(ตอนที่หนึ่ง "ไปต่อ")
(กำกับโดยรูเพิร์ต ไวแอตต์ เขียนบท โทรทัศน์โดยนีล ครอสส์/ทอม บิสเซลล์)
ขั้นตอนการเปลี่ยนนวนิยาย จากหน้ากระดาษสู่จอเงิน…
(นีล ครอสส์ นักเขียนบท / ผู้อำนวยการผลิต)
นับเป็นการแปลงโฉมครั้งใหญ่
สิ่งที่เราพยายามทำคือสื่อสารธีมของ นวนิยายให้เหมือนพล็อตเรื่องที่สุด
- ห้ามใช้โทรศัพท์ - ทำตัวเป็นจิม โจนส์ไปได้
ผมว่าผมได้อ่านทุกอย่าง ที่พอล เธอโรเขียน
และเขาคือแรงบันดาลใจที่ยอดเยี่ยม ในชีวิตของผม
ในการเขียนบทของผมเอง ผมหยิบยืมน้ำเสียงและโทนของเขามา
ผมจึงตื่นเต้นที่จะได้เริ่มขั้นตอน ว่าเราจะนำเนื้อเรื่อง
ที่มีอยู่เดิม มาปรับใช้กับรายการทีวียังไง
จริงๆ แล้ว ผมดีใจที่ได้เห็นคนนำหนังสือ…
(พอล เธอโร นักเขียน / ผู้อำนวยการผลิต)
ในที่นี้คือนีล ครอสส์ และเขาบอกว่า
"ผมอยากรักษาจิตวิญญาณ ของหนังสือเล่มนี้ไว้
แอลลี่คนเดิม ชาร์ลีคนเดิม แต่ผ่านไป 40 ปี"
คอมพิวเตอร์ แผงวงจร ช่องเสียบ ซิมการ์ด ทุกอย่างมีทองอยู่ในนั้น
ผมเห็นผลงานของนีล ในแบบที่ผมทำได้ในทันที
(รูเพิร์ต ไวแอตต์ ผู้กำกับ / ผู้อำนวยการผลิต)
ผมดูออกว่าจะหันกล้องไปทางไหน
เขามาเข้าฉาก ซึ่งผมก็อยากเข้าฉากด้วย
เขาเป็นนักเล่าเรื่อง ผ่านภาพยนตร์ตัวจริง
รูเพิร์ตกำหนดโทน…
(จัสติน เธอโร - ผู้อำนวยการผลิต / นักแสดงบท "แอลลี่ ฟ็อกซ์")
ของสองตอนแรกของเรื่อง ให้ดูเป็นภาพยนตร์ที่มาจากบทประพันธ์
เขามีฝีมือมาก…
(เมลิสซา จอร์จ นักแสดงบท "มาร์โกต์ ฟ็อกซ์")
ในการถ่ายทำช็อตบิน ที่ดำเนินไปเรื่อยๆ
และคุณจะได้เห็นการกระทำทั้งหมด ถูกเปิดเผยออกมา แล้วไปจบที่แอลลี่
มันสวยจริงๆ
เขาเห็นผมของฉัน…
(โลแกน โพลิช นักแสดงบท "ดีนา ฟ็อกซ์")
ซึ่งมันถูกตัดมาเนี้ยบเกินไป
เขาบอกว่า "เราต้องทำผมคุณ ให้ดูเหมือนว่าแม่คุณตัดให้"
ทำไมพ่อถึงทำกับเราแบบนี้
สิ่งที่เราเห็น คือครอบครึวที่มีความลับ
และมีปัญหา แต่แทนที่จะเอนเอียง เข้าหาเรื่องดราม่าครอบครัวมากขึ้น…
เราทำให้มันระเบิดออกมาแทน
และรายการหลังจากนั้นคือ
"พวกเขาไปไหนต่อ พวกเขาทำอะไร พวกเขาจัดการกับเรื่องต่างๆ ยังไง"