniają się z waszych ciał
Wilki zawyją pośród burzy Odyna
Wojownicy polegną, gdy niedźwiedzi pazur zada cios
Będziemy walczyć za Walhallę!
Aż odzyskamy ludzkie postaci
Nieustraszeni, będziemy spijać krew z ran naszych wrogów
Wspólnie zasiejemy zamęt pośród trupów na polu bitwy!
Ojcze Wojny, poprowadź nas, przemieńcie się, bracia
Mordercze wilki, berserkerzy, niech porwie was furia!
Za Walhallę!
Nie!
Co robisz? Chodź tu.
No chodź.
Będzie z tych dzikusów niezły dobytek,
prawda, Björnulfrze?
Dobrze nam poszło.
Jak najlepiej.
Gdy przygarnęliśmy cię jako szczenię,
już wtedy wiedziałem, że masz serce z zimnego żelaza.
Za słaby!
Dajcie mi siłaczy!
Nie słabeuszy!
Mamo!
Graj, idioto. Graj!
Grasuj w cieniu, pogromco mojego ludu.
Kryj się.
Twój brat wykradł mi oczy,
ale ja cię widzę.
Nie mam brata.
Nie wystarczy być mężczyzną, który nie roni łez,
książę Amlecie.
Książę, któryś porzucił swe przeznaczenie.
Bestio, która nie dba o nikogo.
Bestio, która wyciska łzy z ludzkich oczu.
Przypomnij sobie, za kogo uroniłeś ostatnią łzę.
Przypomnij, jak przysięgałeś, że naprawisz krzywdy.
Pamiętaj o Kruczym Królu.
Pamiętaj.
Pamiętaj, że jest w niej słony ocean,
który musisz przemierzyć aż na skraj świata.
Karmi lodowatą rzekę nienawiści, która płynie w moich żyłach.
Zawiedzie cię na północną wyspę,
gdzie płonące jezioro
wytryśnie z wierzchołka czarnej góry.
Utopię w nim zabójcę mojego ojca.
Pójdź za ogonem lisicy do przybytku starca,
by znaleźć przeznaczony ci miecz na miarę twojej krwawej furii.
Czemu przepowiadasz mój los, wiedźmo?
Bo tam, gdzie zakończy się twoja ścieżka pożogi,
ktoś inny rozpocznie swoją drogę.
Król-niewiasta.
Puść mnie.
Nie uciekniesz przed losem utkanym przez Norny.
A teraz precz!
Tych niewolników poślemy do Uppsali.
Tych na targ do Kijowa.
Tych do Konstantynopola.
A ci są na tyle silni, by przetrwać podróż
do samego Fjölnira na Islandii.
Kim jest ten Fjölnir?
Fjölnir bez Brata.
Obrał ten przydomek po zabiciu brata,
zhańbionego króla Horwendila Walecznego Kruka.
Słyszałem o nim.
Po co posyłać niewolników na Islandię?
Fjölnir rządzi w Hrafnsey.
Zbiegł na odludzie z żoną i synem,
po tym jak król Norwegii Harald zajął jego królestwo.
Fjölnir zabił brata bez powodu.
Teraz pasie owce.
Ojciec.
Nie martw się.
Gdy spotkam twojego właściciela, podziękuję mu za twój żar.
Na miejsce.
Oszukuje.
Pokaż, co masz.
Gramy dalej.
Straciłem całe srebro.
Nie ukryjesz się pod owczą skórą, wikingu.
Co chcesz powiedzieć, zaklinaczko?
Udajesz niewolnika,
skrywasz swój fortel.
Pokażesz pasterzowi, że jesteś owcą.
Pokażę pasterzowi jego śmierć.
Trzymajcie się!
Nie traćcie gruntu!
Złap mnie za rękę!
Trzymam cię!
Pomszczę cię, ojcze.
Ocalę cię, matko.
Zabiję cię, Fjölnirze.
ISLANDIA
Tam.
Zostaw ją.
Ruszaj się!
-Kupa trupów! -Niech sczeźnie!
Mewy się pożywią!
Głodne są.
Ruszaj się, wieprzu!
Czemu wybrałeś podróż w tak piekielne miejsce?
To siedlisko zła.
Los mnie tu przywiódł.
By odnaleźć to, co mi wykradziono.
Co takiego?
Matkę, ojca, królestwo.
To twoje królestwo?
Zdrajca, który skradł moje królestwo, zbiegł tu, gdy inny król mu je odebrał.
Wyniosę się stąd, gdy z nim skończę.
Jestem Olga z Brzozowego Lasu.
Ja też zamierzam stąd uciec.
Stawisz czoła wielu wrogom.
Ty też.
Dasz im radę sam?
Twoja siła łamie kości.
Mój spryt łamie umysły.
Wy dwoje, przymknijcie jadaczki!
Maszerować.
Po co to robimy?
Co?
-To. -Co?
To robota dla niewolników.
Ty jesteś wodzem.
To twoja świątynia,
a ja jestem spadkobiercą tego świętego wodzostwa.
Nikt nie wie, czy następny Jul będzie świętować
jako król czy niewolnik.
Warto być gotowym na jedno i drugie.
A jeśli nie chcesz do nich dołączyć,
pokaż niewolnikom, żeś równie silny co oni.
Przecież nikt na nas nie patrzy.
Przynieś nam serwatki.
Przemyśl sobie moje słowa.
-Trzymaj tarczę w górze. -Tak robię!
-Nie... -Tak!
Nieprawda!
Atakuj, Hjalti!
Nie!
Fjölnirze, mój panie!
Dotarła twoja przesyłka.
Pokażcie mi ich.
-Gdzie reszta? -Wstawać!
Wstawać!
Na nogi, wieprze!
Ustawcie się, ścierwa!
Żałosne. Nawet ustać nie potrafią.
Nie przetrwają zimy.
Sprzedaj ich.
Niech się mu przyjrzę.
Mieliśmy tu gorszych.
Nie jestem zachwycony.
Cuchnie.
Nie patrz mi w oczy, niewolniku.
Ciekaw jestem, jak zwą bestię taką jak ty w kraju Rusów.
Zwą mnie...
Björnulfr.
Już po imieniu widać, że jest silny jak niedźwiedź.
Lecz jeśliś tak zdradliwy jak wilk,
przysięgam, że sam cię ubiję.
Zatrzymamy go.
Resztę odprawić.
Mama potrzebuje dwóch kucharek
-i praczki. -Ruszaj.
I dwóch żniwiarzy.
Zgoda.
Te dwie do kuchni, a tamta do prania.
I znajdźcie dwóch do pracy na roli.
Ta też.
Niech zachowa jasne ramiona
i długie włosy.
Planujesz ucieczkę, Wilczy Niedźwiedziu?
Nawet gdyby ci się udało,
dopadłyby cię lisy polarne i selkie.
Ta wyspa to jałowe pustkowie.
Lepiej zażyj snu.
Wynocha!
Złodziejska diablica.
Wynoście się!
Wynocha stąd!
Precz!
Wynocha stąd!
Pomszczę cię, ojcze.
Ocalę cię, matko.
Zabiję cię, Fjölnirze.
Tu. Dawaj.
Idź się odlać.
Tam.
Stójcie.
Ty! Rusz się!
Do roboty!
Co z tobą?
Zawracaj.
Zamknąć drzwi.
Znalazłeś?
To, co zgubiłeś.
Dziś w domu. Było tam?
Tak...
i nie tylko to.
To koszmar.
Więc się obudź.
To ich koszmar.
Ty!
Dziewko!
Idziesz z nami!
To nie twoje miejsce.
Fjölnir chce cię przy sobie.
Jeśli mnie stracisz, mnie też będziesz szukał?
Będziesz?
Chodź.
Usiądź, Amlecie, synu Horwendila.
Powiedziała ci o mnie znajoma pożeraczka kur?
Nie.
Ktoś bardziej wygadany.
Stary głupiec.
Biedny Heimir.
Mówi o dniach, które minęły,
i o tych, które nadejdą.
Fjölnir odciął mu język
i wyłupił mu oczy, zanim go zabił,
ale zrobiłem mu nowe.
Drogi przyjacielu.
Ciebie też pomszczę.
Musisz mówić do mnie.
Niestety nie zrobiłem mu nowych uszu.
One też padły ofiarą miecza Fjölnira.
Dość!
Wiesz, po co tu jestem.
Wciąż jesteś bestią przebraną w ludzkie ciało.
Przemów, czarowniku.
Skoro tak chcesz, niewolniku!
Wędrujący proroku.
Wybudź się
ze swojego mordu!
Usłysz mnie!
Heimir tu jest!
Witaj, szczenię.
Szukam broni, którą Norny wyznaczyły dla mnie na narzędzie zemsty.
Wysłuchaj mnie.
Wykuty przez najokrutniejszych kowali,
jacy wypełzli spod brzucha wielkiego węża,
miecz z sekretnego rzadkiego żelaza
okuty kością jotunów.
Lekki w dłoni tego, kto nim włada,
lecz niczym smoczy kieł
jego ostrze nigdy się nie stępi,
złamie ani zegnie.
Ugasić je może jedynie ludzka krew.
To płomień bitewny, któremu nic się nie równa.
Zwie się on
Draugr.
Nieumarły.
To mu pisane.
Draugr!
Niełatwa jest tego miecza natura.
Dobyć go można jedynie pod osłoną nocy
lub u mrocznych bram Helu.
U bram Helu.
Tam wymierzy sprawiedliwość.
Do tego czasu z radością będę go karmił w wiekuistej nocy.
Zatem z radością powitasz też moment, gdy przyjdzie ci wybrać
pomiędzy dobrocią wobec bliskich a nienawiścią do swoich wrogów.
To bez znaczenia.
Moje serce zna tylko zemstę.
Pokaż mi go.
Musisz złożyć wizytę właścicielowi Draugra,
mieszkańcowi kopca.
Zrób dobry użytek z poświaty księżyca w pełni.
Cienie nie udzielą ci należytej gościny.
Zrób dobry użytek z poświaty księżyca w pełni!
Thórir wybierze najsilniejszych.
Jutro udowodnimy, że ludzie Hákona Żelaznobrodego
rodzą się z błota i wody.
I tylko błoto po nich pozostanie.
Rakki!
Rakki.
Zabierzcie go do domu.
-Wy też idźcie. -Chodź, Rakki.
Już prawie świta. Idźcie spać.
Tak jest, panie. Rakki.
Obudź się.
-Przyprowadź ją. Wiesz którą. -Tak.
Obudź się, Olga.
Wstań.
Włosy jak u Walkirii
na głowie dzikiej słowiańskiej suki.
Odrobina krwi.
Nieczysta dziwka!
Ukarzesz ją albo obie skończycie martwe w dole.
Dziękuj Nornom, że kobiecy przypływ
to jedyna krew, jaka popłynęła dziś w twoim domu, tchórzu.
Głupiec ze mnie.
Według przepowiedni zgładzę zabójcę ojca w płonącym jeziorze.
Do tego dnia
będę dręczył tego, który uczynił z mego życia piekło.
Śpij dobrze, nocny mieczu.
Tak, pragniemy zemsty,
ale nie oszukamy przeznaczenia.
Zbiórka! Z życiem!
-Ruchy! -Nie lenić się!
To na ucztę.
Dokąd nas zabierają?
Słyszałam coś o uczcie dla wodza.
Zeszłej nocy widziałem go u ciebie.
Więc wiesz, że nie opuszczę tej wyspy napiętnowana dotykiem Fjölnira.
Należycie go naznaczyłaś.
A ja znalazłem zimne żelazo, które go powali.
-Kiedy? -Gdy będę musiał.
Póki co będę nawiedzał zagrodę
jak głodny nieboszczyk, który wstał z grobu.
Fjölnir myśli, że Amleth umarł.
Tak. A co z twoją matką?
Będzie się rozkoszować udręką Fjölnira.
Udaje, że go kocha, by chronić swoje dziecko.
-A nie będzie... -Gdy ją wyzwolę,
zabiorę też chłopca, jeśli trzeba.
Znów przydzielili mnie do kuchni.
-Björnulfr! -Jeśli...
Nasz plan musi zaczekać. Idź.
Björnulfr, ruszaj się!
-Na tyły! -No już!
Dziewko!
Mój panie, brakuje nam jednego.
Nie jestem dzieckiem. To moje włosy.
Nawet dorosłym mężczyznom kobiety układają włosy.
Ustawić ich.
Będziesz świętował po zawodach. Z życiem, niewolniku!
Panie.
Thórir, mój panie.
Umiesz się bić?
Patrz mi w oczy, niewolniku.
Pytam, czy umiesz się bić.
Co to?
Nigdy nie widziałeś knatttré?
Przed zmrokiem dość się na nie napatrzysz.
Grajcie aż do krwi!
Hańbicie imię naszego rodu!
Potrzebujemy więcej ludzi!
Nie!
-Gunnar! -Nie!
Przerwać grę! Natychmiast!
Zostaw go!
-Gunnar! -Przerwać grę!
Gunnar!
Głupi grzdyl!
Nie!
-Gunnar. -Ocknij się.
Durny chłopcze. Ocknij się.
Gunnar.
Ocknij się.
Ocknij się, Gunnar!
Gunnar.
-Ocknij się. -Gunnar.
-Ocknij się! -Nie.
Ocknij się.
Wygraliśmy?
Słowa na miarę syna wodza.
Odważny chłopak.
Odważny młodzieniec.
Ty.
Tędy.
Wykazałeś się odwagą
i lojalnością.
Po powrocie na gospodarstwo
otrzymasz pewne przywileje.
Twoja praca będzie mniej uciążliwa.
Będziesz zlecał innym pracę.
I, Björnulfrze,
w zamian za wygraną dla naszej drużyny pozwolę ci wybrać sobie kobietę.
Choćby tę słowiańską sukę, którą sobie upatrzyłeś.
Według ojca jest zbyt... nieprzystępna.
Wiedz tylko, że nigdy nie nadamy ci wolności.
Niskourodzony niewolnik nie uwolni się od swojego smrodu.
Tak.
Dziękuję.
Będzie nam ciebie brakować przy czyszczeniu wychodka.
Olgo.
Znalazłeś mnie.
Zgubiłaś się?
Tylko jeśli mnie szukałeś.
Matko Ziemio, usłysz modlitwę swej córki.
Pokaż mi, jak pokonać tych, którzy nas zniewolili,
i uwolnić moją miłość od gniewu i smutku.
Co robisz?
Tu, gdzie połączyły nas nici losu
we wspólnym uścisku pod drzewami, przemawiam do ziemi.
I co ci radzi?
Jak dotrzeć do twojej matki.
Moja ziemska magia podsyci płomień twojego miecza.
Jutro w nocy ty i ja
rozpoczniemy ten koszmar
i pogrążymy życie Fjölnira w chaosie.
NOC ZASPOKOJENIA MIECZA
Kończcie.
Wracajcie do siebie.
Ty.
Słudzy Frejra.
Złóżcie je u stóp naszego Pana.
Słabeuszu.
Nie bójcie się. Po was będą następni.
-Nie! -Błagam! Wyzwolimy cię!
Znajdę winowajców.
Znajdę ich i wyłupię im oczy!
Wyrwę im języki!
Będą wieczerzać w Helu!
Spójrz, ojcze.
Patrz, co spotkało moich dzielnych druhów.
Chrześcijańskie potwory!
Potwory!
Gołobrody, tyś to zrobił?
Odpowiadaj!
-Dość tego! -Synu!
Opamiętaj się.
Poczciwi młodzieńcy.
Na Frejra, pomścimy ich.
Odprowadź go.
Thórir ma rację?
To sprawka chrześcijańskich wieprzy?
-Ich Bóg to trup przybity do drzewa. -Za co?
Przecież nigdy ich nie tknęli.
I skąd wzięliby broń?
Nie.
Te rany nie są z naszego świata.
Ten nieobliczalny duch zaatakuje ponownie.
Jego miecz jest nienasycony.
Odejdźcie.
Przygotuję ofiarę.
Jazda stąd!
Krwiopijczy chrześcijanie!
Róbcie, co wam każą.
Idźcie.
Mam grzyby.
Nie dziś.
Duchy przeleją więcej krwi.
Czarny, niewieści duchu, zstąp.
Zanieś tę ofiarę swojej pani
i odwołaj mściwego trupiego ogara.
-Rakki. -Rakki!
O co chodzi?
Rakki!
Leżeć!
Rakki!
Uwolnić ją.
Wygląda na to, że Frejr sam wybrał
odpowiednią dla siebie ofiarę.
Krwawa zaraza...
Oby to zaspokoiło jego głód.
To nie jest dzieło mojego boga.
To magiczne sztuczki trolli.
Dziś będziecie bronić gospodarstwa,
bo to jest także wasz dom.
Możemy im zaufać, że nas ochronią?
Wystąp, psie.
Twój ojciec nie chce rebelii
rozzuchwalonych niewolników.
Nie wątp w jego roztropność.
Jazda!
Czarne sny, nadejdźcie.
Hej, niewolnicy! Niezłe te wasze patyki!
Powodzenia w odpędzaniu demonów tym czymś.
Tutaj.
Głodny?
Dzisiaj to ty będziesz strawą!
Idźcie zaczerpnąć powietrza.
Sama dokończę.
No już.
Odpędźcie je!
To diablica!
Nie dotykajcie ich.
Nie patrzcie im w oczy.
Nocne duchy nawiedziły ich ciała i opanowały ich umysły.
Thórir! Precz, Disy!
Precz!
Spotkamy się przed świtem.
Ojciec.
Odejdź.
Twój miecz jest długi.
Nie kpij.
Jestem twoim synem.
Amleth?
Ty nadal żyjesz?
Żyję, jakbym umarł.
Jednak poprzysiągłem dożyć tej chwili.
Jutro dopełnię swych czynów z honorem.
Wtedy dopiero się przekonam, czy życie mi odpowiada.
Jesteś jak twoja matka.
I mój ojciec.
Przybyłem tu, by pomścić króla Horwendila,
udławić zdradliwego wuja jego własną krwią
i cię uwolnić.
Widzę, że odziedziczyłeś prymitywną naturę po ojcu.
Co masz na myśli?
Wcale go nie opłakiwałam.
Byłaś jego królową.
Twój ojciec mnie tolerował...
bo urodziłam mu syna.
-Nie. -Lubował się jedynie w srebrze
i ujeżdżaniu swoich dziwek.
Nie wiem nawet, czy cię kochał.
-Milcz. -Był tchórzem podającym się za króla.
Był niczym. Jedynie chełpliwym,
pożądliwym handlarzem niewolników.
Zamilcz!
Obrzucasz błotem zmarłego męża.
Za to jego brat,
jego zacny brat.
Bękart nie wstydzi się siebie ani swojego fachu.
Twój wuj kochał mnie, choć dobrze znał moją przeszłość.
Amlecie.
Wciąż wierzysz w bajeczkę, którą ci opowiedziałam?
„Szlachetna wybranka z Bretanii”?
Nie od razu byłam jego wybranką.
Jak łatwo znów stać się księżniczką, gdy bestia bierze cię za żonę.
Tak.
Jesteś owocem aktu przemocy.
Gunnar został powity chętnie i z miłości.
Nie.
Musisz coś wiedzieć.
To ja błagałam na kolanach,
by Fjölnir zabił króla Horwendila.
Przycisnęłam usta
do jego silnej, słodkiej dłoni.
Ucałowałam ją i błagałam.
I aby ten dzień nigdy nie nastał,
Fjölnir rozkazał cię zabić za przyzwoleniem twojej własnej matki.
Przecież widziałem.
Widziałem, jak Fjölnir cię porwał. A ty krzyczałaś.
Krzyczałam?
Śmiałam się.
Łżesz!
Skoro tu jesteś, co teraz będzie?
Powinienem zabić ciebie i tych, którzy są ci bliscy.
Przecież mnie kochasz.
Syn kocha matkę, a matka kocha syna.
Ocaliłeś swojego brata. Ty.
Ty kochasz.
Ty... kochasz.
Nikt poza mną nie wie, kim jesteś.
A ty pałasz żądzą zemsty,
dziecko zrodzone z brutalnego aktu.
Jeśli zabijesz Fjölnira,
jeśli zabijesz Thórira
i w swym nieokiełznaniu zabijesz też mojego Gunnara,
zostaniesz moim królem, Amlecie,
i wspólnie będziemy władać.
-Suka! -Twoje usta i myśli
trącą twoim parszywym ojcem!
-Żałuję, żeś nie umarł wraz z nim! -Twoje słowa są jak trucizna!
Jam jest twoją śmiercią!
Giń!
Gdzie twoja matka?
Mów.
Gdzie?
Jest równie podła jak Fjölnir.
Zniszczę go i wszystko, co kochała.
Zasypię ich gradem żelaza i stali.
Dopełnię swej zemsty.
I na tym nie skończę.
Co mamy robić?
Ja...
ukryję się na wzgórzach.
Matka wie, kim jestem. Reszta wkrótce się dowie.
-Pójdę z tobą. -Nie.
Odkryliby, że jesteś w to zamieszana. Rankiem zaczną mnie ścigać.
Czemu?
Zabiłeś ją?
Nie zabiłbym kobiety.
Nawet jej.
W gniewie zabiłem Thórira.
I dobrze mu tak.
Jutro w nocy powrócisz i zabijesz Fjölnira?
Jeśli Norny na to pozwolą.
Cokolwiek zdarzy się jutro, bądź gotowa do ucieczki.
Jego serce.
Jego...
Jego serce. Wycięto mu serce!
Cóż to za nikczemność?
Jaka siła nieczysta pożera serca młodych, dzielnych ludzi?
Frejrze, słyszysz mnie?
Opanuj się.
Okaż męskość w obliczu podwładnych.
To nie sprawka złego ducha.
Mówię ci przecież.
To mój przeklęty syn Amleth.
Pozbyliśmy się go, gdy był dzieckiem.
Uwierz mi, on tu jest.
Potomek Horwendila nadal żyje.
Obawiam się, że przywiódł go tu kruczy duch
twojego zmarłego brata.
-To niemożliwe. -Pomyśl.
Zabił twoich ludzi. Zamordował twojego najstarszego syna.
Nie spocznie, dopóki nie pośle cię do grobu,
a wraz z tobą naszego Gunnara.
To Amleth.
Żaden bóg ci w tym nie pomoże.
Musisz odnaleźć mojego syna i zabić go własnymi rękami.
Niech moje słowa podsycą twój palący gniew,
gdyż zbrodnia ostatniej nocy nie była dziełem jednego człowieka.
Znajdź niewolników, którzy mu sprzyjają.
Znajdź ich!
Na kolana!
Na ziemię!
Wszyscy!
Nie wiem i nie dbam o to,
czy przyczynił się do śmierci mojego syna,
ale wszystkich was spotka to samo, jeśli nie zaczniecie mówić.
Nie?
Widzę, że nie lękasz się już kobiecej krwi.
To ty.
To oczywiste.
Fjölnir!
Zostaw ją!
Oferuję ci serce syna w zamian za jej życie!
Jam jest Amleth Wilczy Niedźwiedź,
syn króla Horwendila Walecznego Kruka,
i jestem tu, by go pomścić!
Zabić go!
Sprowadźcie go do mnie!
-Zabić go! -Jest mój!
Prawda jest taka,
że jesteś taki sam jak twój ojciec.
Zło rodzi zło.
Skąd wiesz, że to serce twojego syna,
a nie wściekłego kundla ubitego dwa dni temu?
Gdzie jest?
Nie możesz mnie zabić.
Choćbyś dźgnął mnie swoim mieczem,
nic mi nie zrobisz.
To nie mój czas.
Zginę w walce.
Gdzie jest serce mojego syna?
Wszechojciec Odyn
zniweczy twojego bożka erekcji.
Bój się go.
Zamilcz!
Wrócę po twoje serce.
Twoja matka i ja wspólnie je spożyjemy.
Odynie, pozwól Walkirii, twojej dziewicy-wojowniczce,
ponieść mnie do twych lśniących bram.
Widzę ojca i matkę.
Widzę zmarłych krewnych.
Widzę mojego pana w siedzibie Frei.
Przyzywa mnie do siebie.
Dziś kończy się nasza żałoba po Thórirze.
Niechaj posoka tego rączego rumaka
wyniesie cię na najwyższe drzewo wojennych zaklinaczy, bracie.
Jesteś teraz naszym jedynym spadkobiercą.
Godzina mojej rozpaczy
przeminęła.
Czas podsyconej gniewem zemsty
nastał teraz!
To nie Walhalla?
Nie zabrałam cię aż tak daleko.
Nie jestem Walkirią.
Sny o zaświatach muszą zaczekać.
Poza tym...
jeszcze z tobą nie skończyłam.
Los przywiódł mnie na Islandię, bym dopełnił obiecanej zemsty.
Lecz mój los...
nie przygotował mnie na to, że cię znajdę.
Zawsze myślałam, że muszę chronić serce kamiennym murem.
Nie sądziłam, że otworzę je przed wikingiem.
Poświęciłeś się, by pozwolić mi uciec.
A ty po mnie wróciłaś.
Nigdy nie czułem z nikim bliskości.
Od kiedy przestałem być dzieckiem.
Przeklinam podłość twojej matki.
Zniweczyła moją przeszłość.
Możliwe, że prządki losu Norny
uprzędły ci kolejną nić?
Co mówią ci twoje ziemskie bóstwa?
Że dokąd bym nie poszła, muszę zabrać ciebie.
Mam krewnych na Orkadach.
Moglibyśmy bezpiecznie się tam przeprawić.
Razem.
Ale trudno mi uwierzyć,
że całkiem ugasiłeś swoją żądzę zemsty.
Nie znam niczego poza nienawiścią.
Ale pragnę się od niej uwolnić.
Musisz dokonać wyboru.
Znajdźmy naszą przyszłość.
Witajcie, żeglarze.
Pokład tej drewnianej klaczy
to jedyny grunt, po jakim będziecie stąpać przez 21 dni.
Jeśli los się do nas uśmiechnie.
Spodziewałem się więcej ludzi Fjölnira.
Jego syn miał do nas dołączyć.
Thórir wypłynął wcześniej
własną łodzią.
Kotwica w górę!
Opuścić żagiel!
Zabezpieczyć wanty!
Zabezpieczone!
Kurs z wiatrem, sterniku.
Tak jest!
Twoja rana.
To nic po tym, co przeszliśmy.
Już o niej zapomniałam.
Moja rodowa krew.
Moja krew jest w tobie.
Jesteś źródłem, z którego wytryśnie nasz ród.
Nie chciałam ci mówić, nie będąc pewna, że nasze dziecko będzie bezpieczne.
Dopóki Fjölnir żyje, nasze dzieci nie będą bezpieczne.
Gdyby się o tym dowiedział,
ścigałby cię z zaciekłością wszystkich bogów.
To nie może czekać.
Przestań.
Łączy nas teraz żywa nić.
Byłem głupcem.
Chciałem uciec z tobą przed własnym losem.
Według mojej wizji urodzisz dwoje dzieci.
Mój miecz je ocali.
Musisz zostać z nami.
Musisz!
Jak każe przepowiednia, muszę wybrać
pomiędzy dobrocią wobec bliskich a nienawiścią do wrogów.
Spójrz, jaką nadzieję daje nam przyszłość.
Wybieram jedno i drugie.
Zabierz ją na Orkady.
Za ten pierścień moi krewni wypłacą ci dziewięciokrotną wartość.
Nie!
Amleth!
Będziesz matką króla!
Nie unikniemy przeznaczenia.
Nie!
Amleth!
Przybywajcie, córy północnego wiatru!
Ponieście mnie
do krainy przodków moich dzieci.
Zasadzę tam dla was brzozowy las,
niezliczone konary roztańczone pośród burzy,
porwane waszym nieskazitelnym oddechem!
To ten niewolnik!
To on!
Zabezpieczyć dom!
Szczenię, które kiedyś dopadłeś, odgryzło ci nos.
Wyrosło na wilka.
A on domaga się reszty.
Nieważne, co usłyszysz, nie wychodź z ukrycia.
Chroń go.
Chroń was oboje.
Obiecuję.
Daję wam wolność.
Spożytkujcie ją według woli.
Fjölnir!
Za nic!
Prosto w serce.
Dziękuję.
Mamo!
Spotkam cię u bram Helu.
U bram Helu
mnie odnajdziesz.
Zginiesz tam
z ręki zabójcy twojego ojca.
BRAMY HELU
Zgładzeni mieczem,
spotkamy się znów w twierdzy Wszechojca.
Pomszczę was.
Zachowam honor naszej krwi.
Przetnę nić przeznaczenia.
Pomszczę was.
Zachowam honor naszej krwi.
Przetnę nić przeznaczenia.
Pomszczę was.
Zachowam honor naszej krwi.
Przetnę nić przeznaczenia.
Pomszczę was.
Moja krew przetrwa!
Walhalla czeka!
Nici, która nas łączy, nic nie zerwie.
Jesteśmy bezpieczni.
A teraz przekrocz bramę.