Dzięki Bogu. To tylko koszmar.
Już dobrze. Penis Dantego nie może cię już skrzywdzić.
Leży martwy w koszu, tam, gdzie go wrzuciłeś.
Cholera.
To niemożliwe.
Na pewno można to łatwo wyjaśnić. Może to jakiś miejscowy zboczeniec?
Przecież ja cię zabiłem!
To moje ulubione nożyczki do papieru, ale nie mam wyjścia…
Czemu nie umrzesz na dobre?
Wolałbym tego nie robić.
Nie przepadam za kaleczeniem członków,
a widzowie w domach nie lubią tego oglądać.
To nieprzyjemny widok nawet w kreskówce.
Na-wet w kres-ków-ce.
Ostrzegam, że teraz pokroję tego członka na małe kawałki
i usmażę je w mikrofalówce.
Będziecie musieli to oglądać,
chyba że czołówka pojawi się wcześ…
ZASOBY LUDZKIE
Dawaj. Szybciej!
- Z drogi, dupki. - Przepraszam.
Nie wiecie, że dziś Piątek Darmowych Bajgli?
Oby zostały jeszcze bajgle z posypką.
- Bo posypka to wszystko. - Tylko ona się liczy!
Wybaczcie, chłopcy. Wzięłam ostatniego z posypką.
- Cholera. - Ale częstujcie się zwykłymi.
Udław się gównem, Tyler.
Nie kuś, Gilly.
Jestem na nogach. Cześć.
- Emmy, dlaczego śpisz w pokoju socjalnym? - Dotknęła mnie zaraza.
Wara ode mnie.
Nie, w mieszkaniu. Nie mogę tam spać. Zalęgły mi się kraby.
Z posypką.
Nie stać mnie na dezynsekcję. Nawet nie mam konta w banku.
Skąd, kurwa, wytrzasnęłaś bajgla z posypką?
Byłam tu, gdy je przywieźli.
Jak usłyszycie o taniej dezynsekcji, dajcie znać.
Joe i ja to zrobimy.
- Tak? - Tak?
Profesjonalne dezynsekcje to przekręt.
- Każdy idiota to potrafi. - Co robisz, Gil?
- Zaufaj mi, Joe. - Skoro tak mówisz.
Brat Sharon się tym zajmuje, a jest kretynem.
Na pewno nie zauważy, jeśli pożyczę jego sprzęt.
Zrobicie to? Za darmo?
W zasadzie za darmo.
Zajmiemy się twoimi krabami w zamian za tego bajgla.
Dobra, umowa stoi.
Wytępcie skorupiaki, to bajgiel będzie wasz.
Migiem wykopiemy te kraby z twojego mieszkania.
Sama rozmowa o krabach sprawia, że mam ochotę na tego bajgla.
Paul Krummhorn. Cóż to był za rok.
Evelyn, jego żona od prawie 40 lat, odeszła.
Ale przeżyliśmy świetną żałobę.
Płakaliśmy, jedliśmy dobre lasagne
i cały październik przechodziliśmy w szlafroku.
Pora iść naprzód.
Właśnie. Dawaj to.
Dlatego Paul i ja postanowiliśmy
wybrać się na coroczną wycieczkę do Santa Fe.
- Tak! - Wybraliście wycieczkę dla par?
Tylko Paul, Dave i Kathy?
Moglibyśmy zabrać Evelyn, ale potrzebowalibyśmy szpadla.
- Nie jedźcie. Ta wycieczka to błąd. - Nie.
Wszystko będzie mu przypominać, że jego żona nie żyje.
Może Paul zasłużył na tę udrękę za to, że przeżył żonę.
Nie. To go uszczęśliwi. Będzie świętował miłość do Evelyn.
Spójrzcie na nią.
Ta burza włosów, ten donośny śmiech,
ta obsesja na punkcie całowania psów w pysk.
Walter, wszystko gra?
Tak, u Paula też!
Jedzie na wycieczkę. Już wybrałem mu strój.
Mógłbym nabyć krawat bolo.
Kupię krem z filtrem, żeby nie mieć raka skóry.
Jak wiecie-kto.
Nie! Wy, gównojady, nie jesteście zaproszeni.
Zero wstydu, zero strachu, tylko miłość.
Ta wycieczka bez zmarłej żony będzie fajna.
Zabrał pilota.
Dziś mnie nie okradniesz, chciwa świnio.
Dawaj mój napój.
To rozumiem.
Jako nienawistna glizda Rochelle jest jeszcze piękniejsza.
Dobra, do dzieła.
Znowu? Dlaczego nie umierasz?
Co słychać, Pete?
Wiem, co myślicie.
„Becca jest młoda. Trzeba agresywniej inwestować w jej konto emerytalne”.
O ja pierdolę!
- Tak, ma… - Co tu się odpierdala?
…ma czas, żeby przetrwać wahania na rynku,
ale ze względu na dziecko
potrzeba bardziej konserwatywnej równowagi…
- Cholera! - …w jej portfelu.
Spotkanie zakończone?
Dzięki, dupku. Uwalałeś strzępami chuja moją ulubioną butelkę do wody.
Hej, Pete. Chcesz o tym pogadać?
Prześladuje mnie martwy członek Dantego.
Nie zdążę powiedzieć: „Rochelle, znów poniedziałek, co?”,
a ten próbuje mnie zabić.
Wszystkich nas dręczył jakiś fiut, ale w biurze?
To nieprofesjonalne. Uprzykrza innym życie.
Tak mi przykro, że mój koszmar uprzykrza innym życie.
Ale ten przeklęty kutafon nie chce zdechnąć.
Widzę, że się rusza. Wraca do życia.
Co robić?
Najwyraźniej potrzebujesz
zaklinacza prącia.
Świetnie. Zaklinacz prącia. Masz jego adres?
Znajdziesz go tam, na dachu.
- Mam iść... - Tam, na dach.
Więc przestań dumać i dymaj na dach.
I możesz zetrzeć krew wacka ze stołu?
Cały pokój cuchnie jak drobiowe ceviche.
Czemu ja mam zakładać ten sprzęt? Należy do twojego szwagra.
Bo ja jestem mózgiem operacji, a ty jej wykonawcą, jasne?
- Zawsze mieliśmy taki układ. - Może.
Dobra. Wyślijmy te kraby tam, gdzie raki zimują.
Cholera, kraby Emmy są ogromne.
Ten spray chyba nic nie da.
Pryskaj je i pryskamy. Pokaż, że nie jesteś cipą.
Dobra. Przepraszam.
Czas pojednać się z Bogiem.
- Zepsuty. Sprawdzałeś go? - Nie jest zepsuty. Ściśnij.
Jasne, że nabiliśmy dyszę. Nabiłeś dyszę, prawda?
Przydałaby się nam prezentacja.
Nie, Joe!
- Wpadło mi do ust. - Mnie też. Moje dziąsła mają dziwny smak.
Nie, zaczekaj! Cholera, Joe.
To chyba za wysokie progi.
Skąd! Musimy tylko zmienić taktykę.
Ale na szczęście dla ciebie mózg, czyli ja, ma nowy plan.
- Niebezpieczny? - Nie dla mnie.
Pomyśl o dolnej połowie bajgla, którą dostaniesz po wszystkim.
Ale dolna połowa bajgla nie ma posypki.
Obie połówki są takie same.
Zresztą kogo to obchodzi? Zazdroszczę ci, że dostaniesz dół.
- Chcesz się zamienić? - Nie.
Ten kapelusz jest za duży. Czuję się idiotycznie.
Paul, Evelyn dała ci ten kapelusz.
Mówiła, że wyglądasz jak Daniel Stern z filmu Sułtani westernu,
którego nigdy nie obejrzę.
Ale ze mnie kretyn. Zarezerwowałem środkowe miejsce.
Dlaczego coś takiego robisz, Paul?
To z przyzwyczajenia. Evelyn siadała przy przejściu, bo lubiła się nawadniać.
Tak. Miała taki mały, delikatny pęcherz.
Paul, ta wycieczka to okropny pomysł.
- Nie możesz podróżować bez Evelyn. - Boże.
Kto popilnuje torby, gdy będziesz srać na lotnisku?
Będę musiał zabrać ją do kabiny, a tam są drobinki kału.
Nie, czeka cię wspaniała podróż.
Naturalnie, Paul.
Fajnie jest żyć, prawda?
Zapytałbym Evelyn, ale w jej telefonie włącza się poczta głosowa.
- Lionel! - Bo ona nie żyje.
Jak ja mogę jechać na wakacje?
Mówiłem, że nie jedziecie.
Komar i czarodziej mają rację. Nie mogę tego zrobić. Przepraszam.
Spójrz na mnie. Co ty wyrabiasz?
To zły pomysł. Nie powinienem jechać.
- Mam dużo pracy w domu. - Usiądź.
A jeśli zaleje piwnicę? Albo sowa wleci na strych?
Skarbie, wszystko będzie dobrze.
Pamiętajmy, po co jedziemy.
Spójrz. Uwielbiała Południowy Zachód.
Tak, masz rację.
Evelyn chciałaby, żebym pojechał sam.
Naturalnie.
Myślę, że chciałaby też,
żeby jej dermatolog szybciej się orientował, co i jak,
ale nie możemy jej o to spytać.
Halo?
Panie zaklinaczu?
Przychodzę w sprawie ubicia prącia.
Spokojnie, Pete. Nie strasz siusiaków.
Maury? Ty jesteś zaklinaczem prącia?
- Czemu Connie nic nie mówiła? - Bo trzymam je tu nielegalnie.
Spokojnie, chłopaki. To nasz gość. Jesteście bezpieczni.
Potrzebuję pomocy.
- Odcięty penis Dantego… - Dzięki, że powiedziałeś szeptem.
…ciągle ożywa.
Podobno umiesz go zabić na dobre.
- Zabić? - Tak.
Jak to zrobić? Ogniem? Lodem? Wetknąć w cewkę cienki granacik?
Mam złą wiadomość. Penisa zombie nie da się ubić.
Musisz go okiełznać. Nawiązać z nim więź.
Pokochać jak ojciec.
Nie chcę go kochać jak ojciec.
Chcę go przypiąć do rakiety i wystrzelić w słońce.
To się nie uda, mordo.
Kiedyś one wszystkie były wściekłymi, uciętymi fiutkami.
Gdy znalazłem tego małego, był zdziczały.
Toczył pianę z cewki, rzucał mi się na jaja.
- Wygląda, jakby cię kochał. - Teraz tak.
Bo obnażyłem przed nim duszę i wyznałem najskrytsze tajemnice.
Spójrz, jak się otwieram.
Przyjacielu, wyznam ci coś.
Connie myśli, że oboje się zdradzamy, ale tak nie jest.
Moje ciało należy wyłącznie do niej.
Jesteś na to gotowy, Pete?
Obnażyć duszę i ucałować czubek kutasa Dantego?
Nie mam nic do wyznania temu fiutowi zombie
i na pewno go nie pocałuję.
Teraz masz szansę. Wyznaj prawdę, zrób dzióbek.
Chcesz szczerości? Nie zrobiłem nic złego. Ratowałem Dantego.
Musiałem cię odciąć. Posąg był zbyt ciężki, by go podnieść.
To podnoszenie dobrze ci idzie, jak się przyłożysz.
Poza tym bardzo mnie teraz pociągasz.
Nie wiem, czy to wypali.
Zaufaj mi, kochanie. To genialne.
Wnikniesz w środowisko krabów.
A w odpowiednim momencie załatwimy ich od środka.
W odpowiednim momencie, czyli za…
- Tydzień. Może miesiąc. - Miesiąc?
Pamiętaj, że gdy nadejdzie ten dzień,
czekać na ciebie będzie dolna połówka bajgla.
Czas na show!
Co słychać, ziomki?
Mówicie o muszlach?
Bo ja za nimi przepadam.
Uwielbiam je jeść, a nawet w nich mieszkać.
Nie zabijajcie mnie! Nie chciałem tego robić.
Mówiłem Gilowi, że to zły pomysł, ale mnie nie słuchał.
Gil? To mój najlepszy przyjaciel.
Tak, masz rację.
Przyjaciele słuchają się nawzajem.
A to wszystko za pół parszywego bajgla.
Sami robicie bajgle z posypką?
Tak, poproszę.
Pycha. W środku mięciutkie.
Nie jestem fanem skrzepów krwi,
ale ten łupież łonowy…
coś we mnie porusza. To jest boskie.
Cholera, krem się rozlał. Trzeba było go włożyć do reklamówki.
Co z tego? Jesteśmy na wakacjach.
Kathy i Dave.
Cześć. Krem mi się rozlał.
Paul, dobrze cię widzieć.
- Spójrz na ten deszcz. - Tak.
Deszcz na pustyni. Pewnie rośliny są wniebowzięte.
Chyba powinniśmy przełożyć dzisiejszą jazdę konną.
Odwołać przejażdżkę o zachodzie słońca? Ale to tradycja.
Zamiast tego zwiedzimy tę nową destylarnię burbona.
Dobrze. To może być fajne.
Paul, skarbie, ty i Evelyn zawsze zaczynacie tę wycieczkę od przejażdżki.
Tak. Ale ta pogoda…
Paul, wspomnienia! Pomyśl o Evelyn.
Chodź, guzdrało.
Słuchajcie, myślę, że powinniśmy i tak pójść na konie.
- Nie chcę jechać. - Musimy. Jego żona nie żyje.
Jasne, Paul.
Dobra. Pójdę zrobić zdjęcia swojego pokoju hotelowego na iPadzie.
A ja zrobię z ręcznikami coś, czego nigdy nie zrobiłbym w domu.
To naprawdę nie ma sensu.
Widzicie? Nie dam rady.
Kilka dynamicznych ćwiczeń.
Kurwa. Nic dziwnego, że ten penis zombie chce mnie zabić.
Mogłem go uratować.
Nie widać zachodu słońca.
Dave, to dla niego ważne.
Zobacz, na co narażasz przyjaciół.
To przygoda.
Ty i Evelyn uwielbialiście przygody, prawda?
Tak. Ale jest mi zimno. Może powinniśmy zawrócić?
A może położyć się i umrzeć?
Jeśli nie chłód, to wykończą cię wilki.
Panie Apples, czy konie walczą z wilkami?
Trzymaj się, Paul. Prawie dotarliśmy do punktu widokowego.
Pamiętasz tę panoramę?
Nie widzę tej panoramy.
Pokażę ci tę panoramę.
Boże, to migotanie.
- Niedobrze mi się robi. - Zaraz rzygniemy!
Uważaj, Paul. Szlak robi się grząski.
Cholera. Uwaga!
Paul! Wszystko w porządku?
- Nic mi nie jest. - Paul miał wypadek.
To tylko błoto.
I wylądowałem na kaktusie.
Na kilku kaktusach.
Czy to nie agawa?
Ta wyprawa bez zmarłej żony jest tym fajniejsza,
że jesteśmy na skradzionych ziemiach.
Cholera. Mam nadzieję, że nie stracił głowy.
Jesteś! Już zaczynałem się martwić.
Martwiłeś się, że nie odwalę całej roboty, żebyś ty dostał bajgla?
Co ty mówisz? To wszystko dla nas.
- Akurat. - Więc jak poszło?
Skłóciłeś ich? Zasiałeś zamęt?
Powiedz, że zasiałeś zamęt!
- Są podzieleni. - Mów dalej.
Połowa krabów uważa, że w salonie potrzebny jest dywanik.
Dobra.
Ale my uważamy, że przydałby się tam fotel.
- My? - Może papasan z łoniaków?
Co ty pieprzysz?
Sądzimy, że oryginalny fotel mógłby… Jak to powiedzieć…
Ocknij się! Nie jesteś krabem.
Miałeś ich rozbić od środka!
- To nasz wróg. - Pewnie, ale poznałem ich i…
i ten „wróg” dał mi bajgla.
Tę dobrą połówkę. Z krwią i łonowym łupieżem.
Oni słuchają. W przeciwieństwie do ciebie.
- Dobra. - Słuchaj swojego przyjaciela.
- Słucham cię. - Naprawdę?
Pewnie.
To, co jest między nami,
jest ważniejsze niż jakiś głupi bajgiel.
- Dzięki, stary. - Chodź tu, pojebie.
To zabawne.
Musiałem zaprzyjaźnić się ze szkodnikami,
żeby się dowiedzieć, czego potrzebuję od przyjaciela.
Dobra.
Czekam na ciebie, penisie zombie.
Pora, żebyśmy sobie porozmawiali.
Dobrze się czujesz?
Cierpi tylko moje ego. I tyłek.
Nie jestem takim kowbojem, jak kiedyś.
Nadal mieszasz swoje słynne mrożone margarity?
Po tequili boli mnie głowa.
To Evelyn była mistrzynią margarity.
- Wiedziałam. Wybacz. - Tak.
Pamiętasz, jak razem zamieszkaliście?
Pierwsze, co rozpakowała, to blender.
Paul, masz jakieś plany na emeryturę?
Plany… Plany?
Teraz masz mnóstwo czasu.
Tak, rzeczywiście mam.
Więc co teraz?
Nie wiem.
Walter? Co teraz?
Spójrz na nią.
- Była najsłodszą ciężarną pod słońcem. - Walter?
Kupiła dom, założyła rodzinę, skończyła prawo.
Walter! Słyszałeś, co mówiłem?
Co? Wybacz, zebrało mi się na wspominki.
Ciągle wspominasz. Koniec z przeszłością. Co teraz?
Wybaczcie. Jak się bawicie? Smakują wam enchilady?
- Nie mam pojęcia. - Dobra.
Zamówiłem je, bo zawsze tak robię.
Żuję, połykam, ale nie wiem, czy mi smakują.
Skarbie, to tylko przystawka.
Nie wiem, czy cokolwiek mi się podoba.
Muszę się przewietrzyć.
- Paul! - Właśnie stracił żonę.
Mój stek jest świetny. Dziękuję.
Emmy, mamy świetną wiadomość.
Dzięki Bogu.
Wiele się nauczyliśmy o naszej przyjaźni.
Tak. Otóż ja nie słuchałem Joe.
- A kraby? - Bardzo nam pomogły.
Nie! Kiedy mogę wrócić do mieszkania?
Nie wyprowadzają się.
Nie?
Dowiedziałem się, że mieszkają tam dłużej niż ty,
więc właściwie to ty jesteś intruzką.
Ale zrobią wszystko, co w ich mocy,
żeby pomóc ci zabrać stamtąd graty.
Muszę znaleźć nowe mieszkanie?
Emmy, rozchmurz się.
Joe i ja mamy złoty okres. Ty się przeprowadzić, co jest super.
Każdy na tym skorzystał.
Wszyscy poza szwagrem Gila,
bo jego sprzęt przepadł na zawsze.
Kurwa, po co ja was słuchałam?
Mogłam zapłacić za dezynsekcję.
Teraz już wiesz. Nauczyłaś się czegoś.
I tak szczerze, czy bajgiel to nie niska cena za taką mądrość?
Co? Nie. Pierdolcie się, idioci.
- Suko! - Myślisz, że to mnie powstrzyma?
Cały dzień jadłem łoniaki.
Teraz będzie tylko smaczniejszy.
Maury mówi, że muszę być z tobą szczery, więc proszę bardzo.
W głębi duszy chciałem cię uciąć.
Bo kocham Rochelle,
a Dante na nią nie zasługuje.
Nie zawsze jestem dobrym facetem.
Cieszę się, że zrujnowałem mu życie i jego związek.
I powtórzyłbym to bez wahania.
Jeśli chcesz rozszarpać mi gardło, proszę, zrób to.
Boże, udało się. On mnie liże.
Jestem z ciebie dumny.
- Maury, to koniec? - Prawie.
Zostało jeszcze tylko jedno.
Dobra.
Och, pocałowałeś go.
Miałeś nadać mu imię, ale dobra.
Paul, o co chodzi?
- Nienawidzę Santa Fe. - Co?
Nawet nie wiem, czy lubię Kathy i Dave’a.
Nie bądź niemądry. To twoi najlepsi przyjaciele.
Nie, byli przyjaciółmi Evelyn. Ja nie mam z nimi nic wspólnego.
- Masz Santa Fe. - Nie rozumiesz?
Uwielbiałem tu być z Evelyn,
ale bez niej?
To smutne.
Ale ona jest tu z tobą. Spójrz.
Nie. Dość tego!
Uderzyłeś mnie?
Tak, przepraszam, ale przez ciebie czuję się jak gówno.
Słucham. Jestem twoim kochaluchem, źródłem wszelkiego szczęścia.
Ale pokazujesz mi tylko wspomnienia o mojej zmarłej żonie.
Nie chcę, żebyś zapomniał o Evelyn. Bo cię kocham, Paul.
Czyżby? A może lubiłeś to, że byłem mężem Evelyn?
Potrafisz wymienić coś, co lubisz we mnie?
- Oczywiście. - Co lubisz w Paulu.
Lubię, jak…
Pokażę ci. Mam tonę wspomnień.
To Evelyn. Znowu Evelyn. Ojej.
Widzisz? Tak jakby Evelyn była twoją klientką, nie ja.
Po prostu
uwielbiałem to, jak ją kochałeś,
i wkładałem w to całego siebie przez 30 cholernych lat.
A teraz ona…
- Odeszła. - Tak.
- Ale ja wciąż tu jestem. - To prawda.
Przepraszam. Naprawdę cię kocham.
Po prostu nie znam cię zbyt dobrze.
Ja też nie znam siebie zbyt dobrze.
Ale teraz, skoro jestem sam, muszę się dowiedzieć, kim jestem.
Hej, nie jesteś sam.
Masz mnie.
Dzięki, Walter.
Wspólnie rozwikłamy zagadkę Paula.
Tak. Kim jest Paul?
Obyś go polubił.
Jeśli się lepiej poznasz, niewykluczone, że się znienawidzisz.
- Puk, puk. - Kto to?
Paul. Jest do bani.
Ulubiona część pustyni Evelyn. Bez komarów.
Brawo, Paul.
Nie dzisiaj, ty posrany automacie.
Dobra, Pete. Dasz radę.
„Hej, Rochelle, znów poniedziałek, co?”
Idealnie.
- Hej, Rochelle. - Cześć, Pete.
Znów poniedziałek, co? Nie lubię poniedziałków.
Ja też.
Do zobaczenia.
Wiesz co?
- Tak naprawdę lubię poniedziałki. - Dobra.
A skoro szczerze rozmawiamy, dodam, że nie żałuję, że odciąłem Dantemu fiuta.
Dante to zły facet i…
Przestań pieprzyć o Dantem. Nie chcę słyszeć jego imienia.
Chcę tylko powiedzieć, że zasługujesz na coś lepszego.
Na faceta, który rozumie, jaka jesteś wspaniała.
- Faceta, który… - Pete,
widzę, że próbujesz coś wyznać, ale po takim tygodniu, jaki miałam,
nie chcę rozmawiać, myśleć ani nic czuć,
więc albo mnie przeleć, albo spadaj.
Przepraszam. Że co?
Przeleć mnie albo spadaj.
Jeśli mam tylko dwie możliwości, wybieram pierwszą.
- „Przeleć mnie”. Ostateczna odpowiedź. - No dobra.
Napisy: Przemysław Rak