‎(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‎ไม่อยากตื่นเลย
‎ยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ
‎ทั้งไม่อยากตื่นทั้งไม่อยากนอน
‎ฉันอยากอยู่เฉยๆ เหมือนหอย
‎เลโกชิ
‎ตื่นได้แล้ว
‎หน้าตาน่ากลัวชะมัด ‎ได้เวลาตื่นแล้วนะ
‎ไง เลโกชิ
‎นายคงไม่ได้อ่านหนังสือ ‎เพื่อสอบเลขวันนี้สินะ
‎ใช่
‎ฉันเข้าใจความรู้สึกนายดีเลยล่ะ
‎แต่งตัวแล้วไปกันเถอะ
‎โอเค
‎ไม่นะ หมอนั่นมีบางอย่างผิดปกติไป
‎ความหดหู่มันสาหัสกว่าที่เคย
‎นี่มันเสียง...
‎ของฉันเหรอ
‎หรือของเธอ
‎เธอทั้งตัวอุ่นและตัวเล็ก
‎เธอดิ้นใหญ่เลย ‎แขนของฉันเปียกไปด้วยลมหายใจเธอ
‎ใต้เสื้อผ้าพวกนี้...
‎ใต้ขนนุ่มๆ นี่มี...
‎หยุดนะ เป็นไปได้ไง
‎เป็นไปได้ไง ได้ยังไง
‎ความฉ่ำและอุ่นที่จะเข้ามาในปากฉัน
‎ร่างกายฉัน มือฉัน...
‎มันไม่ยอมหยุด
‎อย่างนั้นดีแล้วล่ะ
‎นายทรมานอย่างนั้นมาตั้งนานแล้วนี่
‎แต่นายเกือบถึงขีดจำกัดแล้วล่ะ
‎ไปให้พ้น หยุดนะ
‎นายเก็บกดมาตั้งแต่ยังเล็ก
‎ใช้ชีวิตในเงามืดอย่างเงียบๆ
‎เศร้าหรือเปล่า
‎หรือหงุดหงิด
‎หยุดนะ
‎ไม่ใช่สักอย่างเลยนี่
‎นายรู้สึกดีจากก้นบึ้งของจิตใจ
‎หยุดนะ ไม่เอา
‎มองตัวเองสิ
‎นายหันหน้าหนีตัวเองไม่ได้นะ
‎มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เห็นไหม
‎ฉันไม่มองหรอก หายไปซะ
‎นายต้องเตรียมตัวไว้
‎ความสนุกเพิ่งเริ่มขึ้น
‎เขมือบคำเดียวให้หมดไปเลย
‎ให้ตายสิ กล้าดียังไง...
‎นายรอมา 17 ปี...
‎เพื่อลิ้มรสมันนี่นา
‎พอเถอะนะ อย่ามายุ่งกับฉันเลย
‎เอามาให้ฉันสิ
‎มันต้องนุ่มแน่...
‎ฉันจะกินแก
‎เลโกชิ
‎แย่แล้วล่ะ
‎ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‎ไม่มีอะไรหรอก
‎เขาพยายามช่วยฉัน
‎มันมืดมากจนฉันไม่เห็นพื้น
‎"สักวันหนึ่งร่างกายข้าก็จะ ‎หายไปด้วย วิญญาณแห่งน้ำของข้า..."
‎ถ้ารูอิสแสดงไม่ได้ แล้วจะทำยังไงดี
‎พอได้แล้ว
‎เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หาย ไม่เจ็บนานหรอก
‎ยื่นไหล่มาให้จับหน่อย เลโกชิ
‎ครับ
‎ขอบคุณที่คอยเฝ้าให้นะ
‎ไม่เป็นไร
‎มีปัญหาอะไรไหม
‎ไม่นะ
‎ไหนดูหน่อยว่ามื้อเช้าวันนี้ ‎ของสัตว์กินเนื้อเป็นอะไร
‎ขนมปัง ไข่คน ‎และเบอร์เกอร์ถั่วเหลือง
‎ดีจัง ของโปรดเลย
‎(สัตว์กินพืช นมถั่วเหลือง ‎โดนัทเต้าหู้ ผักนึ่ง)
‎ที่โรงเรียนกินนอนแห่งนี้
‎นักเรียนต้องกิน ‎อาหารสามมื้อที่โรงอาหาร
‎ไม่ต้องพูดถึงการกินเนื้อ ‎ที่ถูกห้ามอย่างเข้มงวดในโลกใบนี้เลย
‎เนื้อไม่เคยปรากฎในเมนูที่นี่ ‎หรือร้านอาหารไหนๆ ทั้งนั้น
‎(อาหารเช้าสำหรับสัตว์กินพืช)
‎รสชาติและสารอาหารได้รับการพิจารณา ‎ให้ตรงกับความต้องการของสัตว์ทุกชนิด
‎(อาหารเช้าสำหรับสัตว์กินเนื้อ)
‎ขอโทษที เชิญก่อนเลย
‎ขอบคุณ
‎เกือบไปแล้วเชียว
‎ฉันเกือบเหยียบสาวฟันแทะมา
‎ฉันต้องตัดแว่นใหม่แล้ว
‎ให้ตายสิ
‎ถ้าช้าไปอีกไม่กี่ก้าว ‎คงโดนเหยียบไปแล้ว
‎พวกเราคนตัวเล็กต้องเดินเลียบกำแพง
‎เลโกชิ นายบอกว่า ‎ฉันใส่แว่นแล้วดูดีใช่ไหม
‎ฉันดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะ
‎ฉันไม่กินเจ้านี่ดีกว่า
‎มือฉันยังจำ ‎ความรู้สึกเธอเมื่อคืนได้อยู่เลย
‎ฉันไม่อยากจับอะไรนิ่มๆ
‎แกนี่ เลิกกวนประสาทฉันสักที
‎ไม่รู้ตัวหรือไง ‎ว่าเหยียบหางฉันอยู่น่ะ เจ้าบ้า
‎ก็ขอโทษไปแล้วไง ไอ้เวรเอ๊ย
‎อย่าพูดขอโทษ ‎ทั้งที่แกหัวเราะเยาะสิวะ
‎เส้นบนหน้าแกนี่ ‎เกิดขึ้นจากความเครียดหรือเปล่า
‎ไอ้เวรเอ๊ย เลิกกัดแขนฉันสักที
‎ไม่เข้าใจเหรอว่าทำอะไรอยู่
‎ปล่อยฉันนะ
‎หุบปาก
‎ฉันจะกินแก
‎นายรู้สึกดีจากก้นบึ้งของจิตใจ
‎หยุดนะ
‎เป็นอะไรของนาย เลโกชิ
‎แกเป็นใคร
‎แค่ตัวใหญ่กว่าฉัน ‎คิดว่าจะล้มฉันได้เหรอ
‎ไม่สักหน่อย
‎ไม่ๆ
‎เอาละ คิดให้ดีสิ
‎(แรงกัด 330 กิโลกรัม ‎กรงเล็บหกเซนติเมตร สูง 185 ซม.)
‎จะแพ้หมอนี่เนียนๆ ยังไงดี
‎"ไม่" อะไรของแก
‎(แรงกัด 150 กิโลกรัม ‎กรงเล็บสามเซนติเมตร หนัก 55 กก.)
‎ยื่นคอมา แล้วฉันจะกัดแกเบาๆ
‎ใช่ ฉันแกล้งทำเหรียญในกระเป๋าหล่น ‎แล้วเก็บขึ้นมาก็ได้นี่
‎ตายแล้วๆ
‎เป็นสัตว์กินเนื้อนี่ ‎ไม่ง่ายเลยว่าไหม
‎เท่จังเลย
‎บุคลิกไม่ได้ตรงกับพลังเสมอไป
‎แหมๆ นักแสดงคนดังนี่เอง
‎นายท่านรูอิส
‎การแยกเขี้ยวในที่สาธารณะ ‎ไม่เป็นที่ยอมรับนะ
‎นายคงยุ่งน่าดูเลย
‎นายเล็งจะเป็นบีสตาร์คนถัดไปนี่
‎นายต้องพยายามดึงดูดใจคนอื่น
‎(ตำแหน่งวีรบุรุษของบีสตาร์คนต่อไป)
‎บีสตาร์ ‎สัตว์ตัวไหนก็รู้จักตำแหน่งนั้นดี
‎เขาฝึกปรือทักษะผู้นำกับนักเรียน
‎อยู่เหนือการเหยียด ‎และความกลัวเหมือนดั่งวีรบุรุษ
‎เคยคิดเหตุผล ‎ที่เราต้องการบีสตาร์บนโลกนี้ไหม
‎เลิกอิจฉาแล้วไปตั้งสติซะ
‎- ไปเอาสบู่ล้างเขี้ยวไป ‎- ใช่แล้ว
‎ไปให้พ้น
‎ออกไปจากที่นี่กัน
‎น่าประทับใจจัง ‎นายรู้วิธีเรียกคะแนนนิยมจริงๆ สินะ
‎พอเถอะ ไปได้แล้ว
‎เงียบเลย
‎ทุกคน กลับไปกินอาหารต่อเถอะ
‎ถือว่าฉันตอบแทน ‎เรื่องเมื่อคืนได้ใช่ไหม
‎นั่นน่ะ...
‎ไม่เห็นมีอะไรเลย
‎ขอบคุณมาก รุ่นพี่รูอิส
‎ถ้าพี่ไม่ได้...
‎นายต้องแสร้งทำเป็นไอ้ขี้แพ้ใช่ไหม
‎จะปิดบังตัวตนไปถึงไหน
‎นายเป็นหมาป่าที่ห่วยกว่าที่ฉันคิดนะ
‎ถ้าเขาเป็นความยุติธรรม
‎งั้นฉัน...
‎(บัตรนักเรียน - ชื่อ ฮัล ‎ประเภท กระต่ายแคระ สายพันธุ์เนเธอร์แลนด์)
‎กริมรีปเพอร์ พวกนั้นไล่ตามข้าทำไม
‎เพราะเจ้าควรจะตาย ‎ตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว
‎น้ำ ลม ไฟ...
‎ผู้ส่งสาสน์จากธรรมชาติ ‎ต่างอยากจะให้เจ้าตาย
‎นี่เป็นผลของการฝืนโชคชะตา
‎ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการเอง
‎ข้าจะฆ่าเจ้า มันเป็นหน้าที่ของข้า
‎จนกว่าจะถึงตอนนั้น ‎ข้าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเจ้า
‎โอเค
‎องก์หนึ่ง ฉากห้าโอเคแล้ว
‎- พักกันเถอะ ‎- มีอะไร
‎นายดูเฉื่อยๆ น่ะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‎เลิกกระซิบได้แล้ว
‎ฉันไม่เป็นไรหรอก
‎งานรับน้อง ‎เป็นโอกาสสำคัญที่สุดของเรา
‎เราต้องแสดงความสำคัญ ‎ของชมรมละครให้พวกปีหนึ่งเห็น
‎ไม่ใช่เวลามาสนใจความรู้สึกฉัน
‎พวกนายว่าไหม
‎ก็คงอย่างนั้นครับ
‎จริงจังกันมากกว่านี้หน่อย
‎ฉันที่เป็นสัตว์กินพืช ‎จะเล่นเป็นแอดเลอร์
‎พวกสัตว์กินเนื้อจะโจมตีฉันสุดกำลัง
‎เราจะแสดงความหมายของทุกอย่าง ‎ให้เห็นบนเวทีนี้
‎ปีนี้เราจะทำให้ทรงพลังกว่าเดิม
‎หัวหน้าชมรมหยุดระหว่างการซ้อมเหรอ
‎ให้ตายสิ ฉันว่าจะแสดงด้วยแล้วเชียว
‎ทำไมฉันต้อง ‎มาทำงานเย็บปักถักร้อยเนี่ย
‎แต่นายเย็บเก่งมากนะ ไค
‎คิดงั้นเหรอ
‎- ใช่น่ะสิ ‎- จริงเหรอ ไชโย
‎นี่...
‎นี่ของเทม
‎จะทำยังไงกับมันดี
‎เก็บเสื้อผ้าเขาไว้ ‎มันน่ากลัวใช่ไหมล่ะ
‎นี่
‎เทม อัลปาก้า
‎ถูกฆาตกรรมโดยสัตว์กินเนื้อ ‎ตัวหนึ่งในโรงเรียนนี้
‎เป็นเรื่องต้องห้าม ‎ที่เลวร้ายที่สุดบนโลกนี้
‎แล้วก็ไม่มีใคร ‎อยากพูดถึงเหตุการณ์นั้นแล้ว
‎ฉันว่าฉันเข้าใจ ‎สิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้
‎ความหมายของรูอิสที่เป็นกวาง ‎เล่นบทผู้แข็งแกร่งอย่างแอดเลอร์
‎ฉันเชื่อว่าเขาพยายามเผชิญหน้า ‎กับเหตุการณ์นั้นอย่างจริงจัง
‎มากกว่าใครทุกคน
‎เราจะเริ่มต่อจากองก์หนึ่ง ฉากหก
‎- ไฟพร้อมแล้วครับ ‎- ครับ
‎เสียงก็พร้อมแล้วครับ
‎เอาละนะ
‎ลุยกันเลย
‎เขาต้องกดดันมากแน่
‎เลโกชิ
‎อือ
‎ให้ตายสิ
‎เราคุยกันเรื่อง ‎วานให้ชมรมจัดสวนทำดอกไม้ให้
‎ฟังนะ
‎ฉันอยากตกแต่งห้องประชุมด้วยดอกไม้
‎ได้แรงบันดาลใจมาจากฉากสุดท้าย
‎นายไปขอพวกเขาหน่อยได้ไหม
‎ชมรมจัดสวนเหรอ
‎ชมรมสำหรับสัตว์กินพืชใช่ไหม
‎ฉันไปจะไม่เป็นไรเหรอ
‎ก็เพราะอย่างนั้นแหละ
‎นายอยู่ปีสองแล้ว ‎ต้องพัฒนาการสื่อสารกับคนอื่นสิ
‎ก็ได้
‎เอ๊ะ
‎ฉันต้องไปกับนายจริงเหรอ
‎ถ้าจู่ๆ หมาป่าโผล่มาขอดอกไม้
‎คนเขาจะกลัวเอานะ
‎ฉันได้กลิ่นหอมของดอกไม้
‎ผู้หญิงจากเมื่อคืนนี่
‎ไม่ยักรู้ว่าเธอเป็นกระต่ายตัวเล็กๆ
‎สวนแห่งปีศาจ
‎มีอะไรให้ช่วยไหม
‎ไม่นะ ฉันต้องไปแล้ว
‎เอายังไงดี ปวดท้องงั้นเหรอ ‎หรือแค่ต้องเข้าห้องน้ำ
‎คิดคำแก้ตัวอื่นไม่ออก ‎นอกจาก "ลืมทำอะไรบางอย่าง" แฮะ
‎ฉัน...
‎ให้ตายสิ ฉันลืมทำธุระไปเลย
‎ตายแล้วๆ ฉันต้องไปก่อนแล้วล่ะ
‎เฮ้ย
‎คราวหน้าจะเลี้ยงน้ำมดปั่นนะ
‎- ฝากด้วยล่ะ ขอบคุณนะ ‎- ฉันนึกว่าพวกนาย...
‎จะมาขอดอกไม้ไปงานรับน้องเสียอีก
‎ไม่ใช่เหรอ
‎ใช่ ก็ใช่แต่...
‎ถามรายละเอียดกับหมาป่าตัวนี้นะ
‎ไว้เจอกัน
‎เราอยู่กันตามลำพัง
‎ข่าวลือนี่มันแพร่เร็วนะ ‎โดยเฉพาะเรื่องไม่ดีน่ะ
‎ฉันทำเขากลัวหรือเปล่า
‎นายไม่กลัวเหรอ
‎ไม่นะ
‎ฉันพยายามจะกินเธอมาก่อน
‎แทนที่จะกลัวเธอ ฉันไม่มีสิทธิ์ ‎แม้แต่จะคุยกับเธอมากกว่า
‎อยากได้ดอกกุหลาบสินะ
‎เรามีหลายแบบเลย ลองดูได้นะ
‎ขอบคุณ
‎นายอยู่ชมรมไหนเหรอ
‎ฉันอยู่ชมรมละคร ทำงานเป็นเบื้องหลัง
‎เราต้องการดอกกุหลาบ ‎ไปตกแต่งห้องประชุม
‎หัวเราอยู่ห่างกันเยอะเลย
‎ฉันน่าจะไม่เคยคุยกับ ‎สัตว์ตัวเล็กกว่าต่อหน้าแบบนี้มาก่อน
‎มีหนึ่งเงื่อนไข
‎เงื่อนไขเหรอ
‎ให้ตายสิ ซวยแล้ว
‎ฉันให้ดอกไม้ล้ำค่าของฉัน ‎ฟรีๆ ไม่ได้หรอก
‎ช่วยยกเจ้าพวกนี้ไปข้างหลังได้ไหม
‎เอ๊ะ อะไรน่ะ
‎ฉันไม่อยากให้หางใหญ่ๆ ของนาย ‎ทำกระถางแตกหมด
‎เธอแตะตัวฉัน
‎ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ตัดทิ้งหรอก
‎นายอยู่ปีไหน
‎ฉันอยู่ปีสอง
‎นายเด็กกว่าฉันหนึ่งปีสินะ ‎แต่ไม่เห็นต้องสุภาพกับฉันเลย
‎ก็ได้
‎มีสมาชิกคนอื่นไหม
‎ตั้งแต่คนอื่นเรียนจบเมื่อสี่ปีก่อน ‎ฉันก็อยู่คนเดียวมาตลอด
‎ลำบากแย่เลย
‎ก็นั่นแหละ
‎แต่ดอกไม้พวกนี้ต้องการฉัน
‎แล้วฉันก็ต้องการพวกมันด้วย
‎พวกอ่อนแออย่างเรา
‎ต้องช่วยเหลือกัน
‎ถ้าเกิดเราแข็งข้อขึ้นมาละก็
‎เราอาจเสี่ยงถึงตายเลยก็ได้
‎แล้ว...
‎ไม่ อย่าถามอะไรเธอนะ
‎เกิด...
‎จะถามไปทำไม อย่าเชียวนะ
‎เกิดอะไรขึ้นกับ...
‎นี่
‎แขนซ้ายของเธอเหรอ
‎นี่เหรอ
‎ก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎มันก็เจ็บอยู่ แต่จำไม่ได้แล้ว
‎จำไม่ได้เหรอ
‎ใช่
‎เป็นสัตว์ที่ตัวเล็กกว่า ‎แถมยังมีผ้าพันแผลอีก
‎ถือว่าโชคร้ายน่าดูบนโลกใบนี้ว่าไหม
‎แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก ‎ฉันคงแค่ฝันร้ายน่ะ
‎แปลกแฮะ
‎ที่เธอพูดไม่ได้ช่วยฉัน ‎หรือโทษฉันเลย
‎ฉันละสายตาจากเธอไม่ได้เลย
‎ขอบคุณที่ช่วยกันนะ
‎เดี๋ยวนี้มันดูสภาพไม่ค่อยดีเลย
‎พอมีแสงอาทิตย์มากขึ้น ‎เดี๋ยวพวกมันก็จะดีขึ้น
‎ให้ฉันเลี้ยงอะไรหน่อยแล้วกัน ‎นายชอบกินอะไรล่ะ
‎ฉันไม่อยากได้อะไรหรอก
‎แค่อยากคุยกับเธอมากกว่านี้
‎คือฉัน...
‎แต่เธอคงตกใจ ‎ถ้าหมาป่าอย่างฉันพูดออกไป
‎ขอเวลาเดี๋ยวนะ
‎ฉันจะทำเธอกลัวไหม
‎ถ้าฉันเป็นกระต่ายละก็...
‎เข้าใจแล้วล่ะ
‎นายก็เหมือนคนอื่นสินะ
‎ถึงอย่างนั้นฉันก็คงบอกเธอไม่ได้...
‎หลังดูแลต้นไม้แล้ว ‎ฉันก็ไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์อะไรหรอก
‎"ฉันอยากจะคุยกับเธอมากกว่านี้" ‎ฉันยังไม่ได้พูดสักคำ
‎เป็นครั้งแรกของฉันกับสัตว์กินเนื้อ
‎ฉันก็เกลียดตัวเองมาตลอด
‎นี่สัตว์กินพืชตัวแรกของนายหรือเปล่า
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ถึงนายจะรุนแรงกับฉัน ‎เดี๋ยวฉันก็คงสนุกไปเอง
‎(นักเรียนที่เก่งกาจที่สุด)
‎คำบรรยายโดย วริยา ธาวนพงษ์