‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪โลกจะได้เห็นปรากฏการณ์บนท้องฟ้าที่หาดูได้ยาก
‪คือการเกิดจันทรุปราคา ‪ในคืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งแรก
‪ซึ่งจะสามารถเห็นจันทรุปราคาเต็มดวงนี้ได้
‪บนท้องฟ้าเหนือแถบเมดิเตอเรเนียน
‪และบางส่วนของ ‪เอเชียตะวันตกและแอฟริกาเหนือ
‪นี่เป็นเหตุการณ์ที่หาดูได้ยาก ‪ซึ่งจะเกิดขึ้นอีกครั้งก็อีก 19 ปี
‪- เบาเสียงหน่อย ‪- จันทรุปราคานี้คือ…
‪ใช่ค่ะ ปริมาณยาขึ้นอยู่กับน้ำหนักตัวของสุนัข
‪คุณให้มันกินทั้งเม็ด บดแล้วผสมกับอาหาร
‪ก็ได้ งั้นก็ครึ่งเม็ด
‪ทำตามคำแนะนำเรื่องน้ำหนักที่เขียนบนกล่อง
‪ทำไม มันหนักเท่าไรคะ
‪ก็ได้ค่ะ ให้มันแค่สามส่วนสี่เม็ดเพื่อความปลอดภัย
‪อือฮึ
‪หยุดนะ
‪ไม่ใช่คุณค่ะ ฉันพูดกับหมาของฉัน
‪ค่ะ โดเบอร์แมน มันดุมาก ฉันรู้ค่ะ
‪ไม่ นั่งลงซีโซ นั่ง
‪เก่งมาก
‪งั้นก็แค่สามส่วนสี่เม็ดเพื่อความปลอดภัย ใช่ค่ะ
‪- จะไปไหนเหรอ ‪- บอกแล้วไง ไปบ้านทีน่า
‪อย่าโกหกแม่ โซฟี
‪ก็ได้ ไม่ต้องเชื่อหนู
‪ใครมารับ
‪ทีน่ากับเพื่อนที่แม่ไม่รู้จัก
‪ลูกจะไปเจอจาลาล จีโล ‪หรือจะชื่ออะไรก็เถอะนี่เหรอ
‪ไม่
‪โซฟี แม่บอกว่าอย่าโกหก
‪หนูไม่ได้โกหก หนูจะไปบ้านทีน่า ‪และหนูไม่รู้ว่ามีใครอยู่ที่นั่นบ้าง
‪แล้วนี่มันอะไร
‪ทำไมถึงมาอยู่ในกระเป๋าลูก
‪เป็นของทีน่า หนูช่วยเธอซ่อน
‪ทีน่า
‪คิดว่าแม่โง่เหรอโซฟี
‪แม่ไม่โง่นะ ลูกนอนกับเขาเหรอ
‪ไม่ต้องตอบ แม่จะบอกพ่อ
‪ลูกจะทำแม่บ้าตายแล้ว
‪แม่ทำตัวเองต่างหาก
‪แม่ เอมัดกินข้าวเย็นแล้ว
‪ถ้าเขาบอกว่าหิวแสดงว่าเป็นข้ออ้างที่จะนอนดึก
‪มุลูคียะห์ต้องกินตอนร้อนๆ
‪ค่ะ หนูปิดไว้แล้วมันจะได้อุ่นอยู่ไง
‪เธอปิดไว้ถึงมันจะอุ่นแต่มันจะแยกชั้น
‪หวังว่าจะไม่เป็นค่ะ
‪ซาร่า เอมัด ไม่เห็นเหรอว่ากี่โมงแล้ว
‪ปิดอะไรที่เล่นอยู่ซะแล้วนอนได้แล้ว เร็วเข้า
‪- แม่ ขอห้านาที ‪- แม่
‪ไม่มีห้านาที ซาร่า
‪เร็วเข้า เอมัดปิดซะ ไม่งั้นแม่จะจั๊กจี้ลูก
‪ของพวกนี้จะทำสมองพวกเขาเสื่อมแน่
‪เร็วเข้าเด็กๆ ไปนอน
‪พวกของหวานๆ ที่แม่คุณชอบ ‪เอาให้พวกเขากินจะทำสมองพวกเขาเสื่อม
‪ฉันจะไปเอาข้าวกับเนื้อกระต่าย
‪เดี๋ยว
‪ฉันหยุดกินยาคุมแล้ว
‪อะไร
‪นี่ ฉันเจอนี่ในกระเป๋าลูกสาวคุณ
‪- คุณค้นกระเป๋าลูกเหรอ ‪- ฉันแค่จะหาเอกสาร
‪จริงเหรอเมย์
‪เธอจะออกไปกับจีโล เจ้าแฟนโง่เง่าไร้สมองนั่น
‪คุณค้นกระเป๋าเธอเหรอ
‪ใช่ ฉันค้น คุณสนใจแค่เรื่องนั้นเหรอ
‪ลูกสาวคุณคุมไม่อยู่แล้ว วาลีด
‪ไปบอกเธอซะว่าคืนนี้เธอห้ามไปไหน
‪เมย์ ลูกจะ 18 แล้ว เธอจะทำ ‪ตามที่อยากทำ เราทำอะไรไม่ได้
‪ทำไมคุณถึงใจอ่อนกับเธอนัก
‪ฉันอยากเห็นหน้าเมย์ ‪ตอนเธอเห็นว่าฉันเอาเนื้อกระต่ายไปจัง
‪ฉันลืมโทรศัพท์ ขอโทษนะ แป๊บเดียว
‪ไปกันเลยนะ
‪คุณเคยเจอเด็กอายุเท่าเธอกี่คนแล้วที่คลินิก
‪คุณควบคุมเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก ‪ผมไม่เข้าใจคุณเลยจริงๆ
‪- เธอเป็นลูกสาวฉัน มันไม่เหมือนกัน ‪- คุณสองคนเอาแต่รั้นใส่กัน
‪เธอท้าทายฉัน เธอคิดว่า ‪พอโตแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ
‪ใช่ แต่เธอโตแล้วจริงๆ ‪เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะเมย์
‪แม่ผมยังไม่ห่วงผมขนาดนี้เลย
‪แม่คุณเกี่ยวอะไรด้วย ฉันไม่ใช่แม่คุณนี่
‪แม่ไม่เคยต้องห่วงผม
‪คุณเป็นผู้ชาย มันต่างกัน
‪คุณพูดอะไรของคุณ
‪ไม่เอาน่า
‪ถ้าเธอเป็นผู้ชาย ‪และคุณเจอถุงยางก็จะไม่เป็นไรงั้นเหรอ
‪คุณเป็นพ่อสุดเจ๋งงั้นสิ
‪ทำหัวหอมคุณไปเถอะ
‪ไวน์ห่วยๆ นี่มันอะไร
‪จะเสียมารยาทไหม เราควรซื้อขวดอื่นไหม
‪เสียมารยาทเหรอ
‪นั่นไวน์ออร์แกนิกฝรั่งเศสขวดละ 40 ดอลลาร์นะ
‪ไม่เอาน่ะซิอาด คุณก็รู้ว่าพวกเขาเป็นยังไง
‪- คุณทำอะไรน่ะ อย่า ‪- เอาป้ายราคาออก
‪มันไม่งาม ซิอาด
‪เก็บป้ายราคาไว้ ‪พวกเขาจะได้รู้ว่าตั้ง 40 ดอลลาร์
‪ก็ได้
‪ไอ้สุริยคราสวันนี้มันพิเศษตรงไหน
‪ดวงจันทร์จะมืดอยู่นานพักนึง
‪แต่นั่นล่ะหน้าที่แท้จริงของดวงจันทร์
‪- เป็นอะไรที่น่าดูมั้ย ‪- ไม่ มันก็แค่แปลกๆ
‪เขาว่ากันว่าเวลาแบบนี้จะมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น
‪ว่าแต่เขาเรียกจันทรคราสไม่ใช่สุริยคราส
‪ก็ได้
‪จะคราสหรือจะคลาด
‪ไม่พูดคาดก็ดีแล้ว
‪สวัสดี
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- วิล!
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- คิดถึงพวกคุณจัง
‪- คิดถึงนะ ‪- ฉันก็คิดถึงคุณ
‪- ไม่ต้องเอามาก็ได้ อะไรเหรอ ‪- มุลูคียะห์
‪ในที่สุดก็ได้ชิมมุลูคียะห์ของอียิปต์ซะที
‪ไม่ใช่แค่มุลูคียะห์ธรรมดานะ ‪แต่เป็นเนื้อกระต่ายด้วย
‪ถ้าจะหัดทำต้องพูดว่า "ตะก่าย"
‪- ตะก่าย ‪- ซ้อมดู
‪- ตะก่าย ‪- แล้วขยิบตา
‪- สวัสดี ‪- เมยูชา
‪- สบายดีไหม ‪- คิดถึงจังเลย
‪ฉันก็เหมือนกัน กระต่ายอะไรเหรอ
‪เราเอามุลูคียะห์เนื้อกระต่ายมา
‪- ให้ตกใจเลยว่าอียิปต์กินแบบนี้เหรอ ‪- ตกใจทำไม
‪ที่ตกใจน่ะคือที่ ‪ร้านอาหารเอลพรินซ์ในอียิปต์ต่างหาก
‪- แม่คนฉลาด ยังจำได้อยู่เหรอ ‪- ฉันจะลืมได้ยังไง
‪กลิ่นเป็นยังไงบ้าง แรงไหม
‪หอมมาก คุณทำให้เราหิวนะวิล
‪- ก็หอมแบบนี้ทั้งวัน ‪- หอมสุดๆ
‪- คุณจะดื่มอะไร ‪- เพราะนายทำอาหารให้เธอ
‪ไม่ต้องหรอก โซฟีล่ะ
‪แต่งตัวอยู่ เธอจะออกไปข้างนอก
‪- โอเค ฉันจะไป… ‪- อย่าดีกว่า
‪นายทำนี่ทำไม นายช่วย…
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ฉันเจอว่าในกระเป๋าเธอมี…
‪- บุหรี่เหรอ ‪- ถุงยาง
‪ตายจริง แล้วพอพ่อของเธอรู้เข้า
‪- ก็ไม่ว่าอะไรเหรอ ‪- ใช่
‪อย่าให้เธอไปนะ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪- หวัดดี
‪- หวัดดีจานา ‪- สบายดีนะ
‪- สวัสดีเชอรีฟ ‪- สบายดีนะ
‪- มาเรียม คิดถึงจังเลย ‪- ฉันก็เหมือนกัน
‪- ชุดสวยจัง ‪- สีเหมาะกับคุณมาก
‪- ขอบคุณ ‪- สวัสดีเมย์
‪- สวัสดีมาเรียม ‪- สวัสดี สบายดีไหม
‪- คุณเป็นไงบ้าง ‪- สวยจัง
‪ขอบคุณนะ ที่รัก
‪- สวัสดีเมย์ ‪- จูบสองที
‪- สวัสดี ฉันจอดต่อจากนายนะ ‪- คงไม่เฉี่ยวรถฉันเป็นรอยอีกนะ
‪แค่นิดเดียว
‪- อีกคู่นึงยังไม่มาอีกเหรอ ‪- ยังเลย
‪- ขวดเดียวเหรอคนขี้เหนียว ‪- ทำไม จะเอาทั้งลังเลยเหรอ
‪- อีกอย่างขวดนี้ 40 ดอลลาร์นะ ‪- กลัวคนไม่รู้หรือไง ซิอาด
‪ฉันรู้ ฉันเห็นป้ายราคาแล้ว
‪- ออร์แกนิก ‪- ออร์แกนิกเนี่ยนะ งี่เง่าชะมัด มันเปิดไม่ออก
‪คืนนี้ราบิห์จะพาแฟนมา ‪เราจะได้เจอซะที เธอชื่ออะไรนะ
‪- ราชา ‪- ราชา
‪เธอต้องน่ารักแน่เลยถ้าคบกับราบิห์ละก็
‪เธอต้องไม่ธรรมดาเหมือนเขาแน่
‪ราบิห์เป็นยังไงเหรอ
‪ก็แบบเป็นผู้ชายแบบที่ผู้หญิงชอบ
‪ราบิห์เป็นคนตลก
‪รู้จักเขามา 25 ปี ‪เขาไม่เคยคบกับผู้หญิงดีๆ เลย
‪- มีแต่พวกอย่างว่า ‪- โอ้ อิจฉาเหรอ
‪เดี๋ยว เขาไม่เห็นเป็นไงเลย
‪เขานิสัยดี น่ารัก ตลก เป็นคนจิตใจงาม
‪ใครๆ ก็รักเขา เขาเข้ากับคนง่ายจะตาย
‪ไม่แค่นั้นนะ สุดท้ายพวกเธอ ‪จะเทเขา บอกเขาเป็นได้แค่เพื่อน
‪ทำไมต้องไปล้อเขาด้วย
‪อีกอย่าง สาวๆ ทุกคน ‪ที่คุณเคยคบเป็นนางงามหรือไง
‪ขอโทษนะจานา ฉันแค่…
‪พวกเขามาแล้ว
‪ฉันอยากเจอเธอจะแย่แล้ว
‪คิดว่าเธอจะเซ็กซี่ ‪จนพวกนั้นอิจฉาเขามั้ย นี่อะไรน่ะ
‪ผมจำทางออกไม่ได้ซะที
‪มีอะไร
‪มาคนเดียวเหรอ แล้วราชาล่ะ
‪- เราตั้งใจมาเจอเธอเลยนะ ‪- ใช่
‪ผมรู้ แต่เธอไม่ค่อยสบาย
‪เราเลยคิดว่าเธอควรอยู่บ้าน…
‪แย่จัง เป็นอะไรหนักหรือเปล่า
‪ไม่เป็นอะไรมาก ‪เธอแค่ไม่ค่อยสบาย แต่ไม่เป็นไร
‪แย่จัง เราอยากเจอ อยากเห็นเธอมากเลย
‪- นั่นสิ ‪- มื้อค่ำคืนนี้นี่เพื่อเธอเลยนะ
‪- ให้ผมกลับไหม ‪- ไม่ต้อง
‪ไม่เอาน่าบีโบ้ เราไม่ได้จะไล่คุณ
‪- มานี่มา ‪- ที่รัก
‪- คิดถึงนะ ‪- เช่นกันค่ะ
‪สบายดีนะ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- เธอทิ้งนายแล้ว
‪- ไม่เอาน่ะ ‪- เธอทิ้งนายแล้วเหรอ
‪ให้ตายสิ ไม่ใช่ เธอไม่สบาย
‪- ทะเลาะกันล่ะสิ ‪- เปล่า
‪- เธอเป็นอะไร ‪- เธอไม่ค่อยสบาย
‪- เธอมีไข้เหรอ ‪- ไม่ได้มีไข้
‪- บีโบ้! เป็นไงบ้าง ‪- เขาเป็นอะไรของเขา
‪- ตกลงไม่ได้ทะเลาะกันเหรอ ‪- ไม่
‪สบายดีนะ
‪- ช่างเขาเถอะ เขามันน่ารำคาญ ‪- เขาเป็นอะไร
‪- นายบอกว่าเธออายุเท่าไรนะ ‪- ฉันไม่ได้บอก ฉันเพิ่งมาถึง
‪- พวกนายนี่นะ ‪- พอแล้ว
‪- อย่าไปแหย่เขา ‪- ขอบคุณ
‪อย่าไปฟังพวกเขา
‪- นี่อะไร ‪- นี่ของราบิห์
‪พวกเขาแค่อยากรู้ ‪ว่าเธออายุเท่าไร แก่แล้วเหรอ
‪- หมายความว่าไงแก่ ‪- เราไม่รู้จักเธอก็เลยเดาเอา
‪เธอสูงหรือเตี้ย
‪- เธอสวยไหม ‪- สวย
‪- ไม่ต้องสนใจพวกเขา ‪- ทำไมล่ะเมย์
‪เราอยากรู้ว่าเธอหน้าตายังไง
‪บอกฉันมา ไม่ต้องสนพวกนี้
‪อินสตาแกรมเธอชื่ออะไร
‪- เธอไม่เล่นอินสตาแกรม ‪- ได้ไง
‪เธอไม่เล่นอินสตาแกรม เฟซบุ๊ก อะไรพวกนั้น
‪เอารูปมาดูซิ
‪- เราไม่มีรูป ‪- ขอดูหน่อย
‪- สุริยคราสจะเริ่มแล้ว ‪- จันทรคราส
‪เริ่มแล้วเหรอ ใช่ เริ่มแล้ว มาเร็วทุกคน
‪- เขาเรียกจันทรคราส ‪- ไม่กินข้าวกันก่อนเหรอ ทางนี้
‪ฉันหิวแล้ว
‪- ฉันเห็นสอง ‪- มีอยู่สอง
‪นายควรเห็นสี่สิ
‪นายต้องปรับโฟกัส
‪- ตรงนี้เหรอ ‪- ใช่
‪อย่าเขย่านะ
‪- เห็นหรือยัง ‪- เห็นแล้ว
‪- สวยมาก ‪- โอเค หลีกไปได้แล้ว
‪- ระวังนะ มันบอบบางมาก เบามือด้วย ‪- ไปเลยไป
‪- เป็นไงบ้าง ‪- สุดยอด
‪ทีนี้เขาก็เป็นนักดาราศาสตร์แล้ว
‪- เห็นอะไรไหม ‪- อืม สวยมาก
‪- ขอฉันดูหน่อย ‪- เอาเลย
‪เห็นสองดวง ดวงนึงซ้อนบนอีกดวงเหรอ
‪- นี่ จะขยับมันทำไม ‪- ฉันไม่รู้ว่ามันขยับได้เอง
‪ดูแล้วปรับให้เข้ากับสายตาคุณ
‪นั่นล่ะ
‪- แล้วไง เรื่องราชาน่ะ ‪- ก็…
‪เกิดอะไรขึ้น คุณรู้สึกยังไง
‪มันก็ดี คุณก็รู้ว่าใหม่ๆ เป็นยังไง
‪มันก็ดี
‪- ซุบซิบอะไรกันอยู่ ‪- เธอกำลังสอบปากคำผม
‪ฉันถามถึงแฟนที่เขาซ่อนไว้
‪พวกนั้นอยากรู้เรื่องเธอกันใจจะขาดแล้ว
‪- แล้วคุณไม่อยากเหรอ ‪- อยากสิ
‪- แต่ไม่ใช่แบบนี้ ‪- พวกคุณคุยเรื่องอะไรอยู่
‪สอบปากคำมาอีกล่ะ
‪เราถามเขาเรื่องราชา
‪ฉันรู้ว่าทำไมราชาไม่มา
‪เพราะราบิห์ไม่อยากให้เราเห็น ‪ว่าเขาหลงเธอหัวปักหัวปำ
‪- หัวปักเหรอ ‪- ใช่ไง ความรัก
‪ผมยังไม่รู้เลยว่าผมรักเธอไหม
‪หมายความว่าไงไม่รู้
‪ผู้ชายจะรู้ได้ยังไงว่าเขามีความรัก
‪พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าคุณมีความรัก
‪เอาตรงๆ ฉันลืมไปแล้ว
‪ถ้าคุณรู้สึกว่าอยากคุยกับเธอ
‪มากกว่า 20 ครั้งต่อวันแสดงว่าคุณมีความรัก
‪- แล้วถ้าเป็น 40 ล่ะ ‪- สี่สิบก็…
‪สี่สิบ แปลว่าคุณกู่ไม่กลับแล้ว
‪และถ้าเลิกคุยเมื่อไหร่ แปลว่านายแต่งงานแล้ว
‪อย่าหัวเราะสิ มุกนี้ไม่ขำนะ
‪พวกคุณคบกันมานานแค่ไหนแล้ว
‪เดือนกว่าๆ
‪งั้นก็ยังจิ๊จ๊ะกันน่าดูเลยล่ะสิ
‪เราเพิ่งคบกัน มันก็ต้องอย่างนั้นล่ะ
‪โอเค แล้วเป็นไงมั่ง
‪มาจี้ถามโน่นนี่กันทำไมเนี่ย
‪พูดมา รักหรือแค่เล่นๆ ของจริงหรือแค่ฆ่าเวลา
‪จะเก็บเธอไว้หรือจะสลัดทิ้ง
‪- แบบนี้มันคือสอบสวนจริงด้วย ‪- ขอบคุณ
‪ทำไม เราแค่อยากรู้
‪โอเค มีอะไร
‪- เธอดีไหม ‪- หมายความว่าไงซิอาด
‪ถ้าคุณเริ่มเผาใคร พระเจ้าช่วยคนนั้นด้วยเถิด
‪นี่ทำให้ฉันนึกถึงครั้งแรกที่ฉันเจอกับพวกคุณเลย
‪อะไร เมื่อไหร่ ฉันจำไม่ได้แล้ว
‪- ฉันจำได้ ‪- ฉันกลัวมาก
‪ไม่นะ จะพูดยังไงดี
‪เพิ่งแต่งงานใหม่ ประเทศใหม่ ผู้คนที่ฉันไม่รู้จัก
‪ฉันรู้ว่าพวกคุณพูด ‪ภาษาอาหรับกันแต่ก็มีคำสแลงบางคำ…
‪แต่ดูคุณตอนนี้สิ พูดเป็นนกขุนทองเลย
‪ในภาษาถิ่นฉันพูดแบบนั้น ‪ไม่ดีนะ เราใช้ว่าเลบเลบ
‪- แล้วคำว่าฟัชคาล่ะ ‪- นั่นแย่กว่าอันแรกอีก
‪ไม่ มาราต่างหากที่แย่ที่สุด
‪มีครั้งนึงที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ‪เธอเกือบจะทะเลาะกับผู้ชายคนนึง
‪เธอเกือบจะด่า "ไอ้ชาติ…" แล้ว ‪จนฉันต้องอธิบายให้เธอฟัง
‪ไม่นะ มีอีกคำที่ฉันนึกไม่ออก
‪อ้อ โบกร้า โบกร้า
‪- แปลว่า "พรุ่งนี้เช้า" ‪- งั้นก็พูดว่า "พรุ่งนี้เช้า" สิ
‪พูดตามตรงนะ ฉันกลัว
‪พวกคุณเป็นเพื่อนสมัยเด็ก ‪ของซิอาดและสนิทกันมาก
‪ฉันคิดว่าพวกคุณต้องปิดกั้นคนนอก
‪กลัวเหรอ กลัวพวกเราเหรอ
‪- เราคือเทวดาเลยนะ ‪- เห็นปีกไหม
‪วันนั้นฉันเอาแต่เปลี่ยนชุด ‪ฉันเปลี่ยนชุดเป็นสิบรอบเลยมั้ง
‪ยี่สิบ
‪แล้วสุดท้ายหาชุดได้ไหม
‪ไม่ได้ แต่พออยู่กับพวกคุณแล้วฉันสบายใจ
‪อย่างกับฉันเป็นหนึ่งในพวกคุณ
‪หรือเปล่า
‪แน่นอนอยู่แล้ว สาวสวย
‪แน่นอนเลย
‪ใช่ ถ้าขาดแจนจูนไปล่ะแย่เลย
‪จะโอบอีกนานมั้ย
‪ไสหัวไป เธออยู่กับนายทั้งวันแล้ว ทีนี้ตาฉันแล้ว
‪- มาเถอะ หิวแล้ว ‪- ฉันไม่หิวเฉยๆ นะ
‪- อย่างพวกคุณชอบพูด หิวไส้จะขาดแล้ว ‪- เข้ามาสิ
‪- เข้ามาสิทุกคน ‪- ต้องปรับให้สูงขึ้น
‪- คุณทำผิดแล้ว ‪- ใช่ แต่ไม่เป็นไร ปรับสิ
‪ทำตามที่อาจารย์พูด
‪- เข้ามาใกล้ๆ แนบตาตรงนี้ ‪- แบบนี้เหรอ
‪เดี๋ยว ให้ผมปรับก่อน เห็นหรือยัง
‪จริงนะ อย่าโทษฉันทุกเรื่องสิ
‪นี่เป็นครั้งแรกที่เรามาเจอกันโดยไม่มีซิมิกับนูร์
‪ฉันคุยกับเธอเมื่อเช้านี้ เธอฝากสวัสดี
‪- เธอเป็นยังไงบ้าง ‪- เธอเสียใจมาก เธอไปอยู่กับแม่
‪ก็น่าจะอย่างนั้น ‪สามีเธอมีชู้กับผู้หญิงอายุเท่าลูกสาว
‪มันไม่ง่ายเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเลิกซึมเศร้าได้ยังไง
‪- คุณรู้หรือเปล่า ‪- อะไร
‪- เรื่องผู้หญิงอายุคราวลูกคนนั้นน่ะ ‪- ไม่
‪ไม่
‪คุณเชื่อพวกเขาเหรอ
‪- พวกเขาไม่เคยปิดบังอะไรกัน ‪- เป็นห่วงพวกเขาเหรอ
‪เราจะไปรู้ได้ยังไง คิดว่าเขาจะบอกเราเหรอ
‪ไม่เอาน่า มาเรียม
‪- ถ้าเรารู้คิดว่าเราควรพูดเหรอ ‪- คุณควร
‪- จะเพื่อนมีไว้ทำไม ‪- คุณพูดอะไร
‪ต่อให้เรารู้
‪จะให้เราไปหานูร์ บอกว่าซิมินอกใจเธอ
‪ไปคบกับสาวสวยเซ็กซี่อายุ 23 เหรอ
‪ยี่สิบสอง
‪- พวกคุณนี่มัน ‪- มันทำไมเหรอ อย่าพูดซะเวอร์เกินสิ
‪นี่เป็นเรื่องละเอียดอ่อน เราไม่ควรเข้าไปยุ่ง
‪อะไร แล้วพวกเขาก็จะบอกว่า ‪เป็นเพราะเราบอกพวกเขาถึงได้เลิกกัน
‪ขอบใจ เป๊ะเลย
‪ฉันจะบอกพวกคุณเลยนะ
‪ถ้าพวกคุณรู้ว่าซิอาดนอกใจฉัน
‪ต้องบอกฉันทันทีนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่โทษใคร
‪- แน่ใจนะ ‪- ถ้าคุณพูดอย่างนั้นผมจะบอกให้ว่า…
‪เฮ้ย
‪พอได้แล้ว ไม่งั้นเธอจะคิดว่านายพูดจริง
‪ไม่ต้องห่วงนะ พวกเขาไม่มีทางปูดกันเองแน่นอน
‪พวกเขาเหมือนกันหมด
‪- น้ำแข็งไหม ‪- ครับ
‪ยังไงเราก็ไม่เหมือนกัน
‪ใช่ จริงซะไม่มี เหมือนเครื่องแมคกับพีซี
‪ใช่
‪เหรอ แล้วเราเป็นอะไรล่ะ
‪ในความเป็นผู้ชายน่ะเหรอ
‪ฉันว่าคุณเหมือนคอมพิวเตอร์ถูกๆ
‪- ช้า ‪- ทำหลายหน้าที่ไม่ได้
‪ใช่ แล้วก็ติดไวรัสง่าย
‪เราไม่เหมือนคุณ เราคิดและวิเคราะห์ ‪สิ่งต่างๆได้เร็วกว่า เราเหมือนแมค
‪- แถมการออกแบบก็ดีกว่า ‪- ใช่
‪- และแพงมาก ‪- ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ง่ายๆ หรอก
‪- ผู้หญิงเข้าใจแต่พวกเดียวกัน ‪- ใช่ แต่พวกคุณอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา
‪ทีนี้ซิมิจะทำยังไง
‪- เขาจะทำอะไรได้ ‪- ได้ทุกอย่าง
‪ไม่มีเมีย ไม่มีลูก ไล่ตามผู้หญิงอายุ 23
‪ยี่สิบสอง
‪ใช่ 22 ก็ได้ เขาต้องอยู่อย่างทุกข์ตรมแน่
‪น่าสงสารจัง ทุกข์ตรมจริงๆ
‪ต่อไปเขาจะปลูกผมและไปสัก
‪เขาจะกระหน่ำโพสต์ลงเฟซบุ๊ก ‪กับไปปาร์ตี้ที่เทศกาลเบิร์นนิงแมน
‪ถ้าฉันเป็นเมียเขา ‪ฉันจะเอารถ บ้าน กับเงินเขาทั้งหมด
‪เสื้อผ้าเขาก็จะไม่ให้เหลือ
‪ให้เขาโป๊ไปหาแฟนเลย
‪- เขาทำอยู่แล้วไม่ต้องให้เมียช่วยหรอก ‪- จริงด้วย
‪แต่จริงๆ นะ เขาจะไม่หมดตัว ‪เมียเขาจะไม่เอาทุกอย่างไปหมด
‪- จริงเหรอ ถามราบิห์สิ เขาบอกได้ ‪- ไม่ ของผมไม่เหมือนกัน
‪- ผมยอมให้เธอหมดเพื่อให้เธอปล่อยผมไป ‪- ฉลาด
‪เหลือเชื่อที่ข้อความเดียวทำลายได้ทั้งครอบครัว
‪ไม่ ไม่ใช่เพราะข้อความนั่น
‪เป็นเพราะไอ้โง่กับนังร่านคู่นึง
‪เดี๋ยวนะ ทำไมตอนแรกเธอถึง ‪ไปเช็กมือถือเขาจนไปเจอข้อความล่ะ
‪ตกลงเป็นความผิดเธอที่เธอ ‪เช็กมือถือเขาแล้วเจอข้อความเหรอ
‪ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ผมแค่…
‪เขามันโง่
‪น่าจะลบข้อความก่อนนูร์จะมาเห็น
‪ถ้าอยากจะนอกใจเมีย
‪ก็ควรระวังตัว
‪ระวังยังไง
‪เดี๋ยวนะ ปัญหาของคุณคือ ‪เขาไม่ระวัง ไม่ได้ลบข้อความเหรอ
‪ไม่ใช่ว่าเขางี่เง่าที่ทำกับนูร์เหรอ
‪ระวังยังไง
‪คือว่า…
‪อะไร เป็นความผิดผมไปแล้วเหรอ
‪- ส่งนั่นมาให้ฉันที ‪- อร่อยมากเลย
‪กินคิบเบห์หน่อย ยังร้อนอยู่เลย
‪หรือคุณกลัวจะลวกปาก
‪- อร่อยมากวิล ‪- อร่อยมาก
‪- ข้างๆ นายนั่นอะไร ‪- ออเบอร์จินส์
‪เอามาเถอะ
‪ฉันว่าซิอาดพูดถูก คนเราควรระวัง
‪แน่นอน
‪มองฉันทำไม
‪ปัญหาคือทุกอย่างในชีวิตเราอยู่ในนี้
‪ฉันกล้าพนันว่าทุกคนจะ ‪หย่ากันแน่ถ้าเช็กมือถือของอีกฝ่าย
‪ที่คุณพูดก็จริงนะ
‪ฉันไม่เคยเช็กโทรศัพท์ของสามีเลย ‪ถ้าเขายอม ฉันอาจตอบคุณได้
‪ที่รัก ถ้าอยากขนาดนั้นก็ เอ้านี่
‪- มือถือของเชอรีฟ ‪- ฉันไม่อยาก
‪- อยากดูอะไรก็เอาเลย ‪- ไม่เอา
‪- ไม่ ดูเลยสิ ‪- เชอรีฟ เรากินข้าวกันอยู่
‪- อย่าหาเรื่องสิ ‪- กินเยอะๆ นะ ผมไม่มีปัญหา เอ้านี่
‪เขาไม่มีปัญหาเลย ที่เขาตัวสั่นเพราะเขาหนาว
‪- เขาหน้าซีดเลย ‪- หุบปากซะ
‪- ผมไม่มีปัญหา ดูเลยสิ ‪- ฉันไม่ดู
‪ดูได้ มีเงื่อนไขเดียว เอามือถือคุณมาด้วย
‪เอาเลย ไม่มีใคร ‪โทรหาฉันอยู่แล้ว มีแต่หมอของลูกๆ
‪ไม่ก็พี่สาวเขาที่อเล็กซานเดรีย ‪ที่โทรมาถามว่าแม่เขาเป็นไงทุกชั่วโมง
‪- เธอโทรหาคนอื่นไม่ได้เหรอ ‪- คุณไม่รับสาย
‪ถ้าซิอาดขอดูโทรศัพท์คุณ คุณจะยอมไหม
‪ยอม เขาอยากดูอะไรก็ได้ทั้งนั้น ‪มือถือฉันไม่ได้ตั้งรหัสไว้
‪ไม่จำเป็นหรอก ที่รัก
‪ผมเชื่อใจคุณโดยไร้เงื่อนไข
‪ว้าว ความเชื่อใจนี่วิเศษมาก ฉันอิจฉาคุณ
‪สามีฉันยอมกลืนมือถือดีกว่าให้ฉันแตะมัน
‪- ใช่ไหม ที่รัก ‪- ไม่จริงหรอก ที่รัก
‪เอ้านี่ เปิดแล้ว อยากดูอะไรเชิญเลย
‪คุณจะเจอรูปผู้หญิงเปลือยเพียบเลย ‪แต่คุณพูดอะไรไม่ได้ มันเป็นงานผม
‪ไชโย เพื่อน
‪นายนี่โชคดีจริงๆ
‪ต้องการผู้ช่วยไหม
‪อยาก แต่ไม่เอานาย
‪ฉันเข้าใจว่าพวกคุณเปิดเผย
‪ไม่มีใครมีอะไรปิดบัง ‪และไม่มีความลับระหว่างเรา
‪แน่ล่ะสิเมย์ พวกเขาเป็นเทวดานี่
‪ซิมิคนเดียวที่เป็นไอ้งั่ง
‪ไม่ถูกนะ พวกเราแต่ละคนต้องมี…
‪เดี๋ยว ต้องมีอะไร ความลับเหรอ
‪ไม่มีอยู่แล้ว เราเป็นเพื่อนกันมา ‪20 ปี จะมามีความลับกันตอนนี้เหรอ
‪ฉันอยากให้เรามีความลับกันบ้างจะได้น่าสนุก
‪ถ้าคุณอยากสนุก เราทำได้นะ
‪อะไร
‪มาเล่นเกมกัน
‪- เอาเลย ‪- เกมอะไร
‪ง่ายๆ เราวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ
‪แล้วก็กินอาหารกันไป
‪และไม่ว่าจะมีสายเข้า ‪ข้อความ อีเมล วอตส์แอป…
‪ร้ายจริงๆ
‪เราจะดูและฟังด้วยกัน
‪ร้ายมาก
‪ทำไมถึงกลัวกันหมดล่ะ
‪ฉันนึกว่าไม่มีความลับ ‪ไม่มีใครปิดบังอะไรอยู่ซะอีก
‪จริง พวกเขาพูดแบบนั้น ‪เราถึงบอกว่าจะเล่น ฉันคนนึงล่ะที่ชอบมาก
‪- ว่าแต่เกมนี้มัน… ‪- เป็นเกมที่ดี
‪น่าสนุกนะ ฉันเล่นด้วย
‪เยี่ยมมาก
‪ถ้าคุณอยากเล่นเราก็เล่น ผมเอาด้วย
‪ลูกผู้ชายจริงๆ
‪เอาจริงเหรอ เราจะเล่นกันจริงๆ เหรอ
‪มีปัญหาอะไร กลัวเหรอ
‪ผมไม่กลัว
‪นายก็กล้าสิเพราะแฟนนายอยู่บ้านนี่
‪มันเกี่ยวกันยังไง ‪ก็ฉันจะเล่น ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบัง
‪นายไม่มีอะไรต้องปิดบัง…
‪เงียบไปเลย ไม่มีใครสนนาย ‪ขนาดแม่นายยังไม่คุยด้วยเลย
‪ทำไมคุณถึงเอาเกมนี้มาท้าเราเหรอ
‪- เพื่ออะไร จะพิสูจน์อะไร ‪- ไม่มี
‪ทำไมคุณถึงกังวลนักล่ะ ปิดบังอะไรฉันอยู่เหรอ
‪ผมเปล่า แต่ผมกลัวว่าคุณอาจปิดบังอะไรผมอยู่
‪อาจจะ
‪ผมไม่อยากรู้ ผมไม่สน
‪เธอเป็นคนเสนอให้เล่น ‪เธอจะปิดบังอะไรได้ยังไง
‪ใช่ บางทีคุณอาจมีบางอย่างที่อยากเปิดเผย
‪บางอย่างที่คุณซ่อนอยู่และอยากให้มันออกมา
‪- ความเป็นนักสืบในตัวคุณ… ‪- จริงนะทุกคน
‪ฆาตกรต่อเนื่องชอบทำแบบนี้
‪พวกเขาเปิดเผยตัวเอง ‪เพื่ออวดอัจฉริยภาพด้านอาชญากรรม
‪นายคงไม่ได้เป็นซะเองนะ
‪- ทฤษฎีถูกต้อง ‪- ฉันสาบานได้
‪เล่นกันขำๆ ถ้ามันน่าเบื่อเมื่อไหร่เราก็หยุด
‪- เหมือนเกม "จริงหรือท้า" ‪- ไม่เอาน่า งี่เง่าชะมัด
‪ซิอาด พิสูจน์ว่าฉันคิดผิดสิ ‪วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ
‪หยิบมือถือขึ้นมาสิ จะเป็นไรไป
‪ฉันต้องกังวลอะไรไหม
‪- จะกังวลไปทำไม ‪- งั้นก็ทำสิ
‪- พอใจหรือยัง ‪- อืม
‪ฉันไม่มีปัญหา
‪คุณจะเล่นจริงเหรอ
‪- อือฮึ ‪- "อือฮึ" อะไร ไม่นะทุกคน แบบนี้ไม่ได้I
‪ตอนกินข้าวมัวแต่วุ่นวายกับโทรศัพท์มันไม่สุภาพ
‪มารยาทเขางามเนอะ
‪ซิมิก็เป็นคนที่มารยาทดีมาก
‪เขาจะปิดโทรศัพท์ตอนกินข้าว
‪เชอรีฟก็ปิด เขาคิดว่าฉันไม่ทันเห็น
‪ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมทำแบบนี้ประจำ
‪เหรอ ใช่สิ เพื่อถนอมหน้าจอ ‪มันแพงมาก ตั้ง 200 ดอลลาร์นี่นะ
‪- เปล่านะ เอ้านี่ มือถือวางตรงหน้าคุณ ‪- ตรงหน้าพวกเรา
‪ตรงหน้าพวกเรา วางหงาย ‪จะทุบ จะทำลาย จะทำอะไรก็เชิญ
‪ดีจัง วางไว้ข้างๆ กันแบบนี้ล่ะ
‪เผื่อว่าพวกมันจะได้ ‪มีอะไรกันและคลอดลูกมือถือออกมา
‪แจ๋ว
‪แต่ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ‪ถ้าแม่คุณโทรมา ฉันจะไม่รับ
‪และถ้าเจ้าของหมาโทรมา ฉันก็ไม่รับ
‪ได้ มารอดูผลกัน
‪- ให้ตายสิ ‪- หวัดดีค่ะ
‪- ไง ‪- ไงจ๊ะ โซฟี
‪- พ่อ ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ ‪- ได้สิลูก
‪- อือ ขอโทษนะทุกคน ‪- เอาเลย
‪กี่โมงแล้ว
‪ซิอาด ส่งคิบเบห์มาให้หน่อย
‪ส่งคิบเบห์มา
‪ขอเงินให้หนูหน่อยได้ไหมคะ
‪โซฟี ลูกกับแม่ต้องใจเย็นๆ กันหน่อยนะ
‪จะไปเถียงกันทำไม
‪พ่อ ก็แม่โมโหแล้วก็ตะคอกหนูตลอดเลย
‪โซฟี
‪เธออายุเท่าไรแล้ว
‪เดือนหน้าก็จะ 18 แล้ว
‪สิบแปด ฉันยังจำตอนเธอยังเด็ก ‪นั่งเล่นทรายที่ชายฝั่งเหนือได้อยู่เลย
‪เหรอ ตอนนั้นเธออายุสิบขวบ
‪ตอนนี้เธอเล่นสงครามประสาทกับเรา
‪การเลี้ยงลูกเป็นความรับผิดชอบ ‪ที่ใหญ่หลวงและน่ากลัว
‪ช่างเถอะ ปล่อยให้พ่อเธอ ‪จัดการไป ฉันเหนื่อยแล้ว
‪ไม่เป็นไรนะ คุณต้องหัดปล่อยวางบ้าง
‪อย่างคำที่ว่า "พระเจ้าช่วยคนที่ช่วยตัวเอง"
‪แล้วถ้า "องุ่นที่ไม่ได้กินก็มักจะว่าเปรี้ยว" ล่ะ
‪- เอางี้เหรอ ‪- อือ
‪- ป. งั้นเหรอ ‪- อืม
‪ป… "ปูนอย่าให้ขาดเต้า ‪ข้าวอย่าให้ขาดโอ่ง" อ.อ่าง
‪ฉันจะหาสุภาษิตที่ขึ้นต้นด้วยอ.ได้ยังไง
‪- นายเป็นคนเริ่มเองนี่ อ.อ่าง ‪- อ.อ่าง
‪โอ๊ะ โอ โอ่
‪รักแล้วรอหน่อย
‪โอ๊ะ โอ โอ่
‪- ข้อความเข้า เดี๋ยว ‪- ของใคร
‪- ซิอาด ‪- ของผมเอง
‪โอเค เราจะอ่านกันไหม
‪ว่าไง
‪- อะไร ‪- "ฉันต้องการคุณตอนนี้"
‪- เธอเป็นใคร ‪- ผมไม่รู้
‪เริ่มได้ดีนี่ ซีโซ
‪เรื่องอื้อฉาวมาแล้ว
‪- ไม่ แต่… ‪- "ฉันต้องการคุณตอนนี้" คือ
‪มันแปลว่าทันที เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้
‪ช่วยใจเย็นก่อนได้มั้ย
‪ผมไม่รู้จักเบอร์นี้
‪อาจเป็นข้อความที่ส่งผิดคนก็ได้
‪เหรอ ฉันไม่เข้าใจ ‪ทำไมคุณถึงได้รับข้อความ…
‪- ดูสิ มันดังด้วย ‪- มันเป็นเบอร์เดียวกับที่…
‪- ดูสิว่าใคร ‪- ใช่ รับสิ
‪หมายเลขที่ไม่รู้จัก ผมจะรับทำไม
‪- จะได้รู้ไงล่ะ ‪- ผมไม่รู้จัก
‪รับสายแล้วเปิดลำโพงสิ
‪- เป็นกติกาของเกม ‪- โอเค ได้ ผมจะรับ
‪- ได้ ผมรับ ฮัลโหล ‪- ลำโพง
‪- ผมจะเปิดลำโพง ‪- เปิดลำโพงสิ
‪ใจเย็นหน่อยสิ ผมจะเปิดลำโพง นี่ไง
‪ฮัลโหล
‪ฮัลโหล นั่นใคร
‪อือ
‪ฮัลโหล
‪ฉันต้องการคุณตอนนี้
‪อุบาทว์ที่สุด
‪- สุดยอด ‪- อุบาทว์จริง
‪นายนี่โคตรสุดยอดเลย
‪ใจหายใจคว่ำเลยเนี่ย
‪- อุบาทว์ ‪- ก็ไหนว่าเล่นขำๆ กันไง
‪- ไม่เห็นเป็นไรเลย ‪- ไม่อุบาทว์ ฮามาก
‪แต่สาบานได้ว่าฉันรู้สึกว่าเป็นการแกล้งกัน
‪เงียบเลยจานา คุณรู้สึกว่าเป็นการแกล้งกันเหรอ
‪- จริงนะ ‪- ไม่เอาน่า คุณเห็นหน้าตัวเองไหม
‪หน้าคุณเขียวเลย
‪- พ่อ ‪- จ๊ะ ลูก
‪ขอมือถือหนูคืนได้ไหมคะ
‪- ได้จ้ะ ‪- ขอโทษนะซิอาด
‪- อย่างน้อยก็มาลาก่อน ‪- ไม่ต้องลาหรอกเมย์
‪- โซฟี คิดถึงหนูจัง นั่งสิ ‪- ไม่ค่ะ หนูต้องไปแล้ว บาย
‪- บายจ้ะลูก ขับรถระวังนะ ‪- บาย
‪ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ปกติเธอไม่ได้เป็นแบบนี้
‪ปกติเธอแย่กว่านี้
‪กินเยอะๆ นะ
‪ในวัยนี้พวกเขาโตเร็วมาก ‪แล้วก็เริ่มไม่ชอบขี้หน้าทุกคน
‪ตอนคุณอายุเท่าเธอเป็นยังไง ‪คงเป็นเด็กซนๆ แน่เลย
‪ซนจริงๆ
‪ไม่สิ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยซิอาด… ‪นายเปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมือเลย
‪หมายความว่าไง
‪นายเคย… ไม่รู้สินะ…
‪เขาน่าเบื่อ
‪- ใช่ นั่นแหละ แล้วก็น่ารำคาญ ‪- น่าเบื่อเหรอ
‪ไม่ต้องไปสนใจ อย่าไปฟังพวกเขา
‪เธอเป็นเด็กเนิร์ด ‪เธอเคยเอาแต่เรียน น่ารำคาญมาก
‪ขนาดแม่เขายังตัดหางปล่อยวัดเขาเลย
‪แม่นาย ฉันสงสารจังที่มีลูกตัวดีอย่างนาย
‪เป็นโรคจิตเภทหรืออะไรที่รักษา ‪ไม่หายเนี่ยแหละ นายดีขึ้นได้ไงนะ
‪- ฉันดีขึ้น… ‪- ฉัน…
‪แม่นายต่างหากน่าสงสาร เธออุตส่าห์มาจาก ‪อียิปต์ไม่ได้มาเลี้ยงลูกนายแต่เลี้ยงนาย
‪เลี้ยงเรา
‪ฉันไม่รู้จริงๆ นะว่าฉัน ‪จะเลี้ยงเป็นไหมหรือว่าจะทำได้ไหม
‪คุณท้องแต่ไม่ได้บอกเราเหรอ
‪โอ๊ะ ไม่ ไม่ได้…
‪พยายามอยู่เหรอ
‪- ก็นิดนึง แบบว่า… ‪- พระเจ้า
‪- เราต้องฉลอง ‪- ยังไม่ถึงไหนเลย อย่าเพิ่ง
‪- ยินดีด้วย ‪- ฉลองอะไร ยังไม่มีอะไรเลย
‪ยังไม่…
‪ไม่เป็นไรไม่มีปัญหา
‪เราก็ฉลองที่คู่แต่งงานนอนด้วยกัน
‪ฉันไม่ได้จะอะไรนะ
‪ฉันหมายถึง… คู่สามีภรรยา
‪มักจะไม่ได้นอนด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน
‪- คู่ไหนเหรอ ‪- ก็ทุกคู่
‪แล้วพวกเขานอนกันยังไง
‪ก็เหมือนคนอื่น
‪ถ้างั้น…
‪พวกเขายายามจะมีลูก
‪แต่คุณฉลองที่พวกเขานอนด้วยกันเหรอ
‪ช่างเถอะ
‪ดื่มกันเถอะ แด่เด็ก ‪ในอนาคตทุกคนที่จะมาทำให้ชีวิตดีขึ้น
‪- ไชโย ‪- ซูซ
‪งั้นผมขอดื่มให้แด่ทุกคู่ที่นอนด้วยกัน
‪ตั้งแต่ที่ฉันรู้จักคุณมา คุณไม่เคยชอบอะไรเลย
‪- คุณไม่เคยพอใจ ‪- ผมพูดอะไรเหรอ
‪ผมแค่ไม่เข้าใจความคิดที่ว่า ‪ชีวิตจะไม่สมบูรณ์ถ้าไม่มีลูก
‪แล้วพวกที่ไม่มีลูกล่ะ พวกเขาควรฆ่าตัวตายไหม
‪อีกอย่าง ลองคิดดูสิ ดูสถานการณ์ตอนนี้สิ
‪ดูสิว่าอะไรเป็นยังไง ไม่มีลูกยังจะดีเสียกว่า
‪ไม่จริง ฉันไม่ได้พยายามจะมีลูกเพราะฉันควรมี
‪- ถ้างั้นทำไม ‪- ด้วยเหตุผลร้อยแปด
‪ขอสักข้อสิ
‪อย่างแรกก็เด็กๆ น่ารัก
‪เด็กทำให้ชีวิตคู่สมบูรณ์ ‪ทำให้สามีภรรยาใกล้ชิดกันมากขึ้น
‪คุณจะบอกว่าคนสองคน ‪จะอยู่กันอย่างมีความสุขไม่ได้
‪ถ้าไม่มีคนที่สามอยู่ด้วยเหรอ
‪ฉันไม่เข้าใจ ทำไมนายถึงชอบทำตัว ‪เป็นนักปรัชญา ทำให้ฉันปวดหัวนักนะ
‪ใครว่า แต่มันบังเอิญว่า ‪ทุกครั้งที่เราคุยเรื่องลึกซึ้ง
‪นายจะจู่ๆ เกิดปวดหัวขึ้นมา
‪อีกอย่าง ไอ้ "ลูกทำให้ชีวิตฉันมีความหมาย" นี่
‪ถ้างั้นฉันก็ไม่ต้องการ
‪ฉันจะทำให้ชีวิตฉัน ‪มีความหมายเอง ไม่ต้องให้ใครทำ
‪ถ้าอยากบอกว่าฉันเห็นแก่ตัวก็เชิญ
‪พูดตามตรง ฉันคิดแบบนั้น ‪และจะคิดแบบนี้ต่อไป ไชโย
‪พวกนายคุยเรื่องอะไรกัน
‪ว่าบางครั้งการมีลูกคือความเห็นแก่ตัว
‪ทำไมถึงเห็นแก่ตัวล่ะ
‪ตรงกันข้าม ผมว่ามันคือการเสียสละ
‪การมีลูกเพื่อดำรงเผ่าพันธุ์
‪เพื่อสืบสายตระกูล
‪และเพื่อให้ลูกๆ เลี้ยงเราตอนเราแก่
‪ฉันว่านี่ต่างหากที่เห็นแก่ตัว
‪ไอ้ความเป็นนิจนิรันดร์นี่ ‪แค่ชีวิตนี้ก็แทบจะไม่ไหวแล้ว
‪ผมไม่ได้คิดถึงอะไรพวกนี้เลย
‪ผมมีโซฟี เธอทำให้ผม ‪มีความสุขมาก ผมไม่กังวลอะไรทั้งนั้น
‪มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น
‪- เด็กๆ คือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต ‪- แน่นอน
‪ฉันชอบเวลาที่พวกเขางอแงตอนฉันพาเข้านอน
‪เรามักจะจบลงด้วยการเล่นกันบนเตียง ‪แล้วลูกสองคนก็ลงนอนขนาบข้างฉัน
‪ฉันไม่อยากนึกถึงวันนึง ‪เมื่อพวกเขาหยุดขอให้ฉันทำเลย
‪นั่นน่ะสิ
‪พอพวกเขาโตขึ้น ‪และเริ่มบอกให้คุณเลิกยุ่งกับพวกเขา
‪คุณต้องเป็นฝ่ายขอให้เขาจูบคุณ…
‪- ฉันไม่อยากรู้ ‪- นั่นสิ
‪(ยัสมีน)
‪พี่สาวผม จะให้ผมทำยังไง
‪- รับสิ ‪- เอาเลย
‪อือ
‪- ไง ยัส ‪- เปิดลำโพง
‪- ลำโพง ‪- ลำโพง
‪- มีอะไร ‪- เดี๋ยว
‪ไงยัส ที่รัก
‪- ใช่ ‪- ฉันเปิดลำโพงอยู่
‪- ให้ตาย ‪- คุณทำเสียเรื่องเลย
‪- ไม่ คุณห้ามบอก ‪- ช่วยปิดลำโพงด้วย
‪- บอกว่าคุณอยู่ในห้องน้ำ ‪- ฉันปิดไม่ได้
‪ฉันมากินข้าวบ้านเมย์กับวาลีด
‪- เฮ้อ ‪- ถ้าแบบนี้เราก็ไม่ควรเล่น
‪- สวัสดี ยัสมิน ‪- สวัสดี ยัสมิน
‪- สวัสดี
‪สวัสดีทุกคน
‪มีอะไรด่วนมั้ย ให้ฉันโทรกลับได้ไหม
‪ไว้โทรกลับมานะ
‪เราต้องคุยกันเรื่องอิรัก เราควรตัดสินใจแล้ว
‪- ก็ได้ ได้ ‪- คืนนี้นะ
‪โอเค
‪- ไปก่อนนะ ‪- บาย
‪- บาย ยัสมิน ‪- บาย
‪บาย
‪- โทษที ผมทำเกมล่ม ‪- ไม่ๆ ดีมาก
‪- ผมไม่รู้ว่าต้องทำไง ‪- เพราะนายมันห่วยแตกเรื่องเกม
‪แล้วเรื่องอิรักนี่มันอะไร
‪ไม่มีอะไร ยัสมินสมัครงาน ‪ให้ฉันที่นั่น ฉันอาจจะไปสอนที่นั่น
‪- คุณจะไปเหรอ ‪- ผมไม่รู้
‪- มันไกล ‪- ไกลเหรอ
‪ไปอิรักขับรถหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
‪แค่จากคาสคาสถึงโคลา ‪แค่สิบนาทีแต่ต้องขับตั้งชั่วโมงครึ่ง
‪คุณนี่เรื่องมากนะ คุณรู้อะไรมั่งเรื่องรถติดน่ะ
‪ที่อียิปต์เราต้องอยู่บนถนน ‪สองชั่วโมงทุกวันเพื่อไปทำงาน
‪จริงๆ นะ
‪นี่เป็นโอกาสที่ดีมากนะ
‪- มีคนทิ้งที่นี่ไปเยอะเกินไป ‪- ทำไมล่ะ
‪ที่นั่นดีมาก ถ้าฉันมีโอกาสฉันจะไปทันทีเลย
‪- คุณจะไปอิรักทันทีเลยเหรอ ‪- ใช่สิ ทันทีเลย
‪- คุณจะไปอิรักทันทีเลยเหรอ ‪- ใช่
‪คุณจะทิ้งทุกอย่างแล้วไปอิรักทันทีเลยเหรอ
‪ใช่
‪เราได้ยินคำว่า "ทันที" เป็นสิบครั้งแล้ว
‪- ขอโทษที ‪- คุณจะไปอิรักทันทีเหรอ
‪ฉันพูดแบบนั้นเพื่อปลุกใจเขา
‪น่ารักจริงๆ ไม่ต้องหรอก จริงนะ ‪ผมสมัครไปหลายที่แล้วแต่…
‪- ไม่ค่อยมีที่ไหนตอบกลับ ‪- อย่าเข้าใจผิดนะ
‪แต่พวกนั้นไม่ควรไล่นาย ‪ออกจากมหาวิทยาลัยแบบนี้
‪ถ้าฉันเป็นนาย ฉันคงไม่ยอมง่ายๆ
‪ฉันไม่อยากขึ้นโรงขึ้นศาล
‪ส่วนเรื่องอิรักนี่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากทำไหม
‪ฉันจะคิดเรื่องนี้เงียบๆ
‪นายค่อยๆ คิดไป
‪ใช่ ไม่เห็นจะต้องรีบ
‪- ไม่เอาน่า ซิอาด ‪- ตอนที่ฉันปิดร้านไป
‪ฉันไม่ได้นั่งทอดหุ่ยรอปาฏิหาริย์นะ
‪ฉันเปิดแท็กซี่ลอนดอนทันที ทำให้มันเกิด
‪ตอนนี้ฉันประกาศขาย ‪เพราะฉันต้องทำอะไรใหม่ๆ
‪- แต่นายยังมีหนี้เหลืออยู่ ‪- คุณจะขายเหรอ
‪ใช่ ผมประกาศขายไปแต่…
‪เราจะดูมูลค่า
‪ดูว่าผมจะได้เท่าไหร่ก่อน ไม่รู้สิแต่ผมกำลังคิดอยู่
‪- ผมยังไม่… ‪- แต่คุณบอกว่าคุณประกาศขาย
‪- ใช่ แต่ยังไม่มีคนซื้อ ‪- เหมือนเคย
‪ผมจะทำอะไรได้ อะไรๆ เกิดขึ้นเร็วมาก
‪อีกอย่าง ผมจะไปแข่งกับอูเบอร์กับแครีมได้ยังไง
‪แท็กซี่จะสูญพันธุ์แล้ว
‪ผมเป็นแบบนี้แหละ คิดไปข้างหน้า ไม่รู้สิ
‪ผมพักไม่ได้
‪คงจะดีมากถ้านายพักบ้าง
‪คิดไปข้างหน้า อันสุดท้าย ‪คืออะไรนะ บาร์ออกซิเจนใช่มั้ย
‪- ฉันเคยไป ‪- ครับ
‪ฉันเกือบถูกพาไป ‪โรงพยาบาลเลย ฉันหายใจไม่ออก
‪มาตรวัดมันผิดพลาด
‪- ฉันซวยเองเหรอ ‪- ไอเดียเด็ดหลังสุด เครื่องพิมพ์รองเท้าสามมิติ
‪นายเสียเงินไปเท่าไรนะ
‪- กับบุหรี่ไฟฟ้า ‪- แต่มันเป็นระบบไร้สายเลยนะ
‪แต่อย่างน้อยฉันก็พยายามล่ะ
‪ใช่ แต่ไร้สายเนี่ยนะ ‪จินตนาการกว้างไกลเสียจริง
‪ผมพักไม่เป็น
‪นายนี่โคตรเฮงซวยเลย
‪- นี่อะไร ‪- ใส่ไธม์ด้วย อร่อย
‪อาหารอร่อยมากวิล
‪- กินเยอะๆ นะ ‪- ได้ เพื่อน
‪- เรารับคำสั่งซื้อ… ‪- อือ
‪รู้ไหมวิล
‪แบบว่ามันเหมือนเรา ‪อยู่กับผู้ชาย ไม่ได้อยู่กับผู้หญิง
‪มันเหมือนเราเป็นผู้ชายสองคนในบ้าน
‪ชอบเถียงกัน ทุกเรื่องเลย
‪แต่พอหมดวันอีกคน ‪กลับอยากเป็นผู้หญิง ต้องทำไงฮึ
‪นายมีเคล็ดลับอะไร
‪ไม่ทะเลาะกันบ้างเหรอ ‪เห็นตรงกันตลอดเลยเหรอ
‪เราก็มีทะเลาะกันบ้าง ใช่
‪คดีความนายเรียบร้อยแล้วเหรอ
‪ฉันต้องจ่ายจนอ่วมแน่
‪ทนายบอกว่าเรายังต้องผ่านคณะลูกขุนอีก
‪น่าจะจบภายในสิ้นเดือนมิถุนายน
‪แต่ฉันโคตรเหนื่อย จะอึดอัดตายแล้ว
‪งั้นไว้เราฉลองกันตอนหน้าร้อนนะ
‪หวังว่านะ
‪เราสั่งซื้อล็อตที่สองไว้ล่วงหน้า ‪แต่ตู้สินค้าดันจมทะเล
‪ดีแล้วที่จม ดีกับนายกว่า
‪- ขอบคุณ ‪- เอ้านี่
‪ดูซิว่าใคร
‪- ใคร ‪- พ่อฉัน
‪รับสิ
‪- เปิดลำโพงด้วย ‪- ได้
‪- ฮัลโหล ‪- สวัสดีค่ะพ่อ
‪- เมยูช สบายดีไหมลูก ‪- พ่อ หนูยุ่งนิดหน่อย
‪มีแขกมากินมื้อค่ำที่บ้าน หนูคุยนานไม่ได้
‪- คุณผิดกติกา ‪- ทีเมื่อกี้คุณมาว่าผม
‪พ่ออยากบอกว่าพ่อคุยกับหมอเซลฮับแล้ว
‪เขาพร้อมจะผ่าตัดในอีก ‪สองสัปดาห์เมื่อเขากลับมาจากเยอรมนี
‪เอาเบอร์เขาไป กำหนดวัน ‪แล้วบอกพ่อว่าจะเอายังไงนะ
‪- ได้ค่ะ ‪- พ่อวางหูละนะ
‪- ขอบคุณค่ะ พรุ่งนี้หนูจะโทรหานะ บายค่ะ ‪- บาย
‪ผ่าตัดอะไร มีอะไรเหรอ
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪มีอะไร
‪ไม่มี ฉันแค่จะทำนมน่ะ
‪อะไร ไม่เห็นบอกฉันเลย
‪ฉันอยากให้มันเป็นเซอร์ไพรส์
‪คุณเป็นจิตแพทย์
‪แล้วไง
‪มีปัญหาตรงไหน เธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น
‪ไม่มีปัญหา
‪ฉันแค่ไม่เคยคิดเลยว่าจิตแพทย์จะคิดจะทำนม
‪ทำไมล่ะ มีปัญหาตรงไหนเหรอ
‪ที่มันกวนใจคุณ ที่คุณไม่มั่นใจในตัวเอง
‪ทำไม ฉันต้องไม่มั่นใจเหรอถึงจะทำแบบนี้
‪ก็แค่ผู้หญิงคนนึงไม่ชอบ ‪นมตัวเองเลยอยากจะทำก็เลย…
‪อีกอย่าง รอจนคุณคลอด ‪แล้วเลี้ยงลูกจนหุ่นคุณเสียซะก่อนเถอะ
‪ทุกอย่างไปหมดเลย
‪ทำไมไม่ให้วาลีดผ่าล่ะ ทำไมต้องเป็นหมอคนอื่น
‪จริงด้วยวิล ทำไมไม่ทำเองล่ะ ‪จะได้ทำแบบที่คุณชอบ
‪ผมไม่รู้ ถามเธอสิ
‪เธอฟังพ่อ พ่อเธอบอกว่าไม่
‪เขาอยากให้ลูกสาวไปหาหมอชื่อดัง
‪ศาสตราจารย์เซลฮับ
‪เพราะเขาทำงานที่สวิตเซอร์แลนด์ ‪มาทำงานที่เลบานอนเป็นครั้งคราว
‪แต่หมอวาลีด ซาร์คิส ไม่เคย
‪เขารักษาคนทั่วไป พวกที่ต้อง ‪พึ่งกระทรวงสาธารณสุขกับประกัน
‪คุณพูดอะไรของคุณน่ะ
‪- ก็มันเป็นอย่างนั้น ‪- ไม่
‪- สาบานได้ ‪- คุณพูดอะไรน่ะวาลีด
‪ไม่จริงซะหน่อย
‪ผมไม่ได้พูดอะไรผิด
‪ผิดสิ มันไม่จริง
‪- ผมพูดไม่ผิด ‪- ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น
‪- พ่อคุณไม่เคยชอบผม ‪- ไม่จริง คุณพูดอะไรน่ะ
‪เขาอยากให้คุณแต่งงาน
‪กับคนที่มีระดับกว่า กับคนรวยอย่างคุณ
‪- มันเกี่ยวกันตรงไหน ‪- เกี่ยวสิ ผมจะบอกให้
‪ฉันแค่ไม่สบายใจที่จะนอนบนเตียง
‪ให้สามีฉันผ่านมให้
‪ต่อให้คุณเป็นหมอที่เก่งที่สุดในเลบานอนก็เถอะ
‪มันไม่ถูก เราต้องมีความเป็นส่วนตัวบ้าง
‪แล้วฉันก็รู้สึกว่ามันจะทำให้ ‪เสน่ห์ระหว่างเราหายไป
‪ใช่ มันจะหมดไป
‪ทำไมนายถึงไม่ชอบเสน่ห์ล่ะ
‪ทำไม
‪ฉันเชื่อว่าการแข่งขันควรยุติธรรม
‪ให้หมอเซลฮับทำข้างหนึ่ง สามีคุณทำอีกข้าง
‪แล้วมาดูกันว่าใครทำได้ดีกว่ากัน
‪ฉันไม่ทันคิดถึงเรื่องนั้น
‪ผมพอใจเธอในแบบที่เธอเป็น
‪ไงล่ะ เมยูช เยี่ยมเลย
‪จันทรคราสเริ่มแสดงเวทมนตร์แล้ว
‪เมย์พูดถูก
‪วาลีด ลองนึกภาพตัวเองไปให้เธอบำบัดให้สิ
‪มันไม่เวิร์กหรอก
‪ใช่ เขาไม่เชื่อเรื่องนี้เลย
‪บอกตามตรง ผมไม่สบายใจที่จะนอนบนโซฟา
‪แล้วเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนแปลกหน้าฟัง
‪ทำไมล่ะ ได้ระบายน่ะดีนะ ‪ถึงจะไม่มีทางแก้ปัญหาก็เถอะ
‪มันต้องระบายออกไปไม่งั้นเราต้องระเบิดแน่
‪สำหรับวาลีด มันคือการเสียเวลา
‪ผมไม่ได้พูดแบบนั้น
‪- คุณคิดแบบนั้น ‪- เปล่า
‪คุณคิดว่าทุกอย่างที่ฉันทำมันไร้ประโยชน์
‪ไม่จริง ผมพูดเสมอว่างานของเราเหมือนกัน
‪คุณทำงานที่หัว ผมทำงานด้านหน้า
‪เราต่างทำให้คนสบายใจและมีความสุข
‪แต่คุณต้องใช้เวลานานกว่าคนไข้จะหาย ‪ส่วนผมใช้เวลาแค่สองสามชั่วโมง
‪- อาจจะ ‪- ของใครน่ะ
‪- ไม่ใช่ฉัน ‪- ไม่ใช่ผมเหมือนกัน
‪- ไม่ใช่มือถือฉัน ‪- ซิอาด
‪- ไม่ ไม่ใช่เรา ‪- เตาอบน่ะ
‪เนื้อลูกแกะ
‪นั่งเถอะ ฉันไปเอง
‪- ขอบคุณ ‪- ขอจานให้ฉันหน่อย
‪ผมจะไปสูบบุหรี่
‪- ฉันไปด้วย ‪- ฉันจะช่วย
‪- ฉันจะไปเอามุลูคียะห์ด้วย ‪- ขอบคุณ
‪ไม่เป็นไร
‪- ไหนล่ะจันทรคราส ‪- ช่างมันเถอะ ขอฉันมวนนึง
‪- อะไร ‪- ฉันมีปัญหา นายต้องช่วยฉัน
‪- มีอะไร ‪- หายนะ
‪เหรอ เกิดอะไรขึ้น
‪- ห้ามถาม ไม่ต้องรู้อะไร ‪- ได้
‪ตอนสี่ทุ่มฉันจะได้รับรูป
‪- จากใคร ‪- บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรู้
‪รูปอะไร
‪รูปไง นายไม่เข้าใจเหรอ
‪- แล้วจะให้ฉันทำอะไร ‪- ตอนนี้กี่ทุ่มแล้ว
‪- เกือบถึงเวลาหายนะแล้ว ‪- นั่นล่ะ ฉันซวยแล้ว
‪แต่ฉันคิดทางออกที่พอจะ ‪เป็นไปได้ทั้งหมดแล้ว มีแค่ทางเดียว
‪มือถือของนายกับฉันดูเหมือนกัน ‪เราจะสลับกันจนถึงสี่ทุ่ม
‪เอาจริงเหรอ ฉันจะได้รูปเหรอ
‪- นายยังโสด ไม่เหมือนฉัน ‪- ฉันไม่โสด
‪- ฉันไม่ นายอยากให้ฉันซวยเหรอ ‪- นายแค่แกล้ง แฟนนายไม่ได้มานี่
‪แล้วนายยอมเล่นเกมทำไม
‪เพราะมาเรียมจะสงสัย ‪แล้วหาเรื่องทะเลาะไร้สาระน่ะสิ
‪บีโบ้ ฉันขอร้องนายล่ะ
‪- บ้านฉันจะพังเพราะเรื่องงี่เง่านี่ ‪- เลิกพูดว่างี่เง่าซะที
‪ถ้าฉันได้รูปตอนอยู่ข้างในนั้นมาเรียมจะทำไง
‪เธอจะพาเด็กๆ กลับอียิปต์ ครอบครัวฉันจะป่นปี้
‪เวลานายขอให้ฉันช่วยฉันเคยปฏิเสธไหม
‪- รูปอะไร รูปถ่ายเซ็กส์เหรอ ‪- รูปภาพ
‪- ก็รูปทั่วๆ ไป ‪- อย่ามาพูดแบบนั้น
‪- ไม่งั้นเข้าไปแล้วฉันจะซวย ‪- เบาเสียงหน่อย
‪เธอเคยส่งรูปตอนใส่ชุดนอนมาให้ฉัน ฮัลโหลคิตตี้
‪เธออายุเท่าไร
‪ฉันไม่รู้ แต่โตแล้วก็แล้วกัน
‪บีโบ้ ราบิห์ อย่าปล่อยให้ฉันถูกเชือดนะ
‪- ฉันจะยกเนื้อกระต่ายไป ‪- ได้ วางไว้บนโต๊ะเลยแจนนูน
‪- คุณไม่บอกสามีคุณได้ยังไง ‪- ลึกๆ แล้วเขารู้
‪ฉันจะต้องอยู่โรงพยาบาลสองสามวัน ‪ฉันจะไม่บอกเขาได้ยังไง
‪ฉันกำลังจะบอกเขา
‪มีอะไร เป็นอะไรไป
‪เปล่านี่
‪- มีอะไร ‪- ไม่มีอะไร
‪ไม่มีอะไร ฉันดื่มไปเยอะ ‪ฉันไม่อยากให้เป็นเรื่อง
‪อย่าถามอะไรฉัน
‪ฉันจะถาม เป็นเรื่องอะไร
‪พูดมา เรื่องอะไร
‪วาลีดไปหาจิตแพทย์
‪วาลีดสามีฉันน่ะเหรอ
‪เขาบอกเชอรีฟ เขาบอกฉันแล้วห้ามฉันบอกเธอ
‪เขาให้ฉันสาบาน อย่าบอกเขาว่าคุณรู้ โอเคนะ
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดว่าคุณเป็นจิตแพทย์ที่แย่หรืออะไร
‪- คุณไม่เอาจริงนี่ ‪- อะไรน่ะ
‪- ใคร ‪- สตีฟ จอบส์
‪- ใครนะ ‪- สตีฟ จอบส์
‪- เขาตายแล้วนี่ ‪- ใช่ แต่เขาโทรหาเมียฉัน ทำไม
‪- มาเรียม ‪- ใช่ ฉันรู้ว่าเป็นมือถือฉัน
‪- อย่าก่อเรื่องนะ ‪- ก็ได้
‪มาแล้ว
‪- แม่โทรมาเหรอ ‪- ไม่ สตีฟ จอบส์
‪รับสิ
‪ได้
‪- ลำโพง ‪- เอ้า เปิดลำโพง
‪- สวัสดี เอมิลิโอ ‪- สวัสดีครับคุณ
‪- ขอโทษครับที่โทรมาตอนดึก ‪- ไม่เป็นไร มีอะไร
‪แล็ปท็อปคุณเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ
‪เยี่ยมเลย พรุ่งนี้สี่โมงเย็นฉันจะแวะไปนะ
‪ตอนไหนก็ได้ครับ ผมจะรอ
‪- ได้ ขอบคุณนะ เอมิลิโอ บาย ‪- ราตรีสวัสดิ์ครับ
‪- นั่นเอมิลิโอคนขายคอมพ์ ‪- คุณตั้งชื่อเขาว่าสตีฟ จอบส์เนี่ยนะ
‪- ใช่ มันตลกดี ‪- คนขับรถคือชูมัคเกอร์หรือเปล่า
‪นี่!
‪ข้อความเข้า
‪ซิอาด ของคุณด้วย
‪จากฟาริด
‪ฟาริดส่งมาเรื่องแข่งฟุตบอลพรุ่งนี้
‪ฉันก็ด้วย ฟาริด
‪ผมก็เหมือนกัน ฟาริด
‪- ฉันไม่เห็นได้เลย ‪- ได้ไง
‪- เดี๋ยวก็ได้ รอหน่อย ‪- นั่นสิ
‪พวกนายมีอีกกลุ่มที่ไม่มีฉันเหรอ
‪นาย…
‪- นี่ฟาริดนะ นายก็รู้ว่าเขาเป็นยังไง ‪- ฉันไม่รู้ เขาเป็นยังไงเหรอ
‪ฟาริดไง นายรู้จักนี่
‪ลูกตัวเองเขายังลืมเลย นี่ล่ะฟาริด
‪อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่สิ ก็แค่พรุ่งนี้ไปกับเรา
‪มาเล่นพรุ่งนี้ ไม่ต้องไปสนเขา
‪ถ้าไม่อยากเล่นก็นั่งดูข้างสนาม ขอให้มาก็พอ
‪เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว
‪ที่หน้าผากฉันมีคำ "โง่" ติดอยู่เหรอ
‪ฉันรู้ว่าพวกนายทำอะไรอยู่ ‪ตอนฉันอ้วนนายก็ไม่ให้ฉันเล่น
‪พอฉันผอม ก็โทรหาฉัน ‪เฉพาะตอนต้องการผู้รักษาประตู
‪แย่ที่สุด พวกคุณทำแบบนี้จริงๆ เหรอ
‪- เปล่านะ ‪- อย่าไปฟังเขา
‪ฉันนึกว่าพวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกัน
‪เพื่อนอะไร ไม่มีผมในวอตส์แอปพวกเขาด้วยซ้ำ
‪- ไม่จริง ‪- คุณมีสิทธิ์ที่จะโกรธ
‪พอได้แล้ว
‪สาบานได้ว่าฉันไม่ได้รับ
‪- ดูสิ ฉันได้รับอะไรมั้ย ‪- ไหนดูซิ
‪ถ้านายไม่ได้รับ ‪ก็ปิดเครื่องแล้วเปิดใหม่ บางทีมันก็…
‪- มันก็ค้าง ‪- ใช่ มันค้าง
‪โอเค ใครอยากได้มุลูคียะห์บ้าง
‪- ผมไม่อยากกินแล้ว ‪- ไม่นะ ฉันตั้งใจทำมาให้คุณเลย
‪- นิดเดียวพอ ‪- แกะมาแล้ว
‪- สุดยอด ‪- แกะ
‪กินมุลูคียะห์แล้วค่อยกินนี่
‪ว้าว
‪- ใคร ‪- คราวนี้แค่ซิอาด
‪ใช่ ผมเอง
‪ใครน่ะ
‪- นิโคล ‪- แล้ว
‪"โทรมาด้วย เรื่องด่วน"
‪ตามด้วยจุดสามจุด ดีมากนิโคล
‪ใครคือนิโคลที่อยากให้คุณโทรหาด่วนเหรอ
‪ผมไม่บอกหรอก
‪เธอเป็นใคร เราไม่เข้าใจ
‪ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะ ‪นิโคลเป็นผู้ประสานงานที่บริษัท
‪เยี่ยม ผู้ประสานงาน
‪- ชื่อตำแหน่งดีนะ ‪- เก๋ดี
‪โทรกลับไปสิ ดูซิว่า ‪ผู้ประสานงานคนนี้ต้องการอะไร
‪ไม่มีอะไรมากหรอก
‪น่าจะเป็นปัญหาเรื่อง ‪คนขับรถและอยากให้ผมช่วยแก้ให้
‪เธอมักจะโทรมาตอนดึก ‪ด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้ววันรุ่งขึ้นก็แก้ได้
‪ฉันชอบที่เธอช่วยแก้ตัวแทนสามี
‪ทำได้ดีมาก
‪แต่พวกเขาเพิ่งแต่งงานกัน ยังใหม่อยู่
‪ซิอาด ที่รัก
‪โทรไปให้พวกเขาเห็น ‪ว่าคุณไม่จำเป็นต้องแก้ตัว เอาเลย
‪ที่รัก ถ้าโทรเธอก็จะบอกว่า ‪มันเป็นเรื่องใหญ่แล้วเราก็จะต้องไป
‪แล้วผมก็ต้องแก้ปัญหาทั้งคืน ผมไม่เอาดีกว่า
‪คุณไม่นอนทั้งคืนไม่ได้ ‪เราต้องไปหาพ่อแม่ฉันแต่เช้า
‪ขอบคุณ
‪งั้นปัญหานี้ก็จบ
‪คุณยังไม่เคยเห็นนิโคล ‪เธออวบสุดๆ ไม่ใช่แบบที่เขาชอบเลย
‪แล้วเขาชอบแบบไหนเหรอ
‪- เธอมีปานตรงนี้ ใช่ไหม ‪- ไม่ใช่ปาน เป็นรอยสัก
‪อร่อยมาก ได้รสชาติของกระต่ายจริงๆ
‪- เยี่ยม คุณชอบไหม ‪- ครับ
‪ถ้าเขาไม่โมโห เขาคงกินเราไปแล้ว
‪ผมอยากกินเนื้อแกะ
‪ช่วยตักให้นิดนึงนะ
‪- อีก ผม… ‪- แล้วก็มะเขือเทศที่ข้างบนด้วย
‪กินอันนั้นสิ
‪- วาลีดเป็นคนทำ ‪- ไม่มีหัวหอม หรือว่ามี
‪- อร่อย ‪- เขาใช้เวลาทำทั้งวันเลย
‪- เสียงอะไรน่ะ ‪- ของผมเอง เสียงแอป
‪- จะไปไหนน่ะ ‪- เดี๋ยวสิ
‪เตรียมตัว
‪ตั้งท่า
‪สาม สอง หนึ่ง เริ่มได้!
‪อะไรเนี่ย
‪เป็นแอปที่ฉันดาวน์โหลด ‪มา 12 สัปดาห์กว่าๆ แล้ว
‪ทำสองนาทีทุกวันจะทำให้ร่างกายแน่นปึ้กขึ้น
‪เหมือนนายจะเพิ่งเริ่มนะ ไม่เห็นมีอะไรปึ้กเลย
‪ต้องทำตอนนี้ด้วยเหรอ
‪ผมต้องทำทุกครั้งที่มันดังไม่งั้นจะไม่เห็นผล
‪- ดีมาก เอาเลยบีโบ้ ‪- ขอบคุณนะ
‪ถ้าเกิดมันดังตอนคุณหลับก็ต้องลุกมาทำเหรอ
‪จะตื่นหรือหลับผมก็ต้องทำ
‪ถ้ามันดังตอนฉันหลับ ฉันจะเขวี้ยงลงพื้นเลย
‪แล้วจะมีประโยชน์อะไร
‪นายก็จะหลอกแอป ‪หลอกตัวเอง นายจะไม่ได้อะไร
‪มันบอกไหมว่านายจะได้กี่แพ็กจากซิกซ์แพ็กน่ะ
‪กล้ามาหัวเราะฉันเหรอ
‪ทั้งที่พุงนายป่องซะขนาดนั้นน่ะนะ
‪- จบการออกกำลังกาย ‪- ครบห้านาทีแล้วเหรอ
‪สองนาที
‪แต่แค่สองนาทีสองครั้งก็ได้ผล เข้าใจไหม
‪- ฉันชอบแอปนี้ ‪- ผมดาวน์โหลดให้ได้
‪อะไรก็ได้ที่บังคับให้คนต้องเคลื่อนไหว
‪ฉันว่ารูปร่างคุณเปลี่ยนไปแล้วนะ
‪- ฉันดูออก ‪- จริงเหรอ
‪- ใช่ ผมรู้สึกว่าตรงนี้ปึ้กขึ้น ‪- ใช่
‪ขอดูหน่อยซิว่าทำไปเยอะแค่ไหน
‪วางไว้
‪ชอบมุลูคียะห์ไหมจานา
‪- ขอร้องล่ะ ‪- สุดยอด อร่อยมาก
‪- ไม่เปรี้ยวไปนะ ‪- ไม่
‪กินเยอะๆ นะ
‪ซิอาด ทำไมไม่กินมุลูคียะห์ล่ะ
‪เอามานี่
‪ทำไมถึงไม่บอกฉัน
‪- บอกอะไร ‪- ว่าคุณไปหานักบำบัด
‪ฉันรู้จักเขาไหม
‪ไม่
‪ฉันรู้จักเธอไหม
‪นานแค่ไหนแล้ว
‪ประมาณหกเดือน
‪คุณไม่พอใจเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪อาจจะนิดหน่อย
‪คุณต่อต้านมาตลอดนี่ ทำไมถึงทำล่ะ
‪ไม่รู้สิ มีหลายเรื่อง ‪ผมเลยคิดว่าควรลองดูจะได้ไม่เสียใจ
‪ลองทุกอย่างดู
‪เผื่อถ้าวันหนึ่งเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ‪ผมจะได้ไม่เสียใจที่ไม่พยายาม
‪ยกตัวอย่างน่ะ
‪- มันได้ผลไหม ‪- ผมไม่รู้ คุณบอกผมสิ
‪ผมพยายามมองอะไรในอีกมุมนึง แต่…
‪- ผมกำลังพยายามเต็มที่ ‪- หมายความว่าไง
‪ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน ‪มันชอบกลายเป็นใช้อัตตาใส่กันและ…
‪ทุ่มเถียงกันว่าใครถูกใครผิด
‪แล้วถ้าผมจะยอมรับว่า ‪ผมผิดสักครั้งล่ะ ยกตัวอย่างน่ะ
‪ทำไมล่ะ บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่เราควรทำ
‪ผมถอยก้าวหนึ่ง ‪เพื่อเราจะได้เดินหน้าไปด้วยกันได้
‪ผมกลัวเส้นทางที่เรากำลังไปอยู่นี่
‪กลัวเราจะลงเอยเหมือนบาร์บี้กับ…
‪สามีเธอชื่ออะไรนะ
‪- เคน ‪- เคน
‪เธอเป็นพลาสติกส่วนเขาไม่มีไอ้นั่น
‪เสื้อผมเหนียว ผม…
‪- ผมต้องเปลี่ยนเสื้อ ‪- ไปเปลี่ยนเถอะ
‪ไม่ต้องครับ นายไม่ลอง…
‪ราบิห์ ข้อความวอตส์แอป
‪เขาจะกังวลไปทำไม แฟนเขาไม่ได้มาด้วย
‪- ข้อความจากอิซา ‪- ใช่ อิซา
‪ใช่ อิซา ไม่ใช่ราชา
‪- จะตะโกนทำไม ‪- ผมแค่ยืนยันว่าไม่ใช่ราชา
‪ไม่ อิซาเป็นเพื่อนผม
‪บางคราวเธอก็ชอบส่งรูปมาให้
‪- หน้าจอ ‪- อะไร
‪มีอะไร
‪- เรื่องส่วนตัว ‪- ขอดูหน่อย
‪- ไม่ ไม่ต้อง ‪- ส่วนตัวอะไร
‪- เกมไม่ใช่แบบนี้ ‪- เกมไม่ใช่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้น…
‪พอถึงตาคุณทีไรคุณผิดกติกาทุกครั้งเลย
‪ผมไม่ได้ผิดกติกา
‪อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังเอามานะ
‪กินกันต่อเถอะ
‪ซิอาด ขอล่ะ มีบางอย่างที่ให้ดูไม่ได้
‪ผมขอร้องล่ะ
‪ซิอาด
‪ซิอาด อย่าเอาไป นี่เป็นเรื่องส่วนตัว
‪- ซิอาด ใจเย็น ‪- ฉันจะบอกให้…
‪เราตกลงกันว่าทุกคนต้องให้ดู… โอ้
‪- โอ้ ‪- อะไร
‪- ว้าว ‪- พูดสิ อะไร
‪- มาเรียม ไม่ ‪- ทำไม
‪- ให้ตายสิ ‪- ไอ้โง่ นายทำหน้าจอเป็นรอย
‪คุณหมอ
‪- มาได้เวลาพอดี ‪- ฉันอยากดู
‪งานของนายเลยเนี่ย
‪- มาเรียม มันอนาจาร ‪- ฉันเป็นวัยรุ่นหรือไง
‪ทำไมฉันจะดูไม่ได้
‪นี่ใคร
‪ขอดูหน่อย อะไรน่ะ
‪- อะไรน่ะ ‪- ทำไมเธอถึงนั่งบนหน้าเธอล่ะ
‪นั่นมันต้นขาเธอ เธอคนนี้ใครเนี่ย
‪นี่แฟนคุณเหรอราบิห์
‪- แฟนคนที่สองเหรอ ‪- ใครบอกว่าเธอเป็นแฟนฉัน
‪ไม่เหรอ แต่เธอดูเหมือนแชมป์ยิมนาสติกเลย
‪โยคะ ฉันว่าโยคะ
‪- ราบิห์นี่สุดๆ เลย ‪- ฉันเป็นผู้หญิงแต่ฉันไม่เข้าใจ
‪ขนาดหมอยังไม่รู้เลยว่าเป็นต้นขาหรือหน้า
‪พอแล้วมาเรียม
‪ดีมาก
‪ไอ้เสือ
‪ดื่มให้แด่ทั้งอิซากับราชา
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪- ต้องดื่มให้ราบิห์ ‪- ดื่ม และขอบคุณ
‪ขอล่ะว่าคืนนี้ห้ามใครถามอะไรฉันอีก
‪ตกลงไหม
‪- รสชาติดี ‪- ตกลง
‪(รอย: ตอนนี้เป็นไงแล้ว)
‪ข้อความ
‪- นั่นโทรศัพท์ใคร ‪- ของนาย
‪- อ้อ ‪- เสียงเรียกเข้านี่อะไร
‪ไม่รู้สิ ซาร่าหรือเอมัดแอบเปลี่ยนมั้ง
‪จากรอย "ตอนนี้เป็นไงแล้ว"
‪- ใครคือรอย ‪- ที่ปรึกษาคนใหม่ของบริษัท
‪เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินชื่อเขา
‪เขาเป็นคนใหม่ ‪เพิ่งเริ่มทำงานที่บริษัท แต่เขาเป็นคนดี
‪ทำไมเขาต้องมาถามคุณล่ะ
‪วันนี้เรามีปัญหาเยอะเลยที่ทำงาน
‪ผมโมโหทั้งทีมและเอ็ดตะโรไป
‪ผมเอ็ดตะโรไปหนัก เขาก็คงแค่ถามดู
‪ใช่ นายเล่าให้ฉันฟัง
‪นายจะไม่ตอบเขาเหรอ
‪ใช่
‪ทำไมล่ะ
‪นายนี่เหลือเชื่อเลย ใช้เวลาแค่นาทีเดียวเอง
‪เขาจะได้สบายใจ ‪"ฉันอยู่บ้าน ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
‪- ฉันจะตอบเขา ‪- ใช่ แต่จะโกหกทำไม เขาไม่อยู่บ้าน
‪ใช่ ไม่จำเป็นต้องโกหก
‪- อย่าโกหกดีกว่า ‪- ผมแค่พูดเฉยๆ
‪คือเขาไม่จำเป็นต้องบอกว่าไม่อยู่บ้าน
‪บอกเขาว่าฉันสบายดี ‪กินมื้อค่ำกับเพื่อนๆ อยู่แล้วก็ขอบคุณ
‪- ได้ ‪- เขาไม่จำเป็นต้องรู้ว่านายอยู่ที่ไหน
‪นั่นมันงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว
‪จะบอกก็ได้ แต่มันเป็น ‪เรื่องของหลักการและความเป็นส่วนตัว
‪ฉันมากินมื้อค่ำที่นี่ และฉัน ‪ไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เขาถามถึงเขา
‪- เขาอยากรู้ ‪- มันไม่ใช่เรื่องของเขา
‪- แต่เป็นเรื่องของนาย ‪- ใช่
‪ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนรู้ ‪ว่านายอยู่ไหน อยู่กับใคร
‪ทำอะไรอยู่ เขาสอดรู้สอดเห็น อยากรู้ไปหมด
‪ไม่ใช่เรื่องอะไรของนาย
‪ตะโกนใส่ฉันทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไร
‪- เขาเป็นอะไร ‪- ใจเย็น
‪ราบิห์ ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นๆ
‪ใจเย็น เพื่อน
‪ไม่เห็นต้องเครียดเลย มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪ใหญ่สิ เพราะโทรศัพท์บ้าๆ นี่
‪ทำลายชีวิตเราแล้วเราก็ไหลไปตามน้ำ
‪เรายอมให้มันเข้ามาในชีวิตเรา
‪แล้วทีนี้ทุกครั้งเวลาใครจามคนทั้งโลกต้องรู้
‪เชื่อเขาเลย เราจะไปซ้ายหรือขวาก็ไม่ได้
‪เจ้าพวกนี้ควบคุมเรา ‪และเราก็นั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไร
‪มือถือกับคนที่ประดิษฐ์ขึ้นมาจงไปตายซะ
‪- ก็ได้ ฉันจะไม่รับสาย ‪- อย่า
‪ฉันจะไม่รับสาย
‪- นายไม่ต้องรับ ‪- ก็ได้
‪เขาพูดถูกนะ
‪ไม่ ไม่ถูก ทำไมต้องพูดแรงแบบนี้
‪นี่ รู้สึกว่าจันทรคราสจะส่งผลต่อเรามากเลยนะ
‪- มีอีเมลมาแน่ะ ‪- ผมเหรอ
‪ฉันได้ข้อความเสียง
‪- กลัวเหรอ ‪- ไม่ ทำไมผมต้องกลัว
‪- เปิดดูสิ ‪- นี่ ดูสิ
‪"อเล็กซานดราทราเวล 550 ดอลลาร์ โบดรัม"
‪- สามารถจ่ายด้วยเช็คได้ ‪- คุณรอดตัวไป
‪ดี โทรศัพท์ของมาเรียม
‪- นี่ ‪- เดี๋ยว ผมจะให้ดูอะไรก่อน รอเดี๋ยว
‪กูเกิล อ่านอีเมลฉันให้หน่อย
‪- คุณไม่มีอีเมล ‪- ขนาดกูเกิลก็ยังไม่เข้าใจนาย
‪ฉันบอกว่าข้อความเสียงไม่ใช่อีเมล
‪ฟังยังไงว่าเป็นอีเมล
‪เลิกจิกฉันบ้างได้มั้ย
‪กูเกิล ช่วยอ่านข้อความเสียงให้ที
‪คุณมีหนึ่งข้อความใหม่
‪สวัสดีจ้ะ ขอโทษที่ตอบช้านะ
‪แต่ฉันรอให้คนจากอะพาร์ตเมนต์ติดต่อกลับมาก่อน
‪อะพาร์ตเมนต์ที่เธอเห็น ‪ที่ชั้นหนึ่งเป็นห้องเดียวที่ตกแต่งแล้ว
‪และอีกสองเดือนจะว่าง
‪ห้องอื่นๆ เต็มหมดแล้ว
‪แม่สามีฉันอยู่ที่นั่นแล้วมีความสุขมาก ‪ฉันเลยอยากแนะนำให้เธอจริงๆ
‪มันเหมาะที่สุดแล้ว
‪และผู้หญิงที่ช่วยเธอ ‪ก็ยังมาช่วยแม่สามีเธอได้ด้วย
‪โอเค สะดวกแล้วโทรหาฉันด้วยนะ จุ๊บ บาย
‪ราเนียน่ะ
‪อะพาร์ตเมนต์เหรอ
‪เธอไปเยี่ยมแม่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนและพาฉันไปดู
‪- แม่เธอเหรอ ‪- ใช่
‪อะพาร์ตเมนต์โรงแรม ‪ข้างๆ บ้านเรา ตึกใหม่นั่นน่ะ
‪สวยมาก เก๋มาก
‪- มาเรียม ‪- คะ
‪คุณไปทำไม
‪- เพราะ ‪- พูดมาตามตรงนะ
‪คุณคิดจะโยนแม่ผมออกไปเหรอ
‪- คุณพูดอะไร ‪- แค่บอกมาว่าไม่อยากเห็นหน้าแม่ผม
‪- แล้วผมจะส่งเธอกลับอียิปต์ ‪- ทำไมคุณถึงคิดแบบนี้
‪แม่ผมไปทำอะไรคุณ เธอรักคุณ
‪- เธอบอกผมเสมอว่าคุณดีแค่ไหน ‪- ฉันรู้
‪- อะไร ‪- ฉันรู้
‪เธอทิ้งอียิปต์มาเพื่อมาอยู่กับเด็กๆ
‪มาช่วยคุณและช่วยเราทุกอย่างตามที่คุณต้องการ
‪ตอบสิ ใช่ไหม
‪- ใช่หรือไม่ใช่ ‪- ใช่ แต่…ใช่
‪ก็ได้ คุณรู้ว่าฉันเองก็รักเธอ
‪แต่คุณจะแกล้งทำเป็น ‪มองไม่เห็นหรือไม่รู้สึกอะไรเลยไม่ได้
‪ขอโทษนะ แต่เธอไม่ได้มาเพื่อช่วยฉัน
‪คุณพาเธอมาที่นี่หลังจากพ่อเสีย
‪เพื่อคุณจะได้ไม่ต้องเดินทางไปๆ กลับๆ อียิปต์…
‪คุณช่วยตัวเองไม่ใช่ช่วยฉัน
‪ผมรู้ ผมเห็นเธอฝืนง่วงนั่งโซฟาช่วยดูเด็กๆ
‪- คุณรู้ดีว่าปัญหาของเราไม่ใช่แม่… ‪- พอแล้ว
‪- แต่เป็นอย่างอื่น ‪- เอาเป็นว่าฉันไม่ได้พูด
‪พอแล้ว ฉันพูดจบแล้ว พอเถอะ
‪ลืมทุกอย่างที่ฉันพูดซะ
‪เชอรีฟ ฉันรักแม่ของซิอาดมากนะ
‪แต่ถ้าวันหนึ่งเธอตัดสินใจ ‪จะมาอยู่กับเรา ฉันว่าฉันคงทนไม่ไหว
‪ขอโทษนะที่รัก อย่าเข้าใจฉันผิดนะ
‪ไม่หรอก ผมรู้
‪ผมเองยังอยู่ร่วมบ้านกับแม่ตัวเองไม่ได้เลย
‪ลองมาเป็นเธอดูสิ
‪สมมติว่าแม่ของเธอจะมาอยู่กับคุณ คุณจะทำยังไง
‪อย่าน่า ผม… มันเทียบกันไม่ได้ ‪แม่ผมเป็นหม้ายและไม่เหลือใครแล้ว
‪แม่เธออยู่กับพ่อ เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้
‪ก็ได้ แต่แม่คุณ…
‪พูดตรงๆ นะ เธอเยอะไปนิด
‪เชอรีฟ จำได้ไหมตอนที่ ‪แม่นายมาจากอียิปต์โดยไม่บอกกล่าวน่ะ
‪เธอเข้ามาในบ้าน เราเมากันอยู่ทั้งคู่
‪หมอนี่เต้นอยู่คนเดียวกับ…
‪ตั้งแต่คืนนั้นฉันไม่เคยเต้นอีกเลย
‪จริงๆ นะ เธอโคตรน่ารักเลย
‪แม่นายเยอะจริงแหละ นิดนึง
‪ใช่ แม่ฉันเยอะ
‪กี่ทุ่มแล้ว
‪สี่ทุ่มสิบห้า
‪ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะอดดูจันทรคราส มาเร็ว
‪- เราลืมไปเลย ‪- ไปกัน
‪- มา ‪- ทิ้งโทรศัพท์ไว้นี่แหละ
‪ห้ามเอาโทรศัพท์ไป
‪- ฉันอยากถ่ายรูป ‪- ห้ามเอามือถือไป ให้แค่ของคุณ
‪เราจบเกมนี้ได้ยัง
‪- ผมเบื่อแล้ว ‪- ไม่เอาน่า ซิอาด ไป
‪- ผมเบื่อ ‪- เราจะไปเอาเสื้อโค้ต
‪- ข้าวของคุณอยู่ข้างนอกเหรอ ‪- ใช่ ข้างนอก
‪ไม่ แต่… ฉันอยากได้แจ็กเกต
‪- ครับๆ ‪- มาเถอะ ราบิห์ คุณกับฉัน…
‪สุดยอดเลย
‪แต่ฉันยังเห็นสองดวง
‪มีสองดวง ดวงจันทร์ ‪กับเงาของมัน กำลังรักกันอยู่
‪เจอกันที่ด้านมืดของดวงจันทร์
‪เพลงดาร์กไซด์ออฟเดอะมูน
‪- มันติดอยู่ในหัวฉัน ‪- มันวิเศษมาก
‪ใครจะรู้ว่าดวงจันทร์เตรียมอะไรไว้ให้เรา
‪โดยเฉพาะคืนนี้
‪ฉันขอโทษที่พูดเมื่อกี้นะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณอารมณ์เสีย
‪คุณก็รู้ว่าผมไม่มีทางโกรธคุณ
‪มาถ่ายรูปกันเถอะ
‪- เอาสิ ‪- มา
‪เรากำลังเพลินกับการดูดวงจันทร์
‪นายบ่นทุกครั้งที่เราอยากถ่ายเซลฟี่เลย
‪- เข้ามานี่ ‪- มาเร็ว
‪นายยืนไกลไป เข้ามาใกล้ๆ
‪- ให้ผมขยับหน่อยจะได้เห็นดวงจันทรา ‪- ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันไม่หลุดเฟรม
‪วาลีดหลุดเฟรมแล้ว
‪- ผมถ่ายให้ แขนผมยาวกว่า ‪- โอเค มา
‪- เอานะ ‪- เอาเลย
‪- นิ่งไว้ ‪- ได้
‪หนึ่ง สอง…
‪- ยิ้ม ‪- ยิ้ม
‪(โรมีโอ: สวัสดี…)
‪- เขาต้องการอะไร ‪- ฉันไม่รู้
‪- ใครคือโรมีโอ ‪- แฟนเก่าเธอ
‪เขาจะเอาอะไร เขาเศร้า ‪เพราะดูจันทรคราสอยู่คนเดียวเหรอ
‪โดยไร้ดวงจันทราของเขา
‪นั่นสิ
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจริงๆ
‪นายจะถ่ายรูปนี้มั้ย มาเถอะ
‪- มาเถอะ ‪- ถ่ายซะที ซูซ
‪ทำไมคุณถึงเซฟเบอร์เขาว่าโรมีโอ
‪ก็เขาชื่อโรมีโอ จะให้ฉันเซฟว่ายังไงล่ะ
‪ใช้นามสกุลเขาสิ หรือจะให้ดีคืออย่าเซฟไว้เลย
‪อะไรกัน คุณทำเกินไปแล้ว
‪- เธอบอกแล้วว่าแค่แฟนเก่า ‪- ก็เพราะเป็นแฟนเก่า
‪เขาพูดถูก แฟนเก่าบางที ‪ก็อันตราย พวกเขาไว้ใจไม่ได้
‪จานา ใครเป็นคนขอเลิก
‪- คุณทิ้งเขานี่ ‪- ใช่
‪งั้นก็มาถ่ายรูปกันเถอะ
‪- ใช่ ‪- มาเถอะ
‪- ไม่เอาน่าซิอาด ให้ตายสิ
‪- ยิ้ม ‪- ยิ้ม
‪- ที่จริงผมไม่สนเขาหรอก ‪- ถ่ายซะทีเหอะ
‪- ถ่ายรูปซะที ‪- นี่เป็นเรื่องของหลักการ
‪เรารู้ว่าคุณเป็นคนมีหลักการ จะพูดทำไม
‪ถ่ายรูปเถอะ
‪- ยิ้ม ‪- ยิ้ม
‪เดี๋ยว ฉันจะนับ หนึ่ง สอง…
‪- ยิ้ม ‪- ยิ้ม
‪โชคดีที่นายไม่สนเขา
‪นี่อะไร
‪- ใจเย็นก่อน ‪- ไม่ นี่อะไร
‪โอเค ใจเย็นๆ ฉันจะอธิบายให้ฟัง
‪อธิบายอะไร
‪เขาเขียนถึงคุณว่าเขาอยากมีเซ็กส์
‪- แล้วก็ไข่เขาปวด ‪- หุบปากไปเลย
‪ใจเย็นๆ ขอฉันอธิบายได้ไหม
‪โรมีโอรักผู้หญิงคนนึงจนหน้ามืดตามัว
‪เธอมีแฟนแล้วแต่ก็ยังมายั่วเขา แค่นั้นแหละ
‪- แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ ‪- เขาคุยกับฉันเรื่องเธอตลอด
‪- เขาคิดว่าฉันเป็นเพื่อน ‪- เป็นแค่เพื่อนก็ไม่เป็นไรนี่
‪- แค่เพื่อนเอง ‪- เขาคิดว่าคุณเป็นเพื่อนเขา
‪แต่ตอนนี้เขาอยากมีเซ็กส์เหรอ
‪ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นใคร เธอเป็นใคร ให้ตายสิ
‪เป็นคนที่ฉันรู้จักและโรมีโอรักเธอ
‪บางทีเธอก็นอนกับเขา ‪ใครๆ ก็รู้ว่าเธอคบใครคนหนึ่งอยู่
‪แต่เขาตามเธอเหมือนหมา
‪งั้นก็ถูกแล้วที่เขาจะโทรหาสัตวแพทย์
‪- ก็ได้ ฉันจะหยุดพูด ‪- แล้วเซ็กส์มันเกี่ยวอะไรด้วย
‪ฉันอธิบายให้คุณฟังแล้ว โรมีโออยากนอนกับเธอ
‪แต่เธอเอาเปรียบเขา ไม่สนใจเขา ก็แค่นั้น
‪ไม่ตลกนะ
‪ซิอาด เราแค่ล้อเล่น
‪- นายล้ำเส้น ‪- เราแค่ล้อเล่นเอง
‪กลับมาน่านะ
‪มุกเยี่ยม สุดยอดเลย
‪- ผมไม่เข้าใจ ‪- เอาแบบนี้มั้ย
‪ฉันจะให้เขาอธิบายให้คุณฟัง
‪ไม่ ผมไม่อยากยุ่งกับเขา
‪- ให้เขาอธิบาย ‪- ผมไม่คุยกับเขา
‪- แบบนี้… ‪- หยุดเถอะ
‪แบบนี้ดีกว่า
‪จำเป็นด้วยเหรอ
‪- ฮัลโหล ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ผมกำลังคิดว่าจะโทรหาเธอ
‪- ผมอยากเจอเธอ ‪- โรมีโอ
‪บอกแล้วไงว่าเธอมีแฟนแล้ว ‪ไม่มีประโยชน์ที่จะโทรหาเธอ
‪เธอส่งข้อความมาบอกว่าต้องการผม
‪อย่าไป เธอใช้คุณไปยั่วให้เขาหึง ‪เสร็จแล้วเธอก็จะทิ้งคุณ
‪ดังนั้นคุณอย่าไปดีกว่า
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันแค่จะช่วยคุณนะ นี่คือ ‪ความเห็นของฉัน คุณอยากทำอะไรก็ทำ
‪โอเค ได้
‪ผมไม่ไป
‪โอเค บาย
‪- จานา ‪- หืม
‪(โรมีโอ)
‪ขอบคุณ
‪เชื่อหรือยัง
‪คุณคุยกับเขามานานแค่ไหนแล้ว
‪เราก็… คุยกัน
‪บ่อยแค่ไหน
‪ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้คอยนับ
‪- เขาโทรหาฉันตอนที่… ‪- โอเค ได้ เข้าใจแล้ว
‪โอเคทุกคน มากินข้าวกันต่อเถอะ
‪ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณคุยกันมาสักพักแล้ว
‪เพราะมันไม่มีอะไร ไม่มีค่าให้พูดถึง
‪คุณบอกว่าเราควรบอกกันทุกอย่าง
‪ใช่ ทุกอย่างที่สำคัญ ‪ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเรา กับชีวิตเรา
‪ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเขายังรักคุณอยู่
‪คุณสงสัยฉันเหรอ
‪คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนทำอะไรผิด ‪ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ‪แต่ผมไม่คุยกับแฟนเก่าผม
‪คนไหน
‪ไม่ว่าคนไหน
‪ไม่เลยเหรอ พวกเธอเกลียดนายเข้าไส้น่ะสิ
‪พวกเธอจะแขวนรูปนายไว้แล้วก็ปามีดใส่
‪มีด
‪ถ้ามันกวนใจคุณนักฉันจะบอกให้เขาเลิกโทรมา
‪- ดีเลย ‪- ได้
‪ทีนี้คุณก็ผ่านแล้ว ‪ตอนนี้จะแอบคุยกับเขาเมื่อไหร่ก็ได้
‪ไม่หรอก ถ้าฉันสัญญาว่า ‪จะไม่คุยกับเขา ฉันก็จะไม่คุย
‪ว่าแต่ซิอาด
‪คุณไม่มีอะไรต้องห่วง เธอเป็นคนที่ทิ้งเขา
‪โรมีโอใช่คนที่อยู่อิรักใช่มั้ย
‪ใช่ เธอถึงได้ตามเขาไปอิรักไง
‪นายสามคนพอเลย
‪ฉันรับมุกไม่ไหวแล้ว
‪โซฟีโทรมา
‪รับสิ
‪- ฮัลโหล ‪- ฮัลโหล พ่อ
‪- ว่าไงลูก ‪- คุยได้ไหมคะ
‪ได้ลูก บอกมาเลย มีอะไร
‪จำที่เราคุยกันเมื่อสองสามวันก่อนได้ไหมคะ
‪จีโลถามว่าหนูจะไปค้าง ‪บ้านเขาได้ไหม พ่อแม่เขาจะไม่อยู่
‪พ่อ ได้ยินไหมคะ
‪จ้ะลูก ลูกบอกเขาว่าไง
‪หนูไม่รู้ หนูอยากนะ ‪แต่หนูไม่คิดว่าเขาจะถามหนูคืนนี้
‪ถ้าหนูปฏิเสธเขาจะผิดหวัง
‪หนูไม่รู้จะทำยังไงดี
‪อืม…
‪ลูกอยากค้างบ้านเขา ‪เขาจะได้ไม่ผิดหวังในตัวลูกงั้นเหรอ
‪ถ้าเขาไม่เข้าใจว่า ‪ทำไมลูกถึงลังเลแล้วก็ไม่พอใจ
‪ถ้างั้นก็ไม่ถูกแล้วล่ะ
‪แบบนั้นไม่ใช่เหตุผลที่ถูกใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪ไม่รู้สิคะพ่อ หนูควรทำยังไง
‪โซฟีลูกรัก นั่นเป็นคำถามที่พ่อตอบได้ยากมาก
‪สำหรับพ่อ ลูกไม่ควรไป ไม่ใช่วันนี้ แต่…
‪ขึ้นอยู่กับลูก
‪ลูกจะทำอะไรก็ได้ เราเลี้ยงลูกมาแบบนั้น
‪ให้ลูกตัดสินใจเอง แต่…
‪ถ้าลูกค้างที่นั่นคืนนี้ มันจะติดอยู่กับลูกตลอดไป
‪ลูกจะจำมันไปตลอดกาล ‪และอาจได้บทเรียนจากมัน
‪ลูกเข้าใจไหม
‪ถ้าลูกเข้าใจ พ่อก็ว่าลูกควรไป
‪ถ้าลูกยังไม่แน่ใจหรือไม่สบายใจ ก็อย่าไป
‪อย่าไป
‪ลูกยังมีเวลาอีกเยอะแยะ
‪- พ่อคะ ‪- ว่าไงลูก
‪ขอบคุณค่ะ ถ้าหนู ‪ไปค้างบ้านจีโล อย่าบอกแม่นะคะ
‪บอกแม่ว่าพ่อไม่รู้ หรือบอกว่าหนูอยู่บ้านทีน่า
‪ทำไมลูกไม่โทรบอกแม่เองล่ะ
‪ไม่ละค่ะ พ่อก็รู้ว่าแม่เป็นยังไง
‪แม่จะโกรธแล้วก็ปรี๊ดแตก แม่ไม่เคยฟังหนูเลย
‪ไม่จริงเลย
‪แม่ฟังเสมอ
‪แต่มันก็ไม่ง่ายสำหรับแม่เหมือนกัน
‪แม่คิดว่าลูกไม่ฟังแม่
‪พ่อคะ หนูต้องไปแล้ว รักพ่อค่ะ
‪พ่อก็รักลูกจ้ะ
‪ขับรถระวัง…
‪ลูกโชคดีที่มีคุณ
‪การบำบัดเริ่มเห็นผลแล้ว
‪ทุกคนรู้ใช่ไหมว่าผมไปหานักบำบัด
‪คุณยังไม่รู้
‪หกเดือนแล้ว
‪มันไปได้สวยมาก
‪ยินดีต้อนรับ ทุกคน
‪ขอโทษที่ต้องมาได้ยินอะไรแบบนี้นะ
‪(รอย: ทำไมถึงไม่ตอบ)
‪กบนายร้องอยู่แน่ะ
‪- จากรอย ‪- อืม
‪"ทำไมถึงไม่ตอบ"
‪เขาก็แค่น่ารำคาญ น่ารำคาญจริงๆ
‪ก็ตอบไปให้เขาสบายใจสิ
‪ก็ได้
‪ผมจะบอกเขา…
‪ว่าผมกินข้าวกับเพื่อนๆ อยู่
‪ฉันกินข้าวกับเพื่อนๆ อยู่
‪ส่ง
‪ราบิห์ ขอน้ำหน่อยสิ
‪- ข้าวปายาสอร่อยไหม ‪- อร่อย
‪- เขาว่า "ช่างหัวนาย" ‪- ไงนะ
‪อะไร
‪เขาปัญญาอ่อนหรือไง
‪- พูดแบบนั้นได้ยังไง ‪- ฉันไม่รู้
‪ไม่มีใครรู้จักเขา
‪- มีแค่คุณ ‪- ผมไม่รู้จักเขา
‪คือผมยังไม่รู้จักเขาดี
‪เขาเพิ่งเริ่มทำงานที่บริษัทไม่นาน
‪ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ ‪ที่ใครจะด่าคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลน่ะ
‪นั่นสิ เว้นแต่หมอนี่จะโง่ ใช่ เขาโง่
‪ก็ได้
‪หรือเจ้าโง่นั่นจะเป็นผู้หญิง ‪และเธอชื่ออาร์วาไม่ใช่รอย
‪อาร์วา ใครคืออาร์วา ไม่ใช่
‪อาจจะเป็นเลขาคนใหม่
‪พูดหยอกล้อเจ้านาย ต่อว่าคุณ
‪ใช่ แล้วก็รอยลิปสติกบนเสื้อ
‪ไม่มีหรอก ล้อเล่นหรือไง
‪โอ้ เขาโทรมาแล้ว
‪รับสายสิ เราจะได้รู้ว่าทำไมเขาถึงโกรธคุณ
‪เอาสิ รับสายเลย
‪- รับสิ ‪- ก็ได้ ผมจะรับ
‪- สวัสดี ‪- ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน
‪นายโกหกฉันใช่ไหม
‪นายบอกว่าป่วย นอนอยู่บนเตียง
‪แต่กลับกำลังกินข้าวกับเพื่อนๆ
‪ฮัลโหล
‪ทำไมไม่ตอบล่ะ
‪ถูกฉันจับได้ล่ะสิ
‪ช่างหัวนายเถอะ นายไม่รู้ใจตัวเอง
‪นายต้องการฉันหรือเปล่า
‪พูดมาสิ
‪รู้อะไรไหม ฉันไม่สน ‪ถ้านายไม่ต้องการก็เรื่องของนาย
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪เขาบ้าไปแล้ว
‪ผมไม่เข้าใจ…
‪นี่มัน…
‪ไม่
‪พรุ่งนี้ผมจะไล่เขาออก เขาเป็น ‪อันตรายต่อบริษัท แบบนี้ใช้ไม่ได้
‪อะไร ทำไมถึงมองผมแบบนี้
‪คุณจะเชื่อเจ้าเกย์คนนี้เหรอ ไม่นะ
‪อะไรกัน ไม่มีทาง ฉันเนี่ยนะ
‪คิดว่าฉันชอบผู้ชายเหรอ
‪พูดอะไรหน่อยสิมาเรียม
‪ผมไม่รู้ว่าเขา…
‪เขาเป็นแบบนี้
‪ดูไม่ออกเลย
‪แถมยังชอบผม
‪แกล้งกันใช่ไหม เป็นการแกล้งกัน
‪มองแบบนี้คือ
‪ทำไมไม่บอกฉัน
‪บอกอะไร
‪บอกอะไรคุณ มาเรียม
‪พูดอะไรหน่อยสิวาลีด ‪ซิอาด เธอสงสัยฉันอยู่นะ
‪มันเป็นไปได้ มันเกิดขึ้นได้ มีผู้ชายเยอะเลยที่…
‪- พวกเขา… ‪- อือฮึ
‪ไม่ เดี๋ยวนะ
‪- คุณควรพูดอะไรหน่อยสิ ‪- อะไรล่ะ
‪- เขาเป็นแฟนคุณเหรอ ‪- อะไรนะ
‪คุณอยู่ด้วยกันเหรอ
‪- อยู่ด้วยกัน บนเตียง คบกัน… ‪- คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪- พูดอะไรน่ะ ‪- มาเรียม ใจเย็นๆ
‪- เกย์เยอะเลยที่ลองกับผู้ชายไปเรื่อย… ‪- ใช่เลย
‪- ขอโทษนะ ฉันอยากให้เขาตอบ ‪- อะไร
‪- คุณนอนด้วยกันเหรอ ‪- คุณพูดอะไรฮึ
‪ได้ยินที่ตัวเองพูดไหม
‪เราอยู่ด้วยกันมา 15 ปี เรามีซาร่ากับเอมัด
‪แต่คุณไม่รู้ว่าคุณอยู่กับใครและผมชอบอะไรเหรอ
‪ใช่ นึกดูสิ เห็นไหมว่าฉันโง่แค่ไหน
‪มาเรียม มองผมสิ
‪- มองผม ‪- ฉันมองอยู่ และฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร
‪มาเรียม ผมเป็นสามีคุณ ‪คิดว่าผมจะอยู่กับผู้ชายได้เหรอ
‪นึกภาพผมอยู่กับผู้ชายสิ
‪มาเรียม มีเหตุผลหน่อย
‪ใจเย็นๆ ผมเป็นสามีคุณและคุณก็รู้จักผมดี
‪คิดว่าผมจะทำเรื่องสกปรกแบบนี้เหรอ
‪ฉันไม่ได้จะอะไรนะ ทุกคนมีอิสระ ‪แค่ว่าฉันไม่ได้เป็นอย่างนี้
‪ผมรักผู้หญิง ผมรักคุณ คุณก็รู้ดี
‪เขาขอโทษ และขอให้คุณยกโทษให้เขา
‪ริมฝีปากเขาคิดถึงริมฝีปากคุณ
‪น่าขยะแขยง
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ได้ยังไง เชอรีฟน่ะนะ
‪เมื่อไหร่กัน ฉันไม่รู้เลย
‪นี่มันเรื่องโง่อะไร
‪ไม่อยากเชื่อเลย นี่ใครกัน
‪บอกฉันสิว่ามันไม่จริง ฉันไม่รู้
‪ฉัน…
‪ไม่รู้จะพูดยังไง
‪นายไม่พูดจะดีกว่า
‪- ฉันทำอะไรลงไปซิอาด ‪- นายทำอะไรน่ะเหรอ
‪- ฉันไม่รู้ ถามตัวเองสิ ‪- ไม่มี
‪ไม่มีเหรอ แน่ใจเหรอ
‪ฉันน่ะไม่เป็นไรอยู่แล้ว
‪- แต่นายล่ะมีอะไรกวนใจอยู่ฮึ ‪- ไม่มี
‪ไม่มี ไม่มีอะไรกวนใจนายเลยเหรอ
‪- ใจเย็นก่อน ให้เขาพูด ‪- ใครห้ามเขาล่ะ
‪ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาเก็บเงียบมาตั้ง 20 ปี
‪แต่ตอนนี้เกิดอยากจะพูด
‪- อยากให้ฉันพูดอะไร ‪- พูดอะไร
‪ฉันไม่รู้ นายมีอะไรจะพูดไหมล่ะ
‪- อะไร ‪- อะไรเหรอ
‪เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถม
‪แต่ตอนนี้ฉันมองนายแต่กลับจำนายไม่ได้
‪อะไรเปลี่ยนไปเหรอ
‪- เขายังเป็นคนเดิม เป็นเพื่อนนาย ‪- ฉันเคยคิดแบบนั้น
‪กลายเป็นว่ามีหลายอย่างที่ฉันไม่รู้
‪- เขาควรบอกสิเพราะเขาเป็นเพื่อนฉัน ‪- ฉันต้องบอกเหรอ
‪- ใช่ นายต้องบอกฉัน ‪- ทำไม
‪นายถามว่าทำไมเหรอ
‪เราอยู่บ้านเดียวกัน
‪เรานอนบนเตียงเดียวกัน
‪เราแบ่งเสื้อผ้ากันใส่
‪ฉันต้องมีสิทธิ์ที่จะรู้สิ
‪ว่าเพื่อนที่เคยทำสารพัดเรื่องกับฉัน
‪ชอบผู้ชายหรือเปล่า
‪ฉันจะได้ตัดสินใจได้
‪มันอาจไม่มีผลกับฉัน แต่อย่างน้อยก็บอกฉันมา
‪งั้นเหรอ นายจะได้ตัดสินใจว่ารับได้มั้ยและ…
‪นายพูดได้ไง ได้ยินที่ตัวเองพูดบ้างมั้ย
‪รู้หรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา
‪- นายล่ะรู้ในสิ่งที่นายไม่พูดมั้ย ‪- ใจเย็นๆ ซิอาด
‪นายพูดแรงไปแล้ว ใจเย็นๆ
‪พูดแรงไปเหรอ เพราะฉันไงที่เป็นคนบ้า
‪เพราะสำหรับพวกนายนี่เป็นเรื่องปกติ
‪บางทีฉันอาจจะคิดผิด ‪ฉันควรกลับแล้ว ให้ฉัน… ราตรีสวัสดิ์
‪- ไม่ ‪- จานา
‪ฉันผิดเอง
‪ฉันผิดเอง ผิดที่ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน
‪และเพื่อนจะเป็นไงนายก็รับได้
‪จานา
‪- จานา ‪- บางทีเชอรีฟอาจจะพูดความจริง
‪คุณเชื่อเขาเหรอ
‪หมอนั่นอาจจะบ้าและอยากหาเรื่องให้เชอรีฟ
‪ก็เป็นไปได้นี่
‪มันเกิดขึ้นได้
‪มันต้องมีอะไรแน่ๆ
‪เขาบอกว่าคิดถึงริมฝีปากสามีฉัน
‪คุณเข้าใจมันไหม ฉันไม่เข้าใจ
‪จริงนะ
‪เป็นแบบนี้นานแค่ไหนแล้วฮึ เชอรีฟ
‪ตอบฉันสิ ขอร้องล่ะ
‪รู้ไหมว่านานแค่ไหนแล้ว ‪ที่คุณไม่เคยแตะต้องฉัน หนึ่งปี
‪ไม่รู้สิ หรืออาจจะนานกว่านั้น
‪ทำไม คุณปล่อยให้ฉันเหี่ยวแห้ง ‪ส่วนคุณไปใช้ชีวิตสบายเฉิบงั้นเหรอ
‪ตอบมาสิ
‪ใช่ ฉันเห็นเขาเล่นโทรศัพท์ทั้งวันแต่
‪ฉันก็แค่หัวเราะและคิดว่า…
‪มันแค่เรื่องเล็ก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ‪เป็นผู้ชายที่ฉกคุณไปจากฉัน ไม่ใช่ผู้หญิง
‪ฉันนึกว่าตัวเองมีอะไรผิดปกติ แต่เป็นคุณต่างหาก
‪ฉันเป็นผู้หญิง คุณมันไม่ใช่ผู้ชาย
‪มานี่สิ ขอฉันดูปากหน่อย
‪อ๋อ ฉันจำมันไม่ได้ ‪แล้วจะไปคิดถึงมันได้ยังไง คุณนึกออกมั้ย
‪ผมอยากพูดอะไรหน่อย
‪โอเค บอกฉันมา ก่อนรอยคุณเคยนอนมากี่คนแล้ว
‪ตอบฉันมา กี่คน
‪- คุณเป็นฝ่ายรับหรือรุกล่ะ ‪- โอเค
‪- คุณดื่มมากไปอีกแล้ว ‪- ใช่สิ
‪จะโทษว่าเพราะฉันดื่ม
‪- เพราะฉัน ‪- ไปเถอะ
‪แม้แต่เรื่องนี้ก็โทษว่าเพราะฉันดื่ม ไม่
‪- มาเรียม ไปกันเถอะ ‪- พวกเขาเป็นเพื่อนคุณ พวกเขาควรรู้
‪- พวกเขาควรรู้ พวกเขาเป็นเพื่อนคุณ ‪- ไปคุยกันที่บ้าน
‪- ไม่ ‪- ไปกันเถอะมาเรียม
‪อย่าแตะต้องฉัน บ้านอะไร
‪ฉันจะไม่กลับไปกับคุณ
‪กลับบ้านเน่าๆ ของคุณไปคนเดียวเถอะ
‪โทรศัพท์
‪โทรศัพท์คุณ
‪มอริซ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- เปิดลำโพงสิ
‪ทำไมนายไม่รับสาย
‪ฉันโทรมาเป็นล้านครั้งแล้ว
‪ใช่ ฉันรู้มอริซ แต่…
‪ซิอาด เพื่อน เหมือนนายจะลืมฉันนะ
‪ฉันอยากได้เงินค่าของ เพื่อน
‪พรุ่งนี้แวะมา ฉันจะดูว่าทำอะไรได้บ้าง
‪บอกหน่อยสิ เธอชอบแหวนไหม
‪ชอบ เธอชอบ
‪- ฟังนะมอริซ ‪- แล้วต่างหูล่ะ
‪ฉันจะโทรหานายพรุ่งนี้นะ ‪โอเคนะเพื่อน พรุ่งนี้แวะมา บาย
‪ใครชอบต่างหู
‪คุณไง
‪ฉันไม่ใส่ต่างหู ฉันไม่ได้เจาะหูด้วยซ้ำ
‪ผมเห็นมันที่ร้านของมอริซแล้วก็ชอบ
‪ก็เลยคิดว่าบางที…
‪คุณโกหกฉันใช่ไหม
‪เฮ้อ ไอ้เกมบ้านี่
‪เราปะทะกัน เราไม่เข้าใจกัน
‪ทุกคนตีความสิ่งต่างๆ ตามที่ตัวเองเชื่อ
‪ต่างหูที่ว่านั่นให้ใคร
‪ตอบมาสิ คุณซื้อให้ใคร
‪ตอบมาซิอาด ซื้อมาให้ใคร
‪นิโคล
‪รับสายสิ
‪ตอนนี้… ไม่จำเป็น เธอแค่…
‪- รับสิ ‪- เรื่องเดิมๆ
‪รับสายสิ
‪ก็เรื่องเดิมๆ เธอแค่…
‪คุณทำอะไรน่ะจานา
‪คุณทำอะไร เอาโทรศัพท์มา
‪- เอาโทรศัพท์มา ‪- ไง ที่รัก
‪ขอโทษที่โทรมาดึกขนาดนี้นะ ‪แต่ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันกลัวมาก
‪ฉันทดสอบแล้ว มันขึ้นสองขีด
‪ฉันคิดว่าฉันท้อง
‪สองขีดแปลว่าท้องใช่มั้ย
‪บอกหน่อยสิว่าไม่ใช่
‪ฮัลโหล
‪ตอบฉันสิซิอาด เพราะฉันใกล้จะสติแตกแล้ว
‪ซิอาด
‪ฮัลโหล
‪ตอบฉันทีเถอะที่รัก ตอบหน่อย
‪จานา
‪เปิดประตู
‪ไอ้คนสารเลว
‪คุณโอเคไหม
‪ฉันสบายดี
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪เราเพิ่งแต่งงานกันมาไม่ถึงปี
‪เรามีความสุข…
‪เรามีเซ็กส์กันทุกวัน
‪ทำไมล่ะ
‪มีคำถามเยอะเลย จานา
‪แต่ฉันก็ไม่รู้จะตอบยังไง
‪ฉันไม่ได้อยากแต่งงาน
‪ฉันไม่เคยเชื่อคำโกหกที่เรียกว่าการแต่งงาน
‪ฉันควรอยู่ไปแบบนั้น
‪อยู่คนเดียว
‪ตัวคนเดียว แต่เป็นอิสระ
‪ฉันคิดอยากจะมีลูกด้วยซ้ำ
‪ฉันรักเด็กนะ แต่…
‪ฉันกลัว
‪และฉันก็เชื่อเขา
‪ฉันตามเขาไปและตกหลุมรักเขา
‪เขาทำให้ฉันเชื่อว่าเราจะมีความสุข
‪พอได้แล้วซิอาด ไม่ใช่ตอนนี้
‪มาเรียมเปิดประตู นี่ผมเอง เปิดสิ
‪เปิดประตู คุณได้ข้อความในเฟซบุ๊ก เปิด
‪- เขาถามว่าคุณใส่กางเกงในอยู่ไหม ‪- อย่ามายุ่งกับฉัน
‪เชอรีฟ อย่ามาสร้างเรื่องงี่เง่ามากลบเกลื่อน
‪ฉันไม่รู้จักเขา เขาเป็นแค่ ‪คนที่ฉันคุยด้วยในเฟซบุ๊ก
‪คุณไม่รู้จักเขาเหรอ ‪เขาถามว่าคุณใส่กางเกงในอยู่ไหมเนี่ยนะ
‪ฉันไม่รู้จักเขาจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าเขาแก่หรือเด็ก
‪ฉันไม่เคยเจอเขา
‪- แค่คุยกันเล่นๆ สนุกๆ ‪- คุยกันสนุกๆ เหรอ
‪ผมควรจะโอเคไหม เขาผมใหญ่ขึ้นมั้ย ดูสิดู
‪- อย่าแตะต้องฉัน ‪- โทรหาเขา
‪- ฉันไม่ทำ
‪- โทรสิ ‪- ฉันไม่รู้จักเขา
‪- และจะไม่โทรหาเขา ‪- โทรเดี๋ยวนี้
‪ฉันไม่เคยคุยกับเขา ‪เขาอาจกำลังอยู่กับครอบครัว
‪แล้วคุณไม่มีครอบครัวรึไง คุณมีอะไร ไข้เหรอ
‪- โทรซะ ‪- หุบปาก
‪- อย่าโทร ‪- ผมจะคุยกับเขาเอง นั่งลง
‪- ผมจะโทรหาเขา ‪- ฉันจะไม่ตอบ
‪เอ้านี่
‪ฉันจะไม่ตอบ
‪เอาเลย คุยให้สนุกเลย
‪- ฉันจะไม่คุยกับเขา ‪- ขอให้สนุกนะ
‪ฮัลโหล มาเรียมเหรอ
‪- ฮัลโหล มาเรียม ‪- ฮัลโหล
‪- นั่นคุณเหรอ ‪- ค่ะ มาเรียมพูดค่ะ
‪ผมขอโทษที่รบกวนคุณ ผมไม่ควรส่งข้อความไป
‪ไม่ค่ะ ไม่มีปัญหา
‪บอกตามตรงผมไม่คิดว่าคุณจะโทรหาผม
‪ฉันแค่อยากได้ยินเสียงคุณ
‪ผมก็เหมือนกัน
‪คิดว่าเราควรเจอกันไหมคะ
‪เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่เจอ
‪คุณไม่อยากเจอ
‪ค่ะ จริง อย่าดีกว่า
‪จะเจอก็ได้นะถ้าคุณต้องการ
‪ไม่เป็นไร ฉันต้องไปแล้ว
‪เดี๋ยวสิ มาเรียม เดี๋ยว
‪- เดี๋ยว ‪- คะ
‪ผมไม่เคยคิดเลยว่าเสียงคุณจะเป็นแบบนี้
‪เช่นกันค่ะ
‪เชื่อฉันหรือยังล่ะ ฉันจะไปล่ะ
‪คุณใส่กางเกงในอยู่ไหม ผู้หญิงดีๆ เขาใส่กัน
‪- คุณเป็นคนดีหรือเปล่าล่ะ ‪- ปล่อยฉันนะ อย่าแตะต้องฉัน
‪ต้องทำแบบนี้ใช่ไหมคุณถึงจะหันมามองฉัน
‪คุณไม่รู้อะไรเรื่องฉันมาหลายปีแล้ว
‪ฉันรู้ว่าคำถามของเขา ‪คือการทรยศครั้งใหญ่สำหรับคุณ
‪แต่สำหรับฉัน
‪นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นผู้หญิง
‪ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่
‪แทนที่จะอยู่กับผู้ชาย ‪แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฉันตายแล้ว
‪คุณต้องเป็นผู้หญิงซะก่อนสิ
‪ฉันจะบอกอะไรให้ที่พวกคุณจะไม่เจอในมือถือเขา
‪- หรือของฉัน ‪- เงียบซะ
‪- ไม่เงียบ ‪- พอได้แล้ว
‪พวกเขาเป็นเพื่อนคุณ พวกเขาควรรู้ทุกอย่าง
‪วันที่เกิดอุบัติเหตุฉันเป็นคนขับ ไม่ใช่เชอรีฟ
‪ฉันเมาแล้วก็ยืนกรานว่าจะขับรถ
‪ฉันเป็นคนฆ่าเขา ไม่ใช่เชอรีฟ
‪ฉันไม่กล้ามอบตัวเพราะลูกๆ
‪เชอรีฟตัดสินใจเข้าคุกแทนฉัน
‪และเพราะการเสียสละครั้งใหญ่นี่ ‪ฉันถึงตอบแทนเขาทุกวันจนถึงตอนนี้
‪คุณบอกว่ามันคอขาดบาดตาย ‪และจะบ้านแตกสาแหรกขาด
‪มันตายและบ้านแตกจริงแหละ ‪แต่ไม่ใช่แค่ผู้ชายคนนั้นที่ตาย
‪- พอแล้ว ‪- ฉันก็ตายด้วย
‪- ไม่ ยังไม่พอ ‪- พอได้แล้ว
‪คุณไม่สังเกตเห็นเหรอ
‪ว่าเราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้เลยตั้งแต่วันเกิดเหตุ
‪แน่ล่ะสิว่าคุณไม่ทันสังเกต
‪ฉันภาวนา
‪ให้คุณเลิกทำให้ฉันรู้สึกผิดซะที
‪ว่าคุณจะบอกฉันว่าคุณยกโทษให้ฉันและยังรักฉันอยู่
‪ว่าแต่
‪คุณยังรักฉันอยู่ไหม เชอรีฟ
‪เงียบอีกแล้ว ความเงียบแบบที่ฆ่าฉันมาหลายปี
‪ทำไมเราถึงยังอยู่ด้วยกันอีก
‪เราสายไปมาก
‪ถ้าบอกแต่แรกว่าคุณเป็นเกย์ ‪มันคงช่วยฉันได้เยอะเลย
‪ฉันต่างหากที่เป็นเกย์
‪ฉันเป็นเกย์
‪นี่ไม่ใช่มือถือฉัน
‪ฉันกับเชอรีฟสลับมือถือกัน
‪ดังนั้น…
‪ฉันคือคนที่เป็นเกย์
‪ขอโทษนะที่มันไม่ได้ผล
‪ความคิดนี้มันไม่…
‪ทำไมไม่บอกเราล่ะ ราบิห์
‪ดีแล้วที่ฉันไม่บอก
‪จะบอกให้นะ
‪ชั่วโมงนี้ที่ฉันอยู่กับนายที่เป็นเกย์ ‪เป็นชั่วโมงที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน
‪เมียฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร
‪เพื่อนสนิทฉันอยากฆ่าฉัน
‪บอกนายเหรอ…
‪พวกนายคิดว่า
‪ฉันถูกไล่ออกเพราะ ‪พวกเขาไม่อยากต่อสัญญางั้นเหรอ
‪พวกนั้นไล่นายออกเพราะรู้ว่านาย…
‪ราบิห์
‪ร้องเรียนเลย
‪เอาให้ดังกระฉ่อนเลย
‪ฉันบอกพวกนายไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪แล้วฉันจะเปิดโปงตัวเองต่อหน้าทุกคนได้ยังไง
‪พวกนายอยู่ในโลกไหนฮึ
‪ฉันจะทำยังไงกับแม่ แม่คงตายแน่
‪เยี่ยม
‪นายพารอยมารู้จักกับเราได้นะ
‪ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ
‪หลังจากสิ่งที่ฉันเห็นคืนนี้
‪ฉันไม่คิดอย่างนั้น
‪ไม่ใช่เพราะฉันกังวลว่าพวกนายจะพูดอะไร
‪แต่เพราะฉันอยากปกป้องเขา
‪เพราะนั่นคือสิ่งที่คนรักกันจะทำใช่ไหม
‪ควรปกป้องกันและกันไม่ใช่เหรอ
‪จากไอ้นี่
‪กับเรื่องพวกนั้น
‪จานา
‪เปิดประตู พอได้แล้ว
‪เปิดประตู
‪จานา เปิดประตู
‪จานา
‪- จานา เปิดประตู ‪- เปิดสิ
‪- จานา ‪- พังประตูเข้าไป ช่วยฉันที
‪เปิดประตูสิ พอได้แล้ว
‪หลบไป
‪แม่คุณโทรมา
‪ฉันบอกเธอว่าเธอจะได้ ‪เป็นคุณย่า เธอมีความสุขมาก
‪คุณคิดถูกที่จะไม่แนะนำพวกเขา ‪ให้รอยรู้จัก เก็บเขาไว้เองดีกว่า
‪มัวรออะไรอยู่
‪ตามเธอไปสิ
‪เร็ว ตามเธอไป
‪- สวยเนอะ ‪- ใช่
‪- กลับมาเป็นปกติ ‪- สวยมาก
‪มองอะไรอยู่เหรอคู่รัก จันทรคราสจบแล้ว
‪- มาเถอะ เชอรีฟ ฉันหนาว ‪- ได้
‪- ไปละนะ ทุกคน ‪- บาย
‪- โทรมาด้วยนะ ‪- ได้ แล้วเกมพรุ่งนี้ล่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะเอายังไง นายรู้มั้ย
‪ถูกยกเลิกไปแล้วมั้ง
‪ถ้ายังจะไปก็อย่าลืมโทรหาฉันล่ะ
‪- ได้สิ แน่นอน ‪- ได้
‪- รักนะ ‪- บาย
‪- ราบิห์ ‪- ว่าไง
‪คราวหน้าพาราชามาให้เรารู้จักด้วยนะ
‪- ใช่ ต้องพามานะ ‪- ได้สิ
‪- พวกคุณต้องชอบเธอแน่ ‪- แน่นอน
‪- ไปนะ ‪- ไปเถอะ
‪- ไปกันเถอะเชอรีฟ ‪- ได้ บ่นอะไรนักหนา
‪- ไวน์ ผมเห็นคุณดื่ม ‪- แค่จิบเดียว ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪จิบเดียวเหรอ จิบเดียวก็ขับไม่ได้
‪ให้ตายสิ
‪ทำไมคุณถึงไม่อยากเล่น
‪ผมไม่ชอบความคิดนี้
‪คุณกลัวอะไรเหรอ
‪ผมเหรอ
‪เปล่าสักหน่อย ผมจะต้องกลัวอะไรล่ะ
‪แล้วทำไมคุณถึงตกใจล่ะ
‪ก็เพราะเราจะแตกไม่เหลือชิ้นดี
‪เราจะแตกสลาย
‪บางคนจะแตกสลายไปก่อนคนอื่นแต่…
‪แต่ทุกคนต่างก็เปราะบาง
‪โดยเฉพาะเมื่อมีไอ้นี่อยู่
‪ความลับทั้งหมดของเราอยู่ในนี้
‪เราไม่ควรเล่นกับมัน ‪ถ้าไม่รู้ว่าความลับจะแตกโพละเมื่อไหร่
‪แต่ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง
‪อยากดูอะไรก็เชิญตามสบาย
‪ผมไม่มีรหัสผ่านด้วยซ้ำ
‪ผมชอบต่างหูคุณนะ
‪คู่ใหม่เหรอ
‪อืม
‪(ฉันอยากจูบคุณ)
‪ส่งข้อความเหรอ
‪ใช่ ส่งหาวาลีดกับเมย์ ‪ขอบคุณพวกเขาสำหรับคืนนี้
‪- พวกเขาวิเศษมาก ‪- อืม
‪(ผมก็เหมือนกัน)
‪- คืนนี้สนุกดีเนอะ ‪- ใช่
‪(นิโคล)
‪- นิโคลโทรมา ‪- ไม่ต้องรับ
‪เธอต้องเข้าใจว่าคุณมีชีวิตของคุณ
‪คุณพูดถูก
‪ช่างเถอะ
‪การออกกำลังกายจะเริ่มแล้ว
‪เตรียมตัว
‪ตั้งท่า สาม สอง หนึ่ง เริ่มได้!
‪(คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์)