เราใช้เวลาทั้งวัน กับการค้นออนไลน์นิดหน่อย
รูปนี้ทำให้เราเจอ เมสัน บริกส์ตัวจริงได้
- หรือจะเรียกเขาด้วยอีกชื่อหนึ่ง - อัลเบิร์ต ฮิวจ์ส
ฉันกะจะพูดว่านักเขียนผี
หมอนี่ที่อยู่ปกหลังหนังสือของบริกส์ คือคนเดียวที่อยู่ในแสงวิบวับ
คำถามก็คือเราต้องถามว่า ทำไม "หมอนี่" ถึงใช้ชื่อปลอม
ก่อนตาย เขาเป็นนักกฎหมาย ครอบครัวในตัวเมือง
ซึ่งใช้เวลาช่วงกลางคืน เขียนนิยายสืบสวนชื่อดัง
- วัตสัน ช่วยปิดไฟกาน้ำให้หน่อย - ไม่
- เธอโมโหอะไรรึ - ฉันรู้เธอบอกเอ็มมาว่ายังไม่ตาย
ฉันเห็นในหนังสือพิลึกนั่น ที่เล่าชีวิตพวกเรา
- เดี๋ยว เอ็มมา แม่บ้านเชอร์ล็อกรึ - ใช่
ลูกจ้างรู้ว่าเชอร์ล็อกผู้ยิ่งใหญ่ ยังมีชีวิตอยู่
แต่เพื่อนสนิทและสหายรัก กลับไม่รู้เลย
วัตสันที่รัก เราสืบคดีต่อเถอะ ตอนนี้เรามีคดีที่น่าลำเค็ญอยู่
สหายรัก น่าลำเค็ญ ทะเลาะกันแปลกๆ
ฉันไม่สนเรื่องคดีนั่น
ใช่เลย ฉันว่ามันไม่ฉลาด ถ้าเปิดเผยว่าฉันอยู่ที่ไหน
- หลังจากที่เกิดเรื่องล่าสุด - ฉันทำพลาดแค่ครั้งเดียว
เธอหลุดปากบอกเรื่องสำคัญ ให้กับสายข่าว
เขาหลอกฉันนี่ เขาหลอกเธอเหมือนกัน
ฉันให้คนของมอริอาร์ตี เจอตัวฉันไม่ได้
ลืมเรื่องเก่าๆ แล้วมาดื่มชากันเถอะ
ไม่ ไม่ดื่มชาแล้ว ไม่ช่วยอะไรแล้ว
ไม่เป็นเพื่อนกันแล้ว
เห็นชัดว่าเธอไม่ต้องการฉัน
เธอก็คงไขคดีนี้ด้วยตัวคนเดียวได้
เดี๋ยวค่ะ หมอวัตสัน
โจน
ไปซะแล้ว
นักเขียนสื่อวิญญาณ
เขาอาจจะอยากระบายอารมณ์ออกมาบ้าง
ใช่ การพบว่าตัวเองเป็นตัวละคร ในหนังสือไม่ใช่เรื่องง่าย
ฉันแค่เลือกทางที่ดีที่สุด หล่อนจะเข้ากับโลกแปลกหน้านี้ได้มั้ย
วัตสันพรางตัวไม่เป็น หล่อนชอบคุยกับผู้คน
เดี๋ยวคงกลับมาฮะ
อย่างที่นักสืบเก่งๆ หลายคนรู้
เมื่อมีปัจจัยที่เกินจะควบคุม เราต้องให้ความสนใจกับคดี
ไงจ๊ะ
สวัสดีค่ะ คุณเรย์นา
- พวกเธอมีปาร์ตี้ดื่มน้ำชาเหรอ - เราลองอะไรใหม่ๆ ค่ะ
- ลองธรรมเนียมเก่าๆ ดูฮะ - โอเคจ้ะ
เรากลับกันเถอะ
อื้อ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ ที่โรงเรียนนะ รูเบ็น
เฮ้ ฉันรู้ว่านาย ไม่อยากยุ่งกับการเมือง
แต่นายลองคิดดูสิว่าเราจะสนุกแค่ไหน
ไม่ล่ะ ฟังดูไม่เห็นสนุกเลย
เถอะน่า แก้ไขปัญหาต่างๆ ทำให้โรงเรียนน่าอยู่สำหรับทุกคน
โทษนะ เชวอน แต่ยังไงฉันก็ขอปฏิเสธ
ก็ได้ ก็ได้
เธอยังไม่ล้มเลิกใช่มั้ย
ฉันนึกว่าแม่เธอจะออกไป ข้างนอกกับครูของเธอ
แม่ฮะ แม่กลับบ้านเร็วจัง
นึกว่าแม่ออกไปข้างนอก กับครูซอนเดอร์ส
จ้ะ แต่เขายกเลิกนัด เพื่อตรวจการบ้านนักเรียน
โลกอันน่าดึงดูดใจของคุณครู
ข้ออ้างล่ะฉันว่า
ตรวจการบ้านคือข้ออ้างที่ดี สำหรับครูที่จะยกเลิกนัดเดท
ข้ออ้างสมบูรณ์แบบ ไม่ลองก็ไม่รู้
เขาทำงานหนัก เอาเถอะ เดี๋ยวก็นัดวันอื่นล่ะจ้ะ
- ฮะ - เว้นแต่เขาอยากจะตรวจการบ้านอีก
ผู้หญิงสมัยนี้ใส่ชุดที่แปลกดีนะ
ครูซอนเดอร์สครับ
เราจะได้ดูคะแนน การบ้านล่าสุดของเราเมื่อไหร่ฮะ
พรุ่งนี้ล่ะมั้ง ครูยังไม่ว่างตรวจเลย
ผมไม่ชอบรอเลย
คิดซะว่าฝึกนิสัยสิ
น่าหงุดหงิดจัง ฉันก็นึกว่า เราจะได้การบ้านคืนเสียอีก
เขาบอกแม่ฉันว่ายกเลิกนัด เพราะต้องตรวจการบ้าน
- แปลว่า... - เขาโกหกแม่เธอ
- เขาทำแบบนั้นทำไม - ฉันจะไปถามครู
อย่าเพิ่งเผยไต๋ทุกอย่างสิ
ก็ได้
- เธอว่าวัตสันจะคิดถึงเรามั้ย - ไม่รู้สิฮะ เขาโกรธมากทีเดียว
อีกอย่าง อย่าคุยกับเรา ต่อหน้าคนอื่นๆ สิฮะ
จริงด้วย บางครั้งก็ลืมตัว ว่าตัวเราล่องหนอยู่
(วงล้อโชคชะตา)
ฉันมองเห็นอนาคต
และรู้ว่าคุณจะกลับมา หาฉันในอีกไม่ช้า
ใครน่ะ เข้ามาสิ
มีใครอยู่ที่นี่ใช่มั้ย
อุ้ยตาย
(สวัสดี)
สวัสดีค่ะ
(ห้องแล็บการเรียนรู้)
- มีอะไรเหรอจ๊ะ - ที่ปรึกษาบอกให้ผมมาที่นี่
- ถ้าผมต้องการความช่วยเหลือ - เคอร์ติสใช่มั้ย
- ครับ - ฉันคือครูฟิลดิง
- ให้ฉันช่วยอะไรจ๊ะวันนี้ - ผมอยากได้หนังสือเสียงเล่มนี้ฮะ
(การผจญภัยของริเวอร์ ลิตเตอร์)
ฉันคงช่วยไม่ได้
- อ้าว - อยากจะช่วยอยู่นะ
เราโดนลดงบประมาณ เราเลยไม่มีสมาชิกหนังสือเสียงแล้ว
แต่ถ้าผมฟังหนังสือไม่ได้ คงใช้เวลานานมากกว่าจะอ่านจบ
ขอโทษจ้ะ เคอร์ติส เสียใจด้วย
ฉันพยายามคุยกับผู้มีอำนาจแล้ว แต่ไม่ได้ผลเท่าไหร่
ไม่เป็นไร ขอบคุณที่ช่วยฮะ
- โย่ เจค - เฮ้
นายขอความช่วยเหลือพิเศษเหรอ
เปล่าหรอก เข้าห้องผิดน่ะ ฉันอยากจะหลับสักงีบ นายเป็นไงบ้าง
- ดูรองเท้าใหม่ของฉันสิ - แจ่มเลย
หวังว่าคงช่วยให้นาย ชู้ตลูกลงนะ
- อาทิตย์นี้ฉันชู้ตลงมากกว่านายอีก - เออก็จริง
ฉันไปค้นมานิดหน่อย
ช่วงเวลาที่อัลเบิร์ต ฮิวจ์ส เขียนโดยใช้ชื่อเมสัน บริกส์
ขอบอกว่าช่วงทศวรรษที่ 50 ถึง 60 ฟังดูน่าสนใจมาก
เธอรู้มั้ยว่าใครจะต้องชอบแน่ๆ
วัตสัน คุณพูดถึงเขาบ่อยมากค่ะ
ก็หล่อนคือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน
ซึ่งคุณปล่อยให้เขาคิดว่าคุณตายแล้ว ถ้าเป็นหนูก็คงโกรธเหมือนกัน
ฉันมีเหตุผลนะ ซึ่งตอนนี้ ไม่สำคัญแล้วเพราะหล่อนไม่อยู่
เคอร์ติสชอบกินไอศกรีมรสอะไร
เขาไม่ลงสมัครกับเธอหรอก ต่อให้เธอเอาร็อกกี้โรดไปให้
ร็อกกี้โรด เข้าใจละ
"ร็อกกี้โรด" ชื่อไม่เหมือนอาหารเลย
- พวกเธอเห็นเสื้อกั๊กของฉันมั้ย - ไม่ ไม่เห็นเลย
เกิดคดีให้เราไขอีกแล้วรึ
ไม่อยากจะเชื่อเลย เสื้อตัวโปรดของฉัน
ดอนน่า ถ้าเธออยากจะไขคดีนี้
อย่าให้อารมณ์มาบดบัง แล้วให้ข้อเท็จจริงนำทางเธอ
ทำไมคุณถึงคิดว่าเป็นคดีล่ะ ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องจะลึกลับหมดนะ
ไร้สาระ คดีเกิดจาก เรื่องเล็กน้อยกว่านั้น
เอาล่ะ ก่อนอื่น บรรยายเสื้อกั๊กของเธอ
สีดำ มีกระเป๋าสองข้าง ด้านหน้าและมีซิป...
- มีลายม้าลายอยู่ด้านหลัง - ใช่ค่ะ รู้ได้ยังไง
เด็กผู้หญิงคนนั้นสวมอยู่
สโลน เด็กใหม่ขโมยเสื้อของฉัน
คดีนี้ง่ายจัง ตอนนี้ฉันห่วงวัตสันอีกแล้ว
- ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำ - ฉันดีกับเขาด้วย
- ดอนน่า เดี๋ยวก่อน - เฮ้ สโลน
- นั่นเสื้อกั๊กฉันนะ - ไม่ใช่สักหน่อย ใครๆ ก็สวมกัน
ฉันรู้ว่าอันนั้นของฉัน
ตรงนั้นมีรอยเปื้อนพาสต้า เพราะฉันไม่ได้ถอดออกตอนกินมื้อเย็น
แม้ว่าแม่ฉันจะเตือนแล้ว
ฉันผิดเอง ขอโทษที
แล้วเจอกัน
สอบถามผู้ต้องสงสัยได้ดี
แต่ไม่เก่งเรื่องควบคุมอารมณ์ ตอนที่พูดออกไป
ค่ะ คุณพูดถูกแล้ว แจนิซ
เราพลาดเอง เป็นความผิดของเราทั้งหมด
แต่มีทางไหนที่จะช่วยเราได้มั้ยคะ
ร้านหนังสือนี้อยู่กับ ครอบครัวของเรามาสิบๆ ปี
ถ้าไม่มีเงินประกัน เราคงซ่อมแซมไม่ได้
ค่ะ ฉันเข้าใจ ขอบคุณที่ช่วย ขอโทษสำหรับเรื่องวันก่อนนะคะ
โชคไม่ดีเลย
ครั้งนี้พ่อก่อปัญหาให้ใช่มั้ย
อย่าพูดแบบนั้นค่ะ เราแค่ต้องหาทาง ซ่อมแซมร้านด้วยวิธีอื่น
น่าจะมีเศรษฐีใจบุญสักคนมาช่วย ครอบครัวเธอให้พ้นสถานการณ์ลำบาก
ปัญหาของเราไม่ได้แก้ไขได้ ด้วยคนรวยหล่นมาจากฟ้า
ถ้าเธอเจอต้นฉบับ อาจจะมีรางวัลให้
ทำไมทุกคนดูเครียดกันจัง ทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่
เราพยายามหาทาง ช่วยซ่อมแซมร้านนี้
ครอบครัวฉันไม่มีเงินพอ ความผิดพวกเราด้วยที่ทำร้านพัง
ทางเทคนิคแล้ว นักเขียนผี ที่ปล่อยแฟรงเกนสไตน์ต่างหาก
อย่างที่บอก ทางเทคนิคแล้วน่ะ
เรายังต้องตามหาต้นฉบับ ของอัลเบิร์ต ฮิวจ์ส
ฉันช่วยเรื่องนั้นไม่ได้ แต่ฉันรู้ว่าจะทำให้เชวอนดีใจยังไง
ฉันจะลงสมัครสภานักเรียนกับเธอ
- อะไรนะ พูดจริงเหรอ - จริง
อย่าดีใจเกินไปล่ะ ไม่งั้นฉันอาจจะเปลี่ยนใจ
โอเค โอเค ฉันสงบใจแล้ว แต่นึกว่านายไม่สนใจการเมือง
มีหลายอย่างในโรงเรียน ที่ต้องปรับเปลี่ยน
ใช่เลย
ไม่ว่าฉันจะชอบหรือไม่ สภานักเรียนคือทางเดียวที่ช่วยได้
- ว้าว ช็อคไปเลย - เป็นเรื่องดีมากนะ
- คิดเรื่องดีๆ ที่เราจะได้ทำสิ - เอาให้ชนะก่อน
เรายังต้องทำอะไรอีกมาก เพื่อให้คนอื่นกลับมาอยู่ข้างเธอ
เราทำได้น่า
อีกอย่างฉันมีไอศกรีม ร็อกกี้โรดจะให้นาย
ฉันลองชิมแล้ว เป็นขนมที่อร่อยที่สุดเลย
เยี่ยมมากจริงๆ นะฮะ
แต่เรากลับมาที่เรื่อง ตามหาต้นฉบับกันก่อน
แปลกจัง
เปล่า ฝีมือนักเขียนผี เขากลับมาแล้ว
น่าทึ่งเหลือเกิน ผีเขียนข้อความหาพวกเธอจริงๆ
"สโตร์แอนด์มอร์ 545"
- ปริศนางั้นรึ - สโตร์ที่แปลว่าร้านเหรอ
- เมก้าสโตร์รึเปล่า - ร้านจำพวกร้านอาหารรึ
ฉันรู้แล้ว "สโตร์แอนด์มอร์" หมายถึงโกดังที่ไว้เก็บข้าวของ
แม่ฉันเอาไว้เก็บผลงาน
- สงสัยว่า 545 คืออะไร - อาจจะเป็นหมายเลขห้องเก็บของ
เห็นมั้ย พวกเราร่วมมือกันได้ดี
เบาะแส ฉันอยากจะมีผี มาคอยช่วยไขคดีบ้าง
คุณมีวัตสันแล้วไง อุ๊ย ขอโทษค่ะ
งั้นเรารออะไรอยู่ล่ะ
คนมาทำอะไรกันที่นี่
- เรามาเพื่อประมูลจ้ะ - ประมูลหรือคะ
ทุกเดือนจะมีการประมูล ห้องเก็บของที่ไม่จ่ายเงิน
เหมือนในรายการทีวีไง
ฉันเคยดูตอนนึงที่มีคน ได้แจ็คเก็ตวินเทจเป็นกองพะเนิน
ฉันดูตอนที่มีคนได้สมอเรือ จากเรือเก่าๆ
ขอบคุณค่ะ นักเขียนผี
ต้นฉบับคงจะอยู่ใน ห้องเก็บของอันใดอันหนึ่ง
เหมือนเกมล่าสมบัติเลย โอ รู้มั้ยว่าใครชอบเกมล่าสมบัติ
- วัตสันคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ - อาจจะใช่
ถ้างั้นหล่อนก็ทิ้งพวกเรา ให้ไขคดีกันเอง
ถ้าเราเจอต้นฉบับแล้ว เราจะตามหาวัตสัน
- หนูสัญญาค่ะ - หล่อนไม่อยากให้หาตัวเจอนี่
ทุกคนตามฉันมา เราจะเดิน ไปยังห้องเก็บของที่เปิดอยู่
หลังจากนั้นทุกคนจะมีโอกาส ประมูลห้องพวกนั้น
จำไว้ด้วยว่าห้ามจับอะไรทั้งสิ้น โอเคนะทุกคน ไปกันเถอะ
โอเค มาทางนี้ค่ะทุกคน ทางนี้ ตามฉันมา ล็อกเกอร์อยู่ทางขวา
ล็อกเกอร์อยู่ตรงไปด้านนี้ ล็อกเกอร์อยู่ตรงนั้น
ห้า หนึ่ง แปด แปด ห้า หนึ่ง แปด เจ็ด
ห้องพวกนี้มีเลขสี่ตัวนี่ แต่คำใบ้ของ น.ผ. มีสามตัว
เขาคงมีเหตุผลล่ะ ลองมองหาต่อไป
ทำไมคนเราถึงเก็บขยะพวกนี้ไว้
เพราะว่าขยะของคนหนึ่ง ก็คือสมบัติของอีกคน
เราน่าจะเช่าห้องพวกนี้ ไว้ใส่เสื้อผ้าดอนน่าบ้างนะ
ฉันไม่เคยมีของมากเกิน ที่ห้องนอนตัวเองจะเก็บไหว
ลองคิดภาพว่าแชร์ห้องกับดอนน่าสิ
มาตรงนี้
ดูสิ กล่องพวกนั้น
- หนังสือกฎหมาย - ส่วนกล่องนี้เขียนว่า "แฟ้มลูกค้า"
(แฟ้มลูกค้า ดี - เอฟ)
- ดูเหมือนนักกฎหมาย - คำใบ้ออกจะกว้างไป
เราจะแน่ใจได้ไง ว่านี่คือของอัลเบิร์ต
ปริญญาด้านกฎหมายนี้ที่เขียนว่า "อัลเบิร์ต ฮิวจ์ส" น่าจะยืนยันได้
(มหาวิทยาลัยทอมป์สัน อัลเบิร์ต ฮิวจ์ส)
เห็นด้วยอย่างยิ่ง เคอร์ติส
เราต้องประมูลล็อกเกอร์นี้ให้ได้
ไม่เข้าใจเลย นี่ห้อง 5183 แต่คำใบ้ของนักเขียนผีคือ 545
นั่นสิ ไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่
แต่นักเขียนผีพาเรามาที่นี่
เห็นด้วย ต้นฉบับน่าจะ อยู่ที่ไหนในนี้สักแห่ง
- เฮ้ อย่าจับ - ขอโทษค่ะ
พวกเธอไม่ควรเข้าไปข้างในด้วย
โอเค ส่งเงินพวกเธอมาให้ฉัน
ยังไม่ใช่รองประธาน แต่สั่งงานใหญ่เลยนะ
ยินดีร่วมลงขันจ้ะ
- หนูว่าเราใช้เงินนั้นที่นี่ไม่ได้ - อ๋อ จริงสิ คนละประเทศกัน
โอเค รวมค่าขนมของฉันด้วย เรามีทั้งหมด 35 ดอลลาร์กับ...
- ห้าเซนต์ - ต๊ายตาย
เธอซื้อทั้งตึกได้เลยนะเนี่ย
- ในเมืองนี้คงไม่ได้ - เวลาเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยน
- เธอว่ามันจะพอจ่ายมั้ย - ล็อกเกอร์ 5180 ก่อน
การประมูลเริ่มต้นที่ 100 ดอลลาร์
เราหมดสิทธิ์แล้ว
- หนึ่งร้อยดอลลาร์ - หนึ่งร้อยดอล ฉันมี 100 ใครอีกมั้ย
หนึ่งร้อยครั้งที่หนึ่ง หนึ่งร้อยครั้งที่สอง
ขายที่ 100 ดอลลาร์ เชิญค่ะ
- เย้ - ห้องถัดไปคือล็อกเกอร์ 5183
ห้องนั้นนี่ บางทีใครที่ได้ไป อาจจะยอมให้เราดูข้าวของ
ความคิดดี
- เริ่มประมูลที่ 100 ดอลลาร์ - หนึ่งร้อยค่ะ
หนึ่งร้อยยี่สิบห้า
ฉันได้ที่ 125
คนทรงที่ขายหินให้เรา สร้างอสุรกายให้แฟรงเกนสไตน์
- ลิเดีย - เขามาทำอะไรที่นี่
- หนึ่งร้อยห้าสิบ - หนึ่งร้อยห้าสิบ ฉันได้ที่ 150
- สองร้อย - สองร้อย ฉันได้ที่ 200
- สองร้อยห้าสิบ - สองร้อยห้าสิบ ฉันได้ที่ 250
- สามร้อย - สามร้อยครั้งที่หนึ่ง
สามร้อยครั้งที่สอง มีใครอีกมั้ย
ขายที่ 300 ดอลลาร์ค่ะ
สวัสดีค่ะ ลิเดีย จากวงล้อโชคชะตา
โอ้ รูเบ็น ฉันจำเธอได้ จากร้านหนังสือวิลเลจ
ครับ เราอยากจะขอดู ของในห้องที่คุณเพิ่งได้มา
- มันเป็นของเพื่อนพวกเรา - ฉันยินดีช่วยพวกเธอนะ พูดจริงๆ
แต่ฉันต้องอุทิศต่อ วิญญาณที่มาติดต่อฉัน
ด้วยหวังว่าจะปกป้องห้อง 5183 ไว้ได้
เดี๋ยวนะ คุณบอกว่า มีผีมาบอกให้คุณมาที่นี่เหรอคะ
ก็ไม่เชิง วิญญาณตนนี้ เขียนข้อความหาฉันจ้ะ
- ผีที่เขียนข้อความหาคุณ - ใช่
โทษนะจ๊ะ ต้องไปแล้ว
- ไม่อยากจะเชื่อ - เธอคิดว่าเป็นนักเขียนผีรึเปล่า
จะมีผีอื่นสักกี่ตัว ที่เขียนข้อความหาคน
แน่ล่ะ นักเขียนผี
(ร้านหนังสือวิลเลจ)
ฉันสับสน ฉันไม่คาดคิดเรื่องนี้ได้ไงนะ
พวกเราไม่มีใครคิด
ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย พอไม่มีเพื่อนฉัน
นักเขียนผีให้ลิเดีย ไปที่สโตร์แอนด์มอร์ทำไม
เราคงใช้เวลานานเกินไป
เราต้องไปหาลิเดีย บางอย่างไม่สมเหตุสมผล
อย่างที่เชิร์ลบอก ให้ข้อเท็จจริงของคดีนำทางเราไป
ฉันพูดได้เท่กว่านี้นะ
ต้องมีเหตุผลที่นักเขียนผี ส่งพวกเราไปที่สโตร์แอนด์มอร์
เราต้องหาว่าเพราะอะไร
(วงล้อโชคชะตา)
- ฉันรู้ว่าพวกเธอจะกลับมา - เพราะว่าคุณเป็นคนทรงน่ะเหรอ
ใช่ และพวกเธออยากดูห้องเก็บของ ห้องเดียวกับที่ฉันดู
เล่าเรื่องผีนั้นหน่อยได้มั้ยคะ
- ที่บอกให้คุณไปที่นั่น - ผีเป็นคำที่ไม่เพราะเลย
- เรียกวิญญาณดีกว่า - หนูขอเรียกนักเขียนผี
นักเขียนผี ฉันชอบนะ
ยังไงก็ตาม วิญญาณนั้นเรียกหาฉัน ฉันจึงตอบรับ
เราสงสัยว่าคุณเจออะไรน่าสนใจ ในล็อกเกอร์เก็บของนั่นมั้ยคะ
- น่าสนใจยังไงล่ะ - พวกเอกสารหรือต้นฉบับเขียนมือ
ไม่นะ แต่ถ้าได้เงินคืน สำหรับล็อกเกอร์นั้นก็คงดี
งั้นก็ไม่มีอะไร
พวกเธอมาที่นี่เพราะอะไร แล้วถามถึงต้นฉบับเขียนมือทำไม
- เปล่าค่ะ - ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
- รู้เหรอคะ - เธอพูดกับวิญญาณได้เหมือนฉัน
- ก็ไม่เชิง - เราอ่านเอา
เรื่องมันยาวฮะ
- เฮ้อ รู้มั้ยนี่ทำให้ฉันนึกถึงใคร - อย่าจับ
- วิญญาณเหรอ - คุณดื่มชาด้วยเหรอคะ
เชวอน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องชา
ที่จริงฉันไม่สนใจหรอก แต่วิญญาณของฉันเรียกร้องน่ะ
เดี๋ยวนะ วิญญาณของคุณ ชอบชาเอิร์ลเกรย์เหรอฮะ
ใช่ พร้อมมะนาวฝานบางๆ เธอรู้ได้ยังไง
- หยิบขึ้นมา - แน่ใจเหรอ
วิญญาณของฉัน กลับมาจากห้องเก็บของแล้ว
- เรารู้ละว่าวิญญาณของคุณคือใคร - ใครกันล่ะ
ที่จริงคุณคงไม่เชื่อถ้าผมบอก
เรารู้นะว่าคุณอยู่ในนั้น วัตสัน เปิดหน่อย
วัตสัน
เชอร์ล็อก
คุณมาที่นี่ได้ยังไง
เรื่องพื้นๆ น่า ดอนน่าที่รัก
ฉันต้องพิสูจน์ว่าฉันสำคัญ และไขคดีด้วยตัวเอง
แต่ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน เพราะตัวฉันล่องหน
ในการจะตามหาต้นฉบับที่หายไป
ฉันต้องหาคนที่เชื่อ เรื่องเหนือธรรมชาติ
ที่จะไม่ตกใจเมื่อฉันขยับข้าวของ
หรือเหมือนผีของพวกเธอ เขียนข้อความได้
ฉันเจอนามบัตรของหล่อน ในสมุดจดคำใบ้ของเธอ
เธอมาที่ล็อกเกอร์เก็บของได้ยังไง
พวกเราตรวจดูบันทึกสาธารณะเก่าๆ เกี่ยวกับอัลเบิร์ต ฮิวจ์สทั้งหมด
ที่นำเรามายังเลขานักกฎหมาย คนเก่าของเขา
ซึ่งบอกว่าได้รับหมายแจ้ง ว่าต้องมาทำความสะอาดล็อกเกอร์
ที่เก็บข้าวของของเจ้านายเขาไว้ ภายในกำหนด ไม่เช่นนั้นจะนำไปประมูล
พวกเรารู้ว่านี่คือเบาะแสใหม่ ที่เราต้องการ
เราตัดสินใจมาเสี่ยงดวง ที่สโตร์แอนด์มอร์
เธอเก่งจริงๆ
ฉันขอโทษด้วยที่หนีมาอย่างนั้น
ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ
ฉันน่าจะบอกเธอว่าฉันยังไม่ตาย
ฉันคิดถึงเธอและคดีของเรา
ฉันนึกว่าฉันเสียเพื่อนรักไปตลอดกาล
ผมดีใจที่เราคืนดีกันได้แต่ หมอวัตสันฮะ คุณเจอต้นฉบับรึเปล่า
โชคร้ายที่ไม่เจอเลยจ้ะ แต่... มีของบางอย่าง
กล่องโลหะนี้ แต่มันล็อกกุญแจรหัสไว้
ฉันลองวันเกิดของอัลเบิร์ตแล้ว
รวมถึงบ้านเลขที่ของ บริษัทกฎหมายของเขา
แต่จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังเปิดไม่ออก
ลอง 545 สิคะ
ห้า สี่ ห้า
- เครื่องพิมพ์ดีดกับกล่องใส่กระดาษ - แค่นั้นเองเหรอ
นึกว่านักเขียนผีจะพาพวกเรา มาที่นี่เพื่อมาหาต้นฉบับ
ใกล้เคียงนะ นี่ต้องเป็น เครื่องพิมพ์ดีดที่ใช้ทำต้นฉบับ
นักเขียนผีอยากให้เราเจอสิ่งนี้
เห็นด้วย ต้องมีเหตุผลบางอย่าง
ฉันก็คิดว่าใช่ มีอะไรที่ใช้เขียน ด้วยเครื่องพิมพ์ดีดอีกมั้ย
ใบเสร็จ จดหมาย
หรือจดหมายลับ
- ดูนี่สิ - ให้ฉันดูอะไรเหรอ
นี่คือจดหมายที่เราเจอว่า ซ่อนอยู่ในห้องของยาย
และนี่คือจดหมายที่ฉันเพิ่งพิมพ์
แป้นตัว "ยู" เอียงทำมุมเดียวกัน ในจดหมายทั้งสองฉบับเลย
เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน กระทั่งรายละเอียดเล็กๆ
เมสัน บริกส์เขียนจดหมายนี้หาคุณยาย
(คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร)