Ten sprzęt szpiegowski jest fajny.
Mnóstwo odcisków, a nikt nie kupił książki.
Ludzie sądzę, że to biblioteka.
Przestańmy się wygłupiać. Frank może przyjść w każdej chwili.
Dwóch klientów się kłóci, jaki stolik kupić na prezent.
Zawęzili wybór do nowoczesnego
i takiego z XX wieku. Jak zdecydują?
Poważnie. Przestań.
Przeczytałam wiersz tysiąc razy
i nic nie mówi o tym, że taksówkarz jest szpiegiem.
Nie rozumiem. Frank jest z wiersza,
- więc czemu o tym nie mówi? - Bo żaden szpieg się nie przyzna.
Musimy to odłożyć, nim zauważy, że zniknęło.
Nie powinniśmy tego zabierać.
Jak to odłożymy, gdy on tam jest?
Zostawcie to mnie.
Mam pomysł.
Frank. Hej.
Dzień dobry.
Wcześnie wstałeś. Dobrze spałeś?
Bywało lepiej.
Gdy ja muszę się obudzić, pomaga mi poranny spacer.
Idź. Popilnuję auta.
To bez znaczenia.
Ktoś się włamał i mnie okradł.
O nie.
- Co zabrał? - Torbę.
Torbę. To okropne.
- Co w niej było? - Ubrania na zmianę.
Nawet nie wiem, kiedy ją zwinął.
Dobrze pilnowałem taksówki.
To dziwne. W tej alejce jest bezpiecznie.
To nic takiego.
Powinienem się zbierać do szkoły.
Lepiej uważaj.
Chyba jednak nie jest taka bezpieczna.
Będę uważał.
AUTOR-WIDMO
Słuchajcie: skłamał, że w torbie były ciuchy.
Jestem pewien, że nas nie podejrzewa.
Co?
On jest szpiegiem.
O ile nie jest kiepski, to kogo by podejrzewał?
Słuszna uwaga. To nie jestem pewien.
Nie odłożyłeś torby?
Niby jak? Cały czas tam był.
O nie. A jeśli będzie jej szukał?
- Nie chcę jej. - Nie patrz na mnie.
Ja ją wezmę. Po prostu musimy być ostrożni,
póki jej nie odłożymy.
Dobra robota.
Zaraz wracam. Czytajcie kolejny rozdział.
- Co dostałaś? - Pięć z plusem.
- Nie powiedział: „dobra robota”. - To logiczne.
- Co dostałeś? - Piątkę. To dziwne.
Większość by się cieszyła.
Tak, gdybym zasłużył. Zawsze dostaję czwórki.
No i?
Traktuje mnie tak, bo lubi moją mamę.
A może przesadzasz?
Tak. Może masz rację.
Albo nie.
LIANNA NA SEKRETARZA
- Co ty robisz? - Pomagam kumpeli.
Która chce zniszczyć drużynę?
Nie zgadzam się ze wszystkim, co mówi, ale niszczenie plakatów to nie odpowiedź.
*SPLIT*
- Ludzie byli źli. - Wiesz, kto go podarł?
Nie.
Muszę iść. Mam autobus.
CHEVON NA PRZEWODNICZĄCĄ
WYDARZENIA W CENTRUM
To co robimy w babski wieczór?
Przepraszam. Zapomniałam o nim.
Nie szkodzi. Improwizujemy. Jakiś pomysł?
CZYTANIE POEZJI
Wiem, co możemy później robić.
Tak? Słucham.
Poeta, Kwame Alexander, będzie czytał wiersze w kawiarni.
Super. Wiem, gdzie to jest.
Obok Cafe Angelini, twojej ulubionej.
Najlepsza lasagne.
Okej. Chodźmy.
Cieszę się, że spędzamy razem czas.
We dwie.
I z twoimi przyjaciółmi.
Ruben, Chevon!
Mam ostatnie pytanie
i oddam głos publiczności.
Co jest najtrudniejsze w byciu pisarzem?
Zaczynanie.
Albo kończenie.
Wszystko jest trudne.
To prawda. A teraz pytania z widowni.
Tak.
Kwame, cześć.
Uwielbiam „Odę do taksówkarza”. Opowiesz o niej?
To hołd dla mojego ulubionego pisarza, Masona Briggsa.
To autor książki, którą widzieliśmy w iskierce.
To autor powieści detektywistycznych z lat 50.?
Tak. Taksówkarz z wiersza
to jedna z postaci z książek.
Pomaga Owenowi Quinnowi w śledztwach.
Zasługiwał na wiersz.
Tak, trzeci rząd.
Cześć. Przepraszam. Co do wiersza.
Co pan miał na myśli, pisząc: „karmazynowe spódnice w oknie”?
W poezji czasem trzeba szukać znaczenia głębiej.
Spódnica to nie spódnica.
Tu oznacza czerwony obrus w restauracji.
Miejsca w wierszu pochodzą z książek Masona.
- Przeczytajcie je. - Przeczytamy.
Co do wiersza, czy Frank... taksówkarz,
jest dobry czy zły?
W świecie Masona Briggsa nie ma dobrych ani złych.
Ludzie robią rzeczy z różnych powodów.
W każdej formie sztuki
odpowiedź zależy od odbiorcy. Chodzi o perspektywę.
Jak różne rzeczy widzisz. Pomogło?
Nie bardzo, ale dzięki.
Wracamy. Trzeci rząd.
Frank jest z wiersza,
ale też z książek Masona Briggsa.
I nie wiemy, czy jest dobry czy zły.
Ale wiemy jedno.
Zniknął.
Ruben i Chevon są mili.
Fajnie, że spędzasz czas ze znajomymi Curtisa.
To też moi znajomi.
Wiem. Tylko są starsi.
Nie tak bardzo. A ja jestem dojrzała na swój wiek.
To prawda. Mieliście dużo pytań o wiersz.
O co chodziło?
O nic. Spodobał nam się.
Nie wiedziałam, że zainspirowały go książki Briggsa.
Ani ja.
Przeczytam je. Zacznę dziś.
Są dobre. Ale jestem zaskoczona.
- Nie wiedziałam, że lubisz zagadki. - Uwielbiam.
- Nieźle je rozwiązuję. - Tak?
Co wygląda smacznie?
Po co patrzysz na menu? Chcesz lasagne.
Jest świetna.
Spojrzały panie na menu?
Jakie macie makarony?
Mamy dziś rigatoni z kiełbasą,
kurczakiem, pomidorami i szparagami w sosie.
- Poproszę. - Okej.
Donna, to co zwykle?
Donna?
Upuściłam coś.
Poproszę minestrone.
Co? Mówiłaś o lasagne.
Tak, ale długo się czeka.
Mamy czas. Weź lasagne. To twoje ulubione danie.
Wiem, ale nie mam ochoty.
Chcę zupę.
Zupa.
C równa się dwa. Dwa równa się S.
Autor-widmo daje nam równania?
Nie wiem, co to znaczy.
Dowiemy się. Czytałem o Masonie Briggsie.
Pojawił się trzeci raz. Jest w to jakoś zamieszany.
Według artykułu: „Briggs mieszkał w Arizonie
i pisał kryminały w latach 50. i 60.”.
A potem znika i przestaje pisać.
Nie ma w tym nic tajemniczego.
To ciekawe, ale musimy znaleźć Franka.
Pytanie brzmi: jak?
Rubenie? Co to jest?
Nic takiego.
Chcesz ukryć złą ocenę?
Dostałeś piątkę. Czemu to pogniotłeś?
Widziałem pana Saundersa w księgarni.
Traktuje mnie inaczej, bo cię lubi.
Choć gdy to powiedziałem na głos, brzmi to głupio.
Nie sądzę, że traktuje cię inaczej.
Ale przyszedł zapytać, czy chcę iść na koncert.
Zaprosił cię na randkę?
To nie randka. Przyjaźniliśmy się
i za młodu oboje lubiliśmy ten zespół.
Dziwne. Ale okej.
Nie uważasz, że traktuje mnie inaczej?
Nie. Uważam, że ciężko pracujesz i jesteś bystry.
Dzięki, mamo.
Piątka.
Hej. Chcesz porzucać po szkole?
Nie mogę. Przepraszam. Potrzymasz? Dzięki.
- Dzięki. - Okej.
- Na razie. - Siema.
Tu jesteś. Dobre wieści. Rozwiązałem wskazówkę Autora-widmo.
Nienawidzisz matmy.
To nie jest równanie, tylko jakiś kod.
Skoro Frank jest szpiegiem, może to rozszyfruje.
Dobra robota. Zapytamy, gdy go znajdziemy.
Mam pomysł.
Prześledźmy jego trasę.
Jaką trasę?
Wiersz opisuje, co Frank widzi w ciągu dnia.
Nie wie, że jest z wiersza, więc pewnie jeździ do tych miejsc.
ODA DO TAKSÓWKARZA KWAME ALEXANDER
Ale to nie jest nasze miasto.
Będzie próbował. Tylko to może zrobić.
Jak tu: „Była sobie knajpa na rogu, U Etty Mae,
gdzie jadali taksówkarze”.
To może być tamta knajpa.
To by wyjaśniało, czemu chciał tam wczoraj iść.
Jaki byłby następny przystanek?
„Był tam parking”.
W mieście są setki parkingów.
- Parking piętrowy? - Nie. Czytaj dalej.
„...bo wielka barka nieśpiesznie przepływa pod spodem”.
- „Barka” czyli łódź? - To jakby parking,
bo ruch się zatrzymuje, gdy pod spodem przepływa łódź.
Mówi o moście.
Nad rzeką Spruce jest most zwodzony. Może tam pojechał.
Musimy to sprawdzić.
Tam jest.
Frank! Czekaj!
Spóźniliśmy się.
W knajpie zostawił kartę, więc może tu też coś zostawił.
Patrzcie!
Upuścił kolejną kartę?
- To nie przypadek. - To nie ma sensu.
Czwórka pik. Co to znaczy?
Robi się późno. Skończmy na dziś.
- Hej, mamo. - Hej.
Widziałaś moją książkę od matmy?
- Sprawdź, gdzie ją ostatnio widziałaś. - Przydałaby się pomoc.
Co jest z mamą? Jest poirytowana.
Zawsze taka jest, gdy mamy jechać do taty.
Zapomniałam, że dziś jedziemy do taty.
Jeździmy co czwartek.
Zapomniałam. Muszę się spakować.
- Co robisz? - Nic.
Wiedziałem. Są takie same.
Chevon napisała. Wie, gdzie teraz pojedzie Frank.
FESTIWAL CZARNEGO KINA
Skąd wiesz, że tu przyjedzie?
Wiersz wspomina o podwójnym seansie.
Frank myślał, że pięć koktajli kosztuje 50 centów,
ciekawe, jak zareaguje na ceny biletów.
Frank tu był.
Ta moneta jest dziwnie lekka.
- Super. Pokaż. - Co jest napisane?
To zaszyfrowana wiadomość.
„T:TQ”.
To wygląda jak godzina. Może litery to liczby.
Wskazówka Autora-widmo. C to dwa. Dwa to S. To musi być klucz.
Ale tu nie ma S, C ani dwójek.
Wiem, co dziś robimy.
Co robisz? Zostaw to tutaj.
Zostawił to dla kogoś. Dowie się, że to wzięliśmy.
- I nie zostawi więcej wiadomości. - Masz rację.
KSIĘGARNIA VILLAGE BOOKS
Mamo? Co robisz w domu?
Miałaś wyjść z panem Saundersem.
Nie czułam się z tym okej, więc odwołałam.
To dobra decyzja. To nie jest strój na koncert.
Myślałem, że jesteście przyjaciółmi.
Tak jest lepiej. Zaufaj mi.
Był moim przyjacielem, ale jest twoim nauczycielem.
- Zostawię to w spokoju. - Lubisz go?
Co? Nie. Okej.
- Lubiłam w liceum... - Mamo.
To było wieki temu. Dziwnie się czuję, mówiąc ci to.
To była dobra decyzja.
Okej.
Co tu robisz? Dziś dzień taty.
Powiedziałam, że chcę tu zostać.
- Wszystko okej? - Tak jakby.
Przykro mi, że nie spędziłyśmy wczoraj razem czasu.
Nie jesteś już dzieckiem. Wolisz być z przyjaciółmi.
Nieprawda.
Donno, byłam w twoim wieku.
Dorastasz.
Ale jeszcze nie dorosłam.
Posuń się.
Zamówiłam nam obiad. I to nie byle jaki.
- Lasagne z Cafe Angelini. - Naszą ulubioną.
Możemy obejrzeć film.
A skoro dorastam, wiesz, że lubię horrory.
Niezła próba.
Powinnaś otworzyć.
- I weź kartę kredytową. - Obyś zamówiła też deser.
Może tam też być tiramisu.
Podarłeś plakaty Chevon.
Co? Wcale nie. Mówiłem ci.
Nie kłam. Wiem, że to ty.
Skąd?
Doug ci powiedział?
Nieważne. Powiedz.
Okej. Chłopaki się zezłościli, że chce obciąć fundusze dla drużyny.
Przepraszam. Wiem, że to było złe.
Musisz to naprawić.
Jeśli C to dwa, a dwa to S, to matematycznie C równa się S.
- To pomaga? - Nie bardzo.
Boli mnie głowa.
Możemy pogadać o czymś innym?
Sprzedałam wszystkie czekolady.
Gratuluję.
Co dziwne, wszystkie kupiła drużyna koszykówki.
Myślałem, że to oni podarli twoje plakaty.
Ja też. Ale Curtis powiedział, że są okej.
Rozwiązałem to. Patrzcie.
Pomyślałem, że jeśli C to dwa, to B to jeden, a A to zero.
- To ma sens. - Więc są dwie kolumny.
- Okej. - Wypełniłem je.
Po lewej od A do Z i od zera do dziewięciu.
Po prawej od zera do dziewięciu, potem od A do Z.
Dwa to S. Jak we wskazówce Autora.
- Jesteś geniuszem. - Wiem.
Na co czekasz? Tłumacz notatkę.
P-I-Ą, trzy, trzy, zero.
O-A-K, P-A-R-K.
Piątek, 3.30, Oak Park.
Dziś jest piątek.
Jest 3.15. Co oznacza...
Jak mnie znaleźliście?
Zostawiłeś monetę pod kinem.
Nie ja. Zostawiono ją dla mnie.
Skoro to nie on, to inna postać z wiersza
- jest w mieście. - Tak, ale kto?
Ostatni wers. Gość w fedorze.
Owen Quinn, detektyw.
Skąd znacie Owena?
Nie znamy, ale to z nim cały czas próbujesz się skontaktować, prawda?
Mówiłem mu, że coś mi grozi.
Nie wiem, co się dzieje i komu ufać, ale ten świat jest dziwny.
Jak chciałeś mu to powiedzieć kartami?
Niewidzialny tusz.
Jasne. Nie mieliśmy odpowiedniego światła.
Jak odgadliście szyfr? Był trudny.
To nie jest obrączka, tylko pierścień dekodujący.
A.W. chce, żebyśmy pogadali z detektywem.
Owen ma dla nas wskazówkę.
Kto jest Autorem-widmo.
Zniknęli.
DŹWIĘKI MIASTA ZBIÓR MIEJSKIEJ POEZJI
- Są w książce. - Jasne.
Pamiętacie końcówkę? „Koniec przejazdów na dziś.
Muszę się spotkać z gościem w fedorze. Sprawa zamknięta”.
Frank spotkał się z Owenem,
wiersz się skończył i są w książce.
Sprawa zamknięta.
Jak to? Niczego się nie dowiedzieliśmy.
Po co Autor wypuścił ich z wiersza?
Tylko biegaliśmy po całym mieście.
Co za strata czasu.
Chwila.
„Nazywamy to Placem z powodu fontanny
i dębu na środku tego świata.
Biało-niebieskie flagi”.
To opis tego miejsca.
Co chcesz powiedzieć? Że Mason Briggs pisał o tym miejscu?
Ale nie opuścił Arizony.
Jest dąb, ale nie widzę flag.
Nazwy ulic! Są biało-niebieskie. Pamiętacie Kwamego?
Czasem spódnica to obrus. Chodzi o interpretację.
Nazwał znaki flagami, bo tak wyglądają na słupach.
Moment. Przeczytaj fragment o moście.
„Kazało mi jechać w stronę wieży zegarowej i to szybko”.
Pamiętam wieżę.
To może być przypadek.
Wiele miast ma mosty z wieżami.
Bardzo duży przypadek.
A knajpa?
„Założona w 1946 przez Harlanda i Ettę Mae Williamsów”.
Nie wierzę. Knajpa Etty Mae jest prawdziwa.
Mason Briggs pisał o naszym mieście.
Nie tylko o naszym mieście.
Pisał o naszym sąsiedztwie.
Zagłębiłem się w świat Masona Briggsa.
Z POWIEŚCI MASONA BRIGGSA CZŁOWIEK BEZ KOŚCI
Przeczytałem każdą książkę.
- Spójrzcie na to. - Każdą?
- Imponujące. - Może nie każdą.
Plotka głosi,
że gdzieś jest nieopublikowany manuskrypt.
Ale nie jestem tak dobry jak Owen Quinn,
więc go nie znalazłem.
Jeśli Kobaltowej maski nie wydano,
to dlatego nigdzie nie mogliśmy jej znaleźć.
Brzmi jak niedokończona sprawa.
Jeśli mieszka tu Mason Briggs i ma niewydany manuskrypt...
Mason Briggs jest Autorem-widmem.
Napisy: Agnieszka Otawska