Παραμείνετε καθιστοί, παρακαλώ.
Παραμείνετε στις θέσεις σας.
ΜΟΝΟ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤ
Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΜΑΤΙΚΩΝ ΠΑΡΚΩΝ
Όπως πάντα, από τότε που άνοιξε η Ντίσνεϊλαντ το 1955,
μια μέρα στο πάρκο της Ντίσνεϊ είναι γεμάτη ατελείωτες δυνατότητες,
συγκινήσεις,
περιπέτεια, ανακαλύψεις.
Το καθετί που βλέπει ο ήλιος μπορεί να βρεθεί σ' αυτήν τη μαγική χώρα
καθώς κι ό,τι δεν βλέπει ο ήλιος,
επειδή όταν πέφτει η νύχτα, τότε είναι ώρα για...
Πυροτεχνήματα.
Αλλά δεν τελειώνουμε εκεί.
Μην ξεχνάτε τα φώτα, τα λέιζερ και τις παρελάσεις.
Αυτό είναι το νυχτερινό υπερθέαμα...
Θ' αλλάξει την αντίληψή σας για το τι σημαίνει νυχτερινή διασκέδαση.
...που μεταμορφώνει το πάρκο σε έναν εντελώς νέο κόσμο.
Αλλά υπάρχει λόγος γι' αυτήν τη λαμπερή ιεροτελεστία,
μια φιλοσοφία που μας καθοδηγεί, ας πούμε,
που κρατάει από τις πρώτες μέρες της Ντίσνεϊλαντ.
Υπάρχει μια ωραία ιστορία με τους αδελφούς Σέρμαν.
Λάμπουμε στο τέλος της κάθε μέρας
Ήταν με τον Γουόλτ Ντίσνεϊ στη Μέιν Στριτ
και άρχιζε μια παράσταση με πυροτεχνήματα.
Κι ο Γουόλτ είπε στον Ρίτσαρντ Σέρμαν
"Αυτό είναι ένα φιλί για καληνύχτα".
Κυριολεκτικά και μεταφορικά, πετάγονταν σπίθες.
Είπε ο Γουόλτ καληνύχτα;
Το είπε στ' αλήθεια;
Υπάρχει μια φήμη.
Δεν ξέρω αν ισχύει. Μου φαίνεται κάπως ψεύτικο.
Δεν πρέπει να μαρτυρούμε.
Αλλά είναι ένας καλός αστικός μύθος.
Όπως και να 'χει...
Ο Γουόλτ πίστευε ότι έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να τους φέρουμε όλους κοντά
στο τέλος της βραδιάς για να κλείνει ωραία η μέρα.
Σχεδόν σαν...
Σαν το τελευταίο φιλί το βράδυ πριν σας πουν καληνύχτα.
Ευχαριστώ.
Αλλά ας μην προτρέχουμε, μόλις ξεκινήσαμε τη βραδιά μας.
Μάλιστα, η ιστορία των πυροτεχνημάτων στο πάρκο,
το πρώτο νυχτερινό υπερθέαμα, ξεκίνησε πριν καν ανοίξει το πρώτο πάρκο.
Πριν ανοίξει η Ντίσνεϊλαντ,
ο Γουόλτ Ντίσνεϊ άρχισε να ενημερώνει τον κόσμο από την τηλεόραση.
Έκανε μια εκπομπή...
Η Ντίσνεϊλαντ του Γουόλτ Ντίσνεϊ!
...κι εκεί έκανε αναφορές για την πορεία της κατασκευής
και το πώς πήγαινε το έργο
ώστε ο κόσμος να ανυπομονεί να δει το νέο πάρκο.
Τώρα θέλουμε να μοιραστείτε μαζί μας το τελευταίο και μεγαλύτερο όνειρό μας.
Και στην αρχή του σόου ερχόταν η Τίνκερμπελ με το ραβδί της
και έσκαγαν πυροτεχνήματα.
Κι έτσι, όταν ήρθε ο κόσμος στο πάρκο,
περίμενε να δει την Τίνκερμπελ και τα πυροτεχνήματα...
Ανυπομονώ να δω τα πυροτεχνήματα.
Αλλά δεν υπήρχαν.
Μάλλον δεν θα ρίξουν πυροτεχνήματα.
Δεν είχαμε τα μέσα
για να κάνουμε κάποιο μεγάλο σόου με πυροτεχνήματα.
Αλλά όλα αυτά θα άλλαζαν, χάρη στον Μίκι.
Όχι αυτόν τον Μίκι!
Ο Μίκι Άρονσον ήταν ο πρώτος πυροτεχνικός στην Ντίσνεϊλαντ
που προσέλαβε ο Γουόλτ Ντίσνεϊ.
Ναι, ο Μίκι Άρονσον, που το 1957
ξεκίνησε να επιβλέπει το πρώτο σόου πυροτεχνημάτων στην Ντίσνεϊλαντ,
που αργότερα την ίδια χρονιά θα λεγόταν...
Φαντασία στον Ουρανό.
Όταν ξεκίνησε, είχε διάρκεια πέντε λεπτά
και οι ηθοποιοί έριχναν οι ίδιοι τα πυροτεχνήματα
στον ουρανό πίσω από το κάστρο.
Έβαζαν ένα μουσικό κομμάτι
και τότε οι πυροτεχνικοί άναβαν μια φωτοβολίδα
και άκουγες "Δύο, τρία, πυρ ένα!"
"Πυρ δύο!"
"Τρία! Τέσσερα! Πέντε!"
Ήξεραν πόσο χρόνο είχε το κάθε πυροτέχνημα,
και έτσι δημιουργούσαν ένα σόου στον ουρανό,
αλλά όλα γίνονταν στο χέρι με μια φωτοβολίδα.
Αλλά ενώ ο Μίκι και η φωτοβολίδα του μαζί με την ομάδα του
διαχειρίζονταν τη μαγεία στα παρασκήνια,
υπήρχε χώρος μπροστά στο προσκήνιο
για έναν μικροσκοπικό μετρ των τελετών.
Ο Γουόλτ ήξερε ότι οι φαν ήθελαν να δουν την Τίνκερμπελ να ξεκινά τα πυροτεχνήματα,
αλλά δεν μπορούσε να το κάνει αυτό
παρά μόνο μετά την κατασκευή του Μάτερχορν το 1959.
Μετά είχε ένα μέρος για να πετάει η Τίνκερμπελ πίσω από το κάστρο.
Έρχεται η Τίνκερμπελ στην πιο ευτυχισμένη χώρα απ' όλες!
Φυσικά, ο ρόλος της Τίνκερμπελ
απαιτούσε κάποια μικροσκοπική ακροβάτισσα,
κι αυτό ήταν κάτι που σκέφτηκε ο Γουόλτ.
Η Τάινι Κλάιν ήταν διάσημη ακροβάτισσα τσίρκου
και ήταν διάσημη για το νούμερό της, το σιδερένιο σαγόνι,
όπου γλιστρούσε σε ένα σύρμα και κρεμιόταν από τα δόντια της.
Στα 70 της, ζούσε στη νότια Καλιφόρνια
κι ο Γουόλτ τη βρήκε και είπε "Θα έρθεις να κάνεις την Τίνκερμπελ στο πάρκο;"
Κι έτσι η Τάινι βρέθηκε στον ουρανό κρεμασμένη από τα δόντια της και...
Όχι με τα δόντια. Φορούσε ιμάντα ασφαλείας.
Λογικό ήταν!
Το Φαντασία στον Ουρανό είχε τεράστια επιτυχία,
κι έκανε τα όνειρα του Γουόλτ για ένα ζωντανό πάρκο τη νύχτα, πραγματικότητα.
Και καθώς ο χρόνος περνούσε,
προς το τέλος της δεκαετίας του '70 στη Φλόριντα,
το σόου με τα πυροτεχνήματα θα φώτιζε και τον ουρανό του Μαγικού Βασιλείου
στο Γουόλτ Ντίσνεϊ Γουόρλντ.
Αλλά ο ενθουσιασμός δεν περιοριζόταν μόνο στο πάρκο.
Τα κοντινά ξενοδοχεία της Πολυνησίας της εποχής
ήταν κι αυτά προορισμοί, κι όταν οι επισκέπτες πήγαιναν εκεί...
Χρειάζονταν νυχτερινή διασκέδαση,
κάτι ξεχωριστό γι' αυτούς.
Και με τα δύο ξενοδοχεία
στην απέραντη λιμνοθάλασσα του Μαγικού Βασιλείου,
ήταν φυσικό στο Ντίσνεϊ Γουόρλντ να δοκιμάσουν τα νερά.
Οπότε δημιουργήθηκε η Υδάτινη Ηλεκτρική Παρέλαση.
Μια παρέλαση από αληθινά άρματα, που, κυριολεκτικά, επέπλεαν!
Χρησιμοποίησαν συρμάτινα πλαίσια
με χιλιάδες φώτα που τρεμοπαίζουν και μουσική.
Η μουσική και τα φώτα συγχρονίζονταν
και δημιουργούσαν διάφορους χαρακτήρες,
δράκους, υδάτινα πλάσματα, τέτοια πράγματα.
Ήταν πολύ δημοφιλή τα φώτα που τρεμόπαιζαν και θάμπωναν τα μάτια
όχι μόνο των επισκεπτών, ειδικά...
Του Καρντ Γουόκερ.
Ο οποίος τότε ήταν αντιπρόεδρος και COO της Γουόλτ Ντίσνεϊ.
Ο Καρντ Γουόκερ είδε και λάτρεψε την Υδάτινη Ηλεκτρική Παρέλαση
και είπε "Χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο για την Ντίσνεϊλαντ".
Το ότι ένα σόου πέτυχε σε ένα πάρκο,
δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πετύχει και σ' ένα άλλο.
Κι έτσι, στην Καλιφόρνια,
η Ντίσνεϊλαντ επέλεξε κάτι λίγο διαφορετικό.
Η Ντίσνεϊ θέλει να καινοτομεί, έτσι;
Οπότε, έχουμε την παρέλαση στο νερό.
Πάμε στην Ντίσνεϊλαντ
και σκεφτόμαστε να τη μετατρέψουμε σε μια νυχτερινή παρέλαση.
Φυσικά, θα περνούσε από τη Μέιν Στριτ.
- Κι έτσι θα ήταν η Ηλεκτρική... - Ναι.
- ...Παρέλαση της Μέιν Στριτ; - Ναι.
Ναι!
ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΪΝ ΣΤΡΙΤ
Και για να σχεδιάσει αυτήν τη φωτεινή πομπή,
ο Καρντ Γουόκερ στράφηκε στον διευθυντή ψυχαγωγίας, Μπομπ Γιάνι,
ο οποίος, με την προηγμένη τεχνολογία της Ντίσνεϊ στη διάθεσή του,
άρχισε να δημιουργεί το σόου με...
το χριστουγεννιάτικο δέντρο του.
Ήταν στο σαλόνι του, πήρε τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια
και τα άφησε στο πάτωμα. Η γυναίκα του είπε "Τι κάνεις;"
Και λέει "Τι λες να το κάνουμε αυτό τρισδιάστατο
και να το βγάλουμε στον δρόμο;"
Κι εκείνη είπε "Τρελός είσαι;"
Τελικά δεν ήταν, χάρη στις μπαταρίες!
Είχαμε διακόπτες που τους κατέβαζες και άναβαν τα φώτα!
Μαζί με τα άπειρα φώτα,
τα άρματα ενώνονταν και δημιουργούσαν ένα εκθαμβωτικό θέαμα.
Ήταν μια σειρά από ξεχωριστά στοιχεία
με πολλά μικρά φωτάκια που αναβόσβηναν.
Ο Μίκι Μάους είχε ένα μεγάλο τύμπανο
με το λογότυπο επάνω.
Κάποια μέρη ήταν εμπνευσμένα από κλασικά έργα της Ντίσνεϊ,
όπως την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, τη Γαλάζια Νεράιδα από τον Πινόκιο
και τον Δράκο του Πιτ, ένα δημοφιλές κομμάτι που βάλαμε το 1977.
Αλλά η Ηλεκτρική Παρέλαση δεν ήταν μόνο αυτά.
Την απολάμβαναν και τα αυτιά του κόσμου.
Η Ηλεκτρική Παρέλαση της Μέιν Στριτ!
ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΪΝ ΣΤΡΙΤ
Ένα πολύ ενδιαφέρον τραγούδι
παίζεται στην Ηλεκτρική Παρέλαση
και λέγεται "Baroque Hoedown".
Πολύ πιασάρικη μελωδία.
Αλλά όσο μοναδικό κι αν ήταν το τραγούδι,
ήταν μοναδικός και ο τρόπος που το άκουγαν οι επισκέπτες.
Ήταν η πρώτη παρέλαση με έλεγχο κι εντοπισμό του σόου.
Σωστά. Έλεγχος κι εντοπισμός του σόου!
Τι είναι αυτό;
Οι τεχνικοί της Ντίσνεϊ είχαν βρει έναν τρόπο να μεταφέρουν τον ήχο
στον δρόμο με ηχεία
ώστε να συγχρονίζεται πάντα με τα άρματα.
Όποιο άρμα κι αν ήταν μπροστά σου,
άκουγες το κομμάτι του τραγουδιού γι' αυτό το άρμα.
Πείτε ότι ήταν η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.
Καθώς περνούσε το άρμα, άκουγες τη μουσική της ταινίας
μέσα από το βασικό τραγούδι.
Κι όταν σε περνούσε και πήγαινε στην επόμενη ζώνη,
ξεκινούσε η μουσική για όσους βρίσκονταν εκεί.
Καλό αυτό, αλλά πώς γινόταν;
Όταν το ηχογράφησαν,
είχαν μια κασέτα πέντε εκατοστών που περιείχε 24 κομμάτια
και το ένα ήταν το μπάσο
που έφτανε σε όλα τα ηχεία.
Όλα τα άλλα κομμάτια μεταδίδονταν στο άρμα
που λάμβανε το ραδιοσήμα και έπαιζε το κομμάτι.
Για την εποχή ήταν κάτι τρελό!
Κι έτσι είναι από την αρχή, από το 1972.
Αν και δεν είναι ένα μόνιμο σόου στην Ντίσνεϊλαντ,
η Ηλεκτρική Παρέλαση της Μέιν Στριτ έχει επιστρέψει ανά περιόδους
κι όταν επιστρέφει, μπορείτε να δείτε
ότι έχει πολλά νέα πράγματα.
Κι έτσι, βλέπουν οι επισκέπτες τη Ράια, τη Βαϊάνα και τον Ηρακλή,
χαρακτήρες που ίσως δεν έχουν ξαναδεί
στην Ηλεκτρική Παρέλαση.
Και δεν είναι μόνο αυτό!
Καθώς το άρμα του φινάλε κατεβαίνει τη Μέιν Στριτ,
μαγεύει όλα τα κτίρια γύρω του με προβολές χαρτογράφησης.
Ναι, προβολές...
Βασικά, θα χρειαστούμε μια εξήγηση και γι' αυτό.
Με την προβολή χαρτογράφησης, βασικά,
αντί να προβάλλουμε κάτι σε επίπεδη οθόνη, όπως μια ταινία,
την προβάλλουμε σε μια πολυδιάστατη επιφάνεια
και παντρεύουμε αυτήν την επιφάνεια με αυτό που προβάλλουμε,
κι αυτό μας δίνει το περιθώριο να δημιουργήσουμε ψευδαισθήσεις.
Αλλά η προβολή χαρτογράφησης δεν είναι κάτι νέο στα πάρκα της Ντίσνεϊ.
Μάλιστα, πάει πολύ πιο πίσω απ' ό,τι νομίζετε.
Πρωτοχρησιμοποιήθηκε με τη Μαντάμ Λεότα στο Στοιχειωμένο Σπίτι το '60.
Ξυπνήστε τα πνεύματα με το ντέφι σας!
Κι αυτό γινόταν με έναν πολύ στοιχειώδη τρόπο
με έναν προτζέκτορα.
Στις μέρες μας, όλα γίνονται με βίντεο.
Μ' αρέσει που μεγαλώνουμε και αλλάζουμε πράγματα όπως οι παρελάσεις
και δίνουμε μια φρέσκια νότα στον κόσμο.
Κι αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα μετά από 50 χρόνια.
Και στην Ηλεκτρική Παρέλαση της Ντίσνεϊλαντ στο Τόκιο,
τίποτα δεν είναι μικρό, καθώς το σόου διαρκεί 45 λεπτά,
πάνω από τη διπλάσια διάρκεια της αρχικής.
Είναι μια γιγάντια εκδοχή της Ηλεκτρικής Παρέλασης
και λέγεται Ονειροφώτα
και διεξάγεται από το 2001.
Καλώς ήρθατε στον κόσμο του φωτός και της φαντασίας!
Αντίθετα με την Ηλεκτρική Παρέλαση της Μέιν Στριτ,
τα Ονειροφώτα αφήνουν πίσω τη νοσταλγία των χριστουγεννιάτικων φώτων
για μια νέα και λαμπερή τεχνολογία.
Αυτό που ήταν υπέροχο με τα Ονειροφώτα στο Τόκιο
είναι ότι πήγαμε την τεχνολογία του φωτισμού σε άλλο επίπεδο.
Με το πέρασμα των χρόνων, ενσωματώσαμε την τεχνολογία LED.
Έχουμε ξεφύγει εντελώς από τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια
που ξέρουμε και αγαπάμε,
της αρχικής Ηλεκτρικής Παρέλασης της Μέιν Στριτ.
Κι αυτό άλλαξε το τι μπορούμε να κάνουμε με τα φώτα.
Όπως με το Τζίνι. Όλο το Τζίνι μεταμορφώνεται μπροστά σου.
Είναι ένα υπέροχο βραδινό σόου
που θα σας θυμίσει τα παιδικά σας χρόνια.
Σε κάθε άρμα υπάρχει μια ιστορία
και οι χαρακτήρες λάμπουν πιο πολύ από ό,τι συνήθως
με τα πολλά φώτα που τους φωτίζουν.
ΟΝΕΙΡΟΦΩΤΑ
Ο κόσμος μένει με ανοιχτό το στόμα με τα πυροτεχνήματα και την παρέλαση
κι οι βραδιές έχουν γίνει το αποκορύφωμα για τους επισκέπτες.
Αλλά το 1984,
όταν ο Μάικλ Άιζνερ ήρθε στην Ντίσνεϊ,
εκεί όπου άλλοι έβλεπαν μια εντυπωσιακή και λαμπερή πομπή,
ο Άιζνερ είδε μια εκπληκτική ευκαιρία για την Ντίσνεϊλαντ.
Δεν του αρκούσαν μόνο τα πυροτεχνήματα
και η Ηλεκτρική Παρέλαση της Μέιν Στριτ.
Ο Άιζνερ σκόπευε να προσθέσει μια τρίτη εκδήλωση, αλλά πού;
Για να δούμε.
Η Ντίσνεϊλαντ δεν έχει καμιά πρόχειρη λιμνοθάλασσα τριγύρω,
ή μήπως έχει;
Πού καλύτερα από τα Ποτάμια της Αμερικής;
Φυσικά. Τα Ποτάμια της Αμερικής ήταν εκεί από την πρεμιέρα της Χώρας των Συνόρων,
περιβάλλουν τη νήσο Τομ Σόγιερ,
στην οποία σκέφτηκαν να στήσουν αυτό το ολοκαίνουργιο θέαμα
όπως κι αν γινόταν τελικά.
Ήθελαν να δημιουργήσουν κάτι που θα προσέλκυε πολύ κόσμο,
όπως τα πυροτεχνήματα, και θα έλεγε μια συγκεκριμένη ιστορία.
Και το όνομα του σόου ήταν "Φαντασία!"
Η ιδέα είναι ότι όλο το σόου διαδραματίζεται στο μυαλό του Μίκι,
ή μάλλον στου Μίκι...
Τη φαντασία!
Ακριβώς!
- Εντάξει! - Ναι.
Ωραίο όνομα!
Είναι, όμως;
Η φαντασία είναι γενικός όρος.
Χρειαζόταν ένας όρος της Ντίσνεϊ,
κάτι που θα έδειχνε φανταστικά τη φαντασία του σόου.
Που ήταν η φαντασία του Μίκι.
Θεέ μου!
Και ακολουθώντας ένα στοιχείο από την ταινία Φαντασία του 1940,
μία μόνο λέξη ερχόταν στον νου.
"Φαντασμαγορία". Κι αυτή η λέξη ήταν λίγο μεγάλη.
Έτσι, αφού έψαξαν καλά μέσα στη φαντασία τους,
σκέφτηκαν το "Φαντασμικό".
Και, φυσικά, αυτή η λέξη φέρνει και τον Μίκι Μάους
στο τέλος της. Φαντασμικό.
-Και στις 13 Μαΐου 1992... - Φαντασμικό!
Ναι, το Φαντασμικό έγινε ο νέος τρόπος να τελειώσει η μέρα.
Ας μην ξεχνάμε και το θαυμαστικό.
Αυτό είναι το πιο σημαντικό!
ΦΑΝΤΑΣΜΙΚΟ!
Σωστά!
Υπάρχουν άλλοι υποψήφιοι για το πιο σημαντικό κομμάτι.
Καλώς ήρθατε στο Φαντασμικό.
Οι πυροτεχνικοί. Τα εφέ του νερού.
Οι πρώτες οθόνες ομίχλης που εμφανίστηκαν ήταν εδώ, στο Φαντασμικό.
Οι προβολές.
ΟΙ βάρκες που περνούσαν.
Ο Μίκι στην κορυφή του μύλου με τα πυροτεχνήματα γύρω του.
Αλλά το πιο εντυπωσιακό κομμάτι
είναι το σόου πριν το σόου.
Ένα από τα πιο εκπληκτικά πράγματα είναι ότι δεν βλέπεις τίποτα,
αν περάσεις τη μέρα από το πάρκο.
Είναι απίστευτο που γίνεται αυτό κάθε βράδυ.
Το απόγευμα, πριν το σόου,
το νησί Τομ Σόγιερ μετατρέπεται στη σκηνή του Φαντασμικού.
Είναι ένα εκπληκτικό σύστημα που λειτουργεί ομαδικά,
με τεράστιους πύργους που έχουν φώτα, προβολείς, ηχεία.
Πρέπει να βγουν εγκαίρως για την παράσταση.
Καθώς ο ήλιος ρίχνει τη σκιά του στη λιμνοθάλασσα,
δεν συγκεντρώνονται μόνο οι επισκέπτες.
Χρειάζονται πάνω από 100 άτομα
για να γίνει το σόου.
Οι τεχνικοί σκηνής που δουλεύουν στο Κολούμπια και το Μαρκ Τουέιν
ετοιμάζουν τα πάντα για το σόου.
Καθώς οι τεχνικοί και οι χαρακτήρες ετοιμάζονται να φωτίσουν τη λιμνοθάλασσα,
υπάρχει ένας χαρακτήρας που πραγματικά τραβάει την προσοχή.
Μ' αρέσει κάθε σόου που έχει έναν τεράστιο δράκο που πετάει φωτιές.
Ο Δράκος της Μαλέφισεντ!
Ο Δράκος της Μαλέφισεντ έχει 13 μέτρα ύψος και 10 μέτρα πλάτος
και μπορεί να εκτοξεύσει φλόγες.
Φυσάει αληθινή φωτιά.
Και όλα τα Ποτάμια της Αμερικής παίρνουν φωτιά.
Αλλά δεν κρύβονται τη μέρα όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα.
Το Ποταμόπλοιο Μαρκ Τουέιν και το ιστιοφόρο Κολούμπια
κάνουν μια θεαματική εμφάνιση.
Φέρνουμε κρυφά ένα τεράστιο πειρατικό πλοίο
και εμφανίζεται ο Τζακ Σπάροου
μέσα από τις σκαλιέρες.
Από ένα πλοίο γεμάτο εφέ σε ένα πλοίο γεμάτο ήρωες της Ντίσνεϊ,
το Φαντασμικό έθεσε τα στάνταρ και πίεσε τα όρια παραπέρα
για κάθε σόου στα πάρκα της Ντίσνεϊ.
Από εκεί ξεκίνησαν όλα
όσον αφορά τα υπέροχα θεάματα σε όλον τον κόσμο.
Το σόου αυτό ήταν που με έκανε να θέλω να δουλέψω για την Ντίσνεϊ.
Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Η λάμψη του σόου εντυπωσιάζει τους επισκέπτες της Ντίσνεϊλαντ
και τώρα πια και τα Στούντιo Χόλιγουντ της Ντίσνεϊ.
Αλλά το Φαντασμικό δεν είναι το μόνο σόου που γίνεται στο Αναχάιμ.
Δίπλα στην Ντίσνεϊλαντ, στο Πάρκο Αναψυχής Καλιφόρνιας της Ντίσνεϊ,
κάτι νέο παραμόνευε στα βάθη.
Το 2010, το όραμα του Γουόλτ Ντίσνεϊ να φέρει μια κινηματογραφική εμπειρία
στη νυχτερινή ζωή του πάρκου Ντίσνεϊ έφτασε σε άλλο επίπεδο,
όταν μια πρωτοποριακή υδάτινη οθόνη πλάτους 115 μέτρων
βύθισε τους θεατές στην κινηματογραφική ιστορία της Ντίσνεϊ.
Κι όλα αυτά χάρη σ' αυτόν τον τύπο.
Όχι, σταθείτε, σ' αυτόν τον τύπο!
Το 2005, όταν ο Μπομπ Άιγκερ έγινε ο νέος διευθύνων σύμβουλος,
η Ντίσνεϊ έκανε πολλές συναρπαστικές εξαγορές,
όπως την Pixar, τη Marvel και τη Lucasfilm.
Αλλά ο Μπομπ δεν είχε εστιάσει μόνο στα στούντιο.
Το 2007, παράγγειλε να ανακατασκευαστεί το Πάρκο Αναψυχής Καλιφόρνιας της Ντίσνεϊ.
Το Πάρκο Αναψυχής Καλιφόρνιας ήταν παραδοσιακά ένα πάρκο
που έκλεινε γύρω στις 7:00 το βράδυ.
Θέλαμε να δώσουμε και στους εκεί επισκέπτες έναν αποχαιρετισμό.
Και ποιος καλύτερος από τον ειδικό στα πυροτεχνήματα, Στιβ Ντέιβισον;
Είχαμε πυροτεχνήματα στην Ντίσνεϊλαντ
κι ήθελαν να κάνουμε κάτι στη λιμνοθάλασσα.
Αλλά αυτήν τη φορά, ο Στιβ έπρεπε να κάνει σχέδια που ρέουν.
"Ένα σόου με σιντριβάνια;"
Είπα "Εντάξει". Δεν ξέρω από σιντριβάνια.
Βγήκαμε έξω κι αρχίσαμε να το ψάχνουμε.
Και καθώς κυλούσαν οι ιδέες...
Θα φτιάχναμε το μεγαλύτερο χρωματιστό σιντριβάνι στον κόσμο.
Ο Στιβ και η ομάδα του πρότειναν τον Υπέροχο Κόσμο των Χρωμάτων,
που δεν έπρεπε να συγχέεται με...
το τηλεοπτικό πρόγραμμα της Ντίσνεϊ από τη δεκαετία του '60
που πήρε το όνομά του από το γεγονός
ότι η τηλεόραση είχε αρχίσει να εκπέμπει έγχρωμα.
Λίγη χρωματική μαγεία.
Άμπρα κατάμπρα.
Γιατί δεν είπαν το νέο σόου στη λιμνοθάλασσα Κόσμο των Χρωμάτων;
Έτσι, προχωρήσαμε με αυτό.
Κατευθείαν στο γραφείο του Μπομπ Άιγκερ, όπου από όλα τα χρώματα,
ο Στιβ ανησυχούσε περισσότερο για το πράσινο.
Δεν περίμενα να πουλήσει.
Είναι πολύ ακριβό.
Αλλά αφού έδειξαν στον Μπομπ τα σχέδια...
Το μεγάλο ερώτημα ήταν "Πότε". Και τότε ξεκίνησε η δουλειά.
Δουλειά στο νερό.
Η ομάδα δοκίμασε σιντριβάνια σαν αυτό και σαν αυτό,
και μην ξεχνάτε αυτά τα καλά παιδιά,
και βρήκαν τρόπο να τα κρύψουν στη λιμνοθάλασσα. Και τα 1.200.
Αν αποστραγγίσεις τον Παραδεισένιο Όρμο, έχει βάθος στη βάση του 4,2 μέτρα.
Κι εκεί έστησαν τεράστια τραπέζια.
Τρεις πλατφόρμες πάνω σε αναβατόρια που ανεβοκατεβαίνουν.
Αυτές είναι οι πλατφόρμες όπου συνδέουμε όλο τον εξοπλισμό μας.
Το ρεύμα, τα δεδομένα μας. Έχουμε προτζέκτορες.
Εκεί είναι όλα.
Οι πλατφόρμες δεν είναι μόνο επίπεδες επιφανειακές.
Κάτω από κάθε τραπέζι υπάρχει μια τεράστια αποθήκη ηλεκτρονικών.
Κι όλα μπορούν να ανεβοκατεβαίνουν!
Την ημέρα, δεν φαίνεται καν ότι γίνεται κάποιο σόου εδώ.
Αλλά, φυσικά, και γίνεται.
Ένα σόου που εντυπωσιάζει το κοινό και που προβλημάτισε τους δημιουργούς του.
Όταν θέλαμε να σχεδιάσουμε τα σιντριβάνια,
δεν υπήρχαν οδηγίες χρήσης.
Αρχίζεις να μαθαίνεις γρήγορα.
Όπως αν ανοίξεις όλα τα σιντριβάνια, η πλατφόρμα βυθίζεται.
Ακόμα κι αν ανοίξουμε μερικά μόνο σιντριβάνια...
Η κατανομή του βάρους μερικές φορές αλλάζει τη συμμετρία.
Έτσι, ξαφνικά, προσθέτουμε βάρη σε κάποια μέρη.
Σαν τα βάρη στο γυμναστήριο ή που βρίσκουμε σε θέατρα.
Η ομάδα έπρεπε να αντιμετωπίσει τα ρεύματα.
Τα ηλεκτρολογικά, εννοώ.
Δεν έχουμε άπειρο ρεύμα.
Δεν μπορεί να λειτουργεί όλο το σύστημα μονομιάς.
Απ' όλες τις δυσκολίες
του μεγαλύτερου σόου με σιντριβάνια στον κόσμο,
η μεγαλύτερη μπορεί να σας σοκάρει.
Μας αρέσει η όψη του νερού, αλλά το νερό μπαίνει παντού,
οπότε προστατεύουμε τον εξοπλισμό μας χρησιμοποιώντας φακελάκια σιλικόνης.
Είναι τα φακελάκια που βρίσκετε στα παπούτσια σας.
Είναι τα φακελάκια που βρίσκετε σε συσκευασίες τροφίμων.
Και το νερό πραγματικά πήγαινε παντού. Πιο πλατύ από γήπεδο ποδοσφαίρου
και ψηλότερο από τετραώροφο κτίριο,
η οθόνη ομίχλης του Κόσμου των Χρωμάτων είναι το σκηνικό
για μια απ' τις πιο διάσημες εικόνες της Ντίσνεϊ.
Αλλά όταν η ομάδα σχεδίαζε να περιορίσει τις προβολές
μόνο σε κινούμενα σχέδια...
Οι φιγούρες δράσης δεν φαίνονται καλά στο νερό.
Δεν ξέρεις να διαβάζεις.
Κι αυτό έδωσε ζωή σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα
που είπε τα παράπονά του στη Σέλμπι Τζίγκετς-Τίβονι, που είναι...
Αντιπρόεδρος δημιουργικού και ανάπτυξης
της Ζωντανής Ψυχαγωγίας της Ντίσνεϊ.
Σωστά! Τι είπε ο Μπομπ;
Ήρθε και είπε "Και οι πειρατές;
Γιατί δεν έχει πειρατές το σόου;"
- Να πάρει. - Αλλά αντί να εγκαταλείψει το πλοίο,
ο Στιβ είχε ένα σχέδιο.
Στο σόου ο Τζακ Σπάροου εμφανίζεται σε δύο σημεία,
αλλά το υπόλοιπο είναι μόνο νερό και φωτιά.
Πήραμε αυτό το πολύ έντονο θέμα
και δημιουργήσαμε μια μάχη πειρατών.
Η πληθωρική ορχηστρική μουσική καταλάμβανε τα πάντα μέχρι τις 11:00.
Κι όταν είδε το σόου ο Μπομπ Άιγκερ για πρώτη φορά...
Το λάτρεψε! Ζητωκραύγαζε.
Είπε "Βλέπεις;"
Μέρες πριν την πρεμιέρα τον Ιούνιο του 2010,
πολλοί από την οικογένεια του πάρκου,
είδαν πρώτη φορά ολοκληρωμένο τον Κόσμο των Χρωμάτων.
Είχαμε μια βραδιά για τους ιματζινίερ,
για να το δουν με τις οικογένειές τους.
Και ένας απ' τους πρώτους ιματζινίερ, ο Μπομπ Γκουρ, με πλησίασε,
κι ενώ δεν τον γνώριζα,
μου είπε "Είσαι ο Στιβ Ντέιβισον;"
Είπα "Ναι".
Κι είπε "Είμαι ο Μπομπ Γκουρ
και θέλω να σου πω ότι ο Γουόλτ Ντίσνεϊ θα ήταν περήφανος για σένα".
Είπε "Θα άρεσε πολύ αυτό στον Γουόλτ.
Πήρες ένα μέσο και το μεταμόρφωσες.
Θα χαιρόταν πολύ, αν το έβλεπε αυτό σήμερα."
Απ' όσα μου έχει πει ποτέ κανείς,
αυτό ήταν απ' τα πιο όμορφα.
Επειδή δούλευε με τον Γουόλτ Ντίσνεϊ,
και το σχόλιό του ήταν πολύ σημαντικό για μένα.
Ο Κόσμος των Χρωμάτων συνεχίζει να φωτίζει ουρανό και βλέμματα
στο Πάρκο Αναψυχής Καλιφόρνιας της Ντίσνεϊ,
όπου, το 2023, ένα ολοκαίνουριο σόου με σιντριβάνια
παρουσιάστηκε για την επέτειο των 100 χρόνων της Ντίσνεϊ.
Το 2021, το Γουόλτ Ντίσνεϊ Γουόρλντ στη Φλόριντα βίωσε ένα ορόσημο,
καθώς ετοιμαζόταν για την 50ή του επέτειο.
Για να εορταστεί η περίσταση,
αποφασίστηκε να γίνει ένα νέο θεαματικό βραδινό σόου.
Αλλά τι θα ήταν αυτό;
Μήπως να κάναμε μια συναυλία της Ντίσνεϊ;
Ναι, φυσικά, μια συναυλία,
γιατί η Ντίσνεϊ και η μουσική πάνε χέρι με χέρι, ή φωνή με αυτί,
και ως επικεφαλής του πρότζεκτ,
ήταν δουλειά του Στιβ Ντέιβισον να αποφασίσει τι είδους συναυλία θα ήταν.
Αν κάναμε μια συναυλία της Ντίσνεϊ,
αλλά μέσα από το βλέμμα της Βιτρίνας του Κόσμου;
Η Βιτρίνα του Κόσμου της ΠΠΚΑ. Ένας μεγάλος περίπατος
που εκπροσωπεί 11 διαφορετικά έθνη από όλον τον κόσμο
γύρω από μια λιμνοθάλασσα 160 στρεμμάτων.
Μπορούσαμε να πάμε και να φέρουμε τους πολιτισμούς,
να φέρουμε τη μουσική κοντά μας, από μια δική τους οπτική.
Φυσικά. Μια συγκινητική ωδή στην παγκόσμια ενότητα
μέσω της γλώσσας της μουσικής που μας ενώνει όλους.
Το σόου του Στιβ είχε ήδη εξελιχθεί σε κάτι...
Όχι, δεν είναι δικό μου, δεν είναι δικό τους, είναι δικό μας.
Για να πετύχει, πρέπει να δουλέψουμε αρμονικά όλοι μαζί.
Αρμονία!
Σωστά. Αφού η δημιουργική ομάδα της Ντίσνεϊ
έπρεπε να διαλέξει όνομα για το σόου...
Βρήκαμε την Αρμονικότητα!
Η αρμονία είναι μουσικά κομμάτια που γίνονται ένα
και μπλέκουν μεταξύ τους και νιώθουμε μια αρμονία.
Νιώθουμε αρμονία.
Ερχόμαστε κοντά και γιορτάζουμε τις κουλτούρες μας,
αλλά και σεβόμαστε ότι είμαστε όλοι ένα.
Παρά το ότι είναι μια μικρή Βιτρίνα του Κόσμου, στην τελική...
Η Αρμονικότητα ήταν μεγάλο εγχείρημα.
...όπως και να έχει, ξεκινώντας από την τοποθεσία.
Η Λιμνοθάλασσα της Βιτρίνας του Κόσμου δεν είναι μεγάλη μάζα νερού,
ας πούμε.
Η λιμνοθάλασσα της ΠΠΚΑ είναι η μεγαλύτερη μάζα νερού
απ' όλα τα θεματικά πάρκα σε όλον τον κόσμο.
Οπότε, το σόου έπρεπε να είναι σ' αυτήν την κλίμακα.
Με πάνω από ενάμισι χιλιόμετρο ακτογραμμής...
της λιμνοθάλασσας,
μιλάμε για πολλές πρώτες θέσεις για αυτήν την τεχνητή σκηνή.
Έτσι, η ομάδα μας εφηύρε μια τεχνολογία για φορτηγίδες.
Κάτι παραπάνω από φορτηγίδα.
Κάθε ένα από αυτά τα τεράστια σκάφη
είναι ένα πλήρες σύμπλεγμα πολυμέσων.
Πάρε αυτό, για παράδειγμα.
Έχει βίντεο 360 μοιρών.
Έχει τοίχο που κινείται.
Έχει σκηνικά που βγαίνουν.
Έχει σιντριβάνια. Έχει κινούμενα φώτα. Πυροτεχνήματα.
Να μαντέψω, έχει και κινητούς βραχίονες;
Το σόου έχει κινητούς βραχίονες.
Φυσικά και έχει.
Έχουν μήκος πάνω από 16,7 μέτρα
κι ο Στίβεν τους χρησιμοποιεί σαν χορευτές.
Είναι τα ζωντανά στοιχεία του σόου.
Μπορούν, σε μία περίπτωση,
να μιμηθούν το λυχνάρι του Αλαντίν,
ή και έναν φοίνικα του Βιβλίου της Ζούγκλας.
Τους χρησιμοποιήσαμε
μαζί με τα φώτα και τα σιντριβάνια και λέιζερ.
Τους χρησιμοποιήσαμε ως κινούμενα μέλη.
Μετά από χρόνια προετοιμασίας,
η Αρμονικότητα έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 2021,
πάνω στην 50ή επέτειο του θερέτρου του Γουόλτ Ντίσνεϊ Γουόρλντ.
Όλοι μαζεύονται γύρω απ' τη Βιτρίνα του Κόσμου.
Ακούτε τα τραγούδια από διάφορες ταινίες μας.
Το ξεκίνημα του Βασιλιά των Λιονταριών, οι γοργόνες από το Βαϊάνα...
Όλα συνδυάζονται σε μία μεγάλη και όμορφη εικόνα,
και τραγούδια ακούγονται από διάφορα περίπτερα
από όλον τον κόσμο
και ξεκινούν τα τραγούδια,
που έχουν εμπνευστεί από διάφορα μέρη του κόσμου,
προς εμάς από τη δική τους οπτική.
Κι ενώ το τέλος της 50ής επετείου του Γουόλτ Ντίσνεϊ Γουόρλντ
έφερε το τέλος της Αρμονικότητας,
το μήνυμα αυτού του επικού σόου ακούγεται ακόμα αληθινό.
Σου δίνει την αίσθηση ότι ο κόσμος συνδέεται πολιτιστικά.
Είμαστε όλοι άνθρωποι και νοιαζόμαστε.
Είτε είναι η Αρμονικότητα
είτε οποιοδήποτε άλλο βραδινό σόου που προηγήθηκε,
είναι σαφές ότι κάθε χρόνο που περνάει,
τα νυχτερινά θεάματα στα πάρκα της Ντίσνεϊ
γίνονται όλο και πιο θεαματικά σε όλο τον κόσμο,
συμπεριλαμβανομένης
της Ντίσνεϊλαντ στο Παρίσι, όπου έχουν πάει την τεχνολογία
σε νέα ύψη.
Το σόου Φωταγώγηση της Ντίσνεϊ είναι υπέροχο
και διαδραματίζεται στο κάστρο.
Πριν το σόου κάθε βράδυ,
οι επισκέπτες βλέπουν το κορυφαίο σόου με ντρόουν Ντίσνεϊ D-Light.
Το νούμερο 30, για την 30ή μας επέτειο,
εμφανίζεται στον ουρανό.
Για να γραφτεί χρειάζονται πάνω από 150 ντρόουν.
Κάθε ντρόουν είναι προγραμματισμένο ξεχωριστά.
Δεν ξέρει τι κάνουν τα άλλα.
Χρειάζεται μια τετραμελής ομάδα για να πετάξουν.
Επιβεβαιώνουμε ότι δουλεύουν και είναι πλήρως φορτισμένα.
Και με τους επισκέπτες εκστασιασμένους και τις μπαταρίες των ντρόουν γεμάτες,
ο ουρανός ζωντανεύει.
Ξαφνικά, ο ουρανός πίσω από το κάστρο φωτίζεται.
Κι η αντίδραση των επισκεπτών όταν ξεκινά το σόου
είναι κάθε φορά "Ουάου".
Είναι υπέροχο και γουρλώνουν τα μάτια.
Οι επισκέπτες αντιδρούν το ίδιο κάθε φορά.
Τα ντρόουν είναι το νέο όπλο μας
όσον αφορά την τεχνολογία της ζωντανής αναψυχής.
Τα ντρόουν της Ντίσνεϊ ήρθαν πρόσφατα,
αλλά το καλό είναι ότι υπάρχει αρκετός χώρος στον ουρανό
για να τον μοιραστούν με τους πιο φλογερούς γείτονες.
Τι θα ήταν ένα υπερθέαμα χωρίς πυροτεχνήματα;
Ακριβώς!
Όποια νέα τεχνολογία κι αν αναπτύσσεται,
το κλασικό σόου πυροτεχνημάτων πάντα μας εντυπωσιάζει.
Αλλά ακόμα και για τα πυροτεχνήματα, πάντα υπάρχει περιθώριο ανάπτυξης.
Με τα χρόνια, από τα πιο πρώιμα πυροτεχνήματα
μέχρι και σήμερα,
η επιστήμη των πυροτεχνημάτων έχει αλλάξει δραματικά.
Η φωτοβολίδα του Μίκι έσβησε, αφού τώρα κάνουν κουμάντο οι υπολογιστές.
Τα πυροτεχνήματα γίνονται με πολύ εξελιγμένο τρόπο.
Έχουμε ηλεκτρονικά συστήματα που συνδέονται με κάθε πυροτέχνημα
και μπορούμε να τα ενεργοποιήσουμε και να χτυπήσουμε
μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου.
Στα πρώτα σόου πηγαίναμε και ζωγραφίζαμε.
Έρχονταν, έπαιρναν μαρκαδόρους
κι έλεγαν "Είναι ορυχείο και θα έχει χρυσό γκλίτερ,
αλλά θέλαμε να έχει κόκκινη και μπλε λάμψη".
Τώρα όλα αυτά επιταχύνθηκαν και τώρα χρησιμοποιούμε παντού CGI.
Μπορούμε να πάρουμε ένα πυροτέχνημα και το αναδημιουργούμε με CGI
και μπορώ να φτιάξω ένα ολόκληρο σόου
και να σας το δείξω πριν καν εκτοξεύσουμε τίποτα.
Και κατά 90 τοις εκατό θα είναι ακριβές.
Και τώρα το κλασικό αυτό σόου, θα αποκτούσε και αέρα.
Ένας ερευνητής μας σκέφτηκε
να εκτοξεύουμε πυροτεχνήματα με πεπιεσμένο αέρα,
σαν ένα μεγάλο κανόνι πατάτας.
Κάθε πυροτέχνημα με τον σωλήνα του μπορεί να πυροδοτηθεί
ακριβώς τη στιγμή που θέλουμε.
Η πίεση κρίνει πώς ακριβώς θα κινηθεί
και μπορούμε να στοχεύσουμε τον σωλήνα να κάνει ό,τι θέλουμε.
Μπορώ να πάρω τα πυροτεχνήματα και να τα βάλω όπου θέλω στον ουρανό.
Χάρη σ' αυτήν την τεχνολογία ο Μίκι
εμφανίζεται στα σόου μας.
Πρώτον, έτσι είναι πολύ πιο ασφαλής η εκτόξευση
κι είναι πολύ πιο αθόρυβη η εκτόξευση,
επειδή δεν έχουμε το τράνταγμα του όλμου.
Κι αυτό άλλαξε τα πάντα, αφού δεν είχαμε πια καπνό στο έδαφος.
Συνήθως δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά,
αλλά τώρα υπάρχουν πυροτεχνήματα χωρίς καπνό;
Το κακό με τον καπνό είναι ότι αν δεν φυσάει
όλο το σόου αρχίζει να χάνεται,
επειδή ο καπνός μαζεύεται στην περιοχή.
Τα σημερινά πυροτεχνήματα δεν είναι μόνο πιο διαυγή, είναι και πιο καθαρά.
Έχουμε μια νέα τεχνολογία που ονομάζεται νιτροκυτταρίνη.
Η νιτροκυτταρίνη είναι ένας νέος τρόπος δημιουργίας διαφόρων κομητών
και των διαφόρων χρωμάτων που βλέπετε στον ουρανό,
αλλά γίνεται με ένα προϊόν που δεν χρησιμοποιεί μπαρούτι.
Αλλάζει τη φόρμουλα,
κι έτσι ξεφορτωνόμαστε πολύ από τον καπνό
που βγάζουν τα παραδοσιακά πυροτεχνήματα.
Από τα πυροτεχνήματα μέχρι τα σιντριβάνια,
τα νυχτερινά θεάματα της Ντίσνεϊ πάντα έβρισκαν τρόπους
να πουν τις ιστορίες τους.
Αλλά ένα συγκεκριμένο σόου τα ξεπέρασε όλα.
Στις 18 Ιουνίου 2022, ένα νέο νυχτερινό υπερθέαμα
φώτισε για πρώτη φορά τον ουρανό του Χονγκ Κονγκ.
Η κατάλληλη λέξη να το περιγράψουμε θα ήταν "Μνημειώδες"!
Το Μνημειώδες είναι ένα νυχτερινό σόου στην Ντίσνεϊλαντ του Χονγκ Κονγκ
και δεν μοιάζει με τίποτα άλλο απ' όσα έχουμε κάνει στα πάρκα μας.
Εδώ και πέντε χρόνια,
αυτό το νυχτερινό υπερθέαμα είναι ένα τεράστιο προϊόν
της Ζωντανής Ψυχαγωγίας της Ντίσνεϊ και των ομάδων ιματζινίερ
τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Χονγκ Κονγκ.
Αλλά όπως κάθε αξιομνημόνευτο υπερθέαμα της Ντίσνεϊ,
όλα ξεκίνησαν με μια ιδέα.
Όταν ξεκινάς να δημιουργήσεις κάτι θεαματικό,
χρειάζεσαι μια δήλωση.
Για το Μνημειώδες ήταν το "Ζήσε τη στιγμή, λάτρεψε την ανάμνηση".
Αυτό που μας άγγιξε περισσότερο ήταν το να τιμήσουμε τους μέντορές μας,
όσους μας καθοδήγησαν σ' αυτό το ταξίδι.
Η ιστορία που παρουσίασε το Μνημειώδες βασίζεται σε παραδόσεις της Ντίσνεϊ.
Και για να πει αυτήν την ιστορία, η ομάδα του Μνημειώδους θυμήθηκε
την εκπληκτική ιστορία των νυχτερινών υπερθεαμάτων
και ενσωμάτωσε όλα τα δημοφιλή στοιχεία σε ένα μαγευτικό σόου.
Φώτα, λέιζερ, προβολές, κινούμενα σχέδια, εφέ φωτιάς και νερού.
Και ως φόντο για αυτήν τη συμφωνία των αισθήσεων,
η ομάδα επέλεξε το εμβληματικό Κάστρο των Μαγικών Ονείρων.
Είναι εκπληκτικό να σχεδιάζεις ένα σόου
γύρω από ένα σύμβολο που δεν έχει ακόμα χτιστεί.
Υπήρχε ένα κάστρο, αλλά χρειαζόταν ανακαίνιση.
Και τα δύο αυτά έργα γίνονταν ταυτόχρονα.
Αυτό μας έδωσε μια μοναδική ευκαιρία.
Κατασκευάσαμε όπως θέλαμε το κάστρο και τα εφέ.
Αυτό μας έδωσε την ευκαιρία
να ενσωματώσουμε τα στοιχεία του σόου
σ' αυτό το εκπληκτικό κάστρο που βλέπετε εκεί έξω.
Και για το Μνημειώδες, βασικό στοιχείο ήταν η προβολή χαρτογράφησης.
Επικοινωνούσαμε πολύ με την ομάδα των σχεδιαστών
που δούλευε για το κάστρο
για το πώς θα φαίνονταν οι προβολές πάνω στη δομή αυτήν.
Θέλαμε να σιγουρευτούμε
ότι η υφή του κάστρου δεν θα ήταν τραχιά
ώστε όταν προβάλουμε το σόου Μνημειώδες
να έχουμε μια καλή και καθαρή προβολή.
Έτσι, δεν δημιουργήσαμε μόνο αυτήν την όμορφη νέα δομή,
που είχε θέσεις για πυροτεχνήματα, λέιζερ, φωτισμό,
αλλά προσθέσαμε και στοιχεία νερού.
Έχει κάποια από τα καλύτερα σιντριβάνια μας
απ' όλα τα πάρκα μας σε όλον τον κόσμο.
Επιπλέον, βάλαμε προβολές ομίχλης που δεν είναι απλά σιντριβάνια
και δίνουν ένα πιο ήπιο
και πιο αφηρημένο αποτέλεσμα.
Κι όσο για τα σιντριβάνια
η ομάδα του Μνημειώδους δεν έφτιαξε απλώς το σόου γύρω από το κάστρο,
το συνέχισαν και μέσα.
Τοποθετήσαμε μεγάλους πίδακες νερού στο ίδιο το κάστρο.
Και ο συνδυασμός αυτών των διαφορετικών στοιχείων
προσθέτει όχι μόνο βάθος που χρησιμεύει με διάφορους τρόπους,
φωτίζεται, δέχεται προβολές ή βοηθά στην αφήγηση μιας ιστορίας.
Η ιστορία της δημιουργίας του Μνημειώδους γράφτηκε με την πένα της τεχνολογίας
και το μελάνι της καινοτομίας.
Καθώς ο ήλιος δύει κάθε βράδυ στην Ντίσνεϊλαντ του Χονγκ Κονγκ,
οι επισκέπτες του πάρκου συγκεντρώνονται να δουν μια νέα ιστορία
που διηγείται μια άλλη πανάρχαια.
Το Μνημειώδες είναι ένα ταξίδι ζωής.
Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, γερνάς
και δημιουργείς υπέροχες αναμνήσεις.
Αλλά κάτι που αναπαριστούμε σ' αυτό το σόου,
κάτι ασυνήθιστο, νομίζω, για πολλά σόου της Ντίσνεϊ,
είναι η ιδέα της απώλειας.
Είναι συχνό θέμα στις ταινίες της Ντίσνεϊ η απώλεια ενός αγαπημένου
και ο τρόπος που το χειριζόμαστε αυτό και το ξεπερνάμε.
Όλοι έχουμε χάσει κάποιον που μας ήταν σημαντικός.
Όλοι κάνουμε αυτό το ταξίδι στη ζωή.
Αυτό το σόου είναι πολύ συγκινητικό.
Μας θυμίζει να αγαπάμε και να εκτιμούμε τις αναμνήσεις
που έχουμε με την οικογένεια και τους φίλους μας.
Αυτή είναι η ομορφιά του σόου.
Σε ενθαρρύνει να αποδεχτείς αυτά τα συναισθήματα.
Μια σκοτεινή νύχτα του 1957, άναψε ένα φιτίλι στην Ντίσνεϊλαντ.
Η επίδειξη πυροτεχνημάτων που ακολούθησε κράτησε μόνο πέντε λεπτά,
αλλά πυροδότησε μια ιδέα που κράτησε λίγο παραπάνω.
Υπάρχει μια αισιοδοξία
που η Ντίσνεϊ μπόρεσε να διατηρήσει από την εποχή του Γουόλτ,
και αυτά τα νυχτερινά θεάματα είναι το αποκορύφωμα.
Για 65 χρόνια, τα νυχτερινά θεάματα της Ντίσνεϊ
φωτίζουν τον ουρανό και τη φαντασία του κόσμου,
προσθέτοντας ένα νέο κεφάλαιο σ' αυτό το θεαματικό έπος
με κάθε δεκαετία που περνάει.
Κι ενώ νέες ιδέες και τεχνολογικές εξελίξεις
μας έδωσαν μοναδικούς τρόπους να αφηγηθούμε την ιστορία της Ντίσνεϊ...
Είτε είναι παρέλαση, πυροτεχνήματα ή υδάτινο θέαμα.
Ο στόχος ήταν πάντα ο ίδιος.
Θέλουμε να σας δώσουμε μια τελευταία ευκαιρία
στο τέλος της μέρας να δείτε κάτι τέλειο.
Ερχόμαστε κοντά και στεκόμαστε δίπλα δίπλα
με τον κόσμο και βιώνουμε την έντονη στιγμή των πυροτεχνημάτων,
της ιστορίας και της μουσικής.
Αλλά είναι πολύ περισσότερα.
Τα νυχτερινά υπερθεάματα είναι μια γιορτή.
Μια στιγμή για να θυμηθούμε μια ανεπανάληπτη μέρα.
Σε κάνει να νιώθεις θαυμασμό.
Έτσι θέλουμε να φεύγουν οι επισκέπτες μας.
Καθώς οι ουρανοί ζωντανεύουν
κι έχεις μια γλυκόπικρη αίσθηση ότι το τέλος πλησιάζει,
σχεδόν ακούς τα λόγια του Γουόλτ να αντηχούν στον νυχτερινό ουρανό.
Αυτό είναι ένα φιλί για καληνύχτα.
Είπε τέτοιο πράγμα;
Ναι, εντάξει. Όπως και να 'χει, το συναίσθημα είναι ξεκάθαρο.
Φεύγοντας, θέλουμε να σας πούμε ότι σας αγαπάμε.
Και μένει μόνο ένα πράγμα να πούμε. Καληνύχτα!
Υποτιτλισμός: Αλέξης Γραμμένος