Pytanie dnia.
Jak zrobić lód z ognia?
Nie wiem, tato. Poddaję się.
Tak?
Sekundkę.
A niech mnie.
Lód z ognia.
Woda, ogień, dobre uszczelnienie próżniowe.
I tyle. Zero odpadów.
Co ty na to?
Niesamowite.
Do czego to służy?
Wielu ludzi na świecie nie ma dostępu do elektryczności.
Kraje biedniejsze niż nasz będą mogły konserwować żywność.
A organizacje humanitarne przechowywać lekarstwa, szczepionki.
Jest dość mała.
O nie.
Mogę zrobić większą.
O wiele większą.
Jak dużą chcesz.
Będziemy bogaci?
Nie wiem, czy bogaci, ale poczekaj parę dni
na potwierdzenie z urzędu patentowego.
Zobaczymy.
Chodźmy.
Wybrzeże moskitów
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI PAULA THEROUX
Pada, a ja bez parasola.
Dobrze...
Trochę to utrudnię.
„Gdybym wiedział, że będzie padać, pomyślałbym o wzięciu parasola”.
- No nie. - Powiedz to.
...trabalenguas.
- Macie je w angielskim? - Nie.
To łamaniec językowy.
- Powiem ci jeden. - Sí. Dobrze.
- Tres tristes... - O nie. Tres...
Jak to się zaczyna?
Tres tristes...
- Tristes. „Smutne”. - Tak?
- Trzy smutne tygrysy. - Tak.
- Już mówię po hiszpańsku. - Co ty gadasz?
Wiesz co. Właśnie to powiedziałem!
Jeden, pięć, dziewięć.
I już.
Osiem godzin po 11 dolarów za godzinę to będzie...
To będzie 88 dolarów.
Minus 50 za zaliczkę z poprzedniego tygodnia.
Jasne.
Możesz wrócić w piątek?
Mieliśmy problemy z rurami w przebieralniach.
Jakie problemy?
Są ciągle zatkane.
Przywiozę narzędzia.
OSTATECZNE WEZWANIE
W SPRAWIE DZIERŻAWY POSIADŁOŚCI
ZAWIADOMIENIE O PRZEJĘCIU
Ty też.
Tak jakby.
Wiem.
Kiedy znów się zobaczymy?
Globalne ocieplenie to kłamstwo.
Nie jest zagrożeniem. Nie ma żadnego niebezpieczeństwa.
Ci szarlatani tylko nas oszukują.
Wiesz, prawda?
Czekaj.
Kurde. Muszę iść. Pa.
Ale ludzie uwierzą w odpowiednio duże kłamstwo.
Miliony...
Czytałem o różnicach między owadami i ludźmi.
Jest ich mnóstwo.
Właśnie dlatego to ciekawe, nie?
Widziałeś, jak pajączki jedzą swoją mamę?
Nie. A ty?
Tak. Boimy się ich, bo są od nas inne.
Cały ich świat jest inny.
Jedzą swoją mamę.
Nawet gdyby pająk umiał mówić, nie zrozumielibyśmy go.
Hej. Jak było w pracy?
Dobrze. Co czytasz?
JAK SIĘ UCZYĆ DO TESTU
Już wiesz, gdzie będziesz zdawać?
Nie. Josh i ja wciąż to omawiamy.
- Serio? - Tak. A co?
Gdzie on teraz jest? Nie widziałem ostatnio, żeby się czaił.
Jak myślisz, dlaczego?
Czyli dalej chcesz iść do tej samej szkoły, co Josh?
Nic, co powiesz, się nie liczy, tato.
Świetnie.
A dlaczego?
Bo ty i mama byliście parą jako nastolatki.
Wcale nie było inaczej. Ona była bogata, a ty biedny.
- Tak... - I nie mów, że mieliście silną więź.
- Ale mieliśmy. - Jezu, znowu?
Margot!
- Co? - Co mieliśmy?
Nie wiem. Co mieliśmy?
Przecież wiesz co.
Mam powiedzieć, że silną więź?
Tak!
Mieliśmy silną więź.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Kawy?
Co chcesz zrobić?
Nie wiem. Chyba przyjść.
- Pobyć z tobą i tak dalej. - Chcesz przyjść?
Pobudka, Charlie.
Jest twój tata?
Zaraz wychodzi.
Ale na jak długo?
Przestań. On nie gryzie.
Wręcz przeciwnie. Gryzie.
Moglibyśmy zobaczyć się w szkole, gdybyś była normalna i tam chodziła.
To, że nie żyję normalnie, nie znaczy, że nie jestem normalna.
Czekaj.
- Gdzie jest? - Co?
Dina?
Już poszedł?
Jeszcze nie poszedł, Josh. Jak się masz?
- Dzień dobry panu... - Chryste. Mam 15 lat, tato.
No i co? Nie chodzi o twój wiek.
To o co chodzi?
Żadnych telefonów. O to chodzi.
Ludzie mają telefony, wiesz?
Prawdziwi ludzie w prawdziwym świecie mają telefony.
Żadnych telefonów.
Zachowujesz się jak cholerny Jim Jones!
Tato!
- To obrzydliwe. - No.
Dość paskudne.
Smażycie na tym czy co?
Jak długo tu pracujesz?
Jakiś tydzień.
Na tym oleju smażycie kurczaka, nie?
Tak.
Jest ohydny, więc go wyrzucacie.
Ale jest w nim energia.
Dlatego zabieram go do domu, oczyszczam z kawałków mięsa,
lekko podgrzewam, dodaję trochę metanolanu sodu.
Bach. Zmienia się w biopaliwo.
Działa na nim mój wóz. Van mojej żony. Czasem klimatyzacja.
To się nazywa oszczędność, kolego.
Dam połowę tobie i drugą twojemu szefowi, panu Sarkissianowi.
To koszerne?
- Olej? - Pytam, czy to legalne.
To zużyty olej jadalny.
Tak, to legalne.
Hej, dajesz radę?
Tak.
- 1-4-1 do centrali. - Słucham.
Dzień dobry pani.
- Czemu on nie jest w szkole? - Uczy się w domu.
Jest 10.15 we wtorek. Powinien być w szkole.
Jestem w szkole. To moja lekcja.
Jak to?
Wuef.
Wsiądź do auta, chłopcze.
Tak, wsiądź.
Ma pan odpowiednie kwalifikacje, żeby uczyć w domu syna?
- Tak. - Może pan o nich opowiedzieć?
Jasne.
W Kalifornii działa to tak,
że prawo zobowiązuje mnie tylko, żebym był... kompetentny.
Wiem, że coś takiego trudno zmierzyć,
ale jego mama i ja jesteśmy dość kompetentni.
Gdyby chciała go pani spytać o poetów romantycznych albo...
upadek cesarstwa rzymskiego... To domena jego mamy. O tym nie mogę mówić.
Jestem bardziej praktyczny.
ZAWIADOMIENIE O PRZEJĘCIU
Ale w efekcie chłopak podrasuje pani silnik
i przy okazji wyrecytuje Keatsa.
Mamy 10-15 na Union Ave.
- Wzywam lokalne jednostki. - Miłego dnia.
- Odbiór, 5-2-4. - Proszę na siebie uważać.
Wszystko gra?
Tak.
Wystraszyłeś się trochę?
Nie boję się glin.
Rozumiem.
Dobrze jest trochę się ich bać.
Musisz traktować gliny jak obce psy.
Zwykle są przyjazne,
ale lepiej założyć, że ugryzą, dopóki nie przekonasz się, że nie.
- Sensowne? - Tak.
BIBLIOTEKA W STOCKTON
TELEFON
Halo.
Cześć, mamo.
- Sto lat. - O Boże. Margot.
O Boże. Gdzie jesteś?
- Przepraszam, nie chciałam... - Wiem.
Co u was?
Tata zabiera cię dziś do Clyde’s?
Nie.
Kolacja w Clyde’s jest przełożona.
Jak to? Zawsze zabierał cię tam z okazji urodzin.
W tym roku nie.
Ten stary głupiec złamał nogę.
Jezu. Jak się czuje?
Przeżyje. Czyścił rynnę, a w każdym razie... próbował.
O Boże.
Nie jest tak źle. W przyszłym tygodniu ściągają mu gips.
Najwyższa pora. Doprowadza mnie do szału. Kuśtyka po domu jak Boris Karloff.
Uwielbia być stoikiem, Bóg mi świadkiem.
No to...
jak moje wnuki?
Pewnie są już wysokie.
To prawda.
Patrzę na nich i oczom nie wierzę.
Patrzę na ich twarze i... widzę tatę.
Nie mogę, mamo.
Słuchaj, muszę już kończyć.
Sto lat.
Pozdrów tatę.
Skarbie, tak mi przykro...
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Potrzebujesz czegoś?
Pieniędzy? Prawników?
Kurczaka w cieście?
Byłoby świetnie.
Kurczak w cieście.
Kiedy będziesz miała na niego ochotę, po prostu zapukaj.
Wiem.
Mamo, muszę kończyć... Sto lat.
URZĄD PATENTÓW I ZNAKÓW TOWAROWYCH STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Dobra.
Niech to szlag!
Kurwa!
Nie zastanawiasz się, czemu jesteśmy biedni, skoro tata jest mądry?
Nienawidzę tak żyć.
Już tak nie mogę.
Mam tego dość.
Jak ninja.
Nie rozumiem tego.
Przeczytałem to z 50 razy i nie rozumiem.
Tak sobie pomyślałam.
Minęło dziewięć lat. Mieliśmy sześć tożsamości.
Możemy zadzwonić do moich rodziców.
Mogę to zrobić anonimowo, z komórki na kartę.
Z San Francisco albo z Lubbock w Teksasie.
Niech lokalizują nadajniki, jeśli chcą.
Możemy poprosić, żeby przelali nam pieniądze na konto.
- Zrobiliby to. - Nie możemy.
Zrobiłaś to już?
Zadzwoniłaś do nich?
Oczywiście, że nie.
Ale mamy kłopoty, Allie. Duże kłopoty.
Stracimy dom i nie wiem, co zrobimy i dokąd pójdziemy.
- Co dalej? - Zaczniemy od nowa.
Przeprowadzimy się i zaczniemy od nowa.
Ruszymy z kopyta.
Ulotnimy się.
Mamy dzieci.
Damy radę. Robiliśmy to już.
Patrz. Ostatnio nad tym pracowałem.
Łódź?
Jasne.
Czemu nie?
Myślałem o barce.
Plusem jest przestrzeń. Minusem przywiązanie do jednego miejsca. Ale...
Myślałem o trawlerze.
Dlaczego o trawlerze?
Mają niezły prześwit, szeroki kadłub.
To daje dużo miejsca na pokładzie.
No i są solidne. Wiele wytrzymają.
Nic nam nie da większej wolności.
I powodzenia ze znalezieniem nas.
Powodzenia.
Chcesz znać prawdę?
Nawet się podjarałam.
Tak.
Będziemy potrzebować gotówki.
No tak.
Nie będzie mi to potrzebne.
Jasne, że będzie.
Wyobraź sobie jedną taką...
dwie takie, ale duże jak szafy chłodnicze.
Sama oszczędność kosztów...
Sprzedam ci to za 100 tysięcy, na wyłączny użytek.
- Odzyskasz to za pięć lat. - Allie.
Przestań.
Albo 20 tysięcy za wynajem bez wyłączności.
Allie, posłuchaj.
Twój syn obserwuje nas z auta.
Nie chcę cię przy nim zawstydzać. Naprawdę.
Co ja z tym zrobię? Niepotrzebne mi to.
No weź.
Hej.
Ludzie zawsze najpierw odrzucają genialne rzeczy.
To dupek.
Racja.
To dupek.
Widziałem już ten samochód.
Trzymaj się.
Kurde! Co to było?
Zmiana planów.
Dokąd jedziemy, tato?
Na wysypisko.
Chodź.
Wiesz, co wyrzucają Amerykanie?
Co?
Złoto.
Komputery, płytki drukowane,
zworki i gniazda do kart SIM.
We wszystkim tym jest złoto.
Masz na myśli metaforyczne złoto, nie prawdziwe złoto, tak?
Nie.
Prawdziwe złoto.
Złoto. Patrz.
Serio?
- Możemy je po prostu wziąć? - Tak. Wydobyć je.
„Idź na zachód, młody człowieku”. Tak mawiano.
„W tych wzgórzach jest złoto”.
A skąd my bierzemy złoto? Z pieprzonego wysypiska.
Zaczekaj tu.
Dokąd idziesz?
Na górę.
Nie możesz, tato.
Nie martw się. Zaraz wrócę.
Kurwa!
Hej. Schyl się.
- Czemu? - Schyl się.
Co my tu robimy?
No weź.
Dobra.
Widziałem w samochodzie pismo.
Wiem, że chcą zabrać dom.
Co?
Są z banku.
Ci ludzie nie są z banku.
Chodź. Idziemy. Ale nie biegnij.
Jadą za nami, tato.
Widzę ich.
Weź z tyłu skaner.
Skaner?
Mamy 10-76 na 36 Yates Road, posiadłość rodziny Fox.
Wzywam wszystkie jednostki.
Wejdziemy do domu i pobiegniesz na górę.
Spakujesz torbę, dobrze? Żadnych pytań. Tak jak ćwiczyliśmy.
Charlie! Chodź tutaj.
Powoli.
Daj mi porozmawiać z mamą. Wejdź do środka i zrób to, co mówiłem.
Idź.
Więc tak...
znaleźli nas.
Stało się. Musimy jechać.
Naprawdę.
To nie Ohio. To oni.
Nie wiem, jak nas znaleźli.
Może przez tę glinę przy smażalni.
Nie wiem. Ale nas znaleźli.
Zadzwoniłam do rodziców.
Co u nich?
Przepraszam, Allie.
Byłam taka ostrożna...
W porządku. I tak by nas kiedyś znaleźli, prawda?
Tak.
Musisz stąd wyjechać za dziesięć, maksymalnie 15 minut.
Gliny przyjadą ze Stockton.
Skręć w prawo na końcu drogi. Kieruj się na zachód.
A ty?
Wywieź stąd bezpiecznie dzieci. Odwrócę ich uwagę.
Dokąd jedziemy?
Do Ameryki.
- Pierdolisz. - Nie pierdolę.
- Czemu? - Charlie.
Wiedzieliśmy, że może tak być.
Tak, ale dlaczego akurat teraz?
Proszę, Dina. Musisz nam zaufać.
Charlie, pakujesz się?
W czym? Że ciągle będziecie wszystko psuć?
Lekceważyć moje życie? Jakbym była zwierzęciem?
- Nie jestem psem, mamo. - Kurwa.
Nie jestem psem.
Nigdzie nie jadę. Zostaję tutaj.
- To mój dom. - Masz 15 lat.
Nie możesz odmówić.
- Bo tak mówi prawo? - Bo jesteśmy twoimi rodzicami!
Bo prawo i tak nic dla ciebie nie znaczy, co?
Przepraszam. Kocham cię.
Spakuj jedną torbę. Bądź gotowa w dziesięć minut. Dziesięć!
Co on zrobił?
Pytam poważnie. Co tym razem spieprzył?
Dziesięć minut.
Charlie, jak ci tam idzie?
- Dobrze. - Masz pięć minut.
Słyszysz, Dina? Za pięć minut jedziemy.
Idę po vana.
- Cztery minuty. - Skończyłem.
Dina, a ty?
Dina?
JEDŹCIE BEZE MNIE.
Cholera.
Gdzie jest Dina?
- Mamo, gdzie jest Dina? - Chwila.
Biegnij.
Szybko.
Zapnij pas, dobrze?
Gotowe.
Boże.
Chyba wiem, w czym problem.
W tym, że prowadzisz, jakbyś chciał sobie sam obciągnąć.
Mamo.
Wsiadaj to auta.
Po prostu uciekła.
Oż kurwa.
Dobra. Musicie tu zostać.
- Wrócę o 2.00. - A jeśli nie?
Weź Charliego.
Uciekaj.
Myślisz, że opowiedziała młodemu o podróży?
Hej, mała!
Widzę cię. Widzę twój tyłeczek!
- Nie uciekaj. - Zwolnij.
Chodź, skarbie.
O Jezu.
Halo.
- Kto mówi? - Babcia?
Dina?
Potrzebuję pomocy.
Dina?
To ty?
Dina?
AUTOBUSY - POCIĄGI
Robótka ręczna, jebany seks i...
- Kazałeś mi. - Miałaś...
Miałaś zdobyć narkotyki, a nie go ruchać.
- Nie ruchałam go! - Pierdol się.
Co do chuja, Chris?
Hej.
Tęskniłaś?
Chodź tutaj.
Dlaczego nam to robisz?
Bo mamy problem.
Tylko nikt nie mówi, jakiego rodzaju problem.
To problem takiego rodzaju...
że myślisz sobie: „Na pierwszy rzut oka wygląda dość źle.
Może jeśli usiądę i się zastanowię,
to znajdę jakieś rozwiązanie”.
Nie mamy takiego problemu.
Hej.
To będzie przygoda.
Kupimy łódź.
Nie chcę przygody.
Jasne, że chcesz. Patrz, co zrobiłaś. Patrz, gdzie jesteś.
Tak. Jest do dupy.
Boję się.
Oczywiście.
Gdybyś się tak nie czuła, to by nie była przygoda.
Prawda?
O 23.00 do San Francisco z przesiadką w Emeryville. Bramka 1-0.
Chodź. Posłuchaj mnie.
Twoja mama czeka przed motelem Glen Capri na North Plymouth Road.
- Pojedziesz do niej. - Nie mogę.
Możesz. Nie wyjedzie bez ciebie. A jeśli ona nie wyjedzie, to Charlie też.
- Tato? - Patrz na mnie.
Jeśli Charlie nie wyjedzie, to nas znajdą,
rozdzielą i będziemy mieć problem.
Zaparkowałem przed wejściem. Weź moje auto, dobra? Idź.
Idź.
Pozostawiony bagaż będzie w biurze rzeczy znalezionych.
Panie Fox.
Hej.
Pójdzie pan z nami?
- Jestem aresztowany? - Nie, jeśli pan z nami pójdzie.
Skoro nie jestem, to dlaczego mam z wami iść?
Chyba że...
zapraszacie mnie na imprezę?
- Dobra, Allie... - Teraz jestem „Allie”?
- A co z „panem Foxem”? - Proszę,
żeby splótł pan palce za głową.
- Dlaczego? - Bo pana o to proszę.
- Ale dlaczego? - Proszę to zrobić.
Cholera.
- Dokąd idziemy? Co jest? - Proszę pana...
Czemu mnie aresztujecie? A może zatrzymujecie?
- Proszę się uspokoić. - Mogę iść?
Nie. Proszę spleść palce za głową.
Dlaczego?
Bo pana o to proszę.
Nie macie prawa mnie przeszukiwać.
Twarzą do ziemi!
Nie zrobię tego!
- Puść mnie! - Taser!
Idziemy.
Jebać go.
Skręciła mi kostkę.
Jakieś trzy dni temu...
Zgłosiliśmy to.
Tato!
Wsiadaj.
Trzymaj się.
Napisy: Marzena Falkowska