Espera.
- Só quero falar contigo. - Lisca, Ekko.
Pero...
Só quero falar contigo, Pow...
Jinx.
- Chegas tarde, Ekko. - Espera.
Contigo todo é un baile.
Creo que vou sentar aquí un minuto.
Para coller alento.
A ver se convenzo unha vella amiga de que non nos rebente.
- Canseime de falar. - Non.
Mira, aprendín de alguén...
moi especial...
que dá igual o que pasase antes,
nunca é tarde para crear algo novo.
Algo que pague a pena crear.
Conseguídeme todo o tempo que poidades os vixilantes e ti
para poder apagar os Hexportais.
É a única oportunidade.
Viktor está no centro de todo este asunto, non?
Perderemos a batalla.
Se chega ós Hexportais...
Pois haberá que detelo.
Apartade!
Reforzade a artillaría da fronte, non lles deixemos pasar.
- Veña. - Vamos.
- Aguanta. - Veña.
Recargade.
- Que respire. - Estás ben.
Abaixádevos.
Retrocedede.
Veña.
Vamos.
Arredor do portal.
Que valente, pequena.
- Move as unidades e esperade. - Queda aquí.
Veña.
Vamos.
Advertinte dos perigos das relacións na contorna laboral.
A desesperación leva ó esquecemento, nena.
Veña, acabemos con isto.
Apreciei a túa calor.
Se che importo, déixaos vivir.
Non gañarás nada derramando sangue sen sentido.
Segues sendo coma un raposo.
Soldados.
En posición.
Disparade.
Escapade.
Onde está Viktor?
A pesar das circunstancias, Jayce...
Alégrame verte.
Aínda debe de quedar algo de ti aí dentro.
Son máis do que nunca fun.
Que outra opción temos?
Mamá, mira o prezo da túa ambición.
Sacrificáchelo todo.
A Rictus.
A Kino.
A cidade que construín pola nosa familia.
Se fose por nós, non te enfrontarías a min.
Non es unha Medarda.
Recordas o teu...
Cala e pelexa.
Vi.
É a resposta que ti e mais eu buscamos toda a vida.
A fin da crueldade e da inxustiza.
Todos nós somos autores
dunha saga ininterrompida de progreso.
Polo ben de todos.
A xente merece escoller o seu destino.
Esa elección é un embuste.
É o xeito de enmascarar e perdoar
os instintos máis básicos que nos empurran á división.
A morte, a guerra, os prexuízos.
A enerxía que se usa só para consumirse a ela mesma.
Pero podemos pensar o mesmo.
Unirnos.
Loitaches ben, nena.
Agora.
Un lobo non ten compaixón.
A túa filla é máis sabia do que pensabas.
Saúdos, Ambessa.
Para non ter o don,
es unha espiña.
Que fas, irmá?
Véxoche a cara, impostora.
Que lista.
Ti es o lobo.
Parece que non debiches volver.
Aínda non o entendes, irmanciña?
Sempre estou contigo.
Incluso cando estamos moi lonxe.
Acaba con esta tolemia, Viktor.
Esa é a miña intención precisamente.
Os ollos non mentirán...
cando a túa mente...
estea aberta, Jayce.
Vander.
Papá?
Velo?
A intersección sublime entre a orde e o caos.
Isto é o que ves?
Este conflito.
Esta perda sen sentido.
Sei o que pensan, Jayce.
Queren vivir mellor,
pero a emoción enfróntase á razón.
É a contradición que corrompe a humanidade.
Sempre quixeches curar o que considerabas unha debilidade.
A túa perna.
A túa enfermidade.
Pero nunca estiveches roto, Viktor.
Hai beleza nas imperfeccións.
Convertéronte no que es.
Unha peza inseparable de todo...
E admiraba iso de ti.
Este dispositivo non pode existir.
Pensaba que queriamos darlle a maxia ó mundo.
Pero agora...
o único que quero...
é que volva o meu compañeiro.
Por que insistes?
Despois de todo o que fixen?
Porque cho prometín.
Por que me deches isto?
Por que?
Pensaba que podería acabar co sufrimento do mundo.
Pero cando se resolveron todas as ecuacións...
o que quedou...
foron campos de soidade sen soños.
Non hai premio para a perfección.
É só un fin que perseguir.
En todas as liñas temporais,
en todas as posibilidades...
só ti...
podes ensinarme isto.
Tes que marchar, Jayce.
Acabaremos isto xuntos.
ADUANA
Vi.
Vi, apura, podes dar chegado á outra plataforma.
Vi.
Que fas...
Vi.
Vi?
Non podes salvalo.
Vi.
Sempre contigo, irmá.
Se cadra ledes sobre a guerra en Piltover.
Pero a historia escríbese de xeito abstracto.
Porque a verdade...
a agonía dos sacrificios...
a exaltación de cada vitoria...
é máis do que se debería soportar.
Ós que...
as nosas decisións nos trouxeron aquí,
levarémolo sempre con nós.
O único consolo é que con cada perda
atopamos algo bo,
algo de luz,
que fai que gañar
e loitar pague a pena.
E aínda que estamos condenados a repetir os nosos erros
e crear aínda máis conflitos,
a nosa historia aínda non rematou.
HEXPORTAIS
Estás...
cantando?
É unha canción que cantaruxaba miña nai.
Segues nesta batalla, Violet?
Son a cotra que tes debaixo das uñas, repoliña.
Nada me vai sacar de aí.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez