Proszę nie wstawać.
Miłość wolności.
TYLKO PRACOWNICY
Pustynie południowej Kalifornii.
Surowe, jałowe i rozległe tereny,
pełne jedynie wilgoci pomarańczy,
które są akurat soczyste.
Ale w latach 50. XX wieku to w brutalnym słońcu Kalifornii
zrodził się pewien pomysł.
Szybko zmienił się on w potok,
a potem w tropikalną rzekę.
Opuszczamy ostatni posterunek cywilizacji
i ruszamy w głąb amazońskiej dziczy.
Jungle Cruise już od 70 lat zabiera w podróż po tych wodach.
Z wyjątkowymi słoniami, hipopotamami, krokodylami, żyrafami,
piraniami, lwami, nosorożcami, małpami, egzotycznymi roślinami, głazami i…
gwiazdami?
-Dobra. -To on.
Ratuje świat z Emily Blunt w filmie
inspirowanym jedną z największych atrakcji w Disneylandzie.
Nie boję się.
Oczywiście, że nie.
Jungle Cruise Disneya uwielbia się za zespół szyprów,
którzy z niezwykłą błyskotliwością…
Chciałbym wskazać wam bujną roślinność.
…i humorem wyższych lotów…
Nie krępujcie się robić zdjęcia.
Wszystkie mają was w trąbie.
…znanym też jako…
Suche żarty.
Uwielbiam grę słów.
To nil koniec wycieczki.
Przede wszystkim
Jungle Cruise to jednak klasyczny Disneyland.
Jednak zanim odkryjemy,
jakim cudem tropiki zagościły w południowej Kalifornii…
Wybierz się łodzią w odległe, niesamowite regiony świata.
…oraz innych Disney Parkach na świecie,
musimy wrócić do pustynnych terenów w latach 50.,
gdzie niejaki Walter Elias Disney zyskiwał reputację
miłośnika zwierząt.
-Cześć, Minnie! -Nie tylko słodkich i animowanych.
Nie, cudny króliczku.
Mowa o prawdziwych drapieżnikach,
które nie noszą kurtek ani spodni.
Tak, nasza historia zaczyna się od miłości do wszystkich zwierząt.
A fascynacja ta rozrastała się wraz z sukcesami studia animacji
oraz dążeniami do perfekcyjnej kreski.
By zachować urok tych stworzeń,
nasze animacje muszą uchwycić naturalne ruchy
i postawę żywych zwierząt.
Oglądaliśmy filmy z dzikimi zwierzętami w naturze.
Dodaliśmy do prac nad Bambi wiele rolek filmów przyrodniczych.
W ten sposób
Walt nie tylko nauczył się tworzyć lepsze Bambi,
ale też, jak dziki zwierz, nie zamierzał marnować resztek,
zwłaszcza resztek materiałów.
Jedno zawsze prowadzi do drugiego i Bambi nie jest tu wyjątkiem.
Sceny przyrody z tego badania zapewniły nam dodatkową korzyść.
Czyli wiele potencjalnych filmów przyrodniczych.
Chodziło o docenienie wspaniałej flory oraz fauny.
Wtedy Walt zrozumiał, że może zostać…
Producentem filmów. Rozpoczął serię True-Life Adventure.
Przy użyciu archiwalnych nagrań Walt stworzył film krótkometrażowy.
Czarno na białym.
To opowieść o fokach.
Załatwione.
Produkcja wygrała Oscara za krótkometrażowy dokument.
Tak zaczęła się seria 13 filmów True-Life Adventures,
z których osiem wygrało Oscara.
Tak, Walt miał więcej fraków niż kolonia pingwinów.
Zawsze są takie schludne.
Walt Disney potwierdził swoją renomę
nie tylko jako animator z Oscarem,
ale i prawdziwy dokumentarzysta przyrody.
KONIEC
Ale Walt chciał przełamać foczy…
Nie, to nie wyjdzie.
…kolejnym projektem, nad którym pracował.
Rodzicielstwem.
Zaczęło się od ojca dwóch córek,
który chciał je zabrać gdzieś, gdzie miło spędzą czas.
Jest opowieść o ich podróży do Griffith Park
na Dzień Ojca z córkami.
Walt siedział na ławce, karmił wiewiórki orzechami
i obserwował córki na karuzeli.
Uznałem, że powinno się zbudować jakieś miejsce rozrywki,
w którym rodzice i dzieci mogą bawić się razem.
Dobrze wiemy, o czym mowa.
Dokładnie tutaj.
Disneyland.
Już od pierwszego szkicu Disneylandu
po każdy kolejny
niezwykła wizja parku Walta obejmowała egzotyczną, dziką rzekę,
która biegnie zawijasami po mapie.
Stworzył Jungle Cruise,
bo chciał stworzyć atrakcję dla ludzi,
którzy nie mogli podróżować po świecie.
Pokazał im różne zakątki globu.
-Tak. -Podobał mu się pomysł
połączenia egzotycznych szlaków wodnych świata,
przez które zabierałby gości, by pokazać im piękne zakątki.
Pamiętajmy,
że wtedy dalekie podróże nie były takie proste.
Mało osób było w Afryce
i widziało prawdziwe hipopotamy w wodzie.
Pełne gracji.
Ale do 1954 roku
rzeka pozostawała tylko w planach Walta.
Miał on jedynie podstawy koncepcji,
rok do budowy Disneylandu oraz niezwykle suchy teren.
Roczne opady wynoszą tu tylko 35 cm.
Ale Walt Disney Company było pełne talentów.
Walt zwrócił się do osoby, która znała się na wszystkim, co mokre.
Projekt Harpera Goffa dla Walta,
Nautilus z 20 000 mil podmorskiej żeglugi,
dowodzi jego talentu.
Harper to jeden z pierwszych inżynierów.
Stworzył pierwsze koncepcje
atrakcji Jungle Cruise.
Ale Harper nie inspirował się głębinami oceanu.
Spodobał mi się film Afrykańska królowa.
Dostrzegł potencjał
w filmie o szyprze łodzi z wątpliwą higieną,
który pływa po rzece Ulanga w Afryce Wschodniej.
Pełnej pięknych widoków, zagrożeń i okazji do kąpieli.
Afrykańska królowa była dobrym początkiem.
Z naciskiem na „początkiem”, bo przed realizacją tego
musieli zacząć przygodę tutaj lub tutaj.
BIURO BUDOWY
Musieli szybko znaleźć wyjście, więc Walt zebrał zespół
i podzielił się z nim wizją Jungle Cruise.
Walt opowiadał o tym rejsie
z niesamowitą pasją.
Jego artyści próbowali to zwizualizować
i tak powstał szkic atrakcji.
Wymyślili niekończący się rejs
po rzekach nie tylko w Afryce Wschodniej,
ale i wszystkich dżunglach świata.
Mieliśmy motywy z Południowego Pacyfiku, Afryki
i wielu innych części świata.
A wszystkie odległe od Anaheim, ale nie na długo,
bo gdy rozpoczęła się budowa Disneylandu…
Przyjechały buldożery, by wykopać koryto rzeki.
By wskazać buldożerom bieg dzikiej rzeki po pustyni,
Harper Goff użył precyzji technologii z lat 50.
Harper Goff wziął patyk
i wyrysował nim bieg brzegu rzeki.
Kiedy skończył,
przeszedł kilka metrów dalej
i narysował drugi brzeg rzeki.
Wtedy buldożer zaczął pracę.
Dziedzictwo Harpera Goffa wciąż rysuje się,
ale nie patykiem,
po dziś dzień.
Jungle Cruise było wielkim projektem,
bo tworzyliśmy dżunglę na polu.
Nie lada zadanie. By się do niego przygotować,
Walt przeszukał dokładnie swoje podwórko,
gdzie znalazł architekta krajobrazu Billa Evansa,
który pomógł Waltowi zaprojektować kolejkę do własnego domu.
Bez obaw, wróci.
Tym razem rozpoczął pracę nad dużo większym projektem.
Bill Evans, nasz architekt krajobrazu,
miał wprowadzić do Disneylandu przyrodę.
Musiał uczyć się na bieżąco.
Wiele rzeczy jeszcze nikt nie robił.
Nie było czasu do stracenia.
Jungle Cruise była pierwszą atrakcją, którą postanowili…
Sfokować?
-…stworzyć. -Jasne.
Budowę rozpoczęli wcześniej,
by drzewa mogły wyrosnąć.
Zrobiono wszystko, by obszar Adventureland
został wcześnie i gęsto obsadzony. Miał on stanowić tło
dla wszystkich historii, które miały tam być.
Ale każde drzewo potrzebuje czasu.
Ale nie zaczynali od zera.
Chcieli uratować jak najwięcej drzew z tego terenu,
bo dzięki temu
oszczędzali na zakupie kolejnych.
W tym natłoku barwnej ochrony…
Dobre drzewa oznaczyli zielonym, a do wycinki czerwonym kolorem.
Ale oczywiście…
Kierowca buldożera był daltonistą
i nieumyślnie wyciął wszystkie drzewa.
Na jego obronę wszystko jest czarno-białe.
Tak czy inaczej, Bill bardzo potrzebował drzew.
Jeździł po całym Anaheim
i po Kalifornii,
kupując od ludzi drzewa i egzotyczne rośliny
do parku.
Jedno z drzew stało się nawet małą gwiazdą
znaną jako Palma Dominguezów.
Palma była prezentem ślubnym od moich dziadków.
Gdy Walt kupił ją do Disneylandu,
wiedział, że traktują ją sentymentalnie.
Walt obiecał się nią dobrze zajmować,
więc przenieśliśmy ją stamtąd na parking
i tu zasadziliśmy.
Była na terenie atrakcji, ale przesadzili ją.
Później znów przesadzono ją w miejsce oczekiwania w kolejce.
Widać ją z Adventureland.
To wielkie drzewo.
Jedno z głowy… lub nad głową.
Ale reszta czekała, więc Bill desperacko przeczesywał
tereny wzdłuż nowych autostrad w Kalifornii.
Chcieli zbudować autostradę
tuż obok terenów, na których budowali park.
Bill brał nawet ofiary budowy.
Autostrady powstawały na przedmieściach
wokół całego Los Angeles.
Udało nam się uratować dużo drzew,
których inaczej byśmy nie zdobyli.
Dosłownie wyrwaliśmy je ze szczęk buldożerów.
Dotarliśmy tam dzień przed zrównaniem terenu z ziemią.
Przewieźliśmy je do Disneylandu.
Naprawdę, drzewo za drzewem.
Z Santa Moniki i Pomony.
Ale stworzenie dżungli
ze szczątków budowy dżungli miejskiej
to wciąż było za mało.
Bill odwiedził dżungle na całym świecie,
by przywieźć nasiona do stworzenia tej pięknej dżungli.
A najbardziej egzotyczne drzewo
znane jest z rzadkich, słodkich owoców oraz soczystego nektaru.
Tak, pomarańcze.
Niektóre uratowane drzewa pomarańczowe przeniesiono do Jungle Cruise.
Posadzili je odwrotnie,
bo przez korzenie wyglądały jak egzotyczne drzewo
i miały być zaroślami Jungle Cruise.
Ale zarośla miały być tylko tłem
dla egzotycznej rzeki wypełnionej zwierzętami.
Gość w starym kombi jedzie wzdłuż rowu
i mówi: „Tu będzie Jungle Cruise”.
Jak leci?
„Tu będą wyskakiwały lwy.
A na tamtym wzgórzu będzie stado hien”.
Przy odrobinie wyobraźni można uznać…
„Naprawdę spoko”.
Ale skąd wziąć prawdziwe lwy i hieny?
Raczej nie z autostrad, jak drzewa.
Walt chciał, by w Jungle Cruise były prawdziwe zwierzęta.
Kto by nie chciał?
Ale szybko zrozumiał,
że wycieczka byłaby wtedy mniej ekscytująca.
Bo, wbrew powszechnej opinii, lwy wcale nie śpią w nocy.
Zwierzęta lubią spać w dzień.
Jak zmusić je, by były widoczne dla ludzi?
Rozwiązanie było tylko jedno.
Musieli stworzyć sztuczne zwierzęta,
dzięki czemu hipopotamy byłyby widoczne dla każdego.
Tyle sztucznych zwierząt,
by wypełnić całą rzekę?
Tego jeszcze nie było.
Musieli stworzyć tę technologię od zera.
Mieli tylko ziemię.
Ale Walt był już jedną nogą do przodu. A nawet ośmioma.
Pracę z postaciami 3D zaczęliśmy,
gdy potrzebowaliśmy kałamarnicy do filmu,
20 000 mil podmorskiej żeglugi.
Obraz miał premierę w 1954 roku i okazał się wielkim hitem.
W 1955 roku Walt w swoim fraku wygrał dwa kolejne Oscary.
Był to idealny moment dla Walta
oraz jego bezrobotnej ekipy od efektów specjalnych.
Ludzie od efektów,
którzy stworzyli efekty mechaniczne do filmów,
mieli stworzyć zwierzęta do Jungle Cruise.
Ale nowoczesna technologia z 1955 roku
nieco różniła się od współczesnej.
Przy budowie dzikich bestii wykorzystaliśmy wiele nowych plastików.
Pierwsze roboty w porównaniu do technologii Animatronics,
którą mamy teraz…
są dość prymitywne.
Tworzyli akurat małpy, ale w porządku.
Były wyraźnie mechaniczne.
Widać było złączenia na twarzach i szczękach.
A oto powód.
Animatronics to hydraulika.
Wykorzystuje olej pod ciśnieniem,
by poruszać zawiasami.
A kiedy czujemy ciśnienie, warto ukryć się za krzakiem.
Nosorożce potrafiły
schować się za krzakiem, a żyrafy,
mimo że bez nóg,
mogły objadać czubki drzew.
Najwyższa ze wszystkich jest żyrafa.
Ciężko odróżnić prawdziwą od naszej mechanicznej wersji.
Zależy z jakiego kąta.
Ale nie każde zwierzę może się ukryć.
Najbardziej zaawansowane były hipopotamy.
Wiedzieliśmy, że nie mogą chodzić,
bo musiały być do czegoś przytwierdzone.
By temu sprostać, twórcy wrócili do studio.
W zbiorniku wodnym
stworzonym na potrzeby 20 000 mil podmorskiej żeglugi
uruchomiliśmy system jezdny.
By iluzja była realniejsza,
woda jest zabarwiona na ciemnozielony kolor,
ukrywający elementy mechaniczne,
bo te urocze uszka nie ruszają się same.
Jednak wszelkie niedostatki w wyglądzie tych bestii
były nadrabiane dźwiękami, jakie wydają,
o czym przekonał się sam Walt Disney.
Walt Disney spędzał w parku tyle czasu, że tam sypiał.
Za pierwszym razem nikt nie mógł znaleźć wyłącznika
do odgłosów dżungli.
Narzekał, że nie mógł zasnąć
Był na nogach przez całą noc,
bo czuł się jak w prawdziwej dżungli.
Ta mapa przypomina, jak dobrze ukryta jest Jungle Cruise.
To mieszkanie Walta, a to Jungle Cruise.
Od razu przy wejściu do parku i tuż za śpiącym Waltem.
REMIZA
Warto wspomnieć,
że mieszkanie Walta znajduje się nad strażą pożarną.
Ale wkrótce Walt mógł spać spokojnie,
bo otwarcie Disneylandu było coraz bliżej.
Kilka dni przed oficjalnym otwarciem Disneylandu
chcemy poinformować was, co się dzieje
i podzielić się radością oraz lękami w tym wyścigu z czasem.
Dżungla rosła już od roku, więc roślinność była coraz większa.
Rzeka była częściowo wypełniona, a łodzie umieszczono na torach.
Walt Disney wybrał się na pierwszy rejs.
To była wielka zabawka dla wielkiego dziecka.
A Jungle Cruise było świetnym zestawem
do zabawy w środku.
Świetny wodospad. Ale chwila. Gdzie są zwierzęta?
Wciąż montowali elektromechaniczne zwierzęta.
Wiedział, że zdążą na styk.
Martwił się, by 17 lipca wszystko wyglądało dobrze w telewizji.
A opinia widzów była ważna, bo sukces całego parku
zależał od dobrego pierwszego wrażenia.
A więc przy wielu milionach telewidzów…
Musiał czuć olbrzymią presję.
Bo pamiętajmy,
że Walt budował na pustyni nie tylko rzekę w dżungli,
ale i zamek, latające słonie,
statki pirackie udające latanie,
płynący parowiec i małe, mknące auta.
A wszystko to w rok.
Nic dziwnego więc, że…
Każdy mówił mu: „Coś ty sobie wymyślił?”.
Dokładnie to. I kiedy 17 lipca 1955 roku w końcu opuszczono most zwodzony,
pionierzy transmisji wyposażeni w…
Aż 29 kamer i kilkunastu pracowników.
-…w tym… -Ronnie Reagan.
…mieli asa w rękawie.
Walt, byliśmy już wszędzie, prawda?
Mam taką nadzieję.
Nie przegapiliśmy czegoś?
Chyba tak.
Całego terenu?
Adventureland.
To mój ulubiony. Chodźmy.
To początek prawdziwej przygody.
Zgadza się. Chyba najlepszej ze wszystkich.
Wszyscy na pokładzie. Dziękuję, kapitanie.
Możemy ruszać.
Jesteśmy gotowi na rejs po tropikalnych szlakach wodnych.
Nie do wiary. Te kolory są niesamowite.
Brzegi są pełne rzadkich drzew i egzotycznych roślin
z najodleglejszych zakątków świata.
I terenów przy autostradzie. Ale udało się!
Transmisja na żywo w ABC z otwarcia Disneylandu
przyciągnęła przed telewizory około 90 milionów osób.
To był rekord tamtych czasów.
To niesamowite,
biorąc pod uwagę, że w USA żyło tylko 170 milionów ludzi.
Widzowie czują się jak goście danej atrakcji.
Czują, że tam są.
Tak właśnie działa transmisja.
Przenosi do miejsca, w którym chce się być.
Transmisja z otwarcia Disneylandu,
mimo pewnych zgrzytów…
dowiodła, że Walt Disney stworzył coś naprawdę niesamowitego.
I po jednym szalonym roku pracy
przez pustynne Anaheim popłynęła egzotyczna rzeka,
a Walt mógł się w końcu wyspać.
Przed dniem numer dwa.
W kolejnych tygodniach Disneyland był istnym hitem.
Wszyscy mówili o egzotycznej Jungle Cruise.
Jak i seria dokumentów, która była inspiracją dla atrakcji,
Jungle Cruise była pełna egzotycznych zwierząt i ciekawostek
opowiadanych przez prawdziwych szyprów,
którzy nawigowali po wodach Jungle Cruise
i zabawiali około 30 podekscytowanych pasażerów.
Zwróćcie uwagę, coś wystaje z wody.
Szyprzy wypatrywali jednak głównie szefa,
bo Walt często pojawiał się na pokładzie.
Gdy Walt odwiedzał atrakcję,
szyper się denerwował,
bo musiał zabawić szefa.
Cześć, Walt.
Płynął w rekordowym tempie.
Cały czas pędził na pełnym gazie.
Na końcu zapytał mnie, ile płynął.
Wiedział, że trasa trwa siedem i pół minuty.
Powiedział: „Przepłynąłem ją w cztery”.
Dziękuję za rejs.
„Jak byś się czuł, gdybym zabrał cię na film
i wyciął z niego cały środek?
Cały pokaz musi być wyjątkowy i stały.
Nieważne, ile trwa”.
Kierownictwo umieściło w łodziach alarmy,
by szyprzy wiedzieli, ile czasu mają zabawiać pasażerów.
Wszyscy się do tego dostosowali.
Następnym razem
rejs Walta trwał tyle, co powinien, więc nie powiedział ani słowa.
U niego to komplement.
Tak okazywał zadowolenie.
Dziś szyprzy mierzą czas według punktów odniesienia.
Sterowanie jest zaś kontrolowane przez podwodne tory,
co tłumaczy precyzję ruchów jedną ręką.
Trochę bliżej.
Zatrzymajmy się tu,
bo każdy, kto w ciągu 30 lat odwiedził Jungle Cruise,
pamięta wszystko nieco inaczej.
Obecna Jungle Cruise to coś innego niż tamta atrakcja.
Walt chciał, by była bardziej poważna.
Oczywiście.
True-Life Adventures wcale nie były zabawne.
Ale można było czasem podskoczyć.
Uwaga na pytona.
Po prawej stronie widzimy
zbliżające się aligatory.
Teraz uważajcie na ręce.
Biorąc pod uwagę ilość wody,
Jungle Cruise skupiał się na suchych faktach…
To zwierzę bez strun głosowych.
…naukach…
To rzeka Mekong w Kochinchinie.
…i sztywnym humorze.
W tym lesie deszczowym każde drzewo ma bukiet.
Błędnie uważa się, że na początku
Jungle Cruise było poważne.
Mamy kopię pierwszego scenariusza i jest w nim nawet żart.
Obserwując daleki brzeg,
można znać się już z widzenia z żyrafą.
Słaby żart, ale wciąż żart.
A wygłaszał je Ron Dominguez,
który nie tylko podarował do parku drzewo od dziadków,
ale i znalazł w nim pracę.
Mieliśmy podstawowy scenariusz i czasem dodawaliśmy coś od siebie.
Na ten obiad rodzinny nikt nie dostał zaproszenia.
Teraz widzę, że dowcipy były dość słabe.
Po pięciu latach działania Disneylandu
podobno Walt podsłuchał matkę, która odpuściła sobie rejs,
bo już na nim była.
Ten moment zainspirował Walta do zmiany myślenia.
Póki na świecie istnieje wyobraźnia,
Disneyland nie będzie ukończony.
By zmierzyć się z tymi zarzutami,
Walt zwrócił do głównego komedianta, który był odpowiedzialny
za humorystykę wielu filmów Disneya.
Mimo że był on legendą animacji,
Marc Davis zauważył w Jungle Cruise jeden spory problem.
„Atrakcja nie jest zabawna.
Nie ma w niej humoru”.
Zna się z humorem z widzenia. Ale problem był.
Według Marca Disneyland powinien być miejscem, gdzie…
Ludzie powinni przychodzić i śmiać się do rozpuku.
A nie było tam nic takiego.
Walt potwierdził zarzuty o braku humoru, a Marc Davis zmienił profesję
z legendarnego animatora na naprawiacza Jungle Cruise.
Na początku lat 60. Marc Davis wprowadził kilka żartów,
które stanowią trzon tego, jak atrakcja wygląda teraz.
Do wszystkiego wprowadzał humor.
Wprowadził charakter
i podstawy opowieści,
którą wykorzystujemy do dziś. Z hienami i małpami.
Marc Davis opracował koncepcje,
by dodać atrakcji nie tylko humor,
ale również realistykę zwierząt,
które pojawiały się w trakcie rejsu.
Chciałem stworzyć coś zrozumiałego,
co wywoływałoby w ludziach uczucia
i pewną reakcję.
Mówiąc metaforycznie,
Marc Davis opróżnił rzekę z całej tej suchości
i wypełnił ją nowymi scenami i zwierzętami.
Dzięki postępom w technologii Audio-Animatronics
Marc mógł wprowadzić wiele nowych pomysłów.
Wcześniej trąby słoni poruszały się tylko w pionie i poziomie.
Marc chciał, by poruszały się okrężnie.
Stworzyliśmy nowy prototyp
i opracowaliśmy nowe plany.
Rozwiązaniem była specjalna tuba,
która była elastyczna, trwała i przede wszystkim wodoodporna.
Znana też jako wąż ogrodowy.
To były codzienne wyzwania,
z którymi się mierzyliśmy.
W tym kreatywnym szale
przewieziono nowe słonie z siedziby Imagineering.
Na szczęście znalazło się miejsce i dla trąby.
Marc zaprojektował tyle słoni, że zaczął się martwić o opinię Walta.
„Jedno ci się nie spodoba, Walt.
Nikt nie zdoła za jednym razem
zobaczyć wszystkich tych słoni”.
Niczym słoń, Walt miał pomysł, którego nigdy nie zapomniał.
Powiedział: „To świetnie. Następnym razem
znowu zobaczą coś nowego”.
Za pierwszym razem zobaczą…
-Mały plusk. -A za drugim…
Duży plusk.
Według Walta to było przyjęcie.
Wszyscy będą rozmawiać
i nieważne, czy dialog będzie zrozumiały.
Goście będą chcieli odwiedzić atrakcję ponownie,
by odkryć kolejne smaczki.
Talent Marca do wprowadzania humoru w poważne atrakcje
był iście pionierski.
Ale niektóre żarty bazowały na stereotypach,
które teraz uważa się za niestosowne.
Walt Disney poprosił mnie, bym wykonał projekty po pociągu,
które reklamowałyby
rejs po rzece.
Jako kopalnia dobrych pomysłów…
Odparł: „O nie.
To jest świetne. Musimy to umieścić”.
Czuję satysfakcję, że atrakcja przyciąga tłumy
i ludzie bawią się świetnie nawet za kolejnym razem.
Hieny cętkowane nie szczędzą sobie śmiechu.
A dzięki Marcowi Davisowi śmiali się wszyscy.
Pierwsze wspomnienia z Jungle Cruise mam jeszcze
jako młody dzieciak z wielkim afro.
Mieszkaliśmy na Florydzie,
więc często odwiedzaliśmy park.
Pamiętam rejs Jungle Cruise.
Czułem podekscytowanie i napięcie,
bo nie wiedziałem, co czyha za rogiem.
Człowiek przenosi się do innego świata.
W którym ssaki naczelne mają broń,
bo zabawniejszy od goryla z gnatem
jest tylko szyper z…
Żartem.
Jako jeden z ojców współczesnego Imagineering
Marc Davis po prostu musiał wprowadzić…
Suche żarty, które każdy uwielbia.
Ostrożnie, lubi kłapać jęzorem.
Uwielbiam grę słów.
To twarda sztuka, mówię wam.
Uwielbiam Jungle Cruise.
Wiem, że to lichy żart,
ale wycisnę z niego, ile się da.
Za to płacą mi mamonę.
Szyprzy mnie rozśmieszają.
To świetni opowiadacze.
Cały rejs jest naprawdę magiczny.
Czas przywitać ludzi na pokładzie.
W każdej łodzi czeka dowcipny i uroczy szyper.
Zabierze cię we wspaniałą podróż,
która zajmie trzy tygodnie,
ale śmignie niczym dziesięć minut.
Lata mijały, ale śmignęły niczym dekady, bo i tak faktycznie było.
I tak samo, jak natura zwierząt,
które zamieszkiwały oryginalną atrakcję,
Jungle Cruise zmieniło się w zupełnie inne doświadczenie.
Teraz Jungle Cruise zawdzięcza popularność
swoim żartom.
Człowiek czeka na szyprów
oraz ich świetne opowieści, a nie tylko na to, by zobaczyć
dzikie życie wokół.
Ale bez obaw.
Zachowano też wiele informacji z oryginalnych rejsów.
To Schweitzer Falls.
Schweitzer Falls nazwano po słynnym człowieku,
znanym odkrywcy i naukowcu, doktorze Albercie Fallsie.
To bardzo ważna persona.
Ale na pokładzie nie ma miejsca na improwizację.
O nie! Wygląda na to, że goryle przejęły obóz.
Nie wydawajcie odgłosów podobnych do bananów.
Przyciągają je.
Spływajmy.
Jeżeli chodzi o scenariusz, szyprzy płyną jednym kursem.
Dostaje się skrypty z żartami, które są niczym menu.
Wyborne żarciki.
Ale zamiast przystawek, dań głównych
jest las deszczowy, słonie, hipopotamy czy safari w tarapatach.
Śpiące zebry.
Wygląda na padniętą. Ze zmęczenia.
Lwy smakują swoje ulubione danie,
zebrę saute.
Można wybrać, które żarty się podobają,
więc każdy szyper ma do dyspozycji całą pulę.
Ale klimat jest zawsze inny,
różni się puentą
i doborem konkretnych żartów.
Ten nosorożec pokazuje swój punkt widzenia.
Zawsze im się to udaje.
Mój styl? Myślę, że mam energiczną,
sarkastyczną gadkę.
Tygrysy skaczą sześć metrów,
ale jesteśmy pięć metrów od nich, więc przeskoczą nad nami.
Kolejna zagadkowa sprawa
to sprytny odmierzacz czasu dla innych szyprów na rzece.
Bo w basenie z hipopotamami to wskazówka do wystrzału. W przód.
Bo jak wiadomo
mechaniczne hipopotamy są pod ochroną.
W jakiej innej pracy płynie się z 45 pasażerami
i opowiada żarty?
Drugie najgroźniejsze zwierzę w dżungli,
samiec słonia afrykańskiego.
Jeśli ciekawi was,
jakie jest najgroźniejsze zwierzę w dżungli,
to spójrzcie tutaj na jego teściową.
Ale jeden żart góruje nad całą resztą.
Jest tak idealny, że stał się legendą.
Był w gazetach i filmach.
Nagrodźmy gromkimi brawami…
Tylna strona wody!
To…
Tylna strona wody! Widzicie?
Nie próbujcie tego w domu.
Walniecie w kran.
Tylna strona wody, Schweitzer Falls.
Za pierwszym razem pomyślałem:
„Nie wiem czemu, ale nie rozumiem”.
To bez sensu.
Tylna strona wody to całkowity nonsens.
A z drugiej strony jest bardzo sensowny.
Jeśli opowie się go właściwie, każdy zaleje się łzami.
Tylko powiedzcie go!
Bez tego żartu goście stwierdzą,
że po prostu zapomniałeś.
„Jak śmiesz?”
Tak samo jak wkurzający superfani,
również wodospady mają swój cel.
To stacje mieszające barwnika, który zazielenia wodę.
Jak w każdej dżungli.
Ale z każdej możliwej strony
wodospad wyznacza moment,
w którym Jungle Cruise kieruje się do przystani.
Ale na koniec mruga okiem do pierwszych rejsów.
To mój znajomy, Trader Sam!
Co słychać, Sam?
Wyjątkowa historia Tradera Sama
zaczęła się wraz z Jungle Cruise w 1955 roku.
Trader Sam to znajomy szyprów.
Spędza czas na brzegu rzeki
i zbiera różne rzeczy, które zabiera
do Enchanted Tiki Bar oraz Grog Grotto.
Wyglądają jak z innego świata.
A co do innych światów…
Nie o takich mowa.
Chodzi o prawdziwą gwiazdę, The Rock.
Byłem szyprem podczas wielu rejsów Jungle Cruise
w naprawdę wielu parkach.
Oby nie tak.
Pewnie myślicie:
„Jakoś cię nie pamiętam, Rock”.
Ma rację.
Oczywiście, bo byłem nim w mojej głowie.
I to wyobraźnia tego umięśnionego fana Myszki Miki
skłoniła go do zagrania głównej roli
w filmowej wersji Jungle Cruise Disneya.
Czeka was przygoda życia.
To ciekawe, że mają kostiumy
inspirowane Afrykańską królową.
Przejmie panienka stery?
No dalej.
Ale to nie tylko ukłon w stronę Afrykańskiej królowej.
Te kapelusze.
Miło jest widzieć nawiązanie do dziedzictwa tej atrakcji
i filmu będącego inspiracją.
Ale przede wszystkim
inspiracją był Jungle Cruise,
rejs pełen akcji i komedii.
-Mam. Nie mam. -Spróbuj…
Film ma wiele wspólnego z atrakcją,
ale też sporo różnic.
-Tylna część wody! -Tak!
Dwayne Johnson nie powie…
Tylna część wody.
-On potrafi to mówić. -Ósmy cud świata.
Świata pełnego Jungle Cruise,
począwszy od rzeki w Ameryce
po Tokyo Disneyland w 1983 roku,
gdzie rejsy płyną zgodnie z ruchem zegara.
Jest też Hongkong,
który sam w sobie jest wilgotnym i tropikalnym miejscem.
Ta wersja jest nieco inna.
Goście trafiają w środek bitwy
między bogami ognia i wody.
I nie narzekają, że są po tylnej stronie tej rozgrywki.
I choć ta globalna sieć rzek
nie jest połączona fizycznie,
wszyscy szyprzy dzielą historie oraz braterstwo.
Gdy byłem szyprem, wysłali mnie do Tokio,
bym poznał szyprów z całego świata.
Przybyli z Disney World,
Hong Kong Disneyland.
Od razu nawiązaliśmy świetny kontakt.
Ale nie zawdzięczają tych więzi wyłącznie swoim żartom,
choć podobno na rzece zdecydowanie wygrał Kevin.
Nie! Zły słoń! Nie pluskamy. Zmiatajmy stąd.
Napełnił się. Wszyscy na ziemię!
Wielu moich znajomych
odeszło z pracy, ale wróciło,
bo jest dla nich jak terapia.
Zapominają o całym świecie,
opowiadają żarty i świetnie się bawią.
Bez zastanowienia wskoczyłbym na pokład
i założył szorty.
Oby nie w tej kolejności.
Jungle Cruise to coś więcej niż tylko atrakcja.
Reprezentuje też długą historię samych Disney Parków.
Zawsze będzie Sleeping Beauty Castle
oraz Jungle Cruise.
To filary, które pozostaną nietknięte.
Ta istniejąca od początku atrakcja
została stworzona na pustyni dosłownie wśród piachu
przez Hapera Goffa i jego patyk, Billa Evansa z uratowanymi drzewami,
a z pomocą Marca Devisa
stała się bujną, wciągającą i uwielbianą atrakcją z dziś.
Miałem rozmowę z Waltem.
Powiedziałem: „Są dwa sposoby, by to zrobić.
Drogi i tani”.
Odparł: „Kiedy coś robisz
i stworzysz coś świetnego,
goście zwrócą ci koszty”.
Sam Disneyland odwiedziło już niemal miliard gości,
więc można powiedzieć…
Ludzie doceniają moją pracę.
To wielka nagroda.
Oczywiście. Gdyby musiał pan zrobić to ponownie,
coś by pan zmienił?
Nie wiem. Obym nie musiał.
Myślę o oryginalnej wizji Walta na Jungle Cruise.
Walt chciał, by goście przeżywali prawdziwą przygodę,
jaką widzieli w telewizji w True-Life Adventure
I ziściło się to,
gdy w 1998 roku na Florydzie otworzono Animal Kingdom.
Walt byłby dumny
i powiedziałby: „Dokładnie o to chodziło.
Prawdziwe zwierzęta i goście w autach,
czujący się jak w Afryce”.
Wielu osobom imponuje
oraz ciekawi realizm Adventureland.
Zwierzęta niczym żywe, prawdziwe tropiki.
Disney byłby z tego dumny.
Jungle Cruise to zaczęło,
a my realizujemy to w pełni
pod postacią rozbudowanej wersji Animal Kingdom.
Ale Jungle Cruise to coś więcej niż szczebel w karierze
dziedzictwa niesamowitych atrakcji Disneya.
Ta klasyczna atrakcja to nie tylko szyprzy,
żarty czy nawet zwierzęta,
a niesamowita kreatywność pierwszego szypra,
który wbrew oczekiwaniom, wyruszył w podróż,
która nawet nie zbliża się do portu.
Wracamy do cywilizacji.
Cieszę się, że mogłem odbyć z wami tę podróż.
Dziękuję. Obyśmy spotkali się ponownie.
Ale póki co czas zejść na ląd.
Miłego dnia. Uważajcie na siebie i pamiętajcie, by…
Zapomniałem.
PAMIĘCI RONA DOMINGUEZA
Napisy: Krzysztof Zając