‎(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‎การฝึกของฉันเป็นไปด้วยดี
‎แต่ทำไมขากรรไกรฉันถึงอ่อนแอจัง
‎แต่นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีนะ
‎ฉันมีข้อมูลเกี่ยวกับน้ำลายของคนร้าย
‎อันนี้ไม่ใช่
‎ไม่
‎ไม่ใช่แบบนี้
‎อันนี้ก็ไม่ใช่
‎เป็นใครสักคนที่ปราบฉันได้ด้วยมือเดียว
‎นี่ต้องเป็นการส่งข้อความให้ฉันแน่
‎"ฉันคือคนที่กินเท็ม"
‎"ถ้าแกเข้ามาสอดรู้สอดเห็น ฉันจะฆ่าแก"
‎ทำต่อไปอีก 20 วินาที
‎ไม่ๆ หยุด
‎นายทำได้น่า
‎หายใจออกช้าๆ
‎ฉันว่าเราต้องใช้ผ้าม่านด้านข้างตรงนี้นะ
‎เราจะแขวนม่าน คนดูจะได้ไม่เห็น
‎- ดอม ‎- ว่าไง
‎ฉันว่าเราน่าจะใส่แผ่นกรองแสงสีแดง ‎ให้ไฟสปอตไลต์ของพีน่านะ
‎จริง ขนเขาสีขาว
‎แสงจะทำให้โทนสีดูอุ่นขึ้น
‎ไม่ ไม่ใช่…
‎ไม่… ฉัน…
‎แขนฉัน…
‎พวกสัตว์กินพืช ถอยไป
‎ฉัน… ไม่ใช่…
‎ใจเย็นๆ เต๋า
‎อย่าแตกตื่น
‎ฉันควรจะทำยังไง…
‎เธอเห็นใช่ไหม ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‎- หยุดนะ ‎- เชื่อฉันเถอะ
‎ใจเย็นๆ พวกเขากลัวกันหมดแล้ว
‎แต่ฉัน…
‎แขนฉันๆ
‎พาคิบิไปที่ห้องพยาบาลเร็วเข้า
‎จริงๆ แล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย ‎สำหรับสัตว์กินเนื้อ
‎ที่จะควบคุมกำลังของตัวเองไม่ได้ ‎และทำร้ายสัตว์กินพืชอย่างรุนแรง
‎ด้วยเทคนิคการเย็บแผลที่ก้าวหน้า
‎ถ้าเรารีบ เขาน่าจะต่อแขนคืนได้
‎แต่ว่า…
‎- คิบิ… ‎- ไม่
‎อย่ามาแตะต้องฉัน
‎พวกสัตว์กินเนื้อ ถอยไปเลย ‎ฉันไม่อยากเสียแขนไปอีกข้าง
‎เชื่อฉันเถอะ คิบิ ให้สัตว์กินเนื้อ ‎ที่แข็งแรงกว่าช่วยนายเถอะนะ
‎- ไม่ได้ ‎- คิบิ
‎ฉันกลัวเกินไป
‎ฉันกลัว
‎คิบิ… แต่ว่า…
‎เลโกชี่
‎ฉันไม่กลัวเลโกชี่
‎โอเค
‎ไปกันเถอะ
‎ฉันจะอุ้มนายขึ้นมา จะกระเทือนนิดหน่อยนะ
‎ถ้างั้นฉันไปห้องพยาบาลก่อนนะ
‎จัดการที่เหลือทีนะ
‎จริงสิ ฉันต้องเอาแขนไปด้วย
‎ใครสักคนช่วยถือให้ฉันหน่อยได้ไหม
‎โอเค ฉันถือให้
‎ฉันจะห่อไว้จะได้ไม่มีใครเห็นนะ
‎ขอบใจนะ
‎ไปกันเถอะ
‎คิบิ
‎วันนี้ยกเลิกซ้อม
‎ใจเย็นๆ ไว้นะทุกคน
‎พวกเขาจะพาฉันไปโรงพยาบาลหรือเปล่า
‎น่าจะนะ
‎พอนายออกมา ‎ฉันจะพาไปกินเครื่องดื่มใส่มดนะ
‎คิบิ… ต้องเจ็บมากแน่ๆ
‎ฉันควรทำยังไงดี มันจบแล้ว
‎ทุกคนรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ
‎ฉันจะเป็นพยานให้ ถ้าจำเป็น
‎ไม่ใช่เรื่องนั้น
‎สิ่งที่แย่กว่าความรู้สึก ‎ตอนที่ฉันฉีกแขนเขาออกมา
‎คือสายตาที่พวกเขามองฉัน
‎ฉันมั่นใจว่าพวกเขาคิดว่า
‎ว่าฉัน…
‎ว่าฉันเป็นคนที่กินเท็มเข้าไป
‎- ใช่นายหรือเปล่า ‎- ไม่ ไม่ใช่ฉันนะ
‎ฉันพยายามอย่างหนักที่จะสงบสติ ‎จะได้ไม่ทำให้พวกเขากลัว
‎แต่ฉันจะสงบได้ไง ‎หลังจากที่เพิ่งฉีกแขนเพื่อนฉันออกมา
‎อาโอบะกับฉันเหงื่อแตกเลยเพราะ ‎มันรู้สึกเหมือนเราทำร้ายเขาเหมือนกัน
‎ช่วยดูแลเขาด้วยนะครับ
‎เครื่องแบบนายเลอะเลือด
‎ขอบใจนะ
‎จริงของนาย
‎ไปซักเลยดีกว่านะ
‎ใช่
‎อีกอย่างนะ…
‎นายคือคนที่กินเท็มใช่ไหม
‎ปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‎นายพูดถูก
‎นายรู้เพราะตอนที่เราจูบกันใช่ไหม
‎นั่นเป็นทางเดียวที่จะตามล่านายได้
‎ฉันไม่ขอโทษหรอก
‎ฉันไม่เคยคิดเลยว่านายจะเป็น ‎คนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา
‎ฉันคุมตัวเองไม่ได้ไปชั่วขณะ ‎ตอนที่ฉันกินเท็มเข้าไป
‎มันก็แค่ความผิดพลาด
‎นายคิดว่านายจะรอดไปได้ ‎หลังจากเขมือบคนอื่นงั้นเหรอ
‎แล้วไม่ได้เหรอ
‎ถ้าอย่างงั้น
‎ฉันต้องทำให้แน่ใจว่านายจะไม่ปริปาก
‎ร่างกายฉันไม่ขยับเลย
‎เล็บฉันไม่ยื่นออกมา และขนก็ไม่ตั้งด้วย
‎คงไม่มีโอกาสชนะได้เลยสินะ
‎มาเลย
‎รอไม่ไหวแล้วนะเนี่ย ฉันแค่ผ่านมาเฉยๆ
‎พวกเขาให้ฉันเอาของคิบิมาให้
‎ให้ตายสิ
‎สวัสดีครับ
‎ผมชื่อพีน่าจากชมรมละครครับ
‎ผมเอากระเป๋าของคิบิมาให้
‎- วางไว้ตรงนั้นเลย ‎- ได้ครับ
‎เขาไม่เป็นไรหรอก อย่าตกใจไปนะ โอเคไหม
‎เข้าใจแล้วครับ ไว้เจอกันครับ
‎ภารกิจสำเร็จแล้ว
‎ค่าซ่อมต้องแพงมากแน่ๆ
‎ฉันไม่บอกใครหรอก
‎เฮ้ย เดี๋ยวสิ
‎บอกมาสิว่านายไม่ได้ยินอะไร
‎ขอบใจที่เป็นห่วงนะ
‎การที่ริซเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการเขมือบ ‎มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉันเลย…
‎ฉันก็อยากจะพูดอย่างนั้นนะ
‎ฉันมานี่ก็เพราะอยากเข้ามามีส่วนร่วม
‎ผู้ที่ทำให้สัตว์กินเนื้อเสียสติและได้สติกลับมาได้
‎ก็คือสัตว์กินพืชนี่แหละ
‎(พีน่า)
‎มองมาทางนี้หน่อย ขยิบตาให้ฉันที
‎ฉันอยากให้เราคุยกันอย่างสงบ
‎อย่ามองฉันเหมือนฉันเป็นเหยื่อของนายนะ ริซ
‎ฉันยังตกใจอยู่เลย
‎แหงสิ
‎นักเรียนสองคนรู้เรื่องที่นายทำลงไปแล้ว
‎แต่มีทางเดียวที่หมีสีน้ำตาลตัวนี้จะสบายใจได้
‎ฉันจะกำจัดนาย
‎- ฉันไม่ยอมให้นายทำ… ‎- ฉันไม่แนะนำให้ทำร้ายฉันนะ
‎ถ้ามีนักเรียนสัตว์กินพืชถูกฆ่าอีกคน ‎ตำรวจจะจริงจังกับเรื่องนี้
‎พวกเขาจะสงสัยสัตว์กินเนื้อในชมรมละคร
‎แบบนั้นต่อให้เป็นเด็กก็หาตัวนายเจอ
‎ตายจริง นั่นคงเป็นปัญหาสินะ
‎ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้
‎เราทั้งคู่ต่างอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก
‎แต่ฉันว่าความยุติธรรมจะชนะในวันนี้
‎ขอให้สนุกกับคืนที่นอนไม่หลับนะ
‎ไปกันเถอะ เลโกชี่
‎โอเค
‎ทำไมจู่ๆ โรงเรียนถึงปิดล่ะ
‎ฉันได้ยินมาว่าพวกครูประชุมกันทั้งวันเลย
‎สงสัยจังว่าเกิดอะไรขึ้น
‎การบ้านเยอะไปแล้วนะเนี่ย
‎"ประกาศด่วน" เหรอ
‎อะไรเนี่ย
‎"ตั้งแต่ปีหน้า โรงเรียนเชอร์รีตัน
‎จะแยกนักเรียนสัตว์กินเนื้อ ‎และสัตว์กินพืชอย่างเต็มรูปแบบ"
‎ให้เลิกจัดชมรมละครเดือนหน้าด้วยเหรอ
‎เดี๋ยวนี้โรงเรียนรวมก็หายากแล้วนะ
‎ฉันว่าโรงเรียนเราช้าแล้ว
‎แม่ฉันร้องเรียนไปที่โรงเรียนแน่ๆ
‎พ่อแม่สัตว์กินพืชทุกตัวร้องเรียนกันหมด
‎"ฉันไม่ยอมให้ลูกฉันเรียน ‎กับสัตว์กินเนื้อที่หิวโหยหรอก"
‎สัตว์กินเนื้ออย่างฉัน ‎คงไม่มีสิทธิ์พูดอะไรเรื่องนี้สินะ
‎ไม่เอาน่า
‎ฉันเป็นคนที่ร่าเริงที่สุดในชมรมละคร
‎ฉันจะซึมเศร้าไม่ได้
‎บิล
‎เอลส์ เธอทำฉันตกใจหมด
‎อยากไปชมรมด้วยกันไหม
‎- ได้ยินเรื่องชมรมหรือเปล่า ‎- ได้ยินแล้ว
‎ต้องเลิกจัดปลายเดือน
‎คิดไม่ถึงเลยเนอะ
‎แต่ก็… ช่วยไม่ได้หรอกนะ
‎ช่วยไม่ได้เหรอ
‎เธอควรจะดีใจนะ เอลส์
‎แบบนี้เธอปลอดภัยกว่า
‎ดีแล้วใช่ไหม
‎ขี้ขลาด
‎กล้าดียังไง
‎เอลส์
‎ฉันไม่อยากให้นายพูดถึงเรื่องความปลอดภัย
‎ฉันรู้ว่านายแอบซื้อเนื้อสัตว์กินพืชลับๆ ที่ตลาดมืด
‎เธอรู้ได้ยังไง…
‎ทุกคนที่ชมรมรู้กันหมดแล้วว่านายกินเนื้อ
‎และรู้ว่านายพูดว่า
‎"ถ้าเอลส์เป็นเสือตัวเมีย ฉันจะแอ้มเธอให้ได้"
‎ทุกคนรู้ว่านายไม่แคร์ความรู้สึกคนอื่นแค่ไหน
‎แต่ถึงอย่างงั้น เราก็ยังทำงานร่วมกันได้
‎ใจเย็นๆ นายจะทำให้สัตว์กินพืชกลัวนะ
‎ลองอ่านการ์ตูนเรื่องนี้สิ
‎นายจะเห็นด้านดีและด้านร้าย ‎ของเพื่อนร่วมห้องได้
‎โดยการเข้าชมรม
‎ทำไมถึงยอมง่ายๆ แบบนี้
‎พอได้แล้ว
‎เธอไม่ชินกับการตะโกน
‎ขอโทษนะ
‎ฉันผิดเอง
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎มาลองประท้วงกันเถอะ ‎ฉันก็อยากช่วยชมรมเหมือนกัน
‎ไปห้องซ้อมกันเถอะ
‎แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้นนะ
‎เรื่องประกาศวันนี้
‎พวกนายมาสายนะ เราอยู่นี่กันหมดแล้ว
‎(จัดชมรมต่อไปหรือจะเชื่อฟังครู)
‎- นั่น… ‎- เราต้องรักษาชมรมนี้ไว้
‎ใช่แล้ว
‎ดี คำถามก็คือจะทำยังไงต่อไปล่ะ
‎พวกนายทะเลาะกันมาเหรอ
‎เงียบไปเลย
‎อุตส่าห์ซื้อใบที่ทนๆ มาแล้วนะ
‎ขอให้สนุกกับคืนที่นอนไม่หลับนะ
‎พีน่า ก่อนที่นายจะพูดออกมา
‎ฉันทรมานกับการนอนไม่หลับมานานแล้ว
‎นายเป็นอะไรไหม
‎นายเจอผลข้างเคียงแย่ๆ ตลอดเลย
‎โอ๊ย ปวดหัว
‎หมีตัวใหญ่ๆ อย่างพวกเราต้องอดทนให้ได้
‎(กล้ามเนื้อลีบ)
‎หมีที่สูงกว่าสองเมตร
‎ต้องกินยาที่ทำให้กล้ามเนื้อลีบ
‎พลังมหาศาลของหมีถือว่าเป็นภัยคุกคาม
‎ต้องทำแบบนี้เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุที่ร้ายแรง
‎มันไม่ได้เลวร้าย
‎แต่…
‎ความอับอายที่ต้องรับมือกับมันทุกๆ คืน…
‎(ดอกทานตะวัน)
‎(น้ำผึ้ง)
‎น้ำผึ้งเป็นอย่างเดียวที่บรรเทาอาการได้
‎นายทำให้ฉันสบายใจตลอดเลย ริซ
‎แกะถั่ววอลนัตนี่ให้หน่อยสิ
‎แค่เพราะเขามีน้ำใจ…
‎ทุกคนเห็นฉันเป็นหมีใหญ่ใจดีที่ชอบกินน้ำผึ้ง
‎ไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉัน
‎ยกเว้น…
‎คนนั้นคนเดียว
‎(ฤดูใบไม้ผลิ แปดเดือนก่อน)
‎นายน่ากลัวเหมือนกันนะ ริซ
‎- คิดงั้นจริงๆ เหรอ เท็ม ‎- ใช่
‎ตัวนายค่อนข้างใหญ่
‎พูดแบบนั้นแปลกเหรอ ขอโทษนะ
‎ฉันแค่ประหลาดใจน่ะ
‎ไม่เคยมีใครบอกฉันเลยว่าฉันน่ากลัว
‎งั้นเหรอ
‎ขอโทษนะ ฉันไม่ได้จะสื่อแบบนั้น
‎ฉันสงสัยมาตลอดเลย ‎ตอนที่นายมองคนอื่นสนุกกัน
‎นายไม่เหงาบ้างเหรอที่มองมาจากข้างบน
‎ปกตินายคิดอะไรเหรอ
‎ถ้อยคำที่หอมหวานกว่าน้ำผึ้ง
‎เท็ม… ไม่รู้ทำไม
‎จู่ๆ ร่างกายฉันก็เบาหวิว
‎คุยกับฉันได้นะถ้านายมีปัญหาอะไร
‎ไปกินน้ำผลไม้ข้างนอกกันไหม
‎ได้สิ แต่นายบอกว่า…
‎นายน่ากลัว แต่ไม่ใช่ในทางที่ไม่ดี
‎เท็มจริงใจมาก
‎ฉันไม่เคยรู้เลยว่าหมีต้องกินยาแบบนี้ด้วย
‎ลำบากแย่เลยนะ
‎ฉันไม่เคยบอกใครเรื่องยาเลย ‎นอกจากครอบครัวฉัน
‎ยิ่งสัตว์กินพืชนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย
‎ทำไมล่ะ
‎นายควรแบ่งภาระ ‎โดยการเล่าให้คนอื่นฟังนะ
‎ไม่ได้หรอก
‎ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันต้องใช้ยา ‎เพื่อข่มพลังมหาศาลของตัวเอง
‎พวกเขาต้องกลัวแน่ๆ
‎นายคิดงั้นเหรอ
‎ใครๆ ก็รู้ว่านายใจดี
‎นายไม่ต้องห่วงหรอกนะ
‎ใจดีเหรอ
‎ตัวตนจริงๆ ของฉันไม่ได้ใจดีหรอก
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความใจดีคืออะไร
‎นี่ นายรู้สึกสบายใจขึ้น ‎หลังคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ
‎เรามาเจอกันบ่อยๆ นะ นอกชมรมด้วย
‎บางทีผลข้างเคียงนายอาจหายไปก็ได้
‎เท็มพูดถูก
‎การได้คุยเรื่อยเปื่อยกับเขาสองสามวัน
‎ทำให้ฉันกินน้ำผึ้งน้อยลง
‎ต้องขอบคุณเขา
‎ฉันไม่ซึมเศร้ากับการที่ต้องกินยาอีกแล้ว
‎ฉันยังต้องกินไหมเนี่ย
‎ฉันอยากใกล้ชิดกับเท็มมากขึ้น ‎แบบเป็นตัวของตัวเอง
‎วันนี้นายดูแปลกไปนะ
‎เหมือนตัวนายบวมๆ
‎สังเกตด้วยเหรอ
‎ฉันลองหยุดกินยาดูน่ะ
‎ไม่นะ นายทำแบบนั้นไม่ได้นะ
‎ฉันไม่ต้องกินอีกแล้ว
‎นายหนีทำไม
‎เท็ม เดี๋ยวสิ
‎เท็ม ฉันแค่อยากให้นาย ‎เห็นตัวตนจริงๆ ของฉัน
‎(ห้องบรรยายสอง)
‎เราเข้าใจกันแล้วใช่ไหม
‎ไม่มีทาง
‎สัตว์กินเนื้อทุกตัวคือปีศาจ
‎พอเขาพูดแบบนั้น
‎ถ้อยคำและดวงตาของเขา ‎งดงามกว่าครั้งไหนๆ
‎มันเป็นเหมือนมิตรแท้
‎นายไม่ต้องปิดบังอะไรอีกแล้วนะ
‎เราเป็นเพื่อนซี้กัน
‎ใช่ไหม
‎พลังมหาศาลของนายทำให้นายโดดเด่น
‎ฉันจะยอมรับตัวตนของนาย ริซ
‎ไม่ต้องทนทุกข์อีกแล้วนะ
‎เท็ม
‎เลือดกับเนื้อเขากระจายเต็มพื้น…
‎ร่องรอยของการขัดขืนอย่างสิ้นหวัง…
‎และความทรงจำของเรา…
‎ฉันปล่อยให้มันกลายเป็นภาพลวงตาไม่ได้
‎เนื้อหนัง สี
‎ความอุ่น รสชาติ
‎ต่างเป็นส่วนหนึ่งของวัยเด็กที่สดใสของฉัน
‎มันคือสมบัติของฉันที่จะจำไปจนวันตาย
‎(หวานเกินอภัย)
‎คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ