เคนอิจิ ฮิเดกิ มิโนรุ มาซาโอะ
สุสุมุ ยูตะ ยะอิจิ โทโยะอากิ
อิซาโอะ เรียวสุเกะ ยูกิโอะ ทากาฮิโระ
นายท่าน พอก่อนมั้ยคะ
เดี๋ยวร่างกายจะทรุดลงนะคะ
ไม่รู้ว่าข้าจะสามารถมาที่นี่ได้ถึงเมื่อไหร่
ความค้างคาใจของพวกเด็กๆที่ตายไป
ข้าอยากจะสะสางให้จบในรุ่นของข้า
แค่เดือนนี้
แค่เดือนนี้ ก็ได้รับรายงานความเสียหาย จากพวกอสูรถึง 7 คดีแล้ว
กระทั่งตอนนี้นาทีนี้ เด็ก ๆหน่วยพิฆาตอสูรก็เผชิญหน้าต่อสู้กับอสูรอยู่
แต่ไม่ว่าพวกอสูรจะช่วงชิงชีวิตไปสักเท่าไหร่
ก็ไม่อาจตัดอุดมการณ์ของผู้คนให้ขาดสะบั้นไปได้
ไม่ว่าจะโดนทำร้ายสักขนาดไหน ผู้คนจะลุกขึ้นต่อสู้อีกครั้ง
(นิรันดร์)
ยังไงก็ซ่อนดาบไว้ด้านหลังก่อนแล้วกัน
แย่แล้ว ใกล้ออกรถแล้ว
มีตำรวจอยู่แถวนี้มั้ยเนี่ย?
ถึงอยู่ก็มีแต่ต้องไปแล้วล่ะ
มาแข่งกัน! เจ้าถิ่น!
อ๊ะ เจ้าบ้า
พวกเราก็ไปกันเถอะ
อ๊ะ อย่าทิ้งฉันไว้สิ!
ระ รอฉันด้วย!
ทันจิโร่! อิโนะสุเกะ!
เซนอิทสึ!!
เร็วโคตร!
ขอโทษนะครับ ขอโทษนะครับ!
รีบๆมาทางนี้เลยเจ้าบ้า
เร็วเป็นบ้าเลย!
คุณยายครับ แบบนี้ได้มั้ย?
ขอบใจมากจ้ะ
ขอโทษทีนะ
ไม่เป็นไรครับ เรื่องนี้แค่นี้เอง สบายมากครับ
เขาเป็นเสาหลักใช่มั้ย? คุณเรนโงคุนั่นน่ะ
รู้จักหน้ากันรึเปล่า?
อื้มสีผมเขาสะดุดตามาก กลิ่นก็จำได้
ถ้าเข้าไปใกล้ ๆ ก็น่าจะรู้
อร่อย!
=ดาบพิฆาตอสูร เดอะมูฟวี่: ศึกรถไฟสู่นิรันดร์=
อร่อย!
-คน ๆ นั้นคือเสาหลักเพลิงเหรอ - อร่อย!
อืม
- ไม่ใช่คนตะกละเฉย ๆ ใช่มั้ย? - อร่อย!
อืม
อร่อย!
เอ่อ... ขอโทษนะครับ
อร่อย!
คะ คุณเรนโงคุ
อร่อย!!!
อะ... เรื่องนั้นผมเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วครับ
เจ้าก็คือคนเมื่อตอนที่พบนายท่าน
ครับ คามาโดะ ทันจิโร่ครับ
ทางนี้ก็เป็นหน่วยพิฆาตอสสูรเหมือนกัน
ชื่ออางาสึมะ เซนอิทสึกับฮาชิบิระ อิโนะสุเกะครับ
งั้นรึ แล้วที่อยู่ในกล่องนั่นก็คือ
ครับ น้องสาวชื่อเนซึโกะครับ
อืม อสูรเมื่อตอนนั้นสินะ
ในเมื่อนายท่านยอมรับแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก
มานั่งตรงนี้สิ
สุดยอดข้างในเจ้าถิ่นนี่โคตรเจ๋งเลย
เดี๋ยวกระจกก็แตกหรอก หัดอยู่นิ่ง ๆ ซะบ้างสิ
ทำไมพวกเจ้าถึงอยู่ที่นี่ มาทำภารกิจรึ
พวกเราได้รับข้อความจากอีกาว่า
ความเสียหายจากขบวนรถไฟสู่นิรันดร์กำลังขยายวงกว้าง
ให้มาสบทบกำลังกับคุณเรนโงคุที่นี่น่ะครับ
อืม อย่างนี้นี่เอง! เข้าใจแล้ว!
ครับ
แล้วผมก็มีเรื่องที่อยากถามคุณเรนโงคุอยู่อย่างหนึ่ง
อะไรรึ? ลองว่ามาซิ!
เป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อของผมน่ะครับ
พ่อเจ้าเป็นอะไรงั้นรึ
เขามีร่างกายอ่อนแอ
อ่อนแอรึ!
แต่ก็สามารถระบำคางุระท่ามกลาง หิมะที่หนาวเหมือนปอดจะแข็งได้
นั่นก็ดีแล้ว!
คือว่า!
อะไร!!
ฮิโนะคามิคางุระร่ายรำ
สิ่งแรกที่นึกขึ้นมาได้คือคางุระที่เคยเห็นเมื่อสมัยเป็นเด็กน่ะครับ
ถ้าเกิดว่าคุณเรนโงคุรู้อะไรเกี่ยวกับมันบ้าง
ก็อยากให้ช่วยบอกผมหน่อยน่ะครับ
อืม!
แต่ข้าไม่รู้!
เอ๋!?
คำว่า “ฮิโนะคามิคางุระ” นี่ข้าก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
เป็นเรื่องน่ายินดีที่นำคางุระ ของพ่อเจ้ามาประยุกต์ใช้ในการต่อสู้ได้
แต่ว่าเรื่องนี้คงจบเท่านี้ล่ะ!
คือว่า ขออีกสักนิดนึง
มาเป็นผู้สืบทอดของข้าสิ ข้าจะคอยดูแลเจ้าเอง!
เดี๋ยวก่อนสิครับ แล้วก็มองไปตรงไหนอยู่น่ะครับ
เป็นคนที่ประหลาดชะมัด
ประวัติของปราณเพลิงนั้นมีมายาวนาน
ไม่ว่าจะยุคไหน ๆ นักดาบเพลิงและวารีจะได้เป็นเสาหลักเสมอ
เพลิง วารี วายุ หินผา อัสนี
เหล่านี้คือปราณพื้นฐาน
ส่วนปราณอื่น ๆ เกิดจากการแยกย่อยจากปราณพื้นฐาน
อย่างหมอกก็แยกย่อยมาจากวายุ
เจ้าหนุ่มมิโซงุจิ ดาบของเจ้าเป็นสีอะไร!
เอ๋!ผมชื่อคามาโดะครับ ดาบเป็นสีดำครับ
ดาบดำเหรอ! ลำบากหน่อยนะ!
ลำบากเหรอครับ
ข้าไม่เคยเห็นนักดาบสีดำได้เป็นเสาหลักมาก่อนเลย
แล้วก็ได้ยินว่าไม่รู้ว่าควรจะพัฒนาไปทางสายไหนดี
มาฝึกตนกับข้าก็แล้วกัน แค่นี้ก็วางใจได้!
เดี๋ยว! เดี๋ยวสิครับ! แล้วก็มองทางไหนอยู่น่ะครับ!?
เป็นคนประหลาดนิดหน่อยแต่ก็คอยดูแลคนอื่นอย่างดี
รู้สึกได้ถึงความยุติธรรมอันแรงกล้าจากกลิ่นของเขา
สุดยอดยอดไปเลย! เร็วเป็นบ้า!
มันอันตรายนะ! เจ้าบ้านี่!
เดี๋ยวข้าจะออกไปวิ่งด้านนอก! จะไปแข่งว่าใครจะเร็วกว่ากัน!
จะบ้าก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย!
มันอันตรายนะ! ไม่รู้ว่าอสูรจะปรากฏตัวออกมาเมื่อไหร่ด้วย
เอ๊ะ...
ไม่จริงน่า! รถไฟขบวนนี้มีอสูรด้วยเหรอครับ!
มีสิ!
มีงั้นเรอะ ไม่นะะะะะ!
ไม่ใช่นั่งไปที่ที่มีอสูร แต่อสูรโผล่ที่นี่เองงั้นเรอะ
ไม่เอ๊าาาา! ผมขอลงงงง!
มีคนมากกว่า 40 คนหายสาบสูญไป จากรถไฟขบวนนี้ในระยะเวลาสั้น ๆ
เคยส่งนักดาบมาแล้วหลายคนแต่ทุกคนก็ขาดการติดต่อ
เพราะอย่างนั้นเสาหลักอย่างข้าก็เลยมาเอง!
อ๊ากกกกกก
อย่างนี้นี่เอง ผมจะลง! ผมขอลงคร้าบ!
ขอตรวจ...ตั๋วรถไฟ...หน่อยครับ
อะไรเหรอครับ?
พนักงานจะมาตรวจตั๋วแล้วก็เจาะรูให้น่ะ
นี่ครับ...
อะไรน่ะ รู้สึกได้ถึงกลิ่นที่ไม่น่าไว้ใจ
ตรวจตั๋ว...เรียบร้อยแล้วครับ
พนักงานตรวจตั๋วมันอันตรายกรุณาถอยไปก่อน
เนื่องจากนี่เป็นเหตุฉุกเฉิน กรุณาอนุโลมที่เราพกดาบมาด้วย
ร่างใหญ่ขนาดนั้นซ่อนไว้ได้ด้วยมนต์อสูรโลหิตงั้นรึ
จับวี่แววได้ยากเหลือเกิน
แต่หากเจ้าคิดจะหันคมเขี้ยวใส่ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์แล้วล่ะก็
ดาบเปลวเพลิงแดงฉานของเรนโงคุผู้นี้
จะเผาผลาญให้สิ้น ไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ปราณเพลิง กระบวนท่าที่ 1
เปลวเพลิง ณ เส้นขอบฟ้า
สุดยอด ตัดคออสรูได้ในดาบเดียว
ยังมีเหลืออีกตนนึง ตามข้ามา!
หา?!
ลุยโลด!
เอ๊ะ!?
อย่าทิ้งผมไว้สิ
ข้าไม่ยอมให้ลงมือกับคน ๆ นั้นหรอก
ไม่ได้ยินรึ
ข้าบอกว่าคู่มือของเจ้าอยู่ทางนี้
นั่นมันอะไรน่ะ ยาวมาก มือยาวมากเลยอะครับ
เอาล่ะ ใครเร็วใครได้!
เดี๋ยวก่อน มีคนที่ยังหนีไม่ทันอยู่นะ!
จัดการมันให้ได้ก็สิ้นเรื่อง!
ตู้รถไฟด้านในปลอดภัย เข้าไปซะ
เท่านี้ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง! รีบทำให้มันจบกันดีกว่า!
ปราณเพลิง กระบวนท่าที่ 2
สะ... สะ...
อาทิตย์สาดส่อง
สุดยอดไปเลยลูกพี่ กระบวนท่างดงามมาก ๆ เลย
โปรดรับข้าน้อยเป็นศิษย์ด้วยทีเถอะ!
ได้สิ!ข้าจะปั้นให้เจ้าเป็นนักดาบที่ยอดเยี่ยมเอง
ข้าน้อยด้วยขอรับ
ข้าด้วยๆ
ข้าจะดูแลพวกเจ้าทุกคนเอง
ลูกพี่เรนโงคุ~!!
ลูกพี่!
ลูกพี่เรนโงคุ!
ผมเจาะตั๋ว ทำให้หลับตามที่บอกแล้ว
ได้โปรดช่วยทำให้ผมหลับที
ให้ผมได้เจอกับเมียกับลูกสาวที่ตายไปแล้วทีเถอะครับ
ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะครับ
ได้สิ
เจ้าทำได้ดีมาก
จงหลับเสียเถอะ
ขอให้ฝันดีได้เจอกับครอบครัวนะ
คือว่า...
พวกเราต้องทำยังไงต่อ
อีกไม่นานพวกเขาก็จะหลับลึกขึ้น
จงรออยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงตอนนั้น
นักล่าอสูรที่ประสาทไวอาจจะตื่นด้วยจิตสังหาร
หรือกลิ่นอายของอสูรได้
ตอนที่จะเข้าไปผูกเชือก ก็จงระวังไม่ให้สัมผัสโดนร่างกาย
ข้าจะขยับออกจากหัวขบวนไม่ได้ไปสักพัก
ขอให้พยายามจนกว่าจะเตรียมการพร้อม
เพื่อความฝันอันแสนสุข
ครับ / ค่ะ
มันยังไงกันเนี่ย! เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?
ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
ใจเย็นเข้าไว้
พี่จ๋านี่นา
พี่ฮะ กลับมาแล้วเหรอ
ขายถ่านได้มั้ย?
พี่จ๋า
ขอโทษ ขอโทษนะ
พี่ขอโทษ
ได้ตายทั้งที่ยังอยู่ในความฝันแบบนี้ ช่างมีความสุขเสียจริง
ต่อให้เป็นนักล่าอสูรที่แข็งแกร่งขนาดไหนก็ไม่เกี่ยว
แรงขับเคลื่อนของมนุษย์ก็คือหัวใจ คือจิตใจ
แค่ทำลายแก่นของจิตใจได้ก็พอแล้วล่ะ
จะฆ่าก็ง่ายดาย
จิตใจมนุษย์มันก็เหมือนกันทั้งหมดนั่นแหละ
เปราะบางและอ่อนแอ ราวกับเครื่องแก้ว
เอาเชือกผูกไว้กับแขนใช่มั้ยคะ?
ใช่ อย่าลืมเรื่องที่เขาบอกให้ระวังด้วยล่ะ
ค่อย ๆ หายใจลึก ๆพร้อมกับนับเลขไปด้วย
ทำอย่างนั้นแล้วก็จะหลับ
หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... ห้า... หก...
จู่ ๆ พี่ก็ร้องไห้ออกมา ทำเอาหนูตกใจหมดเลย
อะไรของพี่น่ะ
ตายแล้ว...ลูกอาจจะเหนื่อยก็ได้นะ
ไม่ขนาดนั้นหรอก ผมสบายดี
ลูกมีไข้รึเปล่าเนี่ย วันนี้พักผ่อนก่อนเถอะ ไม่ต้องฝืนนะจ๊ะ
ผมไม่เป็นไรหรอก
จริงๆนะ?
เดี๋ยวก่อนสิ!
นี่แน่ะ
- เดี๋ยวเถอะ
- โธ่ทำอะไรเนี่ย!
เดี๋ยวเถอะ! ก็บอกให้หยุดไง!
รู้สึกเหมือนกับว่า ก่อนหน้านี้ฝันร้ายมาตลอดเลย
ง่วงหงาวหาวนอนหลับฝันดี
กลิ้งเกลือกในฝันจนลืมหายใจ
ถึงอสูรจะมาก็ยังหลับฝันต่อไป
กลิ้งเกลือกไปภายในท้องมาร
ดูน่าสนุกจังเลย ฝันอันแสนสุขเริ่มขึ้นแล้วสินะ
ร่วงหล่นลงไป ร่วงหล่นลงไป
สู่ห้วงแห่งความฝัน
หลับสนิทแล้ว
ไม่อาจลืมตาตื่นขึ้นมาได้อีกแล้วล่ะ
ทางนี้ ๆ
ลูกท้อทางนี้อร่อยกว่านะ
มีดอกหญ้าบานเต็มไปหมดเลยด้วย
เดี๋ยวผมทำมงกุฎดอกหญ้าให้นะ
ผมทำเก่งมากๆเลยล่ะ
เนซึโกะจัง
อื้ม ทำให้เยอะ ๆ เลยนะคะ
คุณเซนอิทสึ
ระหว่างทางมีแม่น้ำน่ะ แต่มันตื้น ๆ ไม่เป็นไรใช่มั้ย?
แม่น้ำเหรอ
คุณเซนอิทสึ ทำยังไงดี
ฉันว่ายน้ำไม่เป็นน่ะค่ะ
ดะ เดี๋ยวผมอุ้มไปแป๊บก็เดียวถึงแล้ว! แม่น้ำแค่นี้เอง!
จะไม่ให้เนซึโกะจังเปียกแม้แต่ปลายเล็บเลย!
ไว้ใจผมได้เลย!
เอ้า~ฮึบ~
หน่วยสำรวจ! หน่วยสำรวจ! พวกเราคือหน่วยสำรวจถ้ำ!
หน่วยสำรวจ!หน่วยสำรวจ!พวกเราคือหน่วยสำรวจถ้ำ!
หน่วยสำรวจ! หน่วยสำรวจ!
ลูกพี่
ว่าไง ลูกกระจ๊อกหมายเลข 1! หมายเลข 2!
(ปงจิโร่) ได้กลิ่นเจ้าถิ่นของถ้ำนี้จากทางนั้นน่ะขอรับปง
(จิ๊ดอิทสึ) ได้ยินเสียงกรนด้วยล่ะจิ๊ด
เจ้าถิ่นอยู่นี่หว่า! เอาล่ะ งั้นก็มาสู้กัน!
รับทราบครับ ลูกพี่!
เฮ้ย! ตามมาซะเจ้าลูกกระจ๊อกหมายเลข 3!
มาทางนี้สิ เอ้านี่! เดี๋ยวให้ลูกโอ๊กมันวับด้วย นี่ไง!
ไปกันเลย!!
โอ้!!
หืม? นี่ข้ามาทำอะไรน่ะ?
ใช่แล้ว ข้ามารายงานกับท่านพ่อ
ว่าได้เป็นเสาหลักแล้ว
ได้เป็นเสาหลักแล้วมันยังไงล่ะ
ไร้สาระ จะเป็นยังไงก็ช่าง
สุดท้ายแล้วก็เป็นได้แค่นั้นแหละ
ทั้งเจ้า ทั้งข้า
อ๊ะ ท่านพี่
ท่านพ่อเขายินดีด้วยรึเปล่าครับ
ถ้าเกิดว่าข้าก็เป็นเสาหลักได้
ท่านพ่อจะยอมรับข้าบ้างรึเปล่าครับ
ท่านพ่อไม่ได้เป็นแบบนั้นตั้งแต่แรก
ท่านพ่อเคยเป็นถึงเสาหลักแห่งหน่วยพิฆาตอสูร
ทั้งที่เคยเป็นคนที่มีจิตใจเร่าร้อน
แต่อยู่มาวันหนึ่งก็เลิกเป็นนักดาบไป
จู่ ๆ คนที่เคยเลี้ยงดูพวกเราด้วยความตั้งใจขนาดนั้นกลับ...
เพราะอะไรกัน...
อย่ามัวแต่คิดเรื่องที่ทำอะไรกับมันไม่ได้แล้วสิ
เซนจูโร่ยังน่าสงสารยิ่งกว่า
ความทรงจำเกี่ยวกับแม่ก็แทบไม่มี เพราะท่านป่วยตายไปตั้งแต่ก่อนจำความได้
ส่วนพ่อก็เป็นแบบนั้น
ข้าขอพูดตามตรง
ท่านพ่อไม่ยินดีกับข้า บอกว่ายังไงก็ช่าง
แต่ว่าความเร่าร้อนของข้าไม่หายไปด้วยเรื่องแค่นี้หรอก
เปลวเพลิงในจิตใจจะไม่มีวันหายไป
ข้าจะไม่มีวันท้อแท้
แล้วก็นะเซนจูโร่
เจ้าน่ะต่างกับข้า
เจ้ามีพี่ชาย พี่ชายที่เชื่อมั่นในตัวน้องชาย
ไม่ว่าเจ้าจะเดินไปในเส้นทางไหน เจ้าก็จะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ได้!
รักษาความเร่าร้อนไว้ในจิตใจแล้วมาพยายามกันเถอะ!
พยายามมีชีวิตไปด้วยกัน!
แม้จะเหงาก็ตาม!
ไปได้สวยเลย
เชือกที่ข้าทำเป็นมนต์พิเศษ
ที่ทำให้เข้าไปในฝันของคนที่ผูกเชือกเชื่อมเอาไว้ได้
ข้าน่ะต่อสู้ด้วยความรอบคอบอยู่เสมอ
ถ้าหลับไปแล้ว จะเสาหลักหรืออะไรก็ตามก็เหมือนกับเด็กทารก
ส่วนอาหาร ก็ไว้ค่อยมาลิ้มรสหลังกำจัดพวกนักล่าอสูรก็แล้วกัน
ไม่จำเป็นต้องรีบหวดดาบลงมาขนาดนั้น
ผ่อนคลายแรงที่ไหล่ซะ
แบบนี้เหรอครับ
ใช่แล้ว
เกือบไปแล้ว ตัวหลักอยู่ที่นี่
ต้องอย่าให้โดนเจอเด็ดขาด
ต้องรีบไปให้ถึงปลายทางของความฝัน
โลกแห่งความฝันที่ข้าแสดงให้เห็นไม่ได้ไร้ที่สิ้นสุด
(ความฝัน) แต่เป็นทรงกลมโดยมีผู้ฝันอยู่ที่ใจกลาง
(จิตไร้สำนึก) ด้านนอกความฝันเป็นพื้นที่แห่งจิตไร้สำนึก
- และที่ตรงนั้นจะมีแก่นของจิตใจอยู่ - แก่น
จงทำลายมันซะ
เช่นนั้นแล้วเจ้าของความฝัน
ก็จะเหลือเพียงร่างเปล่า ๆ
เจอแล้ว
วิวยังมีต่อไปเรื่อย ๆแต่ไปไกลกว่านี้ไม่ได้
ต้องรีบทำลายแก่นของจิตใจของคน ๆ นี้
แล้วฉันก็จะได้หลับฝันดีกับเขาสักที
เป็นพื้นที่จิตไร้สำนึกที่ประหลาดมาก
ร้อน ไฟลุกไหม้อยู่
ต้องรีบแล้ว
เจอแล้ว แก่นของจิตใจ
เพิ่งเคยเห็นอันสีแดงเป็นครั้งแรกเลย
แค่ทำลายมันทิ้ง ฉันก็จะ...
คนที่อยู่ในภวังค์ของมนต์น่าจะขยับตัวไม่ได้นี่นา
สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดอะไรกันเนี่ย
วันนี้แม่จะปิ้งเซมเบ้ที่ทันจิโร่ชอบให้นะจ๊ะ
ว้าว
งั้นเดี๋ยวแม่เอาโมจิที่เก่าแล้วไปบดก่อนนะ
ดีจังเลยเนอะโรคุตะ! วันนี้มีเซมเบ้ล่ะ!
ขี้โกงอ้ะ คนที่ชอบเซมเบ้ไม่ได้มีแต่พี่คนเดียวหรอกนะ
หนูก็ชอบเหมือนกัน
ผมก็ด้วย!
งั้นก็มากินด้วยกันทุกคนเลย
ช่วยเตรียมตะแกรงให้หน่อยได้มั้ยจ๊ะ
ค่า / คร้าบ
ฉันจะใช้ครกบดให้เอง
งั้นหนูจะคอยกลับด้านให้เองแล้วกันค่า
ผมด้วยสิ
งั้นพี่จะเป็นฝ่ายกินให้เองแล้วกัน
ขี้โกงอ้ะ
เนซึโกะ จะไปแล้วนะ
นี่เราพูดอะไรของเราเนี่ย
กลับมาแล้ว
ยินดีต้อนรับกลับจ้ะทันจิโร่
อื้ม ผมกลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอพี่
อ้าวเนซึโกะล่ะ
พี่เขาไปเก็บผักที่ภูเขาอยู่น่ะ
เอ๊ะกลางวันแสกๆเนี่ยนะ
ไม่ได้เหรอ
อ๊ะ.. เปล่าหรอก... เอ๋?
ทันจิโร่ ลูกช่วยไปเตรียมน้ำอาบหน่อยสิ
แม่คงต้องใช้เวลากับทางนี้อีกสักพัก
เราเอาแต่พูดอะไรแปลกๆ
เป็นเพราะว่าเหนื่อยรึเปล่านะ
อ้าวหายไปแล้ว
มันคืออะไรกันน่ะเห็นแค่แว้บเดียว
กล่องเครื่องมือเหรอ?
หรือแค่ตาฝาดไป
ตื่นเร็วเข้า!
ตื่นได้แล้ว!
ตื่นเร็วโดนโจมตีแล้ว
ความฝันนี่คือความฝัน!!
ลืมตาได้แล้ว!!
ใช่แล้วตัวเราน่ะ
อยู่ในรถไฟนี่นา
ตื่นมาสู้ซะต้องสู้
ต้องต่อสู้!
พี่ ขอไชเท้าดองหน่อยสิ
ก็บอกว่าไม่ได้ไง หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ
ทำไมถึงชอบแย่งของกินของพี่ขนาดนั้นล่ะ
อะไรกันเล่า
เมื่อกี้ก็เติมไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ไม่ได้การ ยังไม่ตื่นสักทียังอยู่ในฝันอยู่
ทำยังไงถึงจะออกไปได้!? อุตส่าห์รู้ตัวว่าอยู่ในความฝันแล้วแท้ ๆ
แต่จะทำยังไงดีล่ะ
ต้องตื่นให้ได้
พี่จ๋า! ทำยังไงดี ไฟมัน...
พี่ฮะ!!
กลิ่นเนซึโกะนี่นา เลือดของเนซึโกะ
เนซึโกะ เนซึโกะ!
ชุดเครื่องแบบดาบเพลิงสุริยัน
เริ่มรู้สึกตัวแล้ว! ทีละนิดทีละนิด
พี่ฮะ
พี่จ๋า ไม่เป็นไรใช่มั้ย?
ขอโทษนะพี่ต้องไปแล้ว
ต้องรีบกลับไปแล้ว
ขอโทษนะ
พี่ฮะ / พี่คะ
ถ้าอสูรที่ทำให้ฝันอยู่ใกล้ ๆ นี้ก็ต้องรีบหาให้เจอแล้วจัดการมัน
อยู่ที่ไหนน่ะ ต้องเร่งแล้ว
พี่จะไปไหนน่ะ?
วันนี้เก็บผักป่าได้เยอะเลยนะ
แม่ฮะ ทางนี้ ๆ
จู่ ๆ ก็มีไฟพุ่งออกมาจากตัวพี่น่ะ
คุณแม่
ทันจิโร่ลูกเป็นอะไรรึเปล่า?
พี่จ๋า
เป็นอะไรเหรอทันจิโร่แล้วก็ชุดนั่นด้วย
อาอยากอยู่ที่นี่ตลอดไปจังเลย
อยากจะหันหลังกลับไป
ที่จริงแล้วเราก็ควรจะได้อาศัยอยู่ด้วยกันแบบนี้ที่นี่
ที่จริงแล้วทุกคนก็ยังอยู่ดีมีสุข
เนซึโกะเองก็อยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์
ใต้ท้องฟ้าสีคราม
ที่จริงแล้วที่จริงแล้ว
วันนี้เราก็ยังคงเผาถ่านอยู่ที่นี่ไม่ต้องมาจับดาบแบบนี้
ที่จริงแล้ว... ทั้งที่จริงแล้ว!!
แต่เราสูญเสียมันไปแล้วไม่อาจย้อนกลับไปได้อีก!
พี่จ๋า อย่าทิ้งพวกเราไปสิ
ขอโทษ พี่ขอโทษนะโรคุตะ
พี่อยู่ด้วยไม่ได้แล้วล่ะ
แต่ว่าพี่ยังนึกถึงนายอยู่เสมอ
ยังคงนึกถึงทุกคนตลอด
อยากจะขอบคุณมาก ๆอยากจะขอโทษมาก ๆ
จะไม่มีวันลืมทุกคนเด็ดขาด
ไม่ว่าเมื่อไหร่หัวใจดวงนี้ก็จะอยู่เคียงข้าง
เพราะฉะนั้น ได้โปรดยกโทษให้พี่ด้วย
ต้องรีบทำลายแก่นของของจิตใจแล้ว
นี่คือข้างในจิตใจของเขา
ช่างสวยงามเหลือเกินกว้างสุดลูกหูลูกตา
แล้วก็อบอุ่นมาก
แก่นของจิตใจอยู่ที่ไหนเนี่ย
เฮ้อพื้นที่แห่งจิตไร้สำนึกนี่มันอะไรกัน
ไหนจะเจ้าหมูป่าเปลือยน่าขนลุกนั่นก็ด้วย
ให้ตายสิ หมอนั่นไม่ปกติแน่ ๆ
กรี๊ดดดดด
ทำไมถึงอยู่ในพื้นที่แห่งจิตไร้สำนึกได้ล่ะ!
เจ้าหมูป่าเปลือยนี่!
แฮ่
มืดสนิท
มืดจนมองอะไรไม่เห็นเลยโธ่เว้ย...
พื้นที่แห่งจิตไร้สำนึกของเจ้าเด็กหัวทองนั่น เป็นยังไงกันเนี่ย
แก่นของจิตใจนี่ต้องคลำหาเอาเองจริงดิ
อย่ามาล้อเล่นน่ะ
อะไรน่ะ
ทำไมผู้ชายถึงบังอาจเข้ามาในนี้ได้ ไอ้ปรสิตสารเลว
คนที่เข้ามาในนี้ได้มีแค่เนซึโกะจังเท่านั้นเว้ย
เดี๋ยวก็เชือดทิ้งเลยนี่
ว้ากกกก
เนซึโกะจังอยู่ที่ไหน
มะ ไม่รู้โว้ย!
งั้นก็ตายซะะะะ!
อ๊ากกกกกกกก
ไม่นะะะะ
ย้ากกกกกก
ดูใช้เวลามากกว่าที่คิด
เกิดอะไรขึ้นกันนะ ยังทำลายแก่นของจิตใจไม่ได้สักคนเลยนี่นา
เอาเถอะ... ถ่วงเวลาได้อยู่ก็ถือว่ายังใช้ได้
ไม่เจอ
ได้กลิ่นแน่ ๆ ถึงจะเบาบางมากก็ตาม
แต่ว่านี่มันอะไรน่ะเหมือนว่ามีม่านอะไรบังเอาไว้
ได้กลิ่นอสูรจาง ๆ จากทุกที่เลย ระบุตำแหน่งก็ไม่ได้
ต้องรีบแล้ว...! เนซึโกะกำลังเลือดไหลอยู่
ถ้าเกิดว่าคนอื่นก็หลับเหมือนกัน สถานการณ์ก็เลวร้ายมาก
จะทำยังไงดี...!
เราไม่ได้รวมปราณเพ่งสมาธิทั่วร่างอยู่เหรอ?
ตอนนี้เราแค่หลับอยู่เฉย ๆ เท่านั้นเหรอ?
ทันจิโร่
จับดาบซะ
สิ่งที่ควรต้องตัดอยู่ที่นี่แล้ว
สิ่งที่ควรต้องตัดมีอยู่แล้ว
สิ่งที่ควรต้องตัดเพื่อที่จะตื่น
เราว่าเรารู้แล้ว
แต่ถ้าว่าเกิดมันไม่ใช่ล่ะ?
ถ้าสิ่งที่เกิดในความฝันส่งผลต่อความเป็นจริงด้วย
ก็จะแก้ไขไม่ได้อีก...
อย่าลังเล! ลงมือซะ! ต้องทำ!
ความตายในฝันสัมพันธ์กับความเป็นจริง
เท่ากับว่า สิ่งที่ต้องตัดก็คือ
คอของตัวเอง
ย้ากกกก
อ๊ากกก!
ไม่เป็นไร ยังไม่ตาย
เนซึโกะ ไม่เป็นไรใช่มั้ย!?
เนซึโกะ
เซนอิทสึ... อิโนะสุเกะ... คุณเรนโงคุ...
คนพวกนี้คือใครน่ะ
ผูกเชือกไว้ที่ข้อมือ?
เชือก...!
อะไรเนี่ย? เชือกไหม้จนขาด
โดนเลือดของเนซึโกะเผางั้นเหรอ
ได้กลิ่นของอสูรจางๆด้วย
กลิ่นนี้มันตั๋วรถไฟ!
กะแล้วเชียว นี่ก็มีกลิ่นของอสูรจางๆอยู่
คงจะโดนทำให้หลับตอนที่เจาะตั๋ว
อสูรมันวางกับดักเอาไว้
กลิ่นเบาบางแค่นี้ แต่เป็นมนต์อสูรโลหิตที่แข็งแกร่งมาก
ทำไมกันนะ
รู้สึกว่าไม่ควรตัดเชือกนี้ด้วยดาบเพลิงสุริยัน
เนซึโกะขอร้องล่ะ
ช่วยเผาเชือกของทุกคนให้ที
เซนอิทสึตื่นสิ
ตื่นเร็วเซนอิทสึตื่นได้แล้ว!
ตื่นสักทีเถอะอิโนะสุเกะขอร้องล่ะ
อิโนะสุเกะ
ดีมาก ๆ ขอโทษทีนะ
ขอบคุณมาก ทำได้ดีมากเลยเนซึโกะ
ไม่ได้การ ทั้งสองคนไม่ตื่นเลย
จะทำยังไงดี
คุณเรนโงคุ...
อะไรน่ะ!?
คน ๆ นี้โดนอสูรควบคุมอยู่งั้นเหรอ?
อย่ามาขวางกันสิ!
เพราะพวกนายมาฉันก็เลยไม่ได้ฝันสักที
ทำด้วยความตั้งใจของตัวเอง...?
คนๆนี้ก็ด้วย
มัวทำอะไรอยู่น่ะ นายตื่นแล้วก็มาช่วยกันหน่อยสิ!
จะเป็นวัณโรคหรืออะไรก็ไม่รู้ล่ะ
แต่ถ้าไม่ยอมทำงาน ฉันจะไปฟ้องคน ๆ นั้น
แล้วจะไม่ให้นายได้ฝันอีกต่อไปเลย!
เขาคือคนที่ผูกติดกับเรารึเปล่านะ
วัณโรค...
เขาป่วยนี่เอง น่าสงสาร
อสูรตนนี้อภัยให้ไม่ได้ บังอาจหลอกใช้จิตใจคน
ขอโทษนะแต่ฉันจำเป็นต้องไปสู้น่ะ
อยากอยู่ในฝันอันแสนสุขกันสินะ
ฉันเข้าใจดี
ฉันเอง... ก็อยากอยู่ในความฝันเหมือนกัน
ถ้าเกิดว่าทั้งหมดนี่เป็นความฝันได้ก็คงจะดี
ผมเคยคิดว่าถ้าหลุดพ้น จากความทรมานของโรคนี้ได้
ต่อให้ต้องทำร้ายคนก็ยอม
แต่ในความฝันของเธอข้างในจิตใจ
มันอบอุ่นเหลือเกิน
พวกเธอคือร่างจำแลงของหัวใจของเขาคนนี้สินะ
ที่นี่เงียบสงบ รู้สึกสบาย
นี่มันแก่นของจิตใจนี่นา
ทำไมถึงพามาให้ดูล่ะ?
เพราะผมตามมันอยู่ก็เลยพามางั้นเหรอ?
บ้าน่า ทั้งที่ผมคิดจะทำลายมันแท้ ๆ
ทำไมกันล่ะ...!
คนแคระเรืองแสงที่อยู่ในจิตใจของเธอ ช่วยให้แสงสว่างกับจิตใจของผม
เป็นอะไรรึเปล่าครับ?
ขอบคุณมาก
ระวังตัวด้วยล่ะ
ครับ!
เนซึโกะ!
กลิ่นแรงมากเลย!
หนักอึ้ง
ลมแรงขนาดนี้ก็ยังได้กลิ่นอสูรมาถึงนี่เลย
พวกเราหลับในสภาพแบบนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย
ถึงตู้รถไฟจะเป็นห้องปิด แต่ไม่อยากจะเชื่อ
น่าอับอายจริง ๆ
อสูรอยู่ทางต้นลม หัวขบวนงั้นเหรอ
เนซึโกะอย่ามานะ! มันอันตรายรออยู่นี่ซะ
ช่วยปลุกทุกคนที!
อ้าว ตื่นแล้วเหรอ
อรุณสวัสดิ์
น่าจะนอนต่อไปอีกสักหน่อยนะ
เจ้านี่เองรึ
ทำไมล่ะ
ข้าอุตส่าห์ทำให้ได้ฝันดีแล้วไม่ใช่เหรอ
จะให้ฝันเห็นครอบครัวของเจ้าทุกคนโดนฆ่าก็ทำได้นะ?
หรือเอาแบบนั้นจะดีกว่า?
ไม่เอาใช่มั้ยล่ะ มันทรมานนี่เนอะ
งั้นรอบนี้
ให้ฝันเห็นคุณพ่อกลับมามีชีวิตอีกดีมั้ย
จริงๆ แล้วข้าชอบทำให้ฝันดีก่อน
แล้วค่อยมาเปลี่ยนเป็นฝันร้ายมาก ๆเลยล่ะ
ใบหน้าบิดเบี้ยวของมนุษย์คือของโปรดของข้าเลย
มันห้ามใจไม่อยู่เลยล่ะ
เวลาที่ได้เฝ้ามองคนต้องทนทุกข์แล้วดิ้นพล่านทรมานน่ะ
มันสนุกมากเลยนะ
แต่ข้าไม่ประมาทหรอก
ถึงมันจะยุ่งยากหน่อยแต่ข้าจะฆ่าให้ได้อย่างแน่นอน
พวกนักล่าอสูรน่ะ
ตั๋วนี่พิมพ์ด้วยหมึกที่ผสมเลือดของข้า
พอพนักงานตรวจตั๋วเจาะตั๋วเป็นรอยเมื่อไหร่
มนต์ก็จะเริ่มทำงาน
ทั้งอย่างนั้น ทำไมเจ้านี่ถึงตื่นขึ้นมาได้ล่ะ
แถมยังมองออกแล้วว่าเงื่อนไขการตื่นคืออะไรในเวลาสั้น ๆ
ทั้งที่ความปรารถนาของมนุษย์ท ี่อยากฝันถึงเรื่องที่มีความความสุข
หรือสิ่งที่อยากให้เป็นนั้น ออกจะแรงกล้าแท้ ๆ
อย่าบังอาจเข้ามาเหยียบย่ำในจิตใจของคนอื่นเด็ดขาด!
ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้แก
อ้าว?มีเครื่องประดับอยู่ที่หูนี่นา
ข้านี่ดวงดีจริง ๆ เลย ไม่ทันไรก็มาหาข้าถึงที่ซะแล้ว
เหมือนฝันไปเลย
เท่านี้ก็จะได้รับแบ่งเลือดของท่านมุซันมากขึ้นอีก
แล้วถ้าแข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่านี้เมื่อไหร่
ข้าก็จะสามารถท้าสู้เพื่อเลื่อนเป็นอสูรข้างขึ้นได้
ปราณวารี กระบวนท่าที่ 10
สายน้ำไร้จุดจบ
มนต์อสูรโลหิต
มนต์บังคับนิทรา
เสียงกระซิบ
จงหลับซะเถอะ
ไม่ยอมหลับเหรอ
จงหลับ
จงหลับ จงหลับ
จงหลับไปซะ
ไม่ได้ผล ทำไมกัน
ไม่สิไม่ใช่ นี่น่ะ
เจ้านี่มันต้องมนต์ไปหลายครั้งแล้ว
เขารับรู้ว่าหลับในวินาทีแรกที่ต้องมนต์
แล้วก็ฆ่าตัวตายเพื่อให้ตื่นต่างหาก
แม้จะอยู่ในความฝัน แต่ว่าการฆ่าตัวตาย...
การลงมือฆ่าตัวเองด้วยตัวเองนั้น
ต้องใช้พลังใจอย่างมาก
เจ้าเด็กนี่...
ไม่ปกติแล้ว
ทำไมพี่ถึงไม่มาช่วยพวกเราล่ะ
ตอนที่พวกเราโดนฆ่า พี่มัวแต่ทำอะไรอยู่
ตัวเองมีชีวิตรอดอยู่คนเดียว
นี่แกมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรน่ะ ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง
แกน่ะตายไปซะได้ก็ดี
ยังจะหน้าด้านมีชีวิตอยู่อีกนะ
ครอบครัวฉันไม่มีทางพูดเรื่องพรรค์นั้นหรอก!
อย่าบังอาจมาดูถูกครอบครัวของฉันนะ
ไม่มีความรู้สึกว่าฟันโดนเลย
หรือว่านี่ก็เป็นความฝังั้นเหรอน?
หรือว่าอสูรตนนี้จะอ่อนแอกว่าเขา?
เหตุผลที่ท่านผู้นั้นบอกว่านอกจากฆ่าเสาหลักแล้ว ให้ฆ่าเด็กที่ใส่ต่างหูด้วย
ข้าเข้าใจความรู้สึกนั้นแล้วล่ะ
ก็เพราะว่าตัวตนของเจ้าน่ะ
มันช่างรกหูรกตาซะเหลือเกิน
ยังไม่ตาย
ใบหน้าเมื่อกี้ยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ
ข้าอยากเห็นหน้าแบบนี้นี่แหละ
อยากรู้ใช่มั้ยล่ะว่าทำไมข้าถึงไม่ตายทั้งที่ตัดคอไปแล้ว
ได้สิ ตอนนี้ข้ากำลังอารมณ์ดีสุดๆเลย
มันง่ายนิดเดียวขนาดเด็กทารกก็ยังเข้าใจได้
เพราะว่านั่นไม่ใช่ร่างที่แท้จริงของข้าแล้วยังไงล่ะ
ไอ้ที่กำลังพูดอยู่นี่ก็เหมือนกัน
มีรูปทรงเป็นหัวแต่ก็ไม่ใช่หัว
ในระหว่างที่เจ้ากำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่นั้น
ข้าก็ได้รวมร่างกับรถไฟขบวนนี้ไปแล้ว!
รถไฟทั้งขบวนนี้กลายเป็นเลือด เนื้อ และกระดูกของข้า
ใบหน้านั่น! เริ่มเข้าใจแล้วสินะ
หมายความว่า ผู้โดยสาร 200 กว่าคนในขบวนนี้
คืออาหารที่มีไว้ก็เพื่อที่จะทำให้ข้าผู้นี้แข็งแกร่งขึ้น
แล้วก็เป็นตัวประกัน
นี่ เจ้าจะปกป้องได้หมดมั้ย
เจ้าตัวคนเดียว จะปกป้องพวกมนุษย์ทุกคนที่ยั้วเยี้ยอยู่เต็มรถไฟ
ตั้งแต่ต้นขบวนไปจนถึงท้ายขบวนของรถไฟขบวนนี้
ไม่ให้ข้าเอาไปกินได้รึเปล่า?
จะทำยังไง จะทำยังไงดี!
คนเดียวปกป้องได้มากที่สุดก็แค่ 2 ตู้
เกินกว่านั้นจะรับประกันความปลอดภัยไม่ได้
คุณเรนโงคุ เซนอิทสึ อิโนะสุเกะ!
ไม่ใช่เวลามานอนแล้ว!
ตื่นขึ้นมาสักทีเถอะ ขอร้องล่ะ!
เนซึโกะ!
ต้องปกป้องผู้คนที่กำลังหลับอยู่ให้ได้นะ!
ตามข้ามาเลยเจ้าลูกกระจ๊อก!
ตื่นเต็มตา!!
บุกทะลวงเข้าไป!!
ท่านอิโนะสุเกะเสด็จมาแล้วโว้ย!!
อิโนะสุเกะ! รถไฟขบวนนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยแล้ว
ช่วยไปปกป้องคนที่นอนหลับอยู่ที!
รถไฟทั้งขบวนคืออสูร!
ได้ยินรึเปล่า! รถไฟทั้งขบวนคืออสูร!!
ว่าแล้วเชียว เป็นไปตามที่ข้าคาดไว้เลย
นั่นหมายความว่าข้าเป็นลูกพี่ที่ไร้ที่ตินั่นเอง!
ปราณสัตว์ป่า เขี้ยวที่ 5
เขี้ยวคลั่ง!!
ไม่ว่าใครหน้าไหนข้าคนนี้ก็จะช่วยเอง!!
ทุกคนจงคำนับข้า!! จงเชิดชูสรรเสริญข้าคนนี้!!
ท่านฮาชิบิระ อิโนะสุเกะเสด็จมาแล้วโว้ย!!
เราก็ต้องไปช่วยผู้โดยสารด้วย
ถ้าอิโนะสุเกะช่วยดูแลตรงนี้แล้ว เราก็จะไปด้านหน้า
นี่มัน... ขนาดนี้แล้วเหรอ
ปราณวารี กระบวนท่าที่ 1
ดาบผ่าวารี
ไม่ได้การ แบบนี้คงไม่หมดไม่สิ้นสักที
จะป้องกันยังไงดีล่ะ
เจ้าพวกนักล่าอสูร
วิ่งวุ่นอยู่ข้างในตัวข้าอยู่นั่นแหละ
ต่อให้ฟันไปอีกสักกี่ครั้งข้าก็ฟื้นตัวใหม่ได้
และเมื่อไหร่ที่พวกเจ้าหมดกำลังกันแล้ว
ข้าก็จะค่อย ๆ กินผู้โดยสารทั้ง 200 คนเอง
ปราณอัสนี กระบวนท่าที่ 1
สายฟ้าฟาด
ต่อเนื่อง 6 ครั้ง
ผมจะปกป้องเนซึโกะจังเอง
ปกป้อง...
มีเสียงเหมือนฟ้าผ่า จากตู้ด้านหลังเหรอ!?
ไม่รู้สถานการณ์เลย
เซนอิทสึตื่นแล้วเหรอ?
คุณเรนโงคุล่ะ?
เนซึโกะล่ะ...!
แค่ปกป้องคนที่อยู่ตรงหน้าก็ตึงมือสุด ๆ แล้ว
แย่ล่ะ จะทำยังไงดี ประสานงานกันไม่ได้เลย
ผู้โดยสารฝั่งท้ายขบวนยังปลอดภัยอยู่รึเปล่านะ
โธ่เว้ย มันแคบซะจน
หวดดาบยากมาก!!
อืม
ระหว่างที่เผลอหลับไปมันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยรึนี่
ไม่น่าเชื่อ ๆ
น่าอับอายในฐานะเสาหลักยิ่งนัก
ถ้ามีรูล่ะก็
อยากจะแทรกแผ่นดินหนีจริง ๆ!!
กะ เกิดอะไรขึ้น
เมื่อกี้มันอะไรน่ะ อสูรโจมตีมางั้นเหรอ
เจ้าหนุ่มคามาโดะ!!
คุณเรนโงคุ!
ข้าได้ฟันสร้างบาดแผล ค่อนข้างละเอียดตลอดทางจนถึงตรงนี้
ฝั่งอสูรเองก็น่าจะใช้เวลาในการฟื้นฟูสักพัก
แต่เวลามีไม่มาก! ข้าจะอธิบายอย่างรวบรัด!
ครับ!
รถไฟขบวนนี้มีทั้งหมด 8 ตู้
ข้าจะดูแล 5 ตู้หลังให้เอง
ส่วน 3 ตู้ที่เหลือ ให้เจ้าหนุ่มผมเหลืองกับคามาโดะคนน้องดูแล
เจ้ากับเจ้าหนุ่มหัวหมูป่า ให้คอยระวังสถานการณ์ใน 3 ตู้นั้น
พร้อมหาคอของอสูรซะ
คอเหรอ
แต่ว่าอสูรตนนี้มัน...
ไม่ว่าจะมีรูปร่างแบบไหนก็ตาม
ตราบใดที่เป็นอสูร ก็ต้องมีคออยู่ดี!!
ข้าเองก็จะคอยหาจุดอ่อนไปด้วย
เจ้าเองก็ตั้งสมาธิให้ดีล่ะ
สุดยอด...! มองไม่ทันเลย
แรงสั่นเมื่อกี้เป็น เพราะคุณเรนโงคุเคลื่อนที่เองหรอกเหรอ
ประเมินสถานการณ์และตัดสินใจเร็วมาก
ดูรถไฟ 5 ตู้ด้วยตัวคนเดียว...
ไม่ใช่เวลามาตะลึงนะเจ้าบ้า!
จงทำในสิ่งที่ควรทำซะ
กลิ่นของอสูรแรงขึ้นเรื่อย ๆ แล้วด้วย ต้องรีบแล้ว!
อิโนะสุเกะ! อิโนะสุเกะอยู่ที่ไหน!!
หนวกหูเว้ย เดี๋ยวพ่อเจี๋ยนซะหรอก
ข้างบนเหรอ!
โดนเจ้าลูกตาเขม็งนั่นมาออกคำสั่งใส่ฮึ่ย
แต่มันแบบ... แบบว่า...
สุดยอดไปเลยว่ะ
หงุดหงิดจริงโว้ย!
อิโนะสุเกะ!! คอยระวัง 3 ตู้แรกเอาไว้พร้อมกับ...
รู้อยู่แล้วน่า!
แล้วก็ข้าหาเจอเรียบร้อยแล้วด้วย!
ด้วยเขี้ยวที่ 7 แบบเต็มกำลัง
ไอ้จุดอ่อนของเจ้านี่น่ะ!!
งั้นเหรอ! งั้นน่าจะเป็นด้านหน้าสินะ
ใช่แล้วอยู่ด้านหน้า!!
ด้านหน้านี่แหละโคตรหยึยสุดๆเลย!!
กลิ่นลอยหายไปเพราะลมพัดแรง เราถึงหาไม่เจอ
แต่ถ้าอิโนะสุเกะพูดก็คงไม่ผิดแน่
แถวที่มีถ่านเชื้อเพลงกองอยู่สินะ
ใช่แล้ว
เข้าใจแล้ว
ดีล่ะ ไปกันเถอะ
ไปด้านหน้า!!
ที่นี่สินะ
อิโนะสุเกะ!
น่าสงสัยน่าสงสัยมาก!
ยิ่งโดยเฉพาะแถวนี้น่ะ!!
แกเป็นใครน่ะ อะ ออกไปซะ!
คอของอสูร...
จุดอ่อนของอสูร!
หยะแหยง!
ไปทางนู้นเลยไป!
มือเยอะเกินไปแล้ว
เวรละ!
ปราณวารี กระบวนท่าที่ 6
กระแสน้ำวน
อิโนะสุเกะ ไม่เป็นไรใช่มั้ย!!
ข้าไม่ได้โดนเจ้าช่วยเอาไว้หรอกนะ!!
ฉันรู้แล้ว
นี่มัน... อยู่ข้างล่าง
ข้างล่างตรงนี้มีกลิ่นอสูรแรงมาก
อิโนะสุเกะ! ข้างล่างนี่คือคอของอสูร!
ไม่ต้องมาสั่งข้าเลย ลูกพี่คือข้านะเว้ย!!
เข้าใจแล้ว!
คอยดูซะเถอะ!!
ปราณสัตว์ป่า เขี้ยวที่ 2
ฉีกกระชาก!!!
กระดูกนี่นา กระดูกคอล่ะ
ปราณวารี กระบวนท่าที่ 8 สายน้ำตก!
โดนกันไว้ได้
รอยฟันปิดแล้ว ฟื้นตัวเร็วมาก
แถมโจมตีสุดตัวแล้วยังทำได้แค่เผยให้เห็นกระดูกเอง
จะต้องหั่นกระดูกให้ได้
อิโนะสุเกะ! ประสานพลังปราณแล้วโจมตีต่อเนื่อง!!
พอคนนึงฟันเนื้อ อีกคนก็ฟันกระดูกไปเลย!
อย่างงี้นี่เอง! ความคิดดีมาก
ข้าขอชมเชย!!
ขอบคุณมาก!
เอาละนะ
มนต์บังคับนิทรา
นัยน์ตา
มนต์อสูรโลหิต!
โดนเข้าแล้ว โดนทำให้หลับแน่!
อิโนะสุเกะ นายตัดคอตัวเองในความฝันซะ!
แล้วจะตื่นได้!!
ไม่เป็นไร ถึงต้องมนต์ก็คลายมนต์ได้!!
เจ้าบ้า! ตื่นแล้วก็ต้องหลับตาไว้
ไม่งั้นเดี๋ยวก็โดนมนต์อีก
ดีล่ะ ตื่นแล้ว
ทันทีที่ตื่นก็จะสบตากับดวงตาของอสูรสักที่อยู่ดี!
ต้องตื่นโดยที่หลับตาเอาไว้! ต้องหลับตาเอาไว้
ไม่ได้นะ! จะต้องตื่น... ต้องตื่น
เร็วเข้า ต้องตัด...
ตัดคอ... ตัดคอ... แล้วก็ตื่น
เร็วเข้าสิ ตื่นขึ้นมาสักที
ไม่ใช่ความฝันโว้ย นี่ความจริง!!
อย่าติดกับง่ายๆ สิวะ
อย่ามาตายด้วยวิธีโง่ ๆ ให้เห็นเชียว
ข้าสวมหนังของเจ้าแห่งภูเขาอยู่ก ็เลยกลัวจนไม่กล้าสบตาล่ะสิ
ไอ้เจ้าลูกตากระจอกเอ๋ย!!
อย่างนี้นี่เอง
เพราะดูออกยากว่า สายตาของอิโนะสุเกะมองไปทางไหนสินะ
เอาล่ะ เหลือแค่เฉาะเจ้านี่แล้วล่ะ!!
อิโนะสุเกะ!
อย่ามาขัดขวางความฝันนะ!
เจ้าโดนแทงเรอะ!?
ไม่เป็นไรหรอก
ไม่ต้องสนใจไอ้บ้านั่นหรอก!!
ไม่ได้! ไม่ยอมให้ตายหรอก!
ถ้าไม่รีบตัดคอ ทุกคนก็ยื้อไว้ได้ไม่นานหรอกนะ!
ฉันรู้ เร่งมือกันเถอะ!
อิโนะสุเกะ ประสานปราณให้พร้อมกัน
เราต้องตัดคออสูรให้ได้
โจมตีต่อเนื่องไปเลย!!
แย่แล้ว ถ้าหลับไปตอนนี้ล่ะก็!!
ปัดโธ่เว้ย!!
ไปล่ะนะ ตามข้ามา!!
ปราณสัตว์ป่า เขี้ยวที่ 4
ฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ
พ่อครับ ช่วยปกป้องผมด้วย
ผมจะตัดกระดูกในดาบนี้ให้ได้!
ฮิโนะคามิคางุระ
ฟ้าใสสีคราม
เสียงกรีดร้องโหยหวนกับแรงสั่นสะเทือน...!
จะล้มแล้ว!
อิโนะสุเกะล่ะ!
เฮ้ย เจ้าน่ะ ท้องไม่เป็นไรใช่มั้ย
อะอืม
อิโนะสุเกะ ปกป้องผู้โดยสาร..
จะตายไม่ได้
ถ้าเราตายคน ๆ นั้นจะกลายเป็นฆาตกร
จะตายไม่ได้
ไม่อยากให้มีใครตายด้วย!
เป็นอะไรรึเปล่า ซันทาโร่!
ทำใจดี ๆ ไว้!
รอดมาได้เพราะเนื้ออสูรเด้งดึ๋ง ๆ ช่วยเอาไว้
เป็นงั้นไปซะได้
ท้องเป็นอะไรรึเปล่า ตรงที่โดนแทงน่ะ!?
มะ ไม่เป็นไร
อิโนะสุเกะล่ะ...
ข้าสบายดี! ไม่ได้เป็นหวัดด้วย!
ดูท่าจะยังขยับไม่ไหวสักพัก
ไปช่วยคนอื่นที...
มีใครบาดเจ็บรึเปล่า
คนขับที่อยู่ใกล้ ๆ กับคอล่ะ...?
ข้าว่าไอ้นั่นตายไปซะได้ก็ดี!
ไม่ดีหรอก...
นั่นมันคนที่แทงท้องเจ้าเลยนะ!
ตอนนี้เจ้านั่นขาติดอยู่ ขยับไปไหนไม่ได้
มันขาเละเดินไม่ได้แล้ว!ปล่อยไว้เดี๋ยวก็ตาย!!
งั้นเขาก็ได้รับโทษเพียงพอแล้วล่ะ
ไปช่วยเขาทีเถอะ
ขอร้องล่ะ
ฮึ!ข้ายอมไปก็ได้
เพราะข้าเป็นลูกพี่หรอกนะ
เพราะลูกกระจ๊อกขอร้องมานี่นะ
ช่วยเสร็จแล้ว ข้าจะทึ้งผมเจ้านั่นให้หมดหัวเลย!
เรื่องแบบนั้นไม่ต้องทำหรอกน่า
ใกล้จะรุ่งสางแล้ว
จัดระเบียบลมหายใจซะ
ต้องรีบไปช่วยคนที่บาดเจ็บ
เนซึโกะ...เซนอิทสึ... คุณเรนโงคุ...
จะต้องปลอดภัยแน่ เชื่อมั่นไว้สิ
ร่างกายกำลังแตกสลาย ฟื้นฟูไม่ได้...
พ่ายแพ้งั้นรึ? จะตายงั้นรึ
ข้าคนนี้เนี่ยนะ
ไม่จริง ไม่จริง! ข้ายังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลย!
ยังไม่ได้กินมนุษย์เลยสักคนเดียว
แผนการรวมร่างกับรถไฟแล้วกินมนุษย์เยอะ ๆ ในทีเดียวพังไม่เป็นท่า
ถึงขนาดยอมมีรูปลักษณ์แบบนี้
ทั้งที่ใช้เวลาและขั้นตอนเยอะขนาดนี้
เจ้านั่นไง!! เป็นความผิดของเจ้านั่น!!
อุตส่าห์จับมนุษย์เป็นตัวประกันถึง200 คนแล้ว
แต่ก็ยังเสียเปรียบ โดนกดดัน
นี่คือพลังของเสาหลักงั้นรึ
เจ้านั่นด้วย เจ้านั่นก็เร็วมาก
มันยังไม่ทันหลุดพ้นออกจากมนต์ด้วยซ้ำ
แล้วก็ยัยผู้หญิงนั่น!
เป็นอสูรไม่ใช่รึ อะไรของมัน
อสูรที่เป็นพวกกับนักล่าอสูร ทำไมถึงไม่โดนท่านมุซันฆ่าล่ะ
โธ่เว้ย... โธ่เว้ย...
อย่างแรกเลย ตั้งแต่โดนเจ้าเด็กนั่น มองออกแผนก็เริ่มพังไปหมด
เจ้าเด็กนั่นแหละที่ผิด
อยากจะฆ่ามันให้ได้ แค่เจ้าเด็กนั่นก็ยังดี
ใช่แล้วเจ้าหมูป่านั่นก็ด้วย!
ถ้าเด็กนั่นอยู่คนเดียวก็ฆ่าได้แล้วแท้ๆ
แต่หมูป่านั่นเข้ามาขวาง
ประสาทสัมผัสเฉียบแหลมผิดมนุษย์ แถมยังสบตากับมันไม่ได้ด้วย
จะแพ้อย่างงั้นรึ จะตายอย่างงั้นรึ!!
ฝันร้ายชัด ๆ เลย นี่มันฝันร้ายชัด ๆ
พวกที่โดนนักล่าอสูรฆ่าเรื่อย ๆ เป็นพวกอสูรชั้นล่างเสมอ
ข้างขึ้นคืออสูรที่ไม่เคย เปลี่ยนสมาชิกตลอดร้อยปีมานี้
สังหารเสาหลักของนักล่าอสูรท ี่เคยล่าอสูรมามากเท่ากองภูเขาก็ทำมาแล้ว
ความแข็งแกร่งมันคนละชั้น
ขนาดได้รับเลือดมาเท่านั้นแล้ว ก็ยังเทียบกับข้างขึ้นไม่ได้เลย
อยากจะเริ่มใหม่จัง อยากจะเริ่มใหม่จัง
ช่างเป็นฝันร้ายที่น่าสมเพชอะไรเยี่ยง...
ดูเหมือนว่าเพ่งสมาธิตลอดเวลาได้แล้วนะ!
ขอชื่นชม ขอชื่นชม
คุณเรนโงคุ
ก้าวแรกของการเป็นเสาหลักคือการเพ่งตลอดเวลา!
แต่กว่าจะได้เป็นเสาหลัก ก็อาจจะมีอีกเป็นหมื่นก้าวล่ะนะ!
ผมจะพยายาม
มีเลือดออกจากท้องอยู่
เพ่งสมาธิเข้าไปอีก ให้พลังปราณให้แม่นยำมากขึ้น
กระจายประสาทสัมผัสไป ให้ทั่วทุกซอกของร่างกาย
เจ้าจะพบเส้นเลือด เส้นเลือดที่ฉีกขาด
เพ่งสมาธิเข้าไปอีก
ตรงนั้นล่ะ ห้ามเลือด
หยุดเลือดที่ไหลซะ
เพ่งสมาธิ
อืม ห้ามเลือดได้แล้ว
หากฝึกปราณจนเชี่ยวชาญ จะช่วยให้เจ้าทำสิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้น
แม้จะทำไม่ได้ทุกอย่าง
แต่อย่างน้อยเจ้า จะแข็งแกร่งว่าตัวเองคนเมื่อวานอย่างแน่นอน
ครับ
ทุกคนปลอดภัยดี!
มีคนบาดเจ็บเยอะ แต่ไม่สาหัสถึงชีวิต
เจ้าเองก็อย่าฝืน พักผ่อนร่างกายซะเถอะ
ขอบคุณมากครับ
อืม
อสูรข้างขึ้น ที่ 3
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้
ปราณเพลิง กระบวนท่าที่ 2
อาทิตย์สาดส่อง
เป็นดาบที่ดีนี่
ฟื้นตัวเร็วมาก
แรงกดดันกับไออสูรที่รุนแรงนี้ นี่คืออสูรข้างขึ้น
ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเลือกเล็งคนที่บาดเจ็บก่อน
ข้าคิดว่ามันจะมาเกะกะบทสนทนา ระหว่างข้ากับเจ้า
มีเรื่องอะไรให้ข้าคุยกับเจ้า?
ถึงเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกแต่ข้าเกลียดเจ้าเข้าเสียแล้ว
งั้นเหรอ ข้าเองก็เกลียดมนุษย์ที่อ่อนแอเหมือนกัน
เห็นคนอ่อนแอแล้วรู้สึกคลื่นไส้น่ะ
ดูเหมือนว่าข้ากับเจ้าจะมีมุมมองความคิดแตกต่างกัน
ถ้าอย่างนั้นข้ามีข้อเสนอดี ๆ มาให้
เจ้าเองก็สนใจมาเป็นอสูรมั้ย?
ข้าไม่สน
แค่ดูก็รู้แล้ว ความแข็งแกร่งระดับเจ้า
เป็นเสาหลักสินะ
จิตวิญญาณแห่งการ ต่อสู้ถูกขัดเกลาจนเข้าใกล้ระดับสูงสุด
ข้าคือเสาหลักเพลิง เรนโงคุ เคียวจูโร่
ข้าชื่ออาคาสะ
เคียวจูโร่ ข้าจะบอกให้ก็แล้วกันนะ ว่าทำไมเจ้าถึงไปไม่ถึงจุดสูงสุดสักที
เพราะเจ้าเป็นมนุษย์ไงล่ะ
มีเสื่อมสภาพ มีดับสูญ
มาเป็นอสูรเถอะเคียวจูโร่
เช่นนั้นแล้ว จะ 100 ปี หรือ 200 ปีก็สามารถฝึกตนได้เรื่อย ๆ
แข็งแกร่งได้มากยิ่งขึ้น
มีกลิ่นของคิบุซึจิรุนแรง ที่สุดในบรรดาอสูรที่เคยเจอมาเลย
เราก็ต้องเข้าไปช่วยด้วย
ทั้งการเสื่อมสภาพ ทั้งความตาย
คือความงดงามของสิ่งมีชีวิ ตอันเปราะบางที่เรียกว่ามนุษย์
เพราะมีเสื่อมสภาพ เพราะมีดับสูญ
จึงทำให้มนุษย์น่าหลงใหล และเลอค่า
ความแข็งแกร่งไม่ใช่คำที่ใช้กับร่างกายเท่านั้นหรอกนะ
เจ้าหนุ่มนี่ไม่อ่อนแอ
อย่าสบประมาทเขา
ข้าจะย้ำอีกครั้ง มุมมองความคิดของเจ้ากับข้ามันต่างกัน
ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม ข้าก็จะไม่เป็นอสูรเด็ดขาด
งั้นเหรอ
ขยายวงจรเวทย์
ท่าสังหาร เข็มทิศ
ถ้าไม่ยอมเป็นอสูรข้าก็จะฆ่าเจ้า
มองตามไม่ทันเลย!!
เสาหลักที่เคยฆ่ามาไม่เคยมีเพลิงมาก่อนเลยสักคน
แล้วก็ไม่เคยมีใครตอบรับคำชวนของข้าเลยด้วย
เพราะอะไรกันนะ?
ในฐานะที่เป็นผู้ฝึกตนด้านศิลปะ การต่อสู้แล้วข้าไม่เข้าใจเลย
ทั้งที่มีเฉพาะผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้นที่จะเป็นอสูรได้!
ผู้ที่มีพรสวรรค์อันยอดเยี่ยม ต้องโรยราไปอย่างอัปลักษณ์
ข้ารู้สึกเป็นทุกข์ เจ็บปวดยิ่งนัก
จงตายซะเถอะเคียวจูโร่
ขณะยังอ่อนเยาว์และแข็งแกร่ง!
ท่าสังหาร
ว่างเปล่า
อย่างนี้นี่เอง
ปราณเพลิง กระบวนท่าที่ 4
คลื่นเปลวเพลิง
ใช้หมัดต่อยอากาศให้คลื่นกระแทกโจมตีมาถึงตรงนี้
ความเร็วเพียงชั่วพริบตา
ถ้าสู้แบบเว้นระยะต่อไปก็จะตัดคอได้ยาก
ถ้าอย่างนั้น
ก็มีแต่ต้องเข้าประชิด!
ความเร็วในการตอบสนองดีมาก
กระบวนท่าดาบที่ยอดเยี่ยมนี้เจ้า ก็ต้องเสียมันไปสักวันนะ
เคียวจูโร่! ไม่เสียใจบ้างรึไง!
หากเป็นมนุษย์แล้ว ไม่ว่าใครก็ล้วนเป็นเช่นนั้น!
อย่าขยับ!!
ถ้าแผลเปิดจะกลายเป็นแผลสาหัสถึงชีวิต!!
ข้าขอสั่งให้อยู่นิ่ง ๆ !!
อย่าไปสนใจคนอ่อนแอเลยเคียวจูโร่!
งัดพลังออกมาให้เต็มที่!
มีสมาธิอยู่กับข้า!
เคลื่อนไหวได้ดี
คุณเรนโงคุ!
เจ้าลูกตามองเขม็ง
มาเป็นอสูรซะเถอะเคียวจูโร่
แล้วก็มาต่อสู้กับข้าไปเรื่อย ๆ ฝึกวิชาไปด้วยกัน
สิทธิ์นั้นอยู่ในมือของเจ้าแล้ว
ข้าขอปฏิเสธ
ข้าขอย้ำอีกครั้งว่าข้าเกลียดเจ้า
ข้าจะไม่เป็นอสูรเด็ดขาด
ปราณเพลิง กระบวนท่าที่ 3
เพลิงผลาญสรรพสิ่ง!
วิเศษมาก ช่างน่าประทับใจ
ท่าสังหาร ว่างเปล่า
ไม่มีช่องว่างเลย เข้าไปไม่ได้
ตามความเร็วนั่นไม่ทันเลย
รอบตัวสองคนนั้นมันคนละมิติชัด ๆ
รู้สึกได้เลยว่า ถ้าเกิดเข้าใกล้ต้องตายแน่ ๆ
รู้ว่าถึงเข้าไปช่วยก็มีแต่ไปเป็นตัวถ่วง
เลยก็ขยับตัวไม่ได้สักที
คุณเรนโงคุ
ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ!
ว่าการที่เจ้าเลือกโจมตีต่อไปเรื่อย ๆ เท่ากับเจ้าเลือกที่จะตายน่ะ!! เคียวจูโร่!!
ปราณเพลิง กระบวนท่าที่ 1 เปลวเพลิง ณ เส้นขอบฟ้า
น่าเสียดายจริง ๆ ที่ต้องฆ่าที่นี่!
ร่างกายของเจ้ายังไม่เติบโตสมบูรณ์เลยด้วยซ้ำ!
กระบวนท่าที่ 2
อาทิตย์สาดส่อง
อีก 1 ปีหรือ 2 ปีให้หลัง กระบวนท่าก็ได้รับการขัดเกลาและมีความแม่นยำยิ่งขึ้น
กระบวนท่าที่ 3 เพลิงผลาญสรรพสิ่ง
กระบวนท่าที่ 4 คลื่นเปลวเพลิง!
ท่าสังหาร
กระบวนท่าที่ 5 พยัคฆ์เพลิง
ความยุ่งเหยิง
เคียวจูโร่!!
สำเร็จรึเปล่า!? ชนะแล้วเหรอ!!
ไม่จริง
บ้าน่า
มาสู้กันอีกสิ
อย่าเพิ่งตาย เคียวจูโร่
คุณเรนโงคุ
ถึงจะทุ่มเทชีวิตต่อสู้ไปก็เปล่าประโยชน์เคียวจูโร่
รอยฟันอันยอดเยี่ยมที่เจ้าฝากไว้ที่ข้าก็หายสนิทไปแล้ว
แล้วเจ้าล่ะเป็นยังไง
ตาซ้ายแหลก กระดูกซี่โครงหัก อวัยวะภายในบาดเจ็บ
กลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วล่ะ
หากเป็นอสูรเจ้าจะหายในพริบตาเดียว
สำหรับอสูรแล้วพวกนี้ก็เป็นแค่แผลถลอก
ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ มนุษย์ก็ไม่อาจเอาชนะอสูรได้หรอก
อยากจะเข้าไปช่วยแท้ ๆ!
แต่แขนขาไม่มีแรงเลย
อาจจะเป็นเพราะบาดเจ็บด้วย
แต่ใช้ฮิโนะคามิคางุระทีไรเป็นแบบนี้ทุกที
เคียวจูโร่ นี่เจ้า...
ข้าจะปฏิบัติหน้าที่ของข้าให้สมบูรณ์!
จะไม่ให้ผู้ใดที่นี่ต้องตายเด็ดขาด!!
ฟาดฟันทุกสิ่งในพื้นที่ให้หมดสิ้นในชั่วพริบตา
ปราณเพลิง ท่าไม้ตาย
ช่างเป็นจิตวิญญาณนักรบที่ยอดเยี่ยม
แม้บาดเจ็บขนาดนั้น ก็ยังมีความแน่วแน่ มีจิตใจมั่นคงขนาดนั้น
ท่าจับดาบไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย
ข้าว่าเจ้ามาเป็นอสูรดีกว่าน่า เคียวจูโร่!!
มาต่อสู้กับข้าไปตลอดกาล!!
เผาผลาญจิตใจให้ลุกไหม้ ก้าวข้ามขีดจำกัด
ข้าคือเสาหลักเพลิง เรนโงคุ เคียวจูโร่!!
กระบวนท่าที่ 9
ไฟชำระ
ท่าสังหาร ทำลายล้าง
คุณเรนโงคุ!!
คุณเรนโงคุ
มองเห็นแล้ว
คุณเรนโงคุ!
ตายเดี๋ยวก็ตายหรอกเคียวจูโร่!
จงเป็นอสูรพูดสิว่าจะเป็นอสูร!
เจ้าคือผู้แข็งแกร่งที่ถูกเลือกนะ!!!
เคียวจูโร่
ครับ ท่านแม่
จงพิจารณาในสิ่งที่แม่กำลังจะถามต่อไปนี้ให้ดี
ลูกรู้มั้ยว่าทำไมตัวเองถึงเกิดมาแข็งแกร่งกว่าคนอื่น
ผมไม่ทราบครับ!
เพื่อช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอกว่ายังไงล่ะ
ผู้ที่เกิดมามีพรสวรรค์กว่าผู้อื่น
ต้องใช้ความสามารถนั้นเพื่อโลกและเพื่อผู้อื่น
จะเอาพลังที่ได้รับมาจากสวรรค์ มาทำร้ายคนอื่นหรือหาประโยชน์ใส่ตนไม่ได้
การช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอนั้น เป็นหน้าที่ของผู้ที่เกิดมาแข็งแกร่งกว่า
เป็นบัญชาที่จะต้องรับผิดชอบปฏิบัติให้สำเร็จลุล่วง
จงอย่าได้ลืมเลือนเด็ดขาด
ครับ!
แม่มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว
แม่มีความสุขมากที่ได้เป็นแม่ของลูกผู้แข็งแกร่งและอ่อนโยน
ฝากที่เหลือด้วยนะ
ท่านแม่ ข้าต่างหาก
ได้คนอย่างท่านให้กำเนิดข้า นับเป็นเกียรติสูงสุด
หยุดได้เหรอ! พละกำลังเหลือเชื่ออะไรขนาดนี้
ทั้งที่โดนแขนขวาของข้าทะลวกอกอยู่แท้ๆ!
แย่แล้ว! ใกล้จะเช้าแล้ว!
ต้องรีบฆ่าและไปจากที่นี่!
ดึงแขนไม่ออก!!
ไม่ให้หนีไปได้หรอก!!
ถึงคุณเรนโงคุจะสั่งมาก็เถอะ
แต่เราก็ต้องทำ
ต้องรีบตัดคออสูรให้ได้!
จะเช้าแล้ว!!
ตรงนี้แสงอาทิตย์ส่องมาถึง
จะต้องรีบหนีแล้ว ต้องรีบหนีแล้ว
ข้าไม่ปล่อยเด็ดขาด
จนกว่าจะตัดคอของเจ้าได้!!
หลีกไป!
อิโนะสุเกะขยับสิ!
ลุกขึ้นไปช่วยคุณเรนโงคุ!!
ปราณสัตว์ป่า เขี้ยวที่ 1 เสียบทะลวง
ต้องรีบหลบไปในที่ที่แสงอาทิตย์ส่องมาไม่ถึง
เสียเวลามากไป
ต้องรีบหนีให้ห่างจากพระอาทิตย์
อย่าหนีนะ!
อย่าหนีนะเจ้าคนขี้ขลาด! อย่าหนีเชียวนะ!
เจ้าเด็กนั่นมันพูดอะไรของมันน่ะ
ไม่มีสมองอยู่ในหัวรึยังไง
ข้าไม่ได้หนีจากพวกแกสักหน่อย แต่หนีจากพระอาทิตย์ต่างหากเล่า
อีกอย่างการต่อสู้ก็รู้ผลไปแล้ว
อีกไม่นานเจ้านั่นก็จะหมดแรงและตายไป
ไม่ว่าเมื่อไหร่หน่วยพิฆาตอสูรก ็ต่อสู้ในตอนกลางคืนอันมืดมิดที่พวกแกได้เปรียบ
แม้เป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ!
บาดแผลก็ไม่หายง่าย ๆ แขนขาที่เสียไปก็ไม่มีทางได้กลับมา!!
อย่าหนีนะไอ้เจ้าบ้า!! ไอ้เจ้าบ้า!! เจ้าคนขี้ขลาด!!
คุณเรนโงคุสุดยอดกว่าแก แข็งแกร่งกว่าแกไม่รู้กี่เท่า!
คุณเรนโงคุนไม่ได้แพ้!! ไม่มีใครตายเลยสักคน!!
เขาต่อสู้และปกป้องไว้ได้
แกนั่นแหละที่เป็นฝ่ายแพ้!!
นี่เป็นชัยชนะของคุณเรนโงคุ!!
อย่าตะโกนเสียงดังขนาดนั้นเลย
เดี๋ยวแผลที่ท้องเปิดหรอก
เจ้าเองก็บาดเจ็บไม่ใช่น้อย
ถ้าเจ้าหนุ่มคามาโดะตาย ข้าก็เป็นฝ่ายแพ้น่ะสิ
คุณเรนโงคุ
มาทางนี้สิ มาพูดคุยกันเป็นครั้งสุดท้าย
ข้ามีเรื่องที่นึกขึ้นมาได้ตอนที่ฝันเห็นเรื่องในอดีต
บ้านเกิดของข้า ลองไปที่บ้านตระกูลเรนโงคุดู
น่าจะมีบันทึกของเสาหลักเพลิงรุ่นก่อนๆอยู่
พ่อข้าเคยอ่านมันบ่อย ๆ
แต่ข้าไม่เคยอ่านก็เลยไม่รู้เนื้อหาข้างใน
อาจจะมีบันทึกเกี่ยวกับฮิโนะคาม ิคางุระที่เจ้าพูดถึงอยู่ก็ได้
คะ คุณเรนโงคุ พอได้แล้วล่ะครับ
ใช้ปราณหยุดเลือดก่อนเถอะ
มีวิธีอะไรให้ปากแผลปิดมั้ยครับ?
ไม่มี
อีกไม่นานข้าก็จะตายแล้ว
ข้าจะพูดให้หมดระหว่างที่ยังพูดไหว ตั้งใจฟังให้ดี
อยากให้ช่วยบอกเซนจูโร่น้องชายข้า
ว่าให้เขาเลือกเดินบนเส้นทาง ตามที่หัวใจของตัวเองเชื่อว่าถูกต้อง
ส่วนพ่อ ฝากบอกว่าให้รักษาสุขภาพด้วย
แล้วก็เจ้าหนุ่มคามาโดะ
ข้าเชื่อในตัวน้องสาวของเจ้า
ยอมรับเป็นสมาชิกหน่วยพิฆาตอสูรคนนึง
บนรถไฟข้าเห็นสาวน้อยคนนั้น ปกป้องมนุษย์ทั้งที่ตัวเองก็บาดเจ็บอยู่
ผู้ที่เสี่ยงชีวิตต่อสู้กับอสูรเพื่อปกป้องมนุษย์
ไม่ว่าใครจะพูดอะไร เธอคือสมาชิกหน่วยพิฆาตอสูร
จงใช้ชีวิตอย่างภาคภูมิ
ต่อให้ต้องเผชิญกับความอ่อนแอ หรือความขลาดกลัวของตนเองสักเท่าไร
จงจุดไฟในจิตใจ
จงกัดฟันมุ่งไปด้านหน้าต่อไป
ต่อให้เจ้าจะหยุดฝีเท้าและนั่งคุดคู้ แต่กาลเวลาจะไม่หยุดรอ
ไม่มาอยู่เคียงข้าง เสียใจเป็นเพื่อนเจ้า
อย่าคิดมากเรื่องที่ข้าตายที่นี่
หากเป็นเสาหลัก ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาจะปกป้องรุ่นน้อง
หากเป็นเสาหลัก ก็จะปฏิบัติเช่นนี้ไม่ว่ากับใคร
ไม่ยอมให้เด็ดต้นกล้าใหม่หรอก
เจ้าหนุ่มคามาโดะ เจ้าหนุ่มหัวหมูป่า เจ้าหนุ่มหัวเหลือง
จงเติบโตยิ่งขึ้นไป
และในคราวหน้า
พวกเจ้าจะเป็นเสาหลักที่คอยค้ำจุนหน่วยพิฆาตอสูร
ข้าเชื่อเช่นนั้น
ข้าเชื่อในตัวพวกเจ้า
ท่านแม่
ข้าทำได้ดีแล้วหรือยัง
ข้าทำสิ่งที่ควรทำได้สำเร็จลุล่วงแล้วหรือยัง
ลูกทำได้ดีมากจ้ะ
ในตอนที่รถไฟจะตกจากราง
คุณเรนโงคุใช้กระบวนท่าออกมาเยอะเลย
เพราะงั้นตู้รถไฟ ถึงได้รับความเสียหายน้อยมาก
นั่นสินะ
ถึงตายเลยเหรอ ไม่จริงน่า...
อสูรข้างขึ้นมาจริง ๆ งั้นเหรอ?
อืม
ทำไมอสูรข้างขึ้นถึงมาได้ล่ะ
แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขนาด...
อืม
เจ็บใจชะมัดเลย
พออะไรสำเร็จได้สักอย่าง
ก็มีกำแพงหนามาขวางตรงหน้าอีก
ทั้งที่คนเก่ง ๆ กำลังต่อสู้อยู่ในจุดที่ไกลกว่านั้น
แต่ฉันยังก้าวไปไม่ถึงสักที
คนที่สะดุดล้มติดอยู่ในที่แบบนี้อย่างฉัน ฉันน่ะ
จะเป็นอย่างคุณเรนโงคุได้รึเปล่านะ
อย่าพูดจาอ่อนแอแบบนั้นสิวะ!
อย่ามาพูดไร้สาระอย่างจะเป็นไปได้หรือไม่ได้
ถ้าเขาบอกว่าเชื่อในตัวพวกเราแล้ว
ก็คิดแต่ว่าจะทำยังไงให้มันนั้นเป็นจริงก็พอ
สิ่งที่ตายไปก็แค่กลับคืนสู่ผืนดิน
ร้องไห้คร่ำครวญไปเขาก็ไม่กลับมาหรอก
ถึงจะเจ็บใจก็อย่าร้องไห้สิวะ
ต่อให้น่าสมเพช หรือน่าอับอายแค่ไหน
พวกเราก็จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
นายเองก็ร้องไห้อยู่นี่นา
น้ำตาไหลพรากออกมาจากหัวหมูป่าแล้ว
ข้าไม่ได้ร้องไห้เว้ย!!
มานี่เลย ต้องฝึกวิชาแล้ว!
อย่างงั้นเหรอคะ คุณเรนโงคุเขา
กระทั่งเรนโงคุก็ยังแพ้อสูรข้างขึ้นเหรอเนี่ย
ยังไงข้าก็ไม่เชื่อ
นะโมอมิตตะพุทธ
ข้าจะฆ่าล้างบางพวกอสูรน่ารังเกียจให้หมดเอง
งั้นเหรอ
ผู้โดยสาร 200 คน ไม่มีใครตายเลยสักคนสินะ
เคียวจูโร่พยายามได้ดีมากเลย
เป็นเด็กที่สุดยอดมาก
ไม่ต้องเหงาไปหรอก
ข้าเองก็คงอยู่ได้อีกไม่นานนัก
ในไม่ช้าข้าก็คงจะไปแดนยมโลก
ที่เคียวจูโร่แล้วก็ทุกคนรออยู่แล้ว
คุณเรนโงคุ คุณเรนโงคุ
คุณเรนโงคุ
ลาก่อนนะขอบคุณนะกู่ร้องจนสุดเสียง
มันเป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าความเสียใจ
อยากจะบอกให้แผ่นหลังที่กำลังจากไปได้ยิน
ให้ทันเวลาที่เธอยังมีความอบอุ่นและความเจ็บปวด
ฉันเคยคิดว่ามันจะเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ
วาดภาพฝันถึงวันพรุ่งนี้ของพวกเรา
ทั้งที่แสงสว่าง (ทั้งที่แสงสว่าง) ที่ต่างเพรียกหาถึงกัน (ที่เพรียกหาถึงกัน)
ยังคงเร่าร้อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ
พวกเราพบกันระหว่างการเดินทางที่ลุกโชน
เรากอบกุมมือและปล่อยให้จากไป เพื่ออนาคตภายภาคหน้า
ทุกครั้งที่ความฝันเป็นจริงอย่างหนึ่งฉันจะนึกถึงเธอ
ฉันร่ำไห้ปรารถนาว่าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น
ปณิธานนี้ขออุทิศให้แด่เธอ
จมปลักอยู่กับความทรงจำในวันเก่า
ร้องไห้คร่ำครวญให้กับโลกอันโหดร้าย
ยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ก็ยิ่งเป็นอย่างนี้มากขึ้น
ไม่อยากจะสูญเสียอะไรไปอีกแล้ว
หากโดนความโศกเศร้ากลืนกินและร่วงหล่นลงไป
ก็จะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป
แต่คำพูดของเธอ (คำพูดของเธอ)
ความปรารถนาของเธอ (เสียงของเธอ)
ฉันสาบานไว้ว่าจะปกป้องมันให้ถึงที่สุด
โลกที่ไม่มีอะไรมาทดแทนได้
มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น (มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น)
พังทลายลงมาดังกึกก้อง
ช่อแห่งแสงสว่างเจิดจ้าที่เอื้อมมือคว้ามากอดไว้
ส่องประกายและเลือนหายไป เพื่ออนาคตในภายภาคหน้า
จะก้าวข้ามความสุขและสัญญาที่เธอฝากฝังไว้
จะก้าวต่อไปโดยไม่เหลียวมองย้อนกลับ
จะมองตรงไปยังด้านหน้าและตะโกนก้อง
โดยจุดเปลวเพลิงไว้ในจิตใจ
ให้ส่งไปถึงอนาคตอันแสนไกล