ว้าว อุปกรณ์สายลับ จากยุค 50 เท่จริงๆ
เจอลายนิ้วมือเต็มไปหมด แต่ไม่มีใครซื้อหนังสือเล่มนี้เลย
คนทำเหมือนที่นี่เป็นห้องสมุดเลย
เราเลิกคุยเล่นกันได้มั้ย แฟรงก์อาจจะมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้
ลูกค้าสองคนกำลังเถียงกันว่าจะซื้อ หนังสือโต๊ะกาแฟอะไรเป็นของขวัญ
พวกเขาเลือกระหว่าง หนังสือศิลปะสมัยใหม่
กับสถาปัตยกรรมศตวรรษที่สิบสอง พวกเขาจะตัดสินใจยังไงนะ
เคอร์ติส เลิกเถอะน่า
โอเค ฉันอ่านกลอนนี้เป็นพันรอบแล้ว
ไม่เห็นเอ่ยถึงเลยว่า คนขับแท็กซี่เป็นสายลับ
ไม่เข้าใจเลย แฟรงก์ถูกปล่อยออกมาจากกลอนนั้น
- ทำไมถึงไม่มีในกลอน - เพราะไม่มีสายลับคนไหน
ยอมรับว่าตัวเองเป็นสายลับ
เราต้องเอาของพวกนี้กลับไปที่เดิม ก่อนที่เขาจะรู้ว่าหายไป
เราไม่น่าเอาออกมาตั้งแต่แรก
เราจะกลับไปวางยังไง ถ้าแฟรงก์อยู่ตรงนั้นตลอดเวลา
หน้าที่ฉันเอง
คิดอะไรออกละ
แฟรงก์ เฮ้
อรุณสวัสดิ์ รูเบ็น
คุณตื่นเช้าจังฮะ นอนหลับสบายมั้ย
หลับสนิทเลย
ถ้าคุณอยากตื่นเต็มที่ เดินเล่นตอนเช้าสักหน่อยก็ช่วยนะฮะ
ไปสิ ผมจะเฝ้ารถให้เอง
ไม่สำคัญแล้ว
มีคนแอบเข้ารถ แล้วขโมยของฉันไป
ไม่จริงน่ะ
- มันเอาอะไรไปฮะ - กระเป๋า
กระเป๋า แย่จังนะฮะ
- ในกระเป๋ามีอะไรเหรอ - เสื้อไว้เปลี่ยนเฉยๆ
ไม่รู้พวกมันแอบหยิบไปตอนไหน
ฉันเฝ้ารถคันนี้ดีแล้วนะ
แปลกจริงด้วย ปกติตรอกนี้ออกจะปลอดภัย
ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ผมต้องเตรียมตัวไปโรงเรียนแล้วฮะ
ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ
ตรอกนี้ไม่ปลอดภัยอย่างที่เธอคิดแล้ว
ผมจะระวัง
นักเขียนสื่อวิญญาณ
ฟังนะ เขาโกหกและบอกว่า กระเป๋ามีเสื้อไว้เปลี่ยน
แต่ฉันค่อนข้างมั่นใจว่า เขาไม่สงสัยพวกเรา
อะไรเล่า
รูเบ็น เขาเป็นสายลับนะ
นอกจากว่าเขาเป็นสายลับที่ห่วยมาก คิดว่าเขาจะสงสัยใครล่ะ
พูดถูก ฉันไม่มั่นใจเท่าไหร่แล้ว
แล้วนายไม่ได้เอากระเป๋า กลับเข้าในรถรึ
จะทำยังไงเล่า เขาอยู่ตรงนั้นตลอดเวลา
ไม่นะ ถ้าเขามาตามหามันล่ะ
- ไม่มีทาง ฉันไม่เอาหรอก - ฉันก็ไม่เอา
ฉันเก็บไว้เอง ใจเย็นน่า เราแค่ต้องระวังเวลาอยู่ใกล้แฟรงก์
จนกว่าเราจะเอากลับไปไว้ที่รถได้
ดีมาก รูเบ็น
โอเค เดี๋ยวครูกลับมา เริ่มอ่านบทถัดไป
- เธอได้เกรดอะไร - เอบวก
- แต่เขาไม่ได้ชมเธอว่า "ดีมาก" - มันก็บอกในตัวอยู่แล้ว ทำไม
- นายได้เกรดอะไร - ครูให้ฉันเอ แปลกชอบกล
คนส่วนใหญ่ดีใจนะ
ใช่ ถ้าฉันสมควรได้น่ะ ปกติวิชานี้ฉันได้บีมาตลอด
แล้วไง
ฉันคิดว่าครูดีกับฉันเป็นพิเศษ เพราะครูชอบแม่ฉัน
เธออาจจะคิดมากเกินไปหน่อยนะ
อือ เธออาจจะพูดถูก
ถ้าฉันไม่ได้คิดมากล่ะ
(โหวตลีแอนนา เป็นเลขา)
- พวก ทำอะไรน่ะ - ช่วยเหลือเพื่อน
คนที่อยากจะทำลายทีมบาสน่ะนะ
ฉันไม่ได้เห็นด้วยกับทุกอย่าง ที่เชวอนพูดตอนปราศรัย
แต่ทำลายโปสเตอร์ของเธอ ไม่ใช่คำตอบ
- คนโกรธกันมาก - นายเห็นมั้ยว่าใครเป็นคนดึงออก
ไม่เห็นเลย
ไปละ เดี๋ยวไม่ทันรถเมล์ แล้วเจอกัน
(โหวตเชวอน เป็นประธานนักเรียน)
(กิจกรรมในชุมชนเมือง)
ว่าไง ตกลงคืนสาวๆ นี้ เราทำอะไรกันดี
แม่ขา หนูขอโทษ หนูยุ่งมาก ลืมไปเลย
ไม่เป็นไรจ้ะ คิดตอนนี้ก็ได้ ลูกนึกอะไรออกมั้ย
(อ่านกลอน)
ที่จริงหนูรู้แล้วว่าเราจะไปไหนกันดี
เหรอจ๊ะ รอฟังเลย
กวีที่ชื่อความี อเล็กซานเดอร์ เขาอ่านกลอนที่ร้านกาแฟในเมือง
เยี่ยมเลย แม่รู้จักที่นั่น
ใกล้ๆ กับร้านคาเฟ่แอนเจลินี ที่ลูกชอบ
ลาซานญ่าอร่อยสุด
โอเค แม่ไปด้วย เตรียมตัวเร็ว
แม่ดีใจที่เราได้ใช้เวลาด้วยกัน
แค่เราสองคน
กับเพื่อนๆ ของลูก
รูเบ็น เชวอน
ฉันมีคำถามสุดท้ายจะถามคุณ
แล้วเดี๋ยวเราจะให้ ผู้ฟังเป็นคนถามบ้าง
เรื่องที่ยากที่สุดสำหรับ การเป็นนักเขียนคืออะไร
การเริ่มเขียน
การเขียนจบมากกว่า
ทุกขั้นตอนยากหมดครับ พอคิดดูแล้ว
จริงค่ะ ฉันอยากให้ผู้ฟัง ถามคำถามเข้ามาได้
เชิญค่ะ
ความี สวัสดีค่ะ
หนูชอบกลอน "บทกวีสรรเสริญ คนขับแท็กซี่" คุณช่วยพูดถึงหน่อยค่ะ
ที่จริงผมเขียนเพื่อสรรเสริญต่อ นักเขียนโปรดที่ชื่อเมสัน บริกส์
เมสัน บริกส์ เขาคือคนที่เขียน หนังสือเรื่องที่เราเห็นแสงวิบวับ
เมสัน บริกส์ เขาเป็นนักเขียน แนวนักสืบจากทศวรรษที่ 50 ใช่มั้ยคะ
ใช่แล้ว คนขับแท็กซี่ในกลอนนั้น
คือตัวประกอบจากหนังสือเล่มนั้น
เขาช่วยนักสืบโอเวน ควินน์สืบคดี
เขาควรมีกลอนเป็นของตัวเอง
ค่ะ คนแถวที่สาม
ขอโทษค่ะ ขอถามกลอนนั้นต่อ
คุณหมายถึงอะไรตอนที่เขียนว่า "กระโปรงสีแดงที่หน้าต่าง"
ในกลอนบางครั้ง เธอต้องตีความจากถ้อยคำ
บางครั้งกระโปรงไม่ใช่กระโปรง
ในกรณีนี้หมายถึง ผ้าคลุมโต๊ะสีแดงในร้านอาหาร
ผมดึงสถานที่ในกลอน มาจากหนังสือของเมสันโดยตรง
- คุณควรอ่านดูนะ - อ้อ แน่นอนค่ะ
เอ่อ ขอถามเรื่องกลอนนั้นอีกอย่างฮะ แฟรงก์... ผมหมายถึงคนขับแท็กซี่
เขาเป็นคนดีหรือเลวครับ
ไม่มีคนดีหรือเลวหมดจด ในหนังสือของเมสัน บริกส์
แค่คนที่ทำอะไร ด้วยเหตุผลต่างๆ กันไป
เหมือนกับศิลปะทุกประเภท
คำตอบขึ้นอยู่กับสายตาของคนอ่าน เป็นเรื่องของมุมมองน่ะ
ว่าคุณเห็นแบบไหน ผมตอบคำถามตรงใจคุณมั้ย
ไม่ค่อย แต่ขอบคุณฮะ
โอเค งั้นไปต่อกันที่... ค่ะ คนจากแถวสาม
โอเค แฟรงก์มาจากกลอน
แต่ก็มาจากหนังสือทั้งกอง ของเมสัน บริกส์ด้วย
เราไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือเลว
แต่เรารู้อย่างหนึ่งละ
เขาหายไปแล้ว
รูเบ็นกับเชวอนนิสัยดีนะ
แม่ดีใจที่ลูกเข้ากับเคอร์ติส และเพื่อนๆ เขาได้
เพื่อนหนูเหมือนกันค่ะแม่
รู้แล้ว รู้แล้ว แม่แค่คิดว่าพวกเขาโตกว่า
ไม่ได้โตกว่าขนาดนั้น อีกอย่าง หนูโตเกินวัยด้วย
จริงของลูก ลูกถามคำถามเยอะเลย เกี่ยวกับบทกลอนนั้น
มันทำไมเหรอ
เปล่าค่ะ เราแค่ชอบมันมาก
แม่ไม่ยักรู้ว่าได้แรงบันดาลใจ จากหนังสือของเมสัน บริกส์
หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน
หนูว่าจะลองอ่านดู เริ่มคืนนี้เลย
หนังสือดีจริงๆ แต่แม่แปลกใจนิดหน่อย
- ไม่ยักรู้ว่าลูกชอบเรื่องลึกลับ - หนูชอบมากค่ะ
- หนูไขปริศนาเก่งด้วย - เหรอจ๊ะ
กินอะไรดีคะ
ลูกดูเมนูทำไมล่ะ รู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะสั่งลาซานญ่า
มันอร่อยมากค่ะ
คุณดูเมนูแล้วรึยังคะ
มีพาสต้าแบบไหนบ้างคะ
เรามีริกาโตนี รัสติกาคืนนี้ เป็นพาสต้าผัดกับไส้กรอก
ไก่ มะเขือเทศแห้ง และหน่อไม้ฝรั่ง ในซอสครีมกระเทียม
- ฟังดูน่ากิน ฉันขอที่หนึ่งค่ะ - โอเคค่ะ
ดอนน่า เอาแบบเดิมใช่มั้ย
(C=2 2=S)
ดอนน่า
โทษค่ะ หนูทำของหล่น
หนูขอซุปมินิสโตรนี่
อะไรนะ ลูกเพิ่งบอกว่า ลาซานญ่าอร่อยมาก
ค่ะ แต่มันทำนาน
ดอนน่า เรามีเวลาเหลือเฟือ สั่งลาซานญ่าสิ ของโปรดลูกนี่
ค่ะ แต่หนูไม่รู้สึกอยากกินแล้ว
หนูอยากกินซุปมากกว่า
ซุปค่ะ
ซีเท่ากับสอง สองเท่ากับเอส
เดี๋ยวนี้นักเขียนผีให้สมการเลขเรารึ
ไม่รู้เลยหมายถึงอะไร
เดี๋ยวก็รู้เอง ตอนนี้ ฉันกำลังหาข้อมูลเมสัน บริกส์
นี่เป็นครั้งที่สามที่ชื่อเขาโผล่มา เขาต้องเกี่ยวข้องสักอย่าง
บทความนี้เขียนว่า "เมสัน บริกส์อยู่ที่รัฐแอริโซนา
และเขียนนิยายนักสืบช่วง ทศวรรษที่ 50 ถึง 60"
พอถึงจุดหนึ่งเขาหายตัวไป แล้วก็เลิกเขียนไปเลย
ไม่ลึกลับอะไรเล้ย
น่าสนใจมากจริงๆ แต่เรายังต้องตามหาแฟรงก์
คำถามคือทำยังไง
รูเบ็น นี่อะไรน่ะ
ไม่มีอะไรฮะ
ลูกพยายามจะซ่อนคะแนนไม่ดีกับแม่เหรอ
ลูกได้เกรดเอ แล้วลูกขยำทำไมน่ะ
ผมเห็นครูซอนเดอร์ส มาที่ร้านหนังสือวันก่อน
ผมคิดว่าครูทำดีกับผมเป็นพิเศษ เพราะครูชอบแม่
แต่พอพูดออกมาก็ฟังดูงี่เง่า
แม่ไม่คิดว่า เขาลำเอียงให้คะแนนลูกหรอก
แต่ครูซอนเดอร์สก็แวะมา ชวนแม่ไปคอนเสิร์ต
เขาชวนแม่ออกเดทเหรอฮะ
เปล่าๆ มันไม่ใช่เดท เราเป็นเพื่อนเก่า
และวงที่เล่นดนตรี คือวงที่เราทั้งคู่ชอบสมัยเด็กๆ
แปลก แต่ก็ตามใจฮะ
งั้นแม่คิดว่าครูไม่ได้ลำเอียง กับผมเป็นพิเศษใช่มั้ย
ไม่เลย แม่คิดว่าลูกขยัน และลูกก็ฉลาด
ขอบคุณฮะแม่
เกรดเอเชียว
ว้าว
เฮ้ พวก ซ้อมชู้ตบาส หลังเลิกเรียนกันมั้ย
ไม่ล่ะ โทษที เฮ้ ถือนี่ให้หน่อยแป๊บนึง ขอบใจ
- ขอบใจพวก - ไม่เป็นไร
- เดี๋ยวตามไป - แล้วเจอกัน
อยู่นั่นเอง มีข่าวดีจะบอก คิดเรื่องคำใบ้ของนักเขียนผีออกแล้ว
ฉันนึกว่าพี่เกลียดเลข
มันไม่ใช่สมการเลข ฉันว่ามันคือรหัสบางอย่าง
และในเมื่อแฟรงก์คือสายลับ เขาน่าจะช่วยไขรหัสได้
เยี่ยมมาก ไว้เราถามเขาเมื่อเราเจอ
เรื่องนั้น ฉันคิดอะไรออกละ
ฉันคิดว่าเราต้องตามรอยเส้นทาง ของแฟรงก์เพื่อหาเขา
เส้นทางอะไร
กลอนบรรยายทุกอย่าง ที่แฟรงก์เห็นในระหว่างวัน
เพราะเขาไม่รู้ว่าเขามาจากกลอน เขาคงขับรถไปทั่ว
พยายามไปตามสถานที่ต่างๆ
(บทกวีสรรเสริญคนขับแท็กซี่ โดยความี อเล็กซานเดอร์)
แต่กลอนนั้นไม่ได้มีฉากหลัง เป็นเมืองเรา
เขาคงพยายามล่ะ เป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้
เช่นท่อนนี้ "เคยมีบาร์แห่งหนึ่งชื่อเอ็ตต้า เม
ที่ซึ่งคนขับรถไปหาอาหารกิน"
"บาร์แห่งหนึ่ง" อาจจะหมายถึงร้านอาหาร
อธิบายได้ว่าทำไมเขาจึง อยากไปที่ร้านเมื่อวานนี้
แล้วสถานที่ต่อไป ในเส้นทางของเขาคืออะไร
"มีรถจอดอยู่ที่นี่มากมาย"
มีที่จอดรถอยู่เป็นร้อยในเมืองนี้
- อาคารที่จอดรถเหรอ - ไม่น่าใช่ อ่านต่อสิ
"...เพราะมีเรือบรรทุกเก่าลำใหญ่ อยู่ข้างล่างแล่นเอื่อยเฉื่อย"
- "เรือ" บรรทุกสินค้าเหรอ - เหมือนที่จอดรถ
เพราะว่าการจราจรจะต้องหยุด ถ้ามีเรือแล่นผ่านด้านล่างไง
เขาพูดถึงสะพานนี่เอง
ใช่แล้ว มีสะพานชักเหนือแม่น้ำสปรูซ เขาอาจจะไปที่นั่น
มีทางเดียวที่จะรู้
เขาอยู่นั่น
แฟรงก์ รอก่อน
เรามาช้าไป
เขาทิ้งไพ่ไว้ที่ร้านอาหาร บางทีเขาอาจจะทิ้งอะไรไว้ที่นี่
ดูนี่
เขาทิ้งไพ่ไว้อีกแล้วเหรอ
- ไม่คิดว่าบังเอิญนะ - ไม่มีเหตุผลเลย
ไพ่สี่โพธิ์ดำ สงสัยจังว่าหมายถึงอะไร
สายแล้ว วันนี้พอแค่นี้ ไปกันเถอะ
- แม่ฮะ - ดีจ้ะ
แม่เห็นหนังสือเลขของหนูมั้ยคะ
ไม่รู้จ้ะ ดูตรงที่วางไว้ล่าสุดสิ
โอเค ช่วยสักหน่อยก็ไม่ได้
แม่เป็นอะไรน่ะ ดูหงุดหงิดแปลกๆ
ไม่รู้สิ แม่เป็นแบบนี้ตลอด ก่อนที่เราจะไปบ้านพ่อ
โธ่ ฉันลืมไปเลยว่า เราจะต้องไปบ้านพ่อคืนนี้
แต่เราไปทุกคืนวันพฤหัสบดีนี่
ฉันแค่ลืม เข้าใจมั้ย ฉันไปเก็บของก่อนดีกว่า
- พี่ทำอะไรน่ะ - เปล่า
ว่าแล้วเชียว ลายนิ้วมือเหมือนกันเป๊ะ
เชวอนส่งข้อความมา บอกว่ารู้แล้ว ว่าแฟรงก์จะไปที่ไหน ไปกันเถอะ
(เทศกาลภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์)
ทำไมเธอแน่ใจขนาดนั้น ว่าเขาจะไปที่ไหน
กลอนพูดถึงหนังควบน่ะ
ถ้าแฟรงก์คิดว่ามิลก์เชคห้าแก้ว ราคา 50 เซนต์
ตอนที่เขาเห็นราคาตั๋วหนัง จะทำหน้ายังไงนะ
ฉันว่าแฟรงก์มาที่นี่
เหรียญนี้น้ำหนักเบาเกิน
- เจ๋ง ขอดูหน่อย - เขียนว่าอะไร
(SH8 T:TQ EOA FOHA)
เป็นข้อความรหัส
"T:TQ"
ตรงนี้เขียนเหมือนเวลาเลย บางทีตัวอักษรหมายถึงตัวเลข
คำใบ้นักเขียนผีไง ซีเท่ากับสอง สองเท่ากับเอส คงเป็นกุญแจรหัส
แต่ไม่มีทั้งเอส ซี หรือสองในนี้
รู้ละว่าเราต้องทำอะไรคืนนี้
ดอนน่า เธอทำอะไรน่ะ ทิ้งไว้ที่เดิมสิ
เขาทิ้งมันไว้ให้ใครสักคน ถ้าเราเอาไป เขาจะรู้ว่าเราทำ
- แล้วเขาจะไม่ทิ้งข้อความไว้อีก - โอเค เธอพูดถูก
(ร้านหนังสือวิลเลจ)
แม่ ทำไมอยู่ที่บ้านล่ะฮะ
ผมนึกว่าแม่จะออกไปกับ ครูซอนเดอร์ส
แม่คิดดูแล้ว รู้สึกไม่ถูกต้องก็เลยยกเลิกน่ะ
แม่ตัดสินใจถูกแล้วล่ะ ใส่ชุดแบบนี้ไปคอนเสิร์ตไม่ได้
ผมไม่เข้าใจ ผมนึกว่าแม่ไปกับเขาแบบเพื่อน
แบบนี้แหละดีแล้ว เชื่อแม่
เขาเคยเป็นเพื่อนแม่สมัยเรียนก็จริง แต่ตอนนี้เขาเป็นครูของลูก
- แม่ว่าแม่ไม่ควรไปยุ่ง - แม่ชอบครูซอนเดอร์สรึเปล่า
อะไรนะ เปล่า
ก็ได้
- แม่เคยชอบเขาสมัยเรียน... - ไม่เป็นไรฮะแม่
แต่มันผ่านมานานแล้ว ให้ตาย พอมายอมรับกับลูกแล้วยิ่งแปลก
จริงๆ นะ ทำแบบนี้ล่ะถูกแล้ว
- โอเคฮะ - โอเค
ดอนน่า ทำไมลูกอยู่ที่นี่ คืนนี้ค้างบ้านพ่อนี่
ที่จริงหนูขอพ่อว่าอยู่ที่นี่แทน
- มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ - นิดหน่อยค่ะ
หนูรู้สึกผิดที่เราไม่ได้ใช้เวลา ร่วมกันมากนักเมื่อคืนนี้
ฟังนะ แม่เข้าใจ ลูกไม่ใช่เด็กแล้ว อยากเที่ยวเล่นกับเพื่อนมากกว่า
ไม่จริงค่ะ
ดอนน่า เชื่อมั้ยว่า แม่เคยอายุเท่าลูกมาก่อนนะ
ลูกกำลังโต
หนูยังโตไม่มากนักหรอก
เพราะงั้น เขยิบไปค่ะ
หนูสั่งอาหารเย็นให้เราด้วย แต่ไม่ใช่อาหารธรรมดา
- ลาซานญ่าจากร้านคาเฟ่แอนเจลินี - ของโปรดเรา
หนูว่าเราน่าจะดูหนังด้วยกัน
ในเมื่อหนูโตแล้ว หนูชอบหนังสยองขวัญค่ะ
พยายามได้ดีนะ
แม่ไปเปิดประตูสิคะ
- อย่าลืมหยิบบัตรเครดิตไปด้วย - หวังว่าลูกสั่งของหวานด้วยนะ
อาจจะมีหรือไม่มีทิรามิสุ ในอนาคตก็ได้
นายเป็นคนฉีกโปสเตอร์ของเชวอน
อะไรนะ ฉันเปล่า ฉันบอกนายแล้วนี่
อย่าโกหก เจค ฉันรู้ว่าผีมือนาย
รู้ได้ไง
ดั๊กบอกนายใช่มั้ย
ไม่สำคัญซะหน่อย ตอบฉันมา
โอเค ก็ได้ บางคนโมโหมาก ที่เชวอนพยายามตัดงบ
ของทีมเรา
ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว
นายต้องทำให้ถูก
ถ้าซีเท่ากับสอง แล้วสองเท่ากับเอส ทางคณิตศาสตร์ ซีเท่ากับเอส
- ช่วยอะไรมั้ย - ไม่ค่อยอะ
ฉันเริ่มปวดหัวแล้ว
เราพักสักหน่อย แล้วคุยเรื่องอื่นดีมั้ย
ในที่สุดฉันก็ขายช็อกโกแลต สำหรับยูเอ็นจำลองหมดแล้ว
ว้าว ยินดีด้วย
แปลกมาก ทีมบาสเป็นคนมาซื้อทั้งหมดไป
ฉันนึกว่าพวกเขาคือคนที่ ฉีกโปสเตอร์เลือกตั้งของเธอซะอีก
ฉันก็ด้วย เคอร์ติสบอกว่า พวกเขาเป็นคนดี เขาคงพูดถูก
ได้แล้ว ฉันคิดออกละ ดูนี่
ถ้าซีเท่ากับสอง แล้วบีเท่ากับหนึ่ง แล้วเอเท่ากับศูนย์
- โอเค ฟังดูเข้าเค้า - ทำให้เกิดสองคอลัมน์ใช่มั้ย
- โอเค - ฉันก็เลยลองเติมดู
ฝั่งซ้ายคือเอถึงแซด ตามด้วยศูนย์ถึงเก้า
ฝั่งขวาคือศูนย์ถึงเก้า ต่อด้วยเอถึงแซด แล้วดูสิ
สองเท่ากับเอส ตามคำใบ้ของนักเขียนผีเลย
- เคอร์ติส นายนี่อัจฉริยะ - แหงล่ะ
รออะไรอยู่ล่ะ เริ่มแปลข้อความกัน
เอฟ อาร์ ไอ สาม สาม ศูนย์
โอ เอ เค พี เอ อาร์ เค
วันศุกร์ เวลาบ่าย 3:30 ที่สวนสาธารณะโอ๊ก
วันนี้วันศุกร์
ตอนนี้บ่าย 3:15 แล้ว หมายความว่า...
พวกเธอหาฉันเจอได้ไง
เราเจอเหรียญที่คุณทิ้งไว้ที่โรงหนัง
ฉันไม่ได้ทิ้งไว้ มีคนทิ้งให้ฉันต่างหาก
ถ้าเขาไม่ได้ทิ้งไว้ หมายความว่า มีตัวละครอื่นออกมาจากกลอน
- แล้วตอนนี้ก็ตะลอนไปทั่วเมืองเหรอ - ใช่ แต่ใครล่ะ
ท่อนสุดท้ายในกลอน ผู้ชายที่สวมหมวกสักหลาด
โอเวน ควินน์ นักสืบ
พวกเธอรู้จักโอเวนได้ยังไง
ไม่รู้จักหรอก แต่คุณ พยายามติดต่อเขาคนนั้น
ตลอดเวลาที่ผ่านมางั้นเหรอ
ฉันพยายามบอกว่าเขาอยู่ในอันตราย
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือจะเชื่อใจใครดี
แต่โลกใบนี้กลับตาลปัตรหมด
การทิ้งไพ่ไว้ จะสื่อข้อความถึงเขาได้ไง
หมึกล่องหนไง
แน่นอน เราถึงมองไม่เห็น เราไม่มีไฟฉายพิเศษ
เฮ้ คุณถอดรหัสได้เร็วขนาดนั้นได้ไง มันยากจะตาย
ไม่ใช่แหวนแต่งงาน แต่เป็นแหวนถอดรหัสใช่มั้ย
ดีกว่าแฟรงก์เสียอีก น.ผ. อยากให้เราคุยกับนักสืบ
โอเวนต้องมีคำใบ้ให้เราแน่
ใช่ เช่นบอกว่านักเขียนผีคือใคร
พวกเขาหายไปแล้ว
(เสียงของเมือง รวมบทกลอนเมืองใหญ่)
- พวกเขากลับไปในหนังสือ - แหงล่ะ
จำท่อนสุดท้ายของกลอนได้มั้ย "รับผู้โดยสารอีกไม่ได้แล้ววันนี้
ต้องไปพบกับชายสวม หมวกสักหลาด ปิดคดีได้"
แฟรงก์เจอโอเวน ชายสวมหมวกสักหลาด
พวกเขามาถึงตอนจบของกลอน ตอนนี้เลยกลับเข้าไปในหนังสือ
ปิดคดีได้
ปิดคดียังไงล่ะ ไม่เห็นได้เรื่องได้ความอะไรเลย
ทำไมนักเขียนผีถึงปล่อยกลอนนี้ ออกมาตั้งแต่แรก
เราทำได้แต่วิ่งวนไปรอบเมือง ไปทุกๆ ที่ที่อยู่ในกลอน
เสียเวลาชะมัด บ้าจริง
เดี๋ยวก่อน
"เราเรียกที่นี่ว่าลานกว้าง เพราะว่ามีน้ำพุ
และต้นโอ๊กอยู่ตรงกลางของโลกนี้
ธงสีขาวและสีน้ำเงิน"
นั่นคือคำบรรยายสถานที่ ที่เรายืนอยู่ตรงนี้นี่
พูดอะไรน่ะ เมสัน บริกส์ เจาะจงเขียนถึงสถานที่นี้เหรอ
นึกว่าเขาไม่เคยออกจากรัฐแอริโซนา
มีต้นโอ๊กแล้ว แต่ไม่เห็นธงสีน้ำเงินขาวเลย
ป้ายชื่อถนนไง สีน้ำเงินขาว จำที่ความีบอกได้มั้ย
บางครั้งกระโปรงก็คือผ้าปูโต๊ะ เป็นเรื่องของการตีความล้วนๆ
เขาเรียกป้ายชื่อถนนว่าธง เพราะว่ามันดูเหมือนเสา
เดี๋ยวนะ อ่านตรงที่พูดถึงสะพานซิ
"มันบอกให้ผมตรงไปที่ หอคอยนาฬิกา
และขับตรงไปอย่างเร็ว"
ฉันจำหอคอยนาฬิกานั่นได้
อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้
หลายๆ เมืองก็มีสะพาน ที่มีหอคอยนาฬิกา
เป็นความบังเอิญครั้งใหญ่เลยนะ
แล้วร้านอาหารล่ะ
"ก่อตั้งปี 1946 โดยฮาร์แลนด์ กับเอ็ตต้า เม วิลเลียมส์"
ไม่น่าเชื่อ "บาร์แห่งหนึ่งที่เรียก ว่าเอ็ตต้า เม" จะเป็นร้านนี้จริงๆ
เมสัน บริกส์เขียนถึงเมืองของเรา
เขาไม่ได้แค่เขียนถึงเมืองของเรา
เมสัน บริกส์เขียนถึง ละแวกบ้านของเราด้วย
ผมจมจ่อมไปกับโลกของเมสัน บริกส์ เพื่อเตรียมตัวสำหรับบทบาทนี้
(จากนิยายที่เขียนโดยเมสัน บริกส์ ชายผู้ไร้กระดูก)
ผมอ่านทุกเล่มที่วางขาย
- พวกนายน่าจะดูรายการนี้ - ทุกเล่มหรือคะ
- น่าประทับใจจริงๆ - โอเค ไม่ใช่ทุกเล่มครับ
คือมีข่าวลือว่า
มีต้นฉบับที่ยังไม่ตีพิมพ์ อยู่ที่ไหนสักแห่ง
น่าเสียดายที่ผมไม่เก่งเท่า นักสืบโอเวน ควินน์
มันก็เลยยังหายสาบสูญอยู่
ถ้าเรื่อง "หน้ากากโคบอลต์" ไม่เคยวางขาย
เราเลยไม่เจอหนังสือนั้นในที่ไหนๆ มันไม่เคยตีพิมพ์
ฟังดูเป็นเรื่องค้างคาใจก่อนตาย
ถ้าเมสัน บริกส์เคยอยู่ที่นี่ แล้วมีต้นฉบับที่ยังไม่ตีพิมพ์...
เมสัน บริกส์ก็คือ... นักเขียนผี
(คำบรรยายโดย ศันสนีย์ บวรกีรติขจร)