ฉันว่าปากกาหมึกซึม อยู่ทางซ้ายอีกหน่อย
จำได้ว่ามีแก้วกาแฟอยู่บนโต๊ะด้วย
- แน่ใจเหรอ - ใช่ ฉันก็จำได้
จริงด้วย แบบนั้นล่ะ
พวกเธอช่างละเอียดลออ
ที่จำรายละเอียดปลีกย่อยของ ห้องทำงานได้จากความทรงจำในแสงวิบวับ
ใช่ ทุกรายละเอียดสำคัญ
รูเบ็นวาดรูปเก่ง และที่เราจำได้เป็นแบบนี้
เราน่าจะใช้ฝืมือศิลปะของเขา ทำป้ายปลุกระดมให้เลือกตั้งนะ
พวกคุณเดินขบวนให้ ผู้หญิงมีสิทธิ์เลือกตั้งเหรอคะ
เราเพิ่งอยู่ในยุคเริ่มต้นขบวนการ
และเมื่อดูดีๆ แล้ว ความพยายามของเราจะเป็นผลสำเร็จ
แน่นอนค่ะ
ทุกวันนี้ผู้หญิงบริหารประเทศได้ เหมือนที่หนูอยู่ในสภานักเรียน
เธอต้องอธิบายเรื่องสภานักเรียน ให้ฉันฟัง ช่างน่าทึ่งมาก
เรากลับมาที่เรื่องตามหา ต้นฉบับที่หายไปของเมสัน บริกส์มั้ย
ใช่ ตอนนี้เรารู้แล้วว่า
จดหมายของยายเธอจากเอส เขียนจากเครื่องพิมพ์ดีดของอัลเบิร์ต
ห้องนี้อาจจะเป็นห้องเดียวกับที่ อัลเบิร์ต เอส รึเมสัน เขียนหนังสือ
ถ้าเราเจอวิวแบบนี้ในโลกจริง
ต้นฉบับที่ยังไม่ตีพิมพ์ อาจจะอยู่ที่นั่น
ถ้าเราเจอต้นฉบับนั้น ผีของเราจะไปสู่สุขคติ
เรื่องลึกลับนี้สนุกจริงๆ
ซึ้งใจที่ผีของพวกเธอ ให้เราเข้าร่วมด้วย
เสร็จแล้ว
ถ้าเราเจอวิวนี้...
เราก็จะเจอต้นฉบับ
นักเขียนสื่อวิญญาณ
เราจ้องรูปนี้มากว่า 20 นาทีแล้วนะ
แค่ห้านาทีเอง
ฉันรู้สึกเหมือน 20
อือ แล้วเราก็ยังไม่ได้อะไร
ถ้าเพียงแต่ฉันมีห้องทำงาน
ฉันมักจะคิดได้ดีที่สุด ตอนนั่งเก้าอี้โปรด
ฉันควรบอกเธอ
ตอนที่เธอไม่อยู่ ฉันขายของของเธอไปบ้าง
อย่าบอกนะว่าเก้าอี้
- ขอโทษ - ฉันสมควรโดนแล้วสินะ
เรารู้ว่ามีถ้วยกาแฟบนโต๊ะ อาจจะเป็นเวลาเช้า
ใช่ เก่งมาก และถ้า พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก...
- หน้าต่างก็ต้องหันเข้าหาตะวันออก - ว้าว เราตีความได้จากถ้วยกาแฟน่ะรึ
เดี๋ยว ลองดูภาพพื้นหลัง
ฉันว่ามันคือทะเลสาบ
และนั่นก็คือ ม้านั่งชิงช้าใช่มั้ย
เริ่มต้นได้ดี
เราตรวจสอบได้ว่าบริเวณย่านไหน ในเมืองที่อยู่ติดน้ำ
ไม่เลว เราจะช่วยหลังเลิกเรียน
เธอขายของอะไรของฉันอีก
ไม่พูดถึงจะดีกว่า
พูดจริงๆ เคอร์ติสกับฉัน ลงสมัครด้วยกัน
เธอจะโหวตให้พวกเรามั้ย
เราจะทำให้โรงเรียนทันสมัย ด้วยเทคโนโลยีล่าสุด
อย่างที่เชวอนบอก
(โหวตเชวอน เป็นประธานนักเรียน)
ฉันไม่อยากคุยกับพวกเขา
เธอต้องทำนะ
- พวกเขาเกลียดฉัน - ก็เปลี่ยนความคิดเขาสิ
ฉันบอกเธอแล้ว ฉันจะไม่โหวตให้เธอ
ฉันรู้แล้ว
- แต่คิดว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจ - โทษที ฉันไม่ไว้ใจเธอ
- ถ้าเขาลงสมัครพร้อมฉันล่ะ - ถามจริง
ถ้าเชวอนได้เป็น พวกเราไม่มีชุดฟอร์มใส่แน่
- ไม่จริงสักหน่อย - ฉันว่าจริง
หยุดน่า นายไม่เชื่อเขา แต่ฉันเชื่อ
และถ้านายโหวตให้พวกเรา ฉันสัญญาว่าเราจะสนับสนุนนักกีฬา
ก็ได้ โอเค
ถ้างั้น...
เธอจะโหวตให้เรามั้ย
ก็ได้มั้ง
ถ้านายโหวตให้เขา เคอร์ติส ฉันก็จะเชื่อนาย
ครูเมนโดซาคะ
- สโลนมามั้ยคะ - เขาป่วยเลยกลับบ้านน่ะ
วันนี้เราเจอหนังสือ ที่น่าสนใจมากในร้าน
เล่าประวัติศาสตร์ท้องถิ่น มีแผนที่ย่านต่างๆ ในเมือง
และคุณคิดว่าเจอย่าน ที่มีบ้านในแสงวิบวับแล้วเหรอ
เราจะหาเจอแน่
ดูเหมือนจะมีคลองเล็กๆ
แต่มันไม่ใช่คลอง ในวิวของแสงวิบวับ
อาจจะสร้างใหม่
ไม่น่าใช่นะ ดูนั่น
"นี่คือเส้นทางน้ำที่มนุษย์สร้าง ในทศวรรษที่ 1930"
บ้านพวกนี้ก็ดูใหม่ด้วย
เรามองเห็นทะเลสาบ แต่ไม่ยักเห็นชิงช้าหรือม้านั่ง
- เราคงต้องมองหาต่อไป - ฉันแน่ใจนะว่าคือที่นี่
- เราพลาดอะไรไป - ไม่ต้องเครียด เชิร์ล
เดี๋ยวเราก็คิดออกเอง
เธอพูดเอาใจฉันได้เสมอ ฉันจะเป็นไงนะถ้าไม่มีเธอ
ฉันชอบตอนที่พวกเขา ทะเลาะกันมากกว่า
ไปกันเถอะ
กวนใจฉันจริงๆ
เราพลาดอะไรบางอย่างไป บางอย่างที่สำคัญ
เราลองคิดเรื่องอื่นดีมั้ย
เบาะแสสำคัญมักจะมา ในเวลาที่เราไม่คาดคิด
ดึกแล้วไม่ใช่รึ ทำไมแม่เธอยังไม่กลับบ้าน
นั่นสินะ
แม่เธออาจจะใจลอย ระหว่างทางกลับบ้านก็ได้
ไม่รู้สิ ปกติแม่ผมไม่ใจลอยนะ
โทรหาตำรวจดีมั้ย
ไม่ฮะ ไม่ต้องโทรหาตำรวจหรอก
- ดีจ้า - แม่กลับมาแล้ว
โทษทีนะจ๊ะ เราเดทกันนานไปหน่อย
ถามสิว่าแม่ไปไหนมา
แม่ไปไหนมาฮะ
กินข้าวเย็นที่ร้านอาหารทะเลที่ชอบ ดูหนัง แล้วก็ไปกินของหวาน
แม่ดื่มกาแฟดึกขนาดนี้เลยเหรอฮะ
ใครเป็นพ่อแม่กันแน่
- แม่ฮะ - แม่ก็ว่างั้นนะ
แม่ชอบดื่มกาแฟ
หลังจากลูกเข้านอน แม่จะทำงานต่ออีกหน่อย
หาวิธีที่จะซ่อมแซมร้านหนังสือ
ผมแค่ชินกับการที่แม่ ดื่มกาแฟเฉพาะตอนเช้า
แต่นี่ไม่ใช่ตอนเช้า
ไม่ นี่เวลาเข้านอน
ไปเถอะลูก เข้านอนได้แล้ว
นายคิดออกจากแค่ ถ้วยกาแฟกระดาษน่ะเรอะ
กาแฟนั่นไม่ใช่กาแฟตอนเช้า
ต้องเป็นกาแฟกลางคืนของอัลเบิร์ต ตอนที่เขาเขียนนิยายเมสัน บริกส์
หลังจากทำงานเวลากลางวัน เป็นนักกฎหมาย
การใช้ชีวิตสองแบบคงเหนื่อยน่าดู
- งั้นต้องพระอาทิตย์ตก ไม่ใช่ขึ้น - ถูกต้อง
พอฉันกลับไปดูที่ข้อมูลสวน ที่เชอร์ล็อกกับวัตสันค้นพบ
ฉันก็เจอที่นี่
ชิงช้า
ไม่อยากจะเชื่อ เราเจอแล้ว นี่วิวจากบ้านในแสงวิบวับ
ต้องขอบอกว่า น่าประทับใจกับการสืบสวนนี้จริงๆ
ตรงนั้น ฉันเดาว่า วิวจากบ้านหลังนั้น
น่าจะใกล้เคียงกับในภาพวาดนี้
- นั่นล่ะ เมสันคงอาศัยอยู่ที่นั่น - บ้านสไตล์นี้เลย
เราต้องเข้าไปข้างใน มันอาจจะซ่อนไว้หรือฝังไว้สักแห่ง
เราจะทำยังไงล่ะ
ไปเคาะประตู ขอสำรวจบ้าน หาต้นฉบับเก่าๆ
ที่ผีบอกมาน่ะเหรอ
เราอาจจะไม่พูดแบบนั้น
สงสัยจังว่าใครอยู่ที่นั่น
นั่นมันจอมขโมยเสื้อกั๊กนี่
ดูท่าไม่ดีเลย
หล่อนดูไม่เห็นจะป่วย
ทำไมต้องเป็นเขาด้วยนะ
- เขาไม่คุยกับฉันหรอก - เธอต้องลอง
หลังจากที่เราเจอมาหลายอย่าง เรื่องนี้ง่ายจะตาย
เธออยากจะไปมั้ยล่ะ
ไว้ทีหลัง
เราจะไปกับเธอ
วิชาของครูซอนเดอร์สใช่มั้ย
มาก็ได้ฮะ แต่นั่งด้านหลังฟังเงียบๆ นะ
อ้อ เคอร์ติส...
ฉันเขียนคำปราศรัยเสร็จแล้ว
ฉันไม่ได้พูดแบบนี้
ตรงไหนเหรอ
ตรงหาสปอนเซอร์ให้ทีมกีฬาไง
ฉันเปลี่ยนก็ได้
เราไม่พูดว่า "จัดซะหน่อยที่ห้องล็อกเกอร์"
โอเค ฉันรู้เรื่องบาสแค่จากในหนัง
เธอน่าจะมาดูการแข่งบ้างนะ
นายน่าจะเขียนด้วยตัวเอง
ถ้าสวมชุดฟอร์มตอนปราศรัย ด้วยจะได้มั้ย
ฉันได้กลิ่นดอกไม้
(สอบประวัติศาสตร์)
- อาจจะเป็นโคโลญจ์ - อ้อ ครีมทาหลังโกนหนวด
อ้อ จริงด้วย กลิ่นมาจากบริเวณคอของเขา
ตอนที่ฉันสำรวจห้องพักครู
ครูซอนเดอร์สกินสเต๊กริบอาย ตอนมื้อเที่ยงจากในกล่องข้าว
ฉันได้ยินเขาบอกว่า อาหารเหลือจากเมลิซซา
ใครคือเมลิซซา
นั่นสินะ แม่ของรูเบ็นบอกว่า พวกเขาไปกินอาหารทะเลเมื่อคืน
เธอจะบอกอะไร เชิร์ล
เขากินมื้อเย็นสองรอบรึ
เร็วเกินไปที่จะยืนยัน แต่ก็น่าสงสัย
ระวังนะ วัตสัน เราไม่อยากให้เขาคิดว่ามีผี
โอเค พอแล้ว วางดินสอลง
ขอให้สนุกกับบ่ายนี้
- เดี๋ยวคุยกันทีหลังนะ - โอเค แล้วเจอกัน
เฮ้ แมดิสัน นี่... ผมเอง
ใช่ ผมจะไปสายหน่อย
รู้แล้ว รู้แล้ว เดี๋ยวเจอกันครับ
โอเค
เมลิซซา แมดิสัน คนพวกนี้คือใครกันนะ
นี่ รูเบ็น แม่ของเธอชื่อเอมี่ใช่มั้ย
- ใช่ - น่าสงสัย
เขายิ้มเพราะงั้นแมดิสันคือใครก็ตาม เขาก็ไม่ได้รังเกียจหล่อน
เขาโกหกแม่ผมเรื่องตรวจการบ้านด้วย
เขาใส่โคโลญจ์ เสื้อแจ็คเก็ตก็ดูดี...
คุณคิดว่าเขาเดทกับคนอื่นด้วยมั้ย
เราต้องค้นหาความจริง แต่มันดูไม่ค่อยดีเลย
พวกคุณซ่อนตัวทำไม เขามองไม่เห็นคุณสักหน่อย
เพื่อความสามัคคีไง
ดอกไม้ให้ใครกัน
เดาว่าหล่อนคนนั้นชื่อ ขึ้นต้นด้วยตัว "เอ็ม"
(ร้านเมลิซซา)
เมลิซซา ชื่อร้านอาหารนี่
ต้องเป็นที่ที่เขานัดพบกับแมดิสัน
อาจจะเป็นคนนั้น
ฉันมองจากตรงนี้ไม่เห็น
เมนูพิเศษวันนี้คือปลาโซลฟิลเล่ เสิร์ฟกับริซอตโตเห็ดทรัฟเฟิลครับ
ครูซอนเดอร์สทำงานที่นี่เหรอ
รูเบ็น
โทษนะครับ ขอเวลาครู่หนึ่ง
เธอมาทำอะไรที่นี่
ผมว่าจะหาอะไรกิน
ขอน้ำกลับบ้านละกันฮะ
- เธอตามครูมาเหรอ - ผม...
ไม่มีคำตอบดีๆ ให้ครูเลย
ฟังนะ ครูจะโทรหาแม่เธอ นั่งตรงนั้นก่อน
ครูของเธอทำให้เราสับสนอีกแล้ว
- ผมไม่รู้ว่า... - โอ้ แม่ของเธอมาแล้ว
ฮะ ขอบคุณฮะวัตสัน
ฉันมั่นใจแล้วว่าใครคือแมดิสัน
หล่อนคือผู้จัดการของสถานที่นี้
แม่ดูโมโหมั้ย
เดี๋ยวเธอก็จะรู้แล้วล่ะ
รูเบ็น เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ผมนึกว่าครูซอนเดอร์ส คบกับผู้หญิงคนอื่นชื่อแมดิสัน
ผมไม่รู้ว่าเขาทำงานที่นี่
เขาทำงานพิเศษเพื่อช่วยจ่าย เงินกู้กับค่าบ้านให้นักเรียนเขา
แล้วดอกไม้นั่นล่ะ
ฉันซื้อให้แม่เธอ สำหรับเดทหลังจากนี้
- ขอบคุณค่ะ สวยมากเลย - ยินดีมาก
- ขอเวลาสักครู่นะคะ - ได้สิ
ขอโทษครับแม่
ลูกน่ารักมากที่เป็นห่วง
แต่ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่า
ลูกยังไม่พร้อม จะให้แม่ออกเดทจริงๆ
ที่จริงครูซอนเดอร์ส ดูเป็นคนมีความรับผิดชอบนะฮะ
ผมสัญญาว่าจะไม่เข้าไปยุ่งอีก
เว้นแต่แม่จะต้องการ
ไว้แม่จะบอก
กินเอแคลร์ก่อนกลับดีมั้ย
- ผมเลี้ยงเอง - ขอบคุณ
ขอบคุณฮะ
เขาจะขอเอแคลร์เพิ่มอีกชิ้นได้มั้ย
หรือสองชิ้น
- ประตูนี่ต้องเปลี่ยนทั้งบาน - ใช่
- เราสงสัยว่าด้านหลัง... - พ่อมาทำอะไรที่นี่ฮะ
พวกเธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ
พ่อของเธอเสนอตัวมาช่วย ปรับปรุงร้านหนังสือใหม่
ตอนที่ดอนน่าเล่าให้ฟัง
พ่อคิดว่าอาจจะช่วยที่นี่ได้บ้าง
พ่อจำได้ว่าเคยมาที่นี่สมัยยังเด็ก
แจ๋วเลยฮะ พ่อ
แถมพ่อจะได้เจอลูกบ่อยขึ้น เพราะว่าลูกมาอยู่ที่นี่ตลอด
เราก็ช่วยได้นะ หนูช่วยเลือกสีให้
ผมทาสีให้ได้
เดี๋ยวค่อยว่ากัน
เรามีการบ้านฮะ
ส่วนเราก็มีเรื่องต้องคุย
ในเมื่อเราไขคดีเรื่องครู ที่มีชีวิตสองแบบได้...
ทำให้ผมขายหน้าจะแย่
พวกเธอต้องไขปริศนา ต้นฉบับที่หายไปกับบ้านในแสงวิบวับ
เห็นด้วยค่ะ และหนูมีแผน
สโลนไม่สบายอีกแล้ววันนี้
ฉันเลยเสนอครูว่า จะเอาการบ้านไปให้
ฉลาดเหลือเกินจริงๆ
ขอบคุณค่ะ หนูจะสำรวจ เท่าที่ทำได้ตอนที่แวะไป
เชอร์ล็อกกับวัตสัน อาจไปสำรวจกับเธอด้วย
ที่จริงคงไม่ได้
ทำไมล่ะคะ
เรื่องบางอย่างเธอต้องทำเอง
จริง เราสอนเธอทุกอย่างที่เรารู้แล้ว
พวกเธอได้พิสูจน์แล้วว่า
เป็นนักสืบที่เก่งที่สุดเท่าที่เรา เคยได้ทำงานร่วมกันมา
- นอกจากพวกเราเองนะ - ใช่แล้ว เชอร์ล็อกที่รัก
แถมพวกเธอยังสอนฉัน เรื่องคุณค่าของเพื่อนร่วมงาน
และดลใจให้ฉันอยากไขคดีด้วยตัวเองได้
ถ้าฉันคำนวณถูก
เพื่อนผีของพวกเธอจะส่ง ตัวละครกลับไปยังหนังสือ
ทันทีที่พวกเขาช่วยเธอ และเธอช่วยพวกเขาได้ใช่มั้ย
ปกติมักจะเป็นแบบนั้น
ถ้างั้นฉันเชื่อว่าเราจะกลับเข้าไป ในหนังสืออีก สาม สอง หนึ่ง
(ปริศนาอันยิ่งใหญ่ของเชอร์ล็อก การผจญภัยของเชิร์ลกับวัตสัน)
ข้อความกลับมาในหนังสือแล้ว
พวกเขาทำนายเวลาที่ กลับเข้าหนังสือด้วยรึเนี่ย
ครั้งแรกเลยนะ
- พวกเขาเป็นนักสืบที่เก่งจริง - ตอนนี้พวกเราต้องช่วยตัวเองแล้ว
เฮ้ เพราะว่าเธอป่วย ฉันเลยเอาการบ้านมาให้
ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลย
เธอน่าจะพูดว่า "ขอบคุณ" มากกว่า
ขอบคุณ
อ้อ เดี๋ยวนะ
ฉันขอเข้าห้องน้ำก่อนไปได้มั้ย
อีกนานน่ะกว่ากลับถึงบ้าน
ทางนี้
อยู่ทางขวาสุดของทางเดิน
ขอบใจ
เฮ้ เธอทำอะไรน่ะ
ห้องน้ำอยู่ทางนั้น
โทษที
ขอบใจสำหรับการบ้านนะ
อย่าเพิ่งตกใจนะ ฉันเปลี่ยนคำปราศรัยนิดหน่อย
แล้วนายมาบอกฉันตอนนี้เนี่ย
ก่อนที่จะออกไปพูด ต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน
อ่านก็พอน่ะ
- แน่ใจแล้วเหรอ - แน่ใจถ้าเธอโอเค
สมบูรณ์แบบ ฉันเอาด้วยกับนาย
เราทุกคนอยากจะ ภูมิใจกับโรงเรียนของเรา
ด้วยเหตุนั้นเมื่อคุณโหวต ขอให้โหวตพวกเรา
เพราะโรงเรียนเราพัฒนากว่านี้ได้ คุณเองก็เช่นกัน
ฉันขอแนะนำเพื่อนที่ลงสมัครร่วมกัน
คุณรู้จักเขาในฐานะนักกีฬาดาวเด่น
แต่หวังว่าต่อไปคุณจะรู้จักเขา ในฐานะรองประธานนักเรียน
เคอร์ติส พาล์มเมอร์-โมรีโน
เย้ เคอร์ติส
ขอบคุณฮะ ผมอยากจะลงสมัครพร้อมเชวอน
ไม่มีใครใส่ใจโรงเรียนนี้เท่ากับเขา พูดจริงๆ นะ
ผมรู้ว่ามีคนว่าเชวอนมากมาย
เพราะเขาบอกว่านักกีฬา ได้เงินจากโรงเรียนไปทั้งหมด
แต่เขาพูดถูก
มันไม่ยุติธรรม
ผมเป็นนักกีฬาและเล่นบาสมาตลอด
แต่โลกผมเปลี่ยนไปเมื่อได้รู้ว่า ตนเองมีความบกพร่องด้านการอ่าน
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
สมองของผมทำงานต่างออกไป
ต้องใช้เครื่องมือช่วยในการอ่าน
ปัญหาคือโรงเรียนไม่มีงบเพียงพอ ที่จะช่วยเด็กแบบผม
เราควรให้เงินทุนทั้งนักกีฬา และทรัพยากรในห้องแล็บการเรียนรู้
เพื่อให้ทุกคนได้ในสิ่งที่จำเป็น
ผมหวังว่าคุณจะโหวตให้เรา ขอบคุณครับ
เฮ้ เคอร์ติส เท่มากที่นายพูดแบบนั้น
ภูมิใจในตัวพี่นะ
แต่อย่าเหลิงมากไปล่ะ
โอเค ดอนน่า ไม่ใช่ที่โรงเรียนน่า
หวังว่าคงไม่ทำให้โอกาสชนะ เลือกตั้งของเราเสียไป
ไม่หรอก ดีแล้วล่ะที่พูด
ไง เจค
ไง ไม่รู้เลยว่านายเป็นโรคนั้น
ใช่ ฉันไม่เคยพูดมาก่อน
ฉันเข้าใจ ฉันสนับสนุนนายเสมอล่ะ
ขอบใจ
ฉันมาอีกแล้ว
- เธอจะมาทุกวันเลยเหรอ - ไม่รู้สิ
เธอจะแกล้งป่วยทุกวันมั้ยล่ะ เธอไม่เห็นป่วยสักหน่อย
- เธอต้องการอะไร ดอนน่า - เราต้องคุยเรื่องเสื้อกั๊ก
ทางเทคนิคแล้ว ฉันไม่ได้ขโมยเสื้อของเธอ
ฉันเจอมันที่แผนกของหาย
ฉันคงลืมไว้ที่ไหนสักแห่ง
ฉันไม่มีเงินซื้อเสื้อแบบนั้น
และคิดว่าคนที่ทำหาย คงไม่ได้สนใจมากนัก
ขอบอกไว้นะ ฉันเองก็ซื้อยี่ห้อนั้นไม่ไหว
ฉันเลยทำเสื้อกั๊กที่เลียนแบบเอา
ว้าว มันดูเหมือนของจริงเลย
- ขอบใจ - ฉันขอโทษที่หยิบไป
แค่เรื่องข่าวลือ โรงเรียนก็น่าอึดอัดพอแล้ว
ฉันแค่อยากเข้ากับที่โรงเรียนได้
ใช่ ฉันได้ยินว่าเธอโดนพักการเรียน จากโรงเรียนเก่า
อะไรนะ เปล่าซะหน่อย ความจริงน่าเบื่อกว่านั้นอีก
พ่อฉันต้องย้ายที่ทำงาน
เราย้ายบ้านบ่อยมาก ฉันเลยพยายามไม่สนิทกับใคร
- ลำบากน่าดู - ฉันชินแล้ว
ฉันทำเสื้อกั๊กให้เธอได้นะ
- จริงเหรอ - ใช่ คงสนุกดี
เธอต้องรีบกลับมั้ย หรือว่าอยากอยู่ต่ออีกหน่อย
นี่ห้องนอนเธอเหรอ
วิวสวยจัง
ใช่ ฉันชอบมากเลย
ฉันชอบเสื้อมีฮู้ดตัวนี้ด้วย
ขอบใจ ฉันได้จากร้านมือสองน่ะ
ฉันอยากจะโชว์ร้านมือสอง ที่ฉันไปบ้างจัง
เฮ้ อยากเห็นอะไรเจ๋งๆ มั้ย
ดูนี่สิ พ่อแม่ฉันยังไม่รู้เลย
ว้าว เธอมีตู้ลับเหรอ
ใช่มั้ยล่ะ
มีอะไรอยู่ข้างในมั้ย
เช่น กล่องสมบัติเก่าๆ หรือเอกสารอะไรสักอย่าง
ไม่มีนะ ว่างเปล่า
สงสัยว่าเจ้าของคนเก่า สร้างขึ้นมาทำไมแต่แรก
เขาคงมีของที่อยากซ่อน
ตู้ลับแต่ไม่มีต้นฉบับเหรอ
ไม่อยากเชื่อว่าเราเจอทางตันอีกแล้ว
มันต้องเคยอยู่ที่นั่นมาก่อนแน่
ขบวนนี้ล่ะ ไปกันเร็ว
อย่าหยิบอะไรมั่วซั่ว บนรถไฟใต้ดินสิ
- แปลกจัง - เธอก็เห็นแสงนั้นใช่มั้ย
เห็น
ถึงป้ายเราแล้ว
เราขึ้นรถไฟด่วนเหรอ เร็วจัง
เกิดอะไรขึ้นน่ะ เราเพิ่งอยู่ที่นี่
ดูเหมือนไม่มีใคร อยู่ที่นี่เลยสักพักหนึ่ง
(ขออภัย เราปิดร้าน)
แม่ฮะ
คุณตาฮะ
เกิดอะไร...
ดูนี่สิ
หนังสือพิมพ์นี้มาจากอนาคต
(เปิดตัวการท่องเที่ยวอวกาศ)
เป็นไปได้ยังไงน่ะ
เราคงเพิ่งเดินทางข้ามเวลา
(คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร)