Klaar.
Fijn dat jullie er allemaal zijn.
Vandaag rouwen we.
We rouwen om de tragische dood van Silvia.
Fermin en zijn gezin laten nu de gelegenheid…
…voor iedereen die nog iets wil zeggen tegen Silvia…
…of zomaar iets wil zeggen.
Ons dorp was vergiftigd door kwik uit de mijnen.
We moesten onze doden en voorouders achterlaten.
Het gif zat tot in hun botten.
Hier vonden we een familie die onze lichamen genas en onze zielen voedde.
Silvia inspireerde ons altijd om vooruit te kijken en onze weg te vinden.
Mijn vrouw was sterk.
Ze doordrong me met haar levenslust.
Hoe zwaar het leven soms ook was, zij leek nooit bezorgd te zijn.
Ze leefde voor iedereen.
Mijn liefste.
In de wereld van nu…
…is het radicaal en rebels om te leven zoals Silvia.
Dus vandaag eren we haar, en vragen we God…
…om ons, net als haar, dat vermogen te geven…
…om uitdagingen te overwinnen…
…en moedig door te gaan op weg naar een betere wereld.
Ik weet dat Silvia wil dat we blijven zoeken naar een plaats voor vrede.
We dachten dat Casa Roja dat was.
Helaas kan Casa Roja niet ontsnappen aan deze corrupte wereld.
Vaarwel, Silvia. Vaarwel, Casa Roja.
NAAR HET BOEK VAN PAUL THEROUX
Hallo?
Hé, met mij.
Hoi.
Dina is bij ons weggegaan.
- Hoezo, 'weggegaan'? - Geen zorgen. Ze is terecht.
Ga zitten. Lees dit. Aandachtig.
Je had ge-sms't.
Niet met jou.
Het spijt me.
Dat mag ook wel.
Laten we ergens gaan zitten praten, oké?
- Dat was heel gemeen. - Ik weet 't.
En helaas was dat de bedoeling.
En dat pakte verkeerd uit.
Gek hè, dat iemand weggaat als je haar pijn doet?
Ik wilde je laten inzien…
Hou liever even op met die leermomentjes van je, pap.
Laat me even praten.
Ga je gang.
Er is hier geen leven voor mij.
Althans geen leven dat ik wil.
En…
…eigenlijk ook geen leven dat jij of mam zou willen…
…als jullie daar eerlijk over zouden zijn.
Ik wil naar huis.
- Mag ik nu wat zeggen? - Nee. Ik ben nog niet klaar.
Ik wil naar huis.
Maar het probleem is…
…ik heb geen thuis.
Ik heb familie, maar…
…ik heb geen thuis.
Dus zoals jij het zou zeggen: 'Wat is de oplossing?'
Nu mag je praten.
Ik heb er geen.
Weet je, soms is dat een beter antwoord.
Wat wil je doen?
Als ik eerlijk ben?
Ik weet het niet.
En dat geeft niet.
Maar…
…wat ik ook doe, ik wil dat jij het steunt.
Dat kan ik wel.
En de deur staat open. En dat meen ik.
Geen gezeik.
En de deur staat open als je ooit terug wil komen.
Nu ik dat gezegd heb…
Ik heb hier geen oplossing voor. Maar…
…ik heb wel een idee.
Ik vertel 't als je moeder er is.
Is alles er?
Ik had een plan om je terug naar de VS te krijgen.
Dat is mislukt.
Nu heb ik je niks te bieden.
Misschien is er geen keus.
- Ik denk dat ik mezelf moet aangeven. - Wat schiet je daarmee op?
Ik heb je harder nodig dan ik dacht.
Ik vind 't vreselijk dat we niet goed voor je gezorgd hebben.
Dat je vond dat je dit alleen moest doen.
Het is ontzettend afgelegen. Daar zoekt echt niemand je.
Het staat amper op de kaart.
Kijk. Bergen aan de westkust voor luwte.
Daar regent het waarschijnlijk heel veel.
Perfect om krabben te kweken.
Andere kant: veel zon, uitstekende bron van hout.
Zoet water, en landinwaarts een helling naar het zuiden.
Prima voor een boerderij, huizen.
Douchen? Kies een waterval.
Honger? Pluk onderweg een mango. Lychees, bananen, kokosnoten.
Een paradijs.
Er is niks.
Nog niet.
En wie gaat dat bouwen?
- Wij. Casa Roja. - O, god.
- We verhuizen alles. - Hoe heet het?
- Het heet 'waar we nu ook al wonen'. - Nee. Nee, niet waar.
Geen kartels. Geen Los Zetas. Alleen wij.
Ons toevluchtsoord.
De Muskietenkust.
De eindbestemming.
Van wie is het?
Van jou.
Van ons. Het is van de familie Fox.
Het klinkt goed.
- Want, nou ja… - Nee.
We gaan terug.
Met z'n drieën of allemaal, maar we gaan terug.
We moeten vandaag een keuze maken.
Of je blijft hier en bouwt een hutje in de rimboe.
- Succes. Maar dan sta je er alleen voor. - Mam.
We gaan naar huis.
Sorry, waar is dat precies?
Waar dan ook. Maar niet daar.
En hoe ziet 'thuis' eruit, Margot?
Dina heeft alleen 'n politieauto geramd. Zij komt er wel makkelijk van af.
Maar jij?
Terrorisme. Moord.
- Pap, hou op. - Nee.
Wees toch niet zo'n eikel. Jij bent niet beter af dan wij, Allie.
Jij hebt het Sandpiper-programma van de NSA gesaboteerd.
Jij had je ziel verkocht.
Dus doe niet alsof dat zo heldhaftig was. Dat was 't niet. Het was egoïsme.
Jongens.
Hé, ik ben niet degene die terug wil naar dat rotland.
Dat hele land is omwikkeld met prikkeldraad.
Eén grote gevangenis.
Jezus. Hou toch je kop.
Wanneer nemen jullie nou eens één keer de tijd…
…om aan ons te denken?
En aan wat wij willen?
- Schat, we denken altijd aan jullie. - Lul niet, mam.
Sinds we hier zijn draait alles om jouw plan en paps plan en verder niks.
Jullie hebben nooit naar mijn mening gevraagd. Of naar die van Dina.
Jullie doen hetzelfde dat jullie altijd maar doen.
Jullie kiezen voor ons allemaal.
Jullie binden een touw om onze nek en sleuren ons mee als honden.
Dina en ik hebben niks te zeggen. We offeren alles op.
En jij, pap?
Wat heb jij voor ons opgeofferd? Noem eens één ding.
Geen vragen. Geen inspraak.
We weten niet wat er gebeurt of wat jullie doen.
Ik ben het spuugzat om te horen wat het beste voor ons is.
'Voor de kinderen.'
Jullie doen alsof we jullie bagage zijn. Of jullie marionetjes.
Wanneer mogen we meepraten?
Jullie voeden ons toch zo zelfstandig op? Wanneer mogen we meebeslissen?
Jezus, mam.
Ik dacht mijn hele leven lang dat pap de reden was dat we zo leefden.
Het kwam door jou.
Je hebt me altijd voorgelogen.
Ons allebei.
Ik snap niet waarom.
Ik weet niet eens hoe je een leugen zo lang kunt volhouden.
Hoe kun je dat zo lang volhouden…
…zonder dat een van jullie de waarheid opbiecht?
Begin daar eens.
Ik heb een fout gemaakt.
Dat klopt. Dat geldt voor ons allebei.
Allie, stop.
Je was nog zo klein.
Nog maar zo groot.
En…
…voor je ook maar kon praten, besloten we het je niet te vertellen.
En jou ook niet.
En de jaren verstreken, en we besloten het opnieuw.
En er verstreken nog meer jaren. Jullie werden ouder.
Jullie leerden praten…
…en we besloten weer hetzelfde.
En er verstreek nog meer tijd en we besloten het weer opnieuw.
En toen maakte het niet meer uit.
En toen weer wel.
Het maakt wel uit.
Dit geheim…
…dat we bewaard hebben, was als een vergif.
Soms zag ik jullie lachen, spelen of gek doen…
…of slapen…
…en dan dacht ik aan dat vergif.
Wat is een goed moment om jullie dat te geven?
Nee.
Dat moment komt nooit. Dus we deden 't niet.
We wilden opnieuw beginnen. Dat was bijna gelukt.
Geef me een momentje. Sorry.
Weet je, eigenlijk denk ik…
…dat ik alleen nog anoniem kan leven.
Sorry dat ik wegging.
Wat krijgen we nou?
Nee, niet omkijken.
Richard Beaumont is hier.
Wat doet hij hier?
Charlie, wat ga je doen?
We zijn er, papa.
Eindelijk.
Vergeleken met wat wij gaan bouwen, is dit hotel maar derderangs.
Maar… O, kijk eens.
Eindelijk. Ik dacht dat u naar een ander hotel was.
- Hallo. Fijn om je te zien. - U ook.
- Dag, meneer. - Dag.
Ik zal u voorstellen.
Mijn dochter, Claire.
De Bautista's. En haar vriendin, Annie.
- Ik mocht mee. - Aangenaam.
- Oké, zullen we het doen? - Goed idee.
Helemaal mee eens.
Oké, geniet ervan.
Ik wilde u voorstellen…
- Dag. Veel plezier. - Fijn u te zien.
- Wel even lopen. - Lekker.
Charlie.
Charlie. Dit is gestoord.
Charlie.
- Wat is er? - Ik zag net een paar bekende gezichten.
- Waarvan bekend? Wie? - Projectontwikkelaars.
- Richard heeft ze me aangewezen. - Misschien verblijven ze hier.
Ja. We halen gewoon de kinderen en gaan hier weg.
Hier zitten we.
Uitstekend. Dank je.
De investeerders loggen in voor de videoconferentie.
Geweldig. Nou, u ziet wel waar wij zitten.
- U mag in het midden. - Dank je.
Daar hoort de ster, toch?
Ja, natuurlijk.
Nou, dit is spannend.
Drie handtekeningen, en we behoren tot de grootste ontwikkelaars van 't halfrond.
Noordelijk en westelijk.
Daar zijn ze.
- Hallo. - Hallo.
Kunt u ons zien?
Jullie twee.
Lift, gang, voorste trap.
- Ingang vergaderzaal. - Begrepen.
- Klaar? - Ja.
Mooi. We gaan.
- Waar zijn ze nou? - Ik zie ze nergens.
- Shit. Iemand van Guillermo. - Weet je 't zeker?
Ik zag 'm ooit iemand vermoorden met een machete. Wat doet hij hier?
Allie.
Ze werken samen met Richard.
- Waarom denk je dat? - Dat zei hij.
- Wie? - Richard.
Oké, ik ga op 't strand zoeken.
Wat?
Gewapende mannen. Bewaak gasten en ingangen.
Dank u. We sturen de documenten zodra we tekenen.
Wilt u als eerste tekenen?
Zitten.
- Handen op tafel. - Je hoort 't.
Klootzakken. Weten jullie wel wie ik ben?
Waar ben je mee bezig?
Charlie, wat doe jij hier?
Ik zag die gewapende mannen lopen.
Is je moeder hier?
Je bent een hypocriete leugenaar. Je hebt alles gelogen.
- Is je moeder hier? - Val dood.
Neem op.
Vergeet 't maar.
Dag, dames en heren.
U kent mij niet, maar reken maar dat ik u ken, Carter Albrecht.
U bent een misdadiger. Schuldig aan misdaden tegen mens en natuur.
U heeft keer op keer de waarheid ontdoken met uw corruptie en uw hebzucht.
- Ze zijn niet op 't strand. - We moeten weg. Ze gaan de boel opblazen.
Hoe weet je dat?
Omdat ik bij hem thuis ben geweest.
Ik heb zijn kleefmijnen gezien.
Dat soort dingen heb je niet tenzij je ze wil gebruiken.
- Mam. Pap. - Hé. Waar is Charlie?
Weet ik niet. Richard heeft 'm meegenomen.
- Ik wist 't. Zag hij je? Was er iemand bij? - Nee, er was een stel gewapende mannen.
- Ze hebben Charlie. - Waar is hij?
Weet ik niet. Boven.
Oké. Laat maar zien.
U vervuilt de planeet.
U heeft haar verwoest.
U bent net zo slecht als een moordenaar.
Dus u mag bekennen voor een wereldwijde jury.
U en uw platforms hebben tienduizenden volgers, toch?
Als de media deze stream vinden, komen daar nog miljoenen bij.
Pardon.
Uit voorzorg vragen we alle gasten om terug naar hun kamers te gaan.
Wat doet hij hier?
Papa.
En mijn knappe zusje.
Nog 30 minuten.
'Ik ben Carter Albrecht.
Ik ben geboren in Montauk, New York.
Ik heb mijn bedrijven 40 miljoen liter giftig afval…
…en zware metalen uit de mijn laten dumpen in de Pasión-rivier.
Dit was de grootste mijnbouw-milieuramp in de geschiedenis van Midden-Amerika.
Ik beken mijn schuld, en ik vraag…
…om gerechtigheid die in verhouding staat tot de misdaad.'
Krijg de tering.
Laat me los. Raak me niet aan.
Tweede verdieping.
Wat was dat?
Geen beweging.
Weg hier.
- Wat was dat? - Het leger. Ik zei 't al.
Stil. De gang.
We moeten weg.
- Nee. - We moeten weg. Nu.
Nee. Doorgaan.
'Ik ben Andrea Bautista.'
Ik ben geraakt.
Je redt 't wel.
Oké, kom.
- Mam, verkeerde etage. - Hé. Wat doe je?
Ik doorzoek de eerste etage. Als er bommen zijn, zitten ze hier.
- Te riskant. - Ze hebben Charlie.
'Ik heb een militie ingehuurd om met geweld een dorp te ontruimen.'
Sneller.
Gewapende mannen aan 't eind van de gang.
Hier zijn we, vlak bij de lobby.
- Er is achteren nog een trap. - Ja. Ik zie het.
Jongens, het hangt er vol mee.
We moeten 'm nu redden. Richard wil misschien wraak.
Ik ga naar die trap. Kijken wat ik kan doen.
- Oké, ik kom mee. - Nee. Blijf hier.
We hoeven niet allemaal te gaan.
Wat ga jij doen?
Een omweg zoeken.
Schiet maar op.
'Er is een oppervlakkig onderzoek gedaan naar de moorden…
…maar met 600 dollar smeergeld was dat opgelost.'
Waarom doet hij dit?
Richard?
Hij vindt het terecht.
'Vraag alleen gerechtigheid.'
Hier heb je gerechtigheid.
Tekenen.
- Dus ik geef alles aan jou? - Ja. Jij verdient het niet. Tekenen.
Help. Mijn broer is gek.
Hij heeft m'n moeder vermoord. Nu vermoordt hij mij en m'n vader.
- Help. - Luister.
'Ik ben Rafael Claudio Bautista.
Ik heb 14 kinderen verwekt bij meisjes van soms pas 11, die op mijn land wonen.
Ik heb ook het land verkracht.
Ik heb 6000 hectare verbrand van het laatste leefgebied…
…van de geelvleugelara. Dat was zes jaar geleden.'
Tekenen.
Oké, weg hier.
Geef me de ontsteker.
Geef me hem alsjeblieft.
Charlie, kom.
Charlie. Rennen.
Margot. De deur.
- Pap. - Kom maar niet dichterbij, knul.
Ik ben niet blij om jou en je gezin hier te zien.
Sorry dat ik je in je rug geschoten heb, maar bedreigingen lijken je niks te doen.
Je tijd is om.
Jouw dood wordt langzaam, maar je gezin krijgt genade.
Charlie, ga weg.
- Pap. - Charlie.
Eindig niet zoals je pa.
Charlie.
Val dood, Bill.
Charlie, we moeten gaan.
Je bent niet snel genoeg.
Charlie, ga met je moeder mee.
Pap.
Het geeft niet.
Doe het voor ons.
Kom, lieverd.
Nee, niks 'rustig aan'.
Laat ons erdoor. Mijn vader is daar.
We hebben dit eerder gedaan.
Het terrein en de reis ernaartoe zullen lang en moeilijk zijn.
Laat zware en niet-waardevolle dingen achter.
- Hoe gaat 't? - Wel oké.
IJSMACHINE
Dit ken ik nog.
We gaan.
Muskietenkust
Pak wat spullen en breng ze daarheen.
Charlie.
Hoe gaat het? Welkom. Hoe was de reis?
Vertaling: Lorien Franssen