‎(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‎(หัวเราะเงาที่เราสร้าง)
‎เอาละนะ
‎ไม่นะ ฉันดูแย่มากเลย
‎ใส่ฟิลเตอร์แต่งรูปกันเถอะ
‎เสือชีตาห์ตัวเมีย อายุ 18
‎นี่คือช่วงปีที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน
‎คืองี้นะ พีช
‎เธอไม่ชอบเหรอ
‎เปล่า ฉันโอเค
‎จริงเหรอ งั้นก็ดี
‎ไม่อยู่แล้ว
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่แย่มากในการใช้ชีวิต
‎เธอเป็นหมาป่า เธอเข้าใจใช่ไหม
‎ใครๆ ก็ชอบสัตว์กินเนื้อ ‎และสัตว์กินพืชในรูปเดียวกัน
‎ฉันมั่นใจว่าเธอเล่นบีสบุ๊กตลอด
‎แต่ฉันแอดเพื่อนเฉพาะคนที่สนิทนะ
‎จริงของเธอ
‎ฉันว่าสัตว์กินพืชมักจะมีผู้ติดตามมากกว่า
‎มันก็เป็นแบบนี้แหละ
‎เหตุผลที่สัตว์กินพืชมักกังวล ‎เกี่ยวกับสิ่งที่คนอื่นคิด
‎เป็นเพราะสัญชาตญาณป้องกันตัว ‎ที่เราเข้าใจไม่ได้
‎อย่างน้อยสัตว์กินเนื้ออย่างเราก็ควร ‎ยอมให้พวกเขาถ่ายรูปด้วยนะ
‎(เปล่งรัศมี)
‎เธอ… พูดถูก
‎- พร้อมนะ ‎- อืม
‎- จูโน่ ทำไงฉันถึงจะทนได้เหมือนเธอนะ ‎- ฉันจะโพสต์ลงบีสบุ๊กนะ
‎"สัญชาตญาณป้องกันตัว" บ้าๆ นี่มันคืออะไร
‎ทำไมสัตว์กินเนื้อต้องเป็นฝ่ายผิดตลอด
‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‎ทั้งในฐานะเสือชีตาห์และฐานะผู้หญิง
‎มีคนกดถูกใจแล้ว
‎ฉันทนความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ไหวอีกแล้ว
‎พีช
‎ไปเที่ยวกัน แค่เราสองคนนะ
‎ได้สิ
‎ฉันชวนเธอด้วยอารมณ์ชั่ววูบ
‎หวังว่าฉันจะไม่ทำให้เธอกลัวนะ
‎เธอแค่เกรงใจหรือเปล่านะ
‎ขอฉันไปดูเสื้อผ้าหน้าหนาวหน่อยได้ไหม
‎(ลดราคาครั้งใหญ่)
‎ได้สิ
‎แต่ก็น่าอึดอัดอยู่นะ
‎โทษทีนะ เดี๋ยวก็กลับกันแล้ว
‎นี่ ดูสิ
‎หุ่นเธอสวยมากเลย
‎- นายว่าเธอเป็นนางแบบไหม ‎- ลองคุยไหม
‎ไม่มีโอกาสหรอก
‎เธอเป็นคนดังใช่ไหม ชีล่า
‎เปล่านะ
‎แต่เธอผอมแล้วก็แต่งตัวดี
‎ไม่ได้มีฉันคนเดียวนี่ที่หุ่นแบบนี้
‎ชีตาห์ทุกตัวหัวเล็ก ‎แล้วก็มีแขนขายาวกันหมดแหละ
‎อีกอย่างนะ เราใส่เสื้อผ้ามีลายไม่ได้ด้วย
‎ทำไมล่ะ
‎ก็…
‎ขนฉันมีลายอยู่แล้ว ใส่ไปก็ดูไม่ดีหรอก
‎งั้นหรอกเหรอ
‎ขนาดคนอย่างเธอยังมีเรื่องให้กังวลเลย
‎ต้องมีสิ
‎น่าเบื่อจะตายที่ฉันใส่ได้แต่เสื้อผ้าสีทึบ
‎ขนเธอขาวเกลี้ยงเลย ใส่สีอะไรก็เข้าหมด
‎นี่…
‎เรามาเลือกเสื้อผ้าเธอด้วยกันไหม
‎- จริงเหรอ ‎- จริงสิ
‎(ฤดูหนาวอันงดงามตรึงใจ)
‎ตัวนี้ดีไหม
‎ฉันใส่ใยสังเคราะห์ไม่ได้ ‎เพราะจะทำให้เกิดไฟฟ้าสถิต
‎เพราะขนของฉันน่ะ
‎นั่นคือข้อจำกัดของเธอสินะ
‎เราก็มีเรื่องกังวลกันทั้งคู่
‎ชีล่าตั้งใจเลือกเสื้อผ้าให้ฉันมากเลย
‎แต่ชิ้นนี้ก็น่าจะดูดีเหมือนกันนะ
‎ฉันขอโทษจริงๆ นะ
‎ที่ก่อนหน้านี้ฉันแอบกลัวเธอ
‎- ไม่เร็วไปหน่อยเหรอที่จะใส่ผ้าพันคอ ‎- ไม่เป็นไรหรอก
‎มันน่ารักจนฉันอยากใส่ทันทีเลย
‎พีช วันนี้ไม่ถ่ายรูปเหรอ
‎ลืมสนิทเลย
‎เธอไม่ถือใช่ไหม
‎มาถ่ายรูปกันเถอะ ‎สำหรับการมาเที่ยวครั้งแรกของเรา
‎พร้อมนะ ปุ่มน่าจะอยู่แถวนี้
‎- เอาละนะ ‎- โอเค
‎มีแขนยาวนี่ดีจังเลย
‎แต่ว่า… รูปนี้สวยมากเลย ฉันอยากเก็บไว้ดูเอง
‎เธอไม่โพสต์เหรอ
‎โพสต์สิ
‎- เธอนี่นะ ‎- โอ๊ย
‎- มีคนกดถูกใจแล้ว ‎- มีแล้วเหรอ
‎ฝนทำธุรกิจฉันพังหมด
‎ของต้องเน่าแน่ๆ
‎นั่นมัน…
‎ไฮยีนาลาย
‎เสพติดเนื้อเป็นปกติ
‎เขากัดไปถึงกระดูกเลย
‎เขามาเพื่อสนุกกับการฆ่า
‎ขากรรไกรเขามีพลังมหาศาล
‎อย่างเก่งผมก็ทำได้แค่ทิ้งรอยกัดไว้บนแอปเปิล
‎ผมไม่เข้าใจร่างกายตัวเองเลย
‎แปลว่าผมกำลังแก่ขึ้นหรือเปล่านะ
‎นี่ประชดหรือไง
‎การที่ขากรรไกรนายอ่อนแอลง
‎เป็นข้อพิสูจน์ว่าการฝึกสมาธิ ‎โดยไม่กินเนื้อมันได้ผล
‎ดูสิ
‎เขาไม่รู้สึกพอใจอีกแล้ว ‎นอกจากเขาจะฆ่าเหยื่อด้วยตัวเอง
‎เขาเอาแต่เคี้ยวกระดูกของเหยื่อ
‎แล้วก็ไปหาเป้าหมายต่อไป
‎เอาละ เราต้องจับเขาให้ได้
‎งานของฉันคือจับสัตว์อย่างเขา ‎เข้าโรงพยาบาลไปบำบัด
‎เลโกชี่
‎ฉันมีคำถามข้อหนึ่ง
‎นายรู้สึกยังไงตอนที่นายรู้ว่า ‎ขากรรไกรนายอ่อนแอลง
‎นายซึมเศร้าไหม
‎คือ…
‎จริงๆ ก็ไม่นะ
‎แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
‎เฮ้ย ผมไม่ใช่แมวนะที่จะเอาเท้าลง
‎แกเป็นใครกันเนี่ย
‎ฉันได้กลิ่นลูกหมา
‎เนื้อหมาก็ใช้ได้นะ
‎เขาสนุกกับการเขมือบเหยื่อ
‎การฆ่าสัตว์กินพืชมันลำบากนะ
‎รู้ไหมว่าแขนขาพวกมันแข็งแรง
‎ดูที่พวกมันทำกับฉันสิ
‎แขนขาพวกมันถูกพัฒนา ‎มาให้ต่อสู้กับเขี้ยวของเรา
‎แต่เมื่อเราเอาจริง
‎พวกมันไม่มีโอกาสรอดแน่
‎แข็งมากเลย
‎เข้าใจแล้ว
‎แขนขา
‎เขี้ยวฉันติด
‎ทำไมสัตว์กินเนื้อหน้าตา ‎เหมือนกันหมดเวลาแยกเขี้ยว
‎ฉันเห็นอารมณ์ในแขนขาของสัตว์กินพืช ‎ขณะที่พวกเขาพยายามเอาชีวิตรอด
‎ส่งต่ออารมณ์ไปที่แขนขา
‎ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เขี้ยว
‎อีกอย่างนะ
‎ฉันไม่ใช่หมา
‎ฉันคือหมาป่า
‎ฉันได้เล่นบทแอดเลอร์ที่เป็นตัวเอกเหรอ
‎แต่ฉันอยู่ม.สี่ และเป็นผู้หญิงด้วย
‎- ทำไมล่ะ ‎- นั่นแหละเหตุผล จูโน่
‎การให้ผู้หญิงเล่นบทตัวละครแกร่งๆ ‎ที่โดยปกติเป็นบทของผู้ชาย
‎คือการแสดงจิตวิญญาณที่แน่วแน่ ‎และไม่ยอมใครของชมรมละคร
‎(ปกป้องชมรม)
‎ชมรมอื่นๆ พยายามอย่างเต็มที่ ‎เพื่อทำให้ดีกว่าที่เคยทำไว้
‎มาทำให้เต็มที่ที่การแสดงต้อนรับกันเถอะ
‎เข้าใจแล้ว เป็นแบบนี้นี่เอง
‎ฉันจะทำให้ดีที่สุด
‎คิดอยู่แล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้
‎ฉันจะไม่ยอมให้ผู้ใหญ่เห็นแก่ตัว ‎มาปิดชมรมเราหรอก
‎โรงเรียนเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว
‎ทุกคนตระหนักถึงความสำคัญ ‎ของการเรียนรวมกัน ใช่ไหม จูโน่
‎แน่นอน
‎ใช่ไหมล่ะ นี่คือช่วงเวลาที่เราต้องต่อสู้
‎ทำไม แยกพวกเรามันผิดตรงไหน
‎ทำไมพวกเขาถึงไม่เข้าใจกันนะ
‎เราต้องการช่องว่างระหว่างพวกเรา
‎(ชมรมละคร ‎ห้ามถ่ายวิดีโอโดยไม่ได้รับอนุญาต)
‎นี่ จูโน่
‎เราจะคอยให้กำลังใจเธอเต็มที่เลยนะ
‎เด็กม.สี่ไม่เคยได้แสดงนำเลย
‎ขอบใจมากนะ
‎ทำให้เต็มที่นะ
‎ฉันดีใจกับเรื่องนี้นะ แต่ว่า…
‎เราจะรักษาระยะห่างไว้ได้ ‎ถ้าเรายิ้มด้วยความอ่อนโยน
‎ทำไมพวกเขาถึงสงบสติ ‎ตอนอยู่ใกล้ๆ สัตว์กินพืชไม่ได้นะ
‎ง่ายจะตายไป
‎นั่นไง เธออยู่นั่น
‎สัตว์กินพืชตัวเดียวที่ทำให้ฉันเสียสติ
‎เลโกชี่ชอบผู้หญิงแบบนั้นเหรอ
‎เธอตัวเล็กมาก แต่ก็อยู่คนเดียวตลอด
‎เธอไม่มีเพื่อนหรือไงกัน
‎(ชมรมทำสวน)
‎ชมรมทำสวนเหรอ
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรามีชมรมนี้
‎โทรมมากเลย
‎อ้าว เธอเองเหรอ ฉันนึกว่าเป็นเลโกชี่
‎เสียงฝีเท้าพวกเธอคล้ายๆ กัน
‎ฉันไม่ได้ตัวหนักขนาดนั้นนะ
‎เดี๋ยวนะ ฉันจำชื่อเธอไม่ได้
‎แต่ฉันรู้ว่าเธอสนิทกับเลโกชี่
‎ไม่สนิทเท่าเธอหรอกย่ะ
‎หมาป่า…
‎ฉันชื่อจูโน่
‎จูโน่ จริงด้วย
‎ฉันชื่อฮัล ฉันได้แนะนำตัวไปหรือยัง
‎เธอต้องการอะไรหรือเปล่า
‎คือ… ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
‎ขอโทษที่มารบกวนนะ
‎เดี๋ยวสิ
‎- หนอน! ‎- นี่ อย่าฆ่ามันนะ
‎ปล่อยมันไป
‎ขอบใจที่มาช่วยนะ
‎ไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลงนะเนี่ย
‎ถึงเธอจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็รับมือกับ ‎สัตว์ตระกูลหมาเป็นใช่ไหม
‎ฉันจะไปเอาพลั่วนะ
‎ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย
‎มีเธออยู่คนเดียวในชมรม
‎เลโกชี่ชอบความขยันของเธอหรือเปล่านะ
‎เกือบแล้ว
‎ระวังนะ
‎ใช้บันไดสิ อยู่ตรงหน้าเธอแท้ๆ
‎หรือไม่ก็ขอให้ฉันช่วย
‎มันเกือบทับเธอตายแล้วนะ
‎แต่ฉันไม่อยากให้เธอต้องรอนี่
‎ฉันไม่เป็นไร ฉันยอมเสี่ยงตาย ‎เพื่อความสะดวกสบายเสมอแหละ
‎อย่าเสี่ยงตายเพราะเรื่องแบบนี้เลยนะ
‎เลโกชี่คงชอบเธอเพราะเธอตัวเล็ก
‎และอยู่คนเดียวไม่ได้สินะ
‎(ห้องชมรมทำสวน)
‎จูโน่ เธอชอบฉันเหรอ
‎เปล่า ฉันไม่ได้จะสื่อว่าอย่างนั้น
‎ฉันล้อเล่นน่า
‎ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดถึงเขาเลย
‎ฉันดีใจที่ได้คุยกับผู้หญิงบ้าง
‎อะนี่ คนละครึ่งนะ
‎สงสัยจังว่ามีความรู้สึกกี่อย่างในตัวฉันตอนนี้
‎ฉันไม่อยากรู้
‎ว่าสัตว์กินพืชมีเสน่ห์ได้ขนาดไหน
‎ฉันไม่อยากเรียนรวมกับพวกเขา
‎สัตว์กินเนื้อกับสัตว์กินพืชควรแยกกันเรียน
‎หน้าเธอเลอะน่ะ
‎ยังมีอยู่ตรงนี้
‎ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว
‎เป็นเพราะสัตว์กินเนื้อแข่งกับ ‎สัตว์กินพืชไม่ได้เลย
‎น่ารักจริงๆ
‎มีอะไรเหรอ
‎ตายจริง ฉันไม่คู่ควรกับการเป็นบีสตาร์เลย
‎ฉันไม่มีทางสนับสนุนความเท่าเทียมกัน ‎ระหว่างเผ่าพันธุ์ได้อย่างรูอิส
‎จริงสิ
‎เธอรู้ไหมว่ารูอิสอยู่ไหน
‎เธอรู้จักรูอิสด้วยเหรอ
‎เขาเป็นห่วงเธอนะ
‎เธอควรติดต่อเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ
‎ฉันกลับละนะ
‎ก่อนที่เธอจะทำลายชีวิตฉัน ‎เหมือนที่ทำกับพวกหนุ่มๆ
‎ฉันสงสัยจังว่ารูอิสอร่อยหรือเปล่า
‎นี่เป็นมุกตลกร้ายระหว่างสัตว์กินพืชเหรอ
‎ตลกออก
‎ถ้าฉันเป็นสัตว์กินเนื้อ ‎ฉันคงคิดว่าเธออร่อยกว่านี้เยอะ
‎อย่างตรงนี้ไง
‎นึกภาพนายเป็นสัตว์กินเนื้อไม่ออกเลย
‎เราทั้งคู่มีมือที่นุ่มและบอบบาง
‎ฉันมั่นใจว่าเราทั้งสองคนอร่อย
‎สบายใจจังที่ได้อยู่ ‎กับสัตว์ที่บอบบางเหมือนกัน
‎หัวหน้า
‎เรามาถึงแล้ว
‎จริงสิ
‎ฉันไม่ได้ฝันถึงฮัลมานานแล้ว
‎ทำไมถึงมาฝันตอนนี้นะ
‎ฉันไม่รู้สึกอะไรเกี่ยวกับการขาย ‎เนื้อสัตว์กินพืชอีกต่อไปแล้ว
‎(ไส้กรอกลดราคา)
‎คุณรักษาผมได้จริงๆ เหรอ
‎แน่นอน
‎ยาอายุวัฒนะของเราทำงานได้ดีมาก
‎คุณโชคดีมากเลยนะ
‎ร่างกายจระเข้เคแมนหายากมากเลยนะ
‎เขาพูดจาน่าสงสัยตลอด
‎นี่ อย่าไปยุ่งกับธุรกิจของพวกเขา
‎ครับ
‎เรามาที่นี่เพราะนายบอกว่า ‎สินค้าของนายทำให้เกิดความวุ่นวาย
‎แต่เขาสงบมากเลย
‎ก็ฉันทำเพราะเงิน
‎ช่วยเลือกส่วนที่จะไม่ทำให้ ‎ร่างกายฉันมีปัญหามากทีนะ
‎ได้เลย
‎นายอายุเท่าไหร่ล่ะ ยาของฉัน
‎สามสิบเจ็ด
‎- ฉันมีปัญหาเพราะเป็นหนี้… ‎- การบิดเบือนของการสลับตำแหน่ง
‎งั้นเหรอ นายยังหนุ่มอยู่สินะ
‎คืองี้นะ ขาฉันเป็นอัมพาตมาสิบปีแล้ว
‎แต่สักครั้งหนึ่งก่อนฉันตาย
‎ฉันอยากมีค่ำคืนดีๆ กับเมียอีกครั้ง
‎ได้ครับ
‎พร้อมจะตัดของลับหรือยัง
‎เดี๋ยว ว่าไงนะ
‎ยาชาอยู่ไหน
‎อิบูกิ จะมาแสดงความรักแบบพ่อแม่ ‎ตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอ
‎นี่ยังดีกว่าบ้านในวัยเด็กของฉันเยอะ
‎(ตลาดมืด)
‎พวกมันคือคนขี้ขลาดที่หลบอยู่ในสังคม
‎หัวหน้า
‎หวังว่านายไม่ได้คิดจะกระโดดลงไปนะ
‎ฆ่าตัวตายเหรอ ทำไมล่ะ
‎(บรรเทาความอ่อนล้า)
‎ตลกใช่ไหม
‎เราทั้งคู่รู้ว่าการอยู่จุดต่ำสุดมันเป็นยังไง
‎ฉันหนีจากพรรคพวกฉันและขึ้นมาได้ถึงจุดนี้
‎เราไม่ได้ต่างกันนักหรอก
‎ตอนเด็ก ฉันถูกขายเป็นเหยื่อเป็น
‎แต่ตอนนี้ ฉันเป็นใหญ่ในตลาดมืด
‎ฉันนึกว่าฉันรู้อยู่แล้ว แต่…
‎ตอนนี้มันซึมไปทั่วร่างกายฉัน
‎วิถีชีวิตที่เปราะบางนั้นเต็มไปด้วยบาป
‎ข้างนอกหนาวนะ อิบูกิ
‎ไปดื่มกันไหม
‎ฉันจะอยู่ด้วยยันเช้าเลย
‎(ฮัล)
‎คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ