Dziękuję, Lucky.
- Mamo! - Dobra robota, skarbie!
Brawa dla Milagro Prescott!
Milagro!
Mamo.
Bądź nieustraszona, Fortuno.
Bądź silna
Dzielna
Śmiało krocz przed siebie
Wróć, mamo.
Z podniesioną głową
Żyj w zgodzie ze sobą
Miej dzikie serce i dziką duszę
Swobodnie pędź w nieznane…
Wiedz, że nie potrzebujesz więcej nic
Kto jest dobrą wiewiórką?
Być nieustraszoną
- Zaufaj mi. - Lucky!
Lubisz orzeszki.
- Nieustraszoną - Lucky?
Daj spokój, Tom. Nie spróbujesz?
Lucky, gdzie jesteś?
- Ciociu Coro! - Lucky!
Grzeczne panienki nie przesiadują na gzymsach.
Grzeczne panienki mogą chodzić na fajne imprezy.
Twój dziadek kandyduje na gubernatora.
To nieco ważniejsze niż „fajne imprezy”.
Nie pamiętasz, co wydarzyło się na ostatnim przyjęciu?
Popełniłam błąd.
W istocie.
- Nie omija cię nic poza… - Ciastem i rówieśnikami.
- Lucky… - Zabawą!
Słoń? Tego już za wiele!
Mieszkanie u dziadka bywa trudne,
ale w rodzinie Prescottów nie zawsze dostajemy to, czego chcemy,
ale działamy dla dobra rodziny.
A teraz złaź i skończ lekcję matematyki.
Bo przyprawisz guwernanta o kolejne załamanie nerwowe.
- „Pociąg jedzie 40 km/h…” - Coro?
- „Wyrusza o 8.00…” - Coro!
- Kiedy mi się to przyda? - Coro?
Tak, ojcze?
Jestem zgubiony.
Moja mucha.
Za ciasno.
Pomyśl o tym, Coro.
Od kolejowego potentata do gubernatora.
Jak to możliwe? Bo…
Prescottowie się nie poddają.
Właśnie! Nie powinniśmy zamontować zamka w jej drzwiach?
„Pociąg zatrzymuje się co 160 km, by uzupełnić wodę.
Kiedy dotrze do…”. Cześć, Tom!
Miło, że wróciłeś.
Rozmawialiśmy o tym.
Zawodzisz moje zaufanie!
Naprawdę musimy zamontować zamek.
Zatrzymaj się!
Nie!
Daj spokój, stój!
Wiewiórki są za szybkie.
Dziadek mnie zabije.
Panie i panowie, witam w tym uroczystym dniu…
rozpoczynającym moją kampanię.
Obiecuję,
że będę sprawował rządy twardej ręki, jak robię to w domu.
Ukrócę cały ten… chaos?
Cześć, dziadku.
Ciasto.
Pierwsza strona to dobry znak, nie?
Zazwyczaj.
Jeśli komuś do twarzy z wiewiórką, to dziadkowi.
Kiedyś zacznie z nami rozmawiać, nie?
Gdy rany na twarzy się zagoją.
Dziadek potrzebuje ciszy i spokoju, by prowadzić kampanię.
Wrócimy do domu pod koniec lata.
Czemu nie jedziemy do domu nad jeziorem?
Bo nadal jest częściowo zalany.
Tak jak moje wspomnienia z dzieciństwa.
Przeprosiłam przecież.
Panie Twinkles, w naszym przedziale są ludzie.
Przepraszam, chyba zaszła pomyłka…
Pan Twinkles?
Widziałaś jego krawacik?
Był odstawiony jak do teatru.
Chwila. Czy tam, gdzie jedziemy, jest teatr?
Albo biblioteka?
A zoo?
Cokolwiek?
Zostawmy zewnątrz…
na zewnątrz.
Stopy.
Może i spędzimy lato w dziczy,
ale nie jesteśmy dzikuskami.
- Jak jest w Miradro? - Miradero.
Jak mam do niego mówić?
„Tato”.
„Ojcze”.
„Jimie”.
Jim.
„Hej, Jim. Jak ci minęła ostatnia dekada”?
Skarbie.
Nie było mu łatwo po śmierci twojej mamy.
Coś w nim pękło i…
Dlaczego nie wyjechał ze mną?
Kochanie, był sam w dziczy z dzieckiem.
Zrobił, co uważał…
za słuszne.
- To nie łazienka? - Wypraszam sobie!
Lucky!
To prywatny przedział!
Przepraszam. Za pięć minut zamykamy wagon restauracyjny.
Chyba czas na herbatę.
Nie ruszaj się.
Następna stacja: Miradero.
O nie!
- Hej. - Przepraszam.
- Hej! - Szefie!
- Znowu mnie dotyka! - Zrobiłem ci coś?
Ciasto.
Czekoladowe, cytrynowe…
Kokosowe!
Kto jest takim grzecznym pieskiem?
Właśnie ty. No pewnie, że ty.
Lucky!
Siad!
Ty szalony psie!
Uważaj, księżniczko.
Gdybyś wypadła, ktoś by po tobie płakał.
- Lepiej uważaj. - Przepraszam.
- To dzikie konie. - Mogę przejść?
- Tu jesteś! - Ciociu, ja…
Wykończysz mnie!
Bardzo panu dziękuję, panie…
Hendricks.
Będę cię trzymać na smyczy, zobaczysz.
Chwileczkę.
KOLEJE J.F.P.
Po prostu bądź sobą.
Najlepszą wersją siebie.
Wersją, która nie sprawia kłopotów.
- Lucky? - Wybacz!
Jestem za młoda na siwiznę.
Nie martw się. Nie może się doczekać, by cię zobaczyć.
Lato zleci szybciej, niż myślisz.
Co to za zapach?
WITAMY W MIRADERO
Przepraszam. On pluje.
Nie martw się, ciociu.
Lato zleci szybciej, niż myślisz.
Bardzo śmieszne.
Czy to on?
Nie. Nie widzę go.
Jesteśmy w dobrym miejscu?
Niestety tak.
Sprawdzę, czy jest w biurze.
Nigdzie się nie oddalaj.
- Ale jestem głodny. - Gdzie jest bar?
Mam ochotę na steka!
- Nie rozrabiaj, księżniczko. - To nie wybrzeże.
Zmiana planów, chłopaki.
Posłuchajcie. Jesteśmy spłukani.
Z pociągu widziałem konie, dzięki którym wydostaniemy z tej dziury.
Wiesz, gdzie jest hajs? W banku.
Nie pamiętasz ostatniej porażki?
- Co mnie ominęło? - Czas zarobić forsę.
Chodźmy do baru.
Dzisiaj przed państwem wystąpi…
Panie i panowie, klacze i konie…
Wracaj! Oddawaj lody!
- Brawa dla… - Jesteśmy partnerami.
…Valentiny
i Las Caballeras
de Miradero!
Występ obywa się dzięki kolejom Prescott i Zagrodzie Grangera.
Stajnie są tak wygodne, że sami chcielibyście w nich spać.
- Fortuna? - Co?
Czekaliśmy na ciebie. Jesteś podobna do mamy.
Naprawdę?
Znałaś ją?
Wszyscy znali Milagro.
To dla ciebie.
Twoja mama taką nosiła.
- Witaj w domu, mi hija! - Chwila!
- Mistrzyni ujeżdżania… - Przepraszam.
…i mistrzyni w sercu swego ojca,
moja córka, Pru Granger
i niezrównana Ślicznotka!
Pru!
Od 13 lat kręci mi się przez nią w głowie, więc przywykłem.
Konie tak potrafią?
Dość popisów, zajmij się obowiązkami domowymi.
Fortuno Esperanzo Navarro Prescott, wracaj natychmiast!
- Musisz to zobaczyć. - Kolejna zawodniczka.
- Co za smród. - Prawdziwe widowisko.
To nie może smakować.
Kocie ruchy.
Cóż za finał!
Może pani pomogę?
Nie potrzebuję faceta.
Wielka szkoda.
Występy dzięki Zagrodzie Ala Grangera.
Niewiarygodne.
Porzucił nas na stacji jak włóczęgi.
Widziałaś te niesamowite kobiety na koniach?
Dostałam przepaskę.
Muszę się napić mocnej herbaty i spalić tę sukienkę.
Ciociu, widziałaś występy mojej mamy?
Tak, nigdy tego nie zapomnę. Była niesamowita.
Potrafiła zeskoczyć z konia saltem w tył.
Mój żołądek też robił salto.
- Uwaga, paniusiu! - Ej!
Proszę pana?
Podwiezie nas pan?
Szukacie podwózki?
Jestem Kłak.
A ten rączy wierzchowiec to Pan Marchewa, mój wspólnik.
Podwieźć panie?
Nie, dziękuję.
Ale gdybyś mógł wskazać drogę do domu Prescotta…
Za grosika zawiozę was w sekundę.
- Nie! - Proszę siadać!
Następny przystanek: dom Prescotta.
W porządku.
Oto jesteśmy. Zgodnie z obietnicą.
Cel waszej podróży.
Mój grosik.
- Dobrze. - Kłak!
- Uważaj! - Złodziejaszku!
Nie było mnie tutaj. Miłego pobytu! Znikam w oka mgnieniu!
Przestań nagabywać te miłe panie.
Przestań!
O rany. Lucky Prescott!
Podoba mi się twoja fryzura i sukienka. I buty!
Nie wiedziałam, że mogą być ładne. Mogę przymierzyć?
- Przepraszam za brata. - To mnie jesteś winna przeprosiny.
Zostaw moje włosy!
Jestem Abigail, a to mój przyjaciel, Bumerang.
Przywitaj się.
„Miło panie poznać”.
Ciebie również.
- …panna Abigail Stone. - O rany. Czas na mnie. Do zobaczenia!
Nie możesz mnie tu zostawić.
A właśnie, że mogę.
Powodzenia!
Ten osioł zjadł kawałek mojej sukienki.
Była w moim wieku i siedziała na pięknym koniu.
Wiedziałaś, że konie chodzą tyłem?
To niesamowite.
W końcu.
Cywilizacja.
Jim?
Jim Prescott?
James Prescott Junior?
Jim!
Cora?
Jim!
Lucky.
Nie wierzę, że tu jesteście! Jak podróż?
- Myślałem, że przyjedziecie 20. - Jest 20.
Cóż, to wiele wyjaśnia.
Dom nie jest gotowy.
Nie przesadzaj.
Tak.
Nie ma to jak w domu.
Zróbcie duży krok.
Przepraszam za bałagan. Pracuję w domu.
Jest więcej pokoi.
Tu jest jadalnia.
A sypialnie są na górze. Pokażę wam wasze pokoje.
Patrzcie pod nogi. Nie chcecie zmiażdżonych palców.
To żelazo.
Są bezpieczniejsze od drewnianych szyn. I znacznie cięższe.
Ryzyko zawodowe.
Nie podchodź do pudeł, Coro.
Mogą wybuchnąć.
Więc…
to twój pokój.
I jak?
Sporo tu truskawek.
Lubisz truskawki, nie?
Skąd taki pomysł?
Cóż, kiedyś lubiłaś.
Byłaś taka mała.
Ale teraz jesteś taka…
Mysz! Dotknęła mojej stopy!
Rozpakuj się i rozgość.
Skąd to masz?
Dała mi ją kobieta na rodeo.
Las Caballeras.
Jeździły z twoją matką.
Powiedziały, że wyglądam jak ona.
Cóż, rozgość się.
W korytarzu jest pościel.
Ręczniki…
To prawda.
Jesteś do niej podobna.
Cieszę się, że tu jesteś. Tęskniłem za tobą.
Co to za zapach?
Coro?
Pachnie starymi ziemniakami.
Na pewno coś spleśniało.
Mama.
Jim.
Idę się rozejrzeć!
Dobry pomysł. Na zewnątrz jest bezpieczniej.
Nie widziałem tak szalonego konia!
Spokojnie, kolego!
Uważaj na ogon!
Uważaj, gryzie!
To też go ugryź! No już!
Nie dasz rady, Hendricks.
Przytrzymaj go!
Odsuń się.
- Jesteś Lucky Prescott? - Hej!
- Pru Granger. - Wiem, widziałam cię na rodeo.
Byłaś super.
Dzięki, ale nie udało mi się chodzenie tyłem.
Uda się na festiwalu na koniec lata!
- Ruszajmy! - Czekaj!
Co się dzieje w tej stajni?
- Idioci! - Wytrzyma.
Banda kretynów wynajęła zagrodę, by ujarzmić dzikiego konia.
- Ujarzmić? - To nic złego.
Przynamniej dla konia.
Ugryzł mnie w wąsy!
- Do tyłu! - Uwaga!
Hendricks, uważaj!
Będzie warty sporo kasy.
Zobaczmy, co potrafisz!
Dość! Krzywdzisz go!
To nie wygląda dobrze. Załatwię to.
O tak!
Tak chcesz pogrywać? W porządku.
Masz temperament.
Hendricks, uważaj!
Szalony koń.
Chyba to on ujarzmił ciebie.
Jeszcze zobaczymy.
- Hej, księżniczko. - Załóż mu linę!
Mówiłem, że te konie są niebezpieczne.
- Lepiej już idź. - Odgrodź go!
Który z was, kretyni, źle zapiął siodło?
- To nie ja! - To on!
Banda idiotów.
- Nie poddajesz się, nie? - Odsuń się!
- Mam go! - Zmiana planów, panowie.
Uspokójmy go, dobra?
Mam go!
Stój, bydlaku!
Nie wiem, skąd jesteście,
ale w mojej zagrodzie szanujemy konie.
Jak wam się nie podoba, droga wolna.
- Jasne? - Tak jest.
Jasne. Nie ma problemu, szefuniu.
Trochę nas poniosło. Po prostu ten mustang ma walecznego ducha.
Dobra, panowie, dość na dziś.
Dajmy mu odpocząć.
Mocniej!
Wrócimy jutro,
gdy będzie miły i spragniony.
Uroczo.
Niedługo stanie się koniem pociągowym,
a wtedy kasa będzie nasza.
Pamiętasz mnie? Widziałam cię z pociągu.
Masz silnego ducha.
Pomóc ci je z powrotem napełnić?
Nie ma mowy. Nie chcę, żebyś ubrudziła sukienkę.
Mówisz o tym ciuchu?
W porządku.
Nie wiem, czy dobrze zrozumiałem.
Wiewiórka zeszła po schodach w połowie przemówienia?
I wylądowała na twarzy mojego ojca?
Wielkiego Jamesa Prescotta?
Może.
Dawno tak się nie uśmiałem.
W jednej chwili mówił:
„Moją obietnicą wyborczą jest moje rodzinne motto…
Prescottowie się nie poddają”.
A gdy wskoczyła mu na twarz, dziadek krzyknął!
Wybacz, ciociu.
To była dawno zasłużona zemsta
za wojny na jedzenie wszczynane przez ciocię…
Nie wiem, o czym mówisz.
Chyba dość historii na jeden wieczór.
Jak twój pierwszy dzień w Miradero?
Super. Poznałam kogoś.
Oby była z tego przyjaźń.
Jeden jest nieśmiały i trochę dziki.
- Dziki? - Jak ma na imię?
- Gdzie mieszka? - Ma na imię…
Duch.
Poznaliśmy się w pociągu. W sumie to na zewnątrz.
Masz na myśli tego konia?
Z zagrody Ala?
Nie.
Co, nie?
Nie zbliżysz się do tego konia.
Nigdy.
Dlaczego?
To nie wina Ducha, że mama spadła z konia.
Nie. Nie wiesz, o czym mówisz.
Trzymaj się od niego z daleka. Żadnych koni.
Skończyłam.
W porządku.
- Naleśniki. - Śniadanie.
- Moje ulubione! - Dzień dobry.
Nie jestem głodna.
Lucky, skoro wychodzisz, możesz załatwić kilka spraw.
Dobrze.
Pójdę na stację do chłopaków, może oni ze mną zjedzą!
- Muszę coś załatwić. - Znowu śpisz w pracy.
Nie przeszkadzaj sobie.
Tato, uważaj!
- Wybacz. - Hej.
No proszę, Lucky Prescott.
Dokąd tak pędzisz?
Na zakupy dla cioci.
Chyba się zgubiłaś. Sklep jest w drugą stronę.
Jasne, dzięki.
Pa, Lucky. Ja prowadzę.
Dobrze, ale nie mów mamie. Obedrze mnie ze skóry.
SKLEP SPOŻYWCZY
O której przyjeżdża północny pociąg?
O północy, głupku.
Ochrona jest słabsza niż zęby mojego dziadka.
- To tylko starzec i jego lama. - Nienawidzę lam.
Spokojnie.
Nic ci nie zrobię.
Pewnie boisz się tylu nowych rzeczy.
Myślę, że damy sobie radę. Zaufaj mi.
Hej, miastowa.
Hej!
Uważaj! On jest dziki.
Przestraszył mnie.
Bo ty go przestraszyłaś.
Rozumiem. Wybacz!
Przepraszam.
Nie śpiesz się.
Konie wyczuwają emocje.
Jeśli chcesz, by ci zaufał, musisz mu pokazać trzy rzeczy:
spokój, pewność siebie
i marchewki.
Powodzenia. Do zobaczenia później.
Głodny?
Też nie mam apetytu, gdy się złoszczę.
Czy to ziemniak?
Czy to źle?
Spróbuj czegoś mniej ziemniakowatego.
Konie są wybredne, ale lubią słodkości.
Dzięki. To lepsze niż ziemniak.
Nie przejmuj się, dla ciebie też mam.
Może spróbujesz?
Duchu?
Nie martw się. To wymaga czasu.
Cały tydzień śpiewałam Bumerangowi, zanim pozwolił mi się dosiąść.
Serio?
Kłak powiedział, że Bumerang w końcu się ugiął,
żebym przestała śpiewać, ale sama nie wiem.
Chodzi o to, że to zajmuje trochę czasu.
Tego mam aż nadto.
Do zobaczenia.
Tak!
O nie!
Przepraszam.
Cały czas
Myślałam, że odnalazłam
Najjaśniejszy z dni
Moje szczęśliwe miejsce
Wtem pojawiłeś się ty
Dam sobie radę sama
Pokonam każdą burzę
Nie straszny mi żaden mrok
Samej jest mi dobrze
Jednak wiem
Że z tobą jest mi lepiej
Moja miłość
Oceanu głębią jest
Co robisz?
Nie zasnę
Nim nie dowiem się wszystkiego
O tobie
Dam sobie radę sama
Pokonam każdą burzę
Nie straszny mi żaden mrok
Samej jest mi dobrze
Jednak wiem
Że z tobą jest mi lepiej
Lepiej mi
Z tobą lepiej mi
Lepiej mi
Z tobą lepiej mi
Dam sobie radę sama
Nie straszny mi żaden mrok
Nie potrzebowałam nikogo
Lecz wiem, że prawdą jest
Tak!
Z tobą lepiej mi
Udało ci się!
Z tobą lepiej mi
Dzień dobry.
Podasz truskawki?
Z tobą lepiej mi
Lepiej mi
Spokojnie.
Nic ci nie zrobię.
Spokojnie.
Mam coś dla ciebie.
Oszczędź moją rękę.
Nie bój się.
Tylko spokojnie.
A więc to tak.
Jeszcze jedna próba.
Wszystko albo nic.
Hej!
Co robisz?
Kłaku, prawie mi się udało.
Chcesz porady?
Chcesz za nią grosika?
Jesteś pewien?
Bułka z masłem. Tak nauczyłem się chodzić.
Tata trzymał marchewkę, a ja chodziłem po zagrodzie.
Chwileczkę.
Co to?
Spokojnie.
Uważaj! Oj, niedobrze.
Proszę, nie!
Pędź, ile tchu, Panie Marchewo!
Spokojnie.
Zwolnij, dobrze?
Nie to miałam na myśli.
Ostrożnie!
Widzę, że nie tracisz czasu. Super!
Jak mam go zatrzymać?
Potrzebuje naszej pomocy! Jazda!
Wydaje się fajna.
Szalona, ale fajna.
Powiedziałem jej, że mowy nie ma i że ustanawiam zasady.
Byłem stanowczy.
Córki. Przerażające.
Zaufanie trzeba budować powoli.
Dwa kroki do przodu, 50 do tyłu.
Oby tylko nie stawiała ich w zagrodzie.
Wdała się w matkę.
Będę jej pilnował. I tych kowboi też.
Ten cały Hendricks wygląda znajomo.
- Hej! - Kłak!
Pamiętasz tego dzikiego konia z zagrody?
Co z nim?
Brama otworzyła się przez podmuch wiatru.
Ja nie miałem z tym nic wspólnego.
A potem Lucky upadła na konia i pojechali w stronę kanionu.
- Co? - Niedobrze.
- Szybciej! - Dawaj, Bum!
Szybciej!
Poczekaj. Musimy zawrócić.
- Dobrze, że ma na imię „Szczęście”. - To jej nie pomoże.
Lucky, wyprostuj się i trzymaj nogami.
Albo po prostu się trzymaj!
Cokolwiek by się działo, nie patrz w dół!
Za późno.
Nie! Zwolnij, proszę.
Duchu, musisz się zatrzymać.
Dostaniesz masę marchewek.
- Cześć! - Jedziemy.
- Zróbmy dwustronny chwyt! - Co?
Złap ją za rękę na dwa.
- Raz. - Dwa!
Skacz!
Jechałam konno!
Prawie zginęłam, ale jechałam konno!
Raczej walczyłaś o życie.
Każdy jakoś zaczynał. Masz to we krwi.
- Tu są. - Lucky! Nic ci nie jest?
- Palce, buzia. - Widziałeś?
- Wszystko dobrze. Jesteś cała. - Było super! Pędziliśmy…
- Jest cała. - Widzę.
- …strasznie, ale odlotowo. - Nic jej nie jest.
Miałaś szczęście, że nie zginęłaś!
Chciałam na nim pojeździć w zagrodzie…
Miałaś się do niego nie zbliżać.
Chodźcie, łobuziary.
- Prosiłem cię o jedno. - To był wypadek.
- Nie słuchasz. - Ale…
Nie słuchasz. Ten koń nie jest twój.
Kowboi też nie.
Źle go traktują, a ty masz to w nosie.
To nie jest miasto. Tu panują inne zasady.
Zasady trzeba zmieniać.
Poza tym, nie możesz ot tak pojawić się w moim życiu i mi rozkazywać.
Wracasz do dziadka. Tam będziesz bezpieczna.
- To nie fair. - Jedziecie najbliższym pociągiem.
Niby Prescottowie się nie poddają.
Ale ty znowu ze mnie rezygnujesz!
Chcę, byś była bezpieczna.
Wybacz, że jestem takim ciężarem.
Ciesz się, że nic nie podpaliła.
Może ojciec nie miał racji, że zabrał ci Lucky.
Właśnie, że miał.
Jak miałem o nią zadbać, skoro zawiodłem jej matkę?
Milagro miała wypadek.
Sam mówiłeś, że robiła ten trik 100 razy
z zamkniętymi oczami.
Ale jest taka nieroztropna!
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Tu nie będzie bezpieczna.
Czasem trzeba zaryzykować.
Już to zrobiłem i źle się to skończyło.
Zrobiłam dla niej, co mogłam.
Ale Lucky potrzebuje ojca bardziej niż kiedykolwiek.
Potrzebuje ciebie.
Nie zniósłbym, gdyby coś jej się stało.
Nie wiem, co robię.
Duch.
Hej, mały.
Wiedziałam, że cię zobaczę.
Twoja rodzina.
Nie martw się. Nic ci nie zrobię.
Obym nie miała za mało.
Proszę.
Mam jedno w sam raz dla ciebie.
Nie wstydź się.
Ale jesteś odważny.
Co się dzieje?
Panowie, otoczcie je!
- Mówiłem wam, że dorwiemy resztę. - Zostawcie je!
- Bierz tego! - Jazda!
Nie!
- Łapcie wszystkie. - Jasne, szefie.
Mustang należy do mnie.
Duchu!
Po lewej! To znaczy, po prawej!
Pośpieszcie się. Załadujcie je.
- Tak! - Miłej podróży, drogie panie.
No już, właźcie.
Nie wolno wam!
Nie rozkazuj mi, paniusiu.
Teraz cię mam.
Przestań! Te konie nie są twoje!
To nie twoja sprawa!
Ale dziękuję, że mnie do nich zaprowadziłaś.
Uważaj na mustanga!
Hendricks! Musimy spadać, statek czeka!
Zmiana planów. Szalony zostaje.
Zostaw mnie!
Pośpieszcie się! Spadamy!
Duchu, poczekaj!
Duchu.
Sami nie damy rady.
Dobrze.
Jedźmy po pomoc.
Pru, potrzebuję pomocy.
Chcesz, żebyśmy jechały konno całą noc, by zatrzymać pociąg,
pokonać bandytów i uratować stado dzikich koni?
Tak. Może.
Lucky, to szaleństwo.
Jeśli nie spróbujemy, stado Ducha przepadnie.
Wiesz, co robią na północy?
Zaharowują konie na śmierć.
Pozwól, że pokażę ci, dlaczego to niemożliwe.
Hendricks i jego ekipa zmierzają do statku w dokach.
Jadą pociągiem, a my jesteśmy tutaj z końmi.
To za daleko.
A jeśli pojedziemy na skróty przez to spiczaste coś?
To spiczaste to Diabelska Góra.
Nie do przebycia konno.
Jazda zajmie nam cały dzień i większość nocy.
Jeśli jakimś cudem nam się uda,
to jak mamy uwolnić konie z pędzącego pociągu?
Jeśli pociąg jedzie z prędkością 40 km/h i zatrzymuje się co 160 km…
Ciocia miała rację! Wiedza się przydaje!
Co takiego?
Pociąg musi zrobić postój, by uzupełnić wodę.
Jeśli przejedziemy przez górę, dotrzemy do ujęcia wody…
jutro w południe.
- Grań Ubolewania? - Nie chcesz wiedzieć.
Z tego, co wiem,
w okolicy czyha sporo niebezpieczeństw.
Tylko prawdziwi szczęśliwcy wrócą cało.
Wrócą?
Tak słyszałam.
W ciemnościach chowają się zdradzieckie i bezwzględne istoty.
Nawet wam się o nich nie śniło!
Czyha łoś.
Ale nie wie, na co czyha.
Jak ona to robi…?
Powiadają, że pod mostem siedzi przebiegły lis
znany ze swojej przebiegłości.
A opos
siedzi i odpala zapałki!
Nie nad mapą!
Abigail chyba próbuje powiedzieć, że to zbyt niebezpieczne.
Jeśli mi nie pomożecie, poradzimy sobie z Duchem sami.
Masz rację, Pru.
Nigdy nie udałoby się nam uratować tych biednych,
niewinnych, pięknych koni.
Wyczuwam łamanie zasad.
- Lucky, poczekaj! - Lucky?
- Poczekaj na nas! - Zmieniłyście zdanie.
Nie, nadal uważam, że to fatalny pomysł.
Ale…
to Miradero.
Tutaj trzymamy się razem.
Dzięki, dziewczyny.
Podziękujesz, jak przejedziemy przez spiczaste coś.
Diabelska Góra.
Śpieszmy się, jeśli chcemy dotrzeć do ujęcia przed południem.
- Dobra. - Spokojnie.
Pięty nisko, ściągnij łopatki,
kieruj go spojrzeniem.
Tylko nie tak…
- Dostaniesz skurczu. - Wiem.
Uważaj, Duchu!
Ostrożnie!
Gdy sobie zaufasz, twój koń też to zrobi.
Będzie wiedział, co myślisz, gdy stworzycie więź.
Uwielbiam śpiewać „Mamy więź” na szlaku!
Gdy droga mi doskwiera Mam mego przyjaciela
Mamy więź
Łatwiej mi, gdy ciebie mam
Mamy więź
W siodle nic mi nie doskwiera Gdy mam swego przyjaciela
Bezgraniczne zaufanie to jest coś
Słuchamy się nawzajem Podążamy tym przełajem
Mamy więź
Słyszałyśmy, że uwolniłaś małpę z zoo.
O powodzi w urodziny.
Gdy „przypadkiem” zatrzasnęłaś guwernanta
w szafie.
Dostało mi się za to.
Naprawdę tyle o mnie mówi?
Czasem mój tata udaje, że idzie do toalety,
by twój przestał o tobie gadać.
Słyszycie? Mówiłam, że będzie czyhał łoś.
To tu. Jak przekroczymy most,
przed nami droga przez górę do ujęcia wody.
Powinien być taki chybotliwy?
Spoko.
Podwieszane mosty utrzymują ogromny ciężar.
I co teraz?
Zamiast zginąć na dnie kanionu,
wrócę do domu i za karę zginę z ręki ojca.
Poddasz się?
Przykro mi, Lucky. Próbowałyśmy.
Nie mamy wyjścia.
Dajcie mi chwilę. Coś wymyślę.
- Myśl do woli. - Co?
- Poczekamy z Bumerangiem.
- Co? Jak ona…? - Co?
Niesamowita Pru Granger nie da rady skoczyć?
Dam radę, ale ona nie.
Dam radę.
Nie wiem, czy to dobry pomysł…
Lucky, poczekaj!
No dobra, lecimy.
Nie patrz w dół, nie ciągnij go do tyłu i zaufaj mu.
Lucky!
Widziałaś Lucky? Mam wyrzuty sumienia przez wczorajszy wieczór.
Na pewno gdzieś odreagowuje.
- Daj jej czas. - Szukałem tego.
Na pewno nic jej nie jest.
Lucky!
Umarłaś?
Odrobinę.
Przydałby się opos odpalający zapałki.
Przepraszam, powinnam była ci zaufać.
Lucky, podążaj za naszymi głosami.
Co mam mówić?
Gdzie twoje dziwne historyjki, gdy są potrzebne?
- Czuję presję. - Spokojnie.
Wiem. Zaśpiewam!
Cóż
Przerwa.
Właśnie tak. Do przodu!
- Dawaj, Duchu. - Dasz radę.
- Zaufaj mu i ruszaj się razem z nim. - Dobrze.
- Oddychaj. Wyluzuj. - Damy radę.
- Dacie radę! - Wyluzuj!
Spokojnie.
Dobrze wam idzie.
Uda nam się.
- Uda jej się. - Myślałam, że po niej.
Nigdy w ciebie nie wątpiłyśmy!
Super!
Dobrze. Tak!
Tak!
- Mówiłam, że coś wymyślę. - W istocie.
Jesteśmy zbyt nisko w kanionie
i nie mamy czasu, by zawrócić.
Wejdźmy na górę, by się rozejrzeć.
Nigdy nie widziałam nic tak strasznego.
Nie ma nic straszniejszego.
To Grań Ubolewania?
Już ubolewam.
Ślicznotko! Ostrożnie.
Gdzie się podziały wasze dobre rady?
Lucky!
Bądź nieustraszona, Fortuno.
Wsłuchaj się w ryk wiatru
Podążaj wzrokiem Za dumnie szybującym orłem
Poczuj promienie słońca na twarzy
Uwierz, że odnajdziesz swoją drogę
A gdy mroźna noc
Okrywa mrokiem świat
Chwila prawdy.
Odnajdź ogień w sercu
Bądź silna
Odważna
Śmiało krocz przed siebie
Z podniesioną głową
Żyj w zgodzie ze sobą
Miej dzikie serce i dziką duszę
Swobodnie pędź w nieznane
Wiedz, że nie potrzebujesz więcej nic
By być nieustraszoną
Nieustraszoną
Kocham cię, ziemio!
Taka twarda, wspierająca, dająca pewność.
- Nie wierzę, że nam się udało. - Kocham cię. Udało się.
Możemy wszystko.
Odzyskamy twoją rodzinę, Duchu. Wiem to.
Dobra robota, Bum.
Kto inny mógłby stworzyć więź z koniem w takim miejscu?
Nie udałoby mi się bez was.
Patrzcie, wieża ciśnień!
Nie wierzę.
Udało nam się!
Przenocujmy na wzgórzu.
Zobaczymy pociąg, gdy nadjedzie w południe.
Dobrze, ale resztę drogi idę pieszo.
Pru, masz całkiem dobry głos.
- Załóżmy kapelę! - Nie.
Jutro stawimy czoła przeznaczeniu.
Ale dziś czas na ucztę!
Umieram z głodu.
- Co? - Mam pianki na twarzy?
Tak, ale nie o to chodzi.
Udało nam się przekroczyć Grań Ubolewania!
Dokonałyśmy niemożliwego.
Istne szaleństwo!
Popełniłyśmy błędy.
A jutro stawimy czoła niebezpiecznym bandytom.
To nie jest zabawne.
Wiem.
Odbiło nam?
Bumerang P. Stubbles, zabieraj pysk!
Widać stąd wszystkie gwiazdy.
Zapomniałam!
Zrobiłam coś dla nas.
- Niby kiedy? - Abigail!
Na rękodzieło dla przyjaciół zawsze jest czas.
P – A… Chwilę.
Pru, Abigail i Lucky. Bransoletki przyjaźni!
Nigdy jej nie zdejmę.
- Ale jesteś wrażliwa, Pru. - No dobrze.
- Jednak mnie lubisz! - Puść!
- Nigdy. - Zostawiasz na mnie pianki.
Gdy droga mi doskwiera
Mam moje przyjaciółki
Mamy więź
Łatwiej mi, gdy was mam
Mamy więź
W siodle nic mi nie doskwiera Gdy mam swoje przyjaciółki
Bezgraniczne zaufanie to jest coś
Cicho! Słyszycie? To przebiegły lis.
Z rodziną.
- Kłak? - Witam, panie Granger.
Mam najświeższe informacje. Za grosika.
Lucky?
Jim? Jim!
O co chodzi z tymi truskawkami?
Wyjazd miał gwarantować bezpieczeństwo.
- Opowiesz mi po drodze. - Kogo chciałem chronić?
Tak, musimy je ochronić.
- Mam na myśli teraz. - Tyle straconych lat.
Popełniłem błąd.
Zaraz popełnisz kolejny, jeśli mnie nie posłuchasz. Dziewczynki zniknęły.
- Co? - Później zajmiemy się…
tym czymś.
Gdzie są?
Za Diabelską Górą, by ocalić dzikie konie.
Niestety bandyci ukradli pociąg.
Lucky pokonuje konno Diabelską Górę?
Czym jest Diabelska Góra?
Dlaczego nadal tu stoimy?
Słyszałeś, co mówiłem o pociągu?
Ja jestem pociągiem!
To najszybszy pociąg w historii.
Miałem zapasowe części.
Ruszajmy po naszą córkę.
Pamiętajcie, jaki jest plan.
Najpierw ujęcie wody,
a potem wymierzymy im srogą karę.
- W drogę! - Tak!
- Jazda! - Szybciej, Ślicznotko!
Hej, mała…
Zasuwaj!
Na trzy.
Raz, dwa, trzy!
Pokażę wam.
- Widzisz to, co ja? - Duch?
- Kto by pomyślał. - Duchu! Pociąg jest wcześniej.
Abigail, Pru, wstawajcie! Musimy ruszać!
Pociąg!
- Obudź się, mała! - Pru, no chodź!
- Stój! - To mój szczęśliwy dzień.
Złapcie go na linę!
Dzięki za nową dziarę. Odwdzięczę się.
- Spokojnie. - Nie dotykaj go!
Nie wchodź tam, Duchu! Proszę!
- Szybciej! - Dwustronny chwyt!
Lucky!
- Musiałeś przyjść. - Szybciej!
- Mam go! - Trzymaj go.
Nie, przestańcie!
Załadujcie go w końcu!
Szybciej!
Ruszajcie się.
- Śpieszmy się! - Szybciej!
Jeszcze odrobinę! Doskoczę.
Świetny pomysł.
Nie. Co? Zły pomysł!
- Przyspiesz, Bum. - Gotowa?
Nie!
Duchu!
Nacieszcie oczy wschodem słońca, panowie.
To ostatni w tym kraju.
Prawie jesteśmy w domu.
Kiedyś straciłam wszystkie pionki w grze w warcaby.
A mimo to wygrałam.
Abigail chce powiedzieć,
że nic nie powstrzyma Lucky, którą znamy.
Dopóki Duch nie znajdzie się na statku, mamy szansę.
Tyle że musimy spróbować.
Jesteśmy przyjaciółkami.
Co ty na to, Prescott?
Tędy, drogie panie.
Nie wiem, jak ty,
ale nie mogę się doczekać całej tej forsy.
To wasz nowy dom.
Zjem tyle steków, ile wcisnę.
Kapitan mówi, że jest gotowy.
Pośpieszmy się i spadajmy.
Właź!
- Tam są! - W którym wagonie jest Duch?
- W zielonym. - Ruchy!
Jazda!
Co oni tam mają? Nosorożca?
- Proszę. - Szybciej!
Powoli…
Kryj mnie.
To ostatni.
Hej, kumplu.
Ślicznotko, czas na nas.
- Z drogi, śledzie. - Dawaj, Bumerangu!
Hendricks!
Czy ona nigdy się nie poddaje? Pozbądźcie się jej!
Mam cię!
Szybciej, ptasie móżdżki!
Nie!
Widzicie to?
Serce mi się kraje. Tyle zachodu na nic.
Chyba się popłaczę.
Dobre, szefie.
To kupa forsy.
- Stój! - Skoro prosisz.
- Nie pozwolę ci. - A ja tobie!
Mój sześcioletni brat jest szybszy niż ty.
- Uwaga! - Dobra noc na pływanie.
I lepiej pachnie.
Abigail?
- Jest szalona. - Totalnie pokręcona.
Czy ona planuje to, co myślę?
Chyba tak.
Gotowy?
- Lucky? - Niedobrze.
- Lucky! - O nie!
Lucky!
Nie mogę na to patrzeć!
Myślisz, że mnie tego nauczy?
Mówiłam, że jest fajna.
Lucky!
Spakowałaś kostium kąpielowy, Coro?
O rany. Jim.
Ruchy, guzdrały!
Bierzmy ją.
Znajdźcie dziewczynę.
Ale już!
Dobrze, diabelski koniu, tylko spokojnie.
Nauczę cię manier!
Już się nie wywiniesz.
Szukasz czegoś?
Dobra dziewczynka.
Za mało mi za to płacą!
Spokojnie.
Nigdzie się nie wybierasz.
Chwila prawdy.
Przestań!
- Musisz być taka namolna? - Duchu!
Spokojnie.
Już jestem przy tobie.
A zaraz sobie razem popływacie.
Ty pierwszy.
Złap mnie, jeśli potrafisz. Nie, czekaj.
Nie!
Już dobrze, Duchu.
Zaufaj mi.
Wiosłuj, Coro. Wiosłuj, ile tchu.
- Lucky, nie! - Jesteśmy tutaj!
Lucky, nie!
Och nie!
Duchu!
- Gdzie jesteś? - Lucky!
Duchu!
Lucky!
Szybko! Łapcie go!
Duchu, gdzie jesteś?
Mam cię. Jesteś bezpieczna.
Bumerangu!
- Dokąd się wybierasz? - Mam go!
Uwaga, chłopaki.
Tato!
- Tato… - Miło było cię znać.
Mam szlaban, nie?
Do końca życia.
Twoi rodzice też chcą z tobą pogadać, młoda damo.
Brawo, Lucky! Udało ci się!
Czyjeś szczęście właśnie się skończyło.
Tak, twoje.
Jazda!
Puszczaj mnie.
Dobra robota, mały.
Pomóż mi, Pru.
- Lucky? - Wiem.
Złamałam zasady.
Jedyną zasadę.
Przepraszam.
Nie, Lucky, to ja przepraszam.
Mogłem się domyślić, że mu pomożesz.
Twoja mama postąpiłaby tak samo.
Jestem z ciebie taki dumny.
A teraz skończ, co zaczęłaś.
Jesteś Prescottką.
Prescottowie się nie poddają.
Dzięki, tato.
Dobra robota, Coro. Masz niezłe bicki.
Zaopiekuj się nią.
Ach te dzieci. Tak szybko dorastają.
- Uważajcie. - Wróćcie jutro na obiad.
I żadnych niebezpiecznych skrótów.
Nic nie obiecujemy.
Słyszałem to.
- Jedźmy! - Jazda!
Ruszajmy!
Udało nam się!
Nadeszła wiosna
Podążajcie za melodią mej piosenki
Usiądźmy wspólnie przy ognisku
Prawie umarłam.
Patrz na drogę, Abigail.
Znowu wolni
Wracajcie do domu
Bądźcie znowu wolni
Spójrzcie na ten widok!
Dzika natura, jak okiem sięgnąć.
Cóż, Duchu…
Czas na mnie.
Twoje stado cię potrzebuje.
Przykro mi, ale nie mogę iść z tobą.
Moje stado też mnie potrzebuje.
Bądź nieustraszony i dzielny.
Pa, mamo. Zaopiekuj się maleństwem.
Mówiłam, że lato zleci szybciej, niż myślisz.
Będziemy przyjeżdżać.
W święta i za rok w lecie.
A dziś czeka nas festiwal.
Twój ojciec pewnie zachodzi w głowę, co robimy.
Która z tych sukienek jest dobra na festiwal w Miradero?
Nie musisz nic mówić.
Lody! Kupujcie lody! Za grosika!
Hej, zjadasz towar!
- Tato? Tutaj! - Panie Marchewo!
- Poczekaj! - Sukienka mamy.
- Szybciej nie mogę! - Pasuje ci.
Musiałam ją lekko przerobić.
Mogę panią prosić?
No nie wiem.
Zrobi pani wyjątek?
Cóż…
To było ulubione miejsce twojej mamy.
Jaka ona była?
Uwielbiała truskawki. Tak jak ty.
Miała nieokiełznaną duszę.
Nie znałem odważniejszej osoby.
Aż pojawiłaś się ty.
Nie zdążę ci o niej wszystkiego opowiedzieć, bo wracasz do domu.
Chyba że zostaniesz.
Tu jest mój dom.
No pewnie!
- Tato, świetnie ci idzie. - Mój koń lepiej tańczy.
Krok, krok, klaśnięcie.
Przepraszam.
Mam ważne ogłoszenie w sprawie mojej córki.
- Co robisz? - Zostaje!
To piosenka dla ciebie, Lucky.
Twoja mama śpiewała ją lepiej, ale witaj w domu.
Wsłuchaj się w ryk wiatru
Podążaj wzrokiem Za dumnie szybującym orłem
Tata Lucky kiepsko śpiewa.
- Bliżej sceny. - Dobra, ostatni przystanek.
- Powinniśmy założyć kapelę. - Nie.
Bądź silna, odważna
Śmiało krocz przed siebie
Jeśli ty zostajesz, to ja też.
Miej dzikie serce i dziką duszę
Swobodnie pędź w nieznane
Brava, Fortuna!
Wiedz, że nie potrzebujesz więcej nic
Prescott!
Zostajesz w Miradero!
- Przyjaciółki na zawsze! - Tak!
- Szybciej! - Ale super!
Będziesz potrzebować konia.
Napisy: Małgorzata Banaszak