Sandali!
Gusto lang kitang makausap.
Umalis ka na, Ekko.
Gusto ko lang...
Gusto lang kitang makausap, Pow...
Jinx.
- Huli ka na, Ekko. - Sandali!
Ang hirap mo talagang kausap.
Uupo lang muna ’ko sandali.
Maghahabol lang ako ng hininga.
Baka makumbinsi ko ang dati kong kaibigan na wag kaming pasabugin.
- Pagod na ’kong makipag-usap. - Wag!
Ang natutuhan ko do’n sa taong...
mahalaga sa ’kin,
kahit ano pa ang nangyari sa nakaraan,
hindi pa huli ang lahat para bumuo ng bago.
Para sa taong karapat-dapat.
Kailangang mapigilan n’yo sila hangga’t kaya n’yo
para ma-shut down ko ang Hexgates.
Ito lang ang pagkakataon natin.
Si Viktor ang nasa gitna ng lahat ng ’to, hindi ba?
Di tayo mananalo sa labang ’to.
Kapag nakaabot siya sa Hexgates...
Kaya dapat natin siyang pigilan.
Kilos, bilis!
Dagdagan n’yo pa ang depensa sa unahan.
Di sila puwedeng makapasok.
- Sige na. - Tara na.
- Sandali! - Sige.
Isa pa!
- Bigyan n’yo ng hangin. - Relax.
Yuko!
Atras!
Bilis!
Tara na.
Palibutan ’yong gate!
Matapang ka, bata.
- Ilipat mo ’yong mga tao mo. - Dito lang kayo.
Sige na!
Tara na, kilos!
Binalaan na kita na di dapat pinaghahalo ang personal at trabaho.
Ang pagiging desperado ang magiging katapusan mo, iha.
Tapusin na natin ’to.
Salamat sa mga yakap sa gabi.
Kung may halaga ako sa ’yo, hayaan mo na sila.
Walang mapapala sa walang saysay na pagdanak ng dugo na ’to.
Soro pa rin.
Mga sundalo.
Humanda kayo!
Tira!
Takbo na!
Nasaan si Viktor?
Sa kabila ng mga nangyayari, Jayce...
masaya akong makita ka.
May natitira pa siguro sa dating Viktor.
Higit pa ako kaysa sa dating ako.
Ano pa ang magagawa natin?
Ma, tingnan mo ang kapalit ng ambisyon mo.
Isinakripisyo mo na ang lahat.
Si Rictus.
Si Kino.
Itong lungsod na pinaunlad ko para sa pamilya natin.
Kung para sa pamilya natin ’to, di mo ako kakalabanin.
Hindi ka isang Medarda.
Naaalala mo ’yong...
Tama na ang satsat, laban!
Ate!
Ito ang sagot na hinahanap natin buong buhay natin.
Pagwawakas sa kalupitan, sa kawalan ng hustisya.
Tayong lahat ang sumusulat ng walang katapusang kuwento ng pagbabago.
Para sa kapakanan ng lahat.
Karapatan ng mga tao na pumili ng kapalaran nila.
Isang pagkakamali ang pumili.
Ginagamit natin ’yon para pagtakpan at patawarin ang kalikasan natin
na dahilan ng pagkakawatak-watak natin.
Kamatayan, digmaan, pagkiling.
Lakas na ginugugol para lang sirain ang sarili.
Pero puwede tayong maging isa.
Magkaisa.
Mahusay ka, iha.
Ngayon na!
Ang lobo, walang awa.
Mas matalino ang anak mo kaysa sa akala mo.
Saludo ako sa ’yo, Ambessa.
Kahit hindi ka nabiyayaan,
ang laki mong tinik.
Ano’ng ginagawa mo, kapatid?
Nakikita ko ang tunay mong mukha, manlilinlang.
Tuso kang babae ka.
Ikaw ang lobo.
Dapat yata di ka na bumalik.
Di mo pa rin talaga naiintindihan, ’no?
Lagi mo ’kong kasama.
Kahit pa magkalayo tayo.
Itigil mo na ang kahibangang ’to, Viktor.
’Yan nga mismo ang intensyon ko.
Hindi ka lilinlangin ng mga mata mo...
kapag bukas...
ang isipan mo, Jayce.
Vander.
Pa?
Nakikita mo ba?
Ang pambihirang pagtatagpo ng kaayusan at kaguluhan.
Ito ang nakikita mo?
Itong saligutgot.
Itong walang kapararakang kawalan.
Alam ko ang nasa isipan nila, Jayce.
Gusto nila ng magandang buhay
pero naglalaban ang damdamin at katwiran.
Ang kontradiksyon na kusang sumisira sa sangkatauhan.
Matagal mo nang gustong gamutin ang inaakala mong kahinaan.
’Yong binti mo.
’Yong sakit mo.
Pero walang kulang sa ’yo, Viktor.
May kagandahan sa mga kapintasan.
’Yon ang kumumpleto sa ’yo.
Kasama ’yon sa lahat ng bagay...
na hinangaan ko sa ’yo.
Hindi posible ang aparatong ’yon.
Noong una, gusto kong maipagamit natin ang magic sa mga tao.
Pero ngayon...
ang gusto ko na lang...
ay bumalik ang partner ko.
Bakit ayaw mo pang tumigil?
Sa kabila ng lahat ng ginawa ko?
Dahil nangako ako sa ’yo.
Bakit mo ibinigay sa akin ’to?
Bakit?
Akala ko mawawakasan ko ang paghihirap ng sangkatauhan.
Pero nang masagot ang bawat suliranin...
ang naiwan lang...
ay kaparangan
ng walang katapusang pag-iisa.
Walang mapapala sa pagiging perpekto.
Doon lang natatapos ang paghahangad.
Sa anumang bersyon ng mga pangyayari...
sa lahat ng mga posibilidad...
tanging ikaw lang...
ang makakapagpakita nito sa ’kin.
Umalis ka na, Jayce.
Tatapusin natin ’to nang magkasama.
Ate!
Ate, bilisan mo, makakaabot ka pa do’n sa kabila.
Ate!
Ano’ng ginagawa...
Ate.
Ate?
Wala ka nang magagawa para sa kanya.
Ate!
Lagi mo ’kong kasama, Ate.
Mababasa ninyo ang tungkol sa digmaan sa Piltover.
Pero madaling unawain ang kasaysayang mababasa ninyo.
Dahil ang katotohanan...
ang sakit ng bawat sakripisyo...
ang saya sa bawat tagumpay...
ay higit pa sa dapat danasin nino man.
Tayo...
na nandito ngayon dahil sa mga desisyon natin
ang papasan sa mga ’yon habambuhay.
Ang tanging ginhawa sa kabila ng lahat ng nawala,
may natagpuan tayong kabutihan,
liwanag,
na sulit makamtan,
na sulit ipaglaban.
At kahit nakatadhana tayong ulitin ang mga pagkakamali natin...
at magsimula ng panibagong mga alitan...
hindi dito natatapos ang kuwento natin.
Ano ’yan?
Kumakanta ka?
Lagi kong naririnig sa mama ko ’to.
Gusto mo pa bang lumaban, Violet?
Ako ang dumi sa ilalim ng kuko mo, cupcake.
Mahirap akong tanggalin.
Nagsalin ng Subtitle: Janice Ruth Geronimo at Maui Felix