Jak ci się podoba życie singielki?
Super, wkręciłam się w dzierganie. Znaczy wkręcę, jak już wszystko kupię.
- A tobie? - Bardzo, tak…
Cały weekend spacerowałam po parku w słuchawkach.
Czytałam godzinami.
Słuchanie lesbijskiej fikcji historycznej
na przyśpieszeniu to nie czytanie, ale luz.
Konsumuję kulturę, Margy.
Naprawdę chcesz się znowu kłócić?
O Boże, to Ted?
Je hot doga całkiem sam. Kurczę, jakie to smutne.
Hot dogi je się w towarzystwie.
Pewnie musi tak zakładać serwetkę, bo kto mu powie, że się ubabrał musztardą?
To nie zwykła serwetka. To wołanie o pomoc.
Przygnębiające.
Druzgocące.
- Cyknę fotkę. - Dobrze.
Wrzucę na grupę.
Boże.
Nie chcę umrzeć sama.
- Wrócimy do siebie? - Miałam to proponować.
Dzięki Bogu.
Jak dobrze, że się zgodziłaś.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
To mój czas.
To nasz czas.
To twoje dzieło.
Jest takie…
- Ważne? - Bardzo ważne.
- Zdecydowanie ważne. - Bo jest ważne.
Gramy pierwszy mecz na Nelson Road.
Ten filmik zwiększy świadomość i sprzedaż biletów.
Drużyna kobiet w pierwszym roku zapełnia stadion Premier League.
- To niesamowite! - Bardzo.
- I ważne. - Tak.
Coś jeszcze?
Tak, chciałem wam…
Sorki, ostatnia rzecz.
Bilety za dychę to było to.
Oczywiście.
A Zelda wspaniałomyślnie kupiła kolejne 2000.
- Przekazałam je lokalnym szkołom. - Wspaniale.
Wybacz, Leslie.
Chciałem powiedzieć, że…
Sorki! Nie zapomnij,
że wręczasz czek swojej fundacji w przerwie meczu, tak?
Tak, dziękuję. Przygotuję przemowę.
Super. Wybacz, co mówiłeś?
- Nie szkodzi. Chciałem… - O Boże. Sorki, Leslie.
Zapomniałam.
Odłóż mi dwa bilety, bo Matthijs i Jelka przylatują.
Super. Nie chce za nie zapłacić?
- Są za dychę. - Ja za niego wyłożę.
Ale się dzieje.
- Co za emocje. - Zadzwonię do Barbary.
Dam znać, jeśli coś się zmieni.
Przepraszam cię. O czym chciałeś pomówić?
No tak, czy my…
Nie…
Człowiek od… Nie…
Jeśli…
Zapomniałem.
Czyli nie mogło być ważne.
Nie.
S-H-A-N-N-O-N.
No dobrze, mamy to.
Wstępny skład na sobotę.
Mecz z Chelsea to nie będzie spacerek po parku.
To będzie wykańczająca bieganina po boisku.
- Ale spróbujemy. - Nie wygramy.
Nie jesteśmy dość dobre.
- A może tak pozytywniej? - Masz rację.
- One są zbyt dobre. - Dziękuję.
Co chciałabyś zmienić?
Po pierwsze zdjęłabym Shannon i zostawiła w rezerwie.
- Nie jest gotowa. - Fakt.
Co mi przypomina.
Henry mi ją zadał. „Im więcej stawiasz, tym więcej zostawiasz za sobą”. Co to?
- Że co? - Powtórz.
„Im więcej stawiasz, tym więcej zostawiasz za sobą”. Czym jestem?
- Przestań. - Nie przestanę, ale spauzuję.
W weekend wielki mecz.
Trenerze, możemy zadać ci parę pytań?
Jak w quizach internetowych?
Mnie ciągle wychodzi Księżniczka Dżasmina.
Jesteś żonaty?
- Słucham? - Zawsze jesz sam?
Spotykasz się z kimś?
Jesteś samotny, tęsknisz za domem?
- To nic złego. - Możesz to przyznać.
Co jest grane?
Widziałyśmy trenera.
Zawsze nosisz te spodnie? Nigdy nie dżinsy?
Jak Bart Simpson, zawsze te same szorty.
- Ja przynajmniej swoich nie zjadam. - Myśli trener, że Bart swoje zjada?
Słusznie. Raczej słynie z namawiania do tego innych.
Zgadza się.
Zastanówmy się lepiej, jak pokonać Chelsea w weekend.
A odpowiedź jest na boisku treningowym.
Ruszajcie!
Zmykajcie na trening, tak?
To było ciekawe.
- Klocki. - Słucham?
Zagadka. Moja odpowiedź: klocki.
Dopuszczam, choć chodziło mi o kroki.
Przecież to żart.
Raczej łamigłówka, ale rozumiem,
że ujęcie trenera może bawić fanów kloacznego humoru.
- Kupa śmiechu. - Nie o tym mówię. To.
Cokolwiek tam się wydarzyło. To wypytywanie o życie miłosne.
Co to miało być?
To niestosowne. Co to za podchody?
Odchody.
Zaskoczyły mnie, ale to nic takiego.
Może jesteś wyczulona, bo ciebie tak wypytują.
Nie, nigdy mnie o nic nie pytały, z czego się cieszę.
Powinny się raczej zastanowić,
dlaczego nie potrafią się ogarnąć przed najważniejszym meczem w karierze!
O to powinny pytać, jeśli już muszą o coś pytać.
Jeśli spytać mnie.
Choć nie pytacie. Bo mnie nikt o nic nie pyta.
I spoko.
Spoko.
Nie, spoko. Nawet nie…
Nie obchodzi mnie to.
Spoko.
Zawołałaś oi czy Roy?
Czy to ważne?
Reagujesz na oba.
Na to wychodzi.
No.
Nie będzie mnie w sobotę.
Jadę do Newcastle z nieważną, drugorzędną, a-chuj-to-kogo-obchodzi męską drużyną.
- W porządku. - Ale będę myślał.
O mnie czy drużynie?
Czy to ważne? Reagujesz na to i na to.
Oi, Roy.
Z ciekawości, na której randce jesteś?
Dziewiątej.
Interesujące.
Kurwa mać.
- Cześć. - Cześć.
- Hej! Masz jeszcze te chipsy co ostatnio?
Jasne, specjalnie kupiłam.
- Dziękuję. - Są obok…
Wręcz odwrotnie!
Bądź dzika, dziewczyno! Nie daj się okiełznać!
Czy ten mundur kiedyś mi się opatrzy? To dlatego zostałeś pilotem?
Nie, dla samolotowego żarcia.
Tęskniłam.
Ja też.
W sumie chciałem o tym pogadać.
Tak?
Dostałem pracę w Virgin Atlantic.
Przenoszę się do Londynu.
Co?
A co z Jelką?
Jej nie przyjmą. Ma dziesięć lat.
Powiedziałem o tym jej mamie.
Przeniesie się do londyńskiej filii firmy.
Żebym mógł być z Jelką i z tobą.
To cudownie.
KORONA I KOTWICA
Trenerze, czy Alice nie wydaje ci się spięta jak struna bardziej niż zwykle?
Mecz na Nelson Road robi to z człowiekiem.
- Czyli to zakaźne? - Jak to?
Jestem całkiem pewien, że to dlatego przyparły mnie do muru o tego hot doga.
Nie. Chyba po prostu chcą cię lepiej poznać.
Oi, Beard.
Byliśmy na monodramie Jane.
Wszyscy trzej. Jasna cholera…
Co za występ.
Nie wyłem tak, odkąd ojciec nas zostawił, a potem wrócił. Kutas.
- Ja ryczałem aż do teraz. - Słyszałem świetne opinie.
Nie widziałeś go?
Tacy z was miłośnicy teatru?
A gdzie tam, teatr to dno.
Jak lubisz wrzaski, idź do mojej matki.
Kutas.
Po prostu uwielbiamy Bearda. Nawet po tej sztuce.
Muszę ją obejrzeć.
- To na pewno dobry pomysł? - Nie.
- Pójdziesz ze mną? - Czyje auto bierzemy?
- Pieszo. - Miasto złodziei.
- Jakich złodziei? - Film.
Jaki film?
Miło, że nie na guziki, bo trudniej je rozpiąć zimnymi rękami.
Co się tu dzieje?
Dziewczyny zrobiły zrzutkę i kupiły mi nowiutkie dżinsy.
I trafiły z rozmiarem.
Pracowałam w Levi’sie, więc z daleka potrafię ocenić rozmiar każdego.
Niezły trik.
- Poza kuzynem Finleyem. - Bo to kłamca.
W życiu nie nosi 30 na 30.
Taki tłok to zagrożenie pożarowe, więc…
Możemy wszyscy umrzeć…
w razie pożaru.
Trenerka słusznie mówi.
Widzimy się na boisku, tak?
I dzięki, doceniam gest.
Mamy paragon, gdybyś wolał ciemniejsze.
Nie, pasują mu do cery.
No proszę.
Jakie to miłe.
Nie widziałem cię w dżinsach od koncertu Cake.
Pamiętam. Obaj kupiliśmy sobie potem vibraslapy.
- Dokup dżinsową marynarkę. - Czyli kanadyjski smoking?
Tak, ale w Kanadzie to po prostu smoking.
Przegonią Chelsea po boisku, aż się będzie kopciło.
Kopciuszki.
Shannon!
Miałaś Gemmę po lewej, a po prawej pozycję do strzału. A stałaś jak kołek.
Skończ grać, jakbyś wiedziała, że jesteś za cienka.
Odpierdol się, Alice.
- Słucham? - Odpuść.
Słyszałaś mnie. Odczep się od niej.
Shannon, zdecyduję za ciebie.
Pięć kółek.
Nie musisz.
- Chcesz dołączyć? - Taka z ciebie twardzielka?
- Obie, dziesięć kółek. - Nie, takiego wała.
Wszystkie, 15 kółek.
Ruszaj.
Suka.
Gem, chodź już.
Umiesz robić barbecue?
- Nie. - Czysta poezja.
Nie mówię o wrzucaniu mięsa na ruszt, ale o prawdziwym barbecue.
Na wolnym ogniu, mnóstwo dymu. Zapachy, że aż sąsiad wygląda zza płotu.
Kiedy zaczynałem, wiecznie mi się śpieszyło.
Podnosiłem pokrywę, dźgałem mięso, podkręcałem temperaturę,
bo byłem niecierpliwy i głodny. I co się stało?
Wyszła mi podeszwa.
Pozbawiłem mięso całej kruchości.
Z ludźmi jest tak samo.
Jak ich dziabiesz co pięć minut, robią się żylaści.
Ale trzymając się przepisu, utrzymując stałą, niską temperaturę,
dodając nieco przypraw, gdy trzeba, i sosu dla słodyczy,
masz sporą szansę uzyskać coś, z czego będziesz dumna.
Będę pamiętać.
Ale się zrobiłem głodny.
- Ktoś ma dobry nastrój. - Nie bardzo. Wkręciła mi się od rana.
Może to zwiastun załamania psychicznego, a może po prostu jest chwytliwa.
- Proszę. - Dzięki Bogu.
- To może pomóc. - Ktoś jest zestresowany.
Co cię trapi, Anthony Mackie?
- Matthijs przenosi się do Londynu. - A to łamsterdak z niego.
- Świetnie. - Tak, to…
świetnie.
Ta odpowiedź mówi mi coś dokładnie przeciwnego.
- Nie, naprawdę świetnie. - Świetnie.
- Tak? - Tak myślę.
- Nie wiem. - Ja też nie.
Nasz związek na odległość sprawdza się od tak długiego czasu.
Mikrodawkuję go sobie.
A teraz czeka mnie pełen odlot.
Rzyganie do wiadra w Peru…
Wiesz?
Nie spodziewałem się po tobie narkotykowej metafory.
- Umawiam się z Holendrem. - Racja.
Ale nie łapię. Coś nie tak, Jack Black?
A jak mnie znienawidzi? Albo ja znienawidzę jego?
Jeśli wszystko się spieprzy?
Nie chcę tego znów przechodzić.
Rozumiem.
Ale wiele z tych trosk jest zakorzenionych w przeszłości.
Lusterko wsteczne nie może zasłaniać przedniej szyby.
To pomaga.
Jasne. Przyjaźń bije na głowę narkotyki.
- Masło. - No tak, masło.
Zgadza się.
Cześć.
Powodzenia na meczu.
Dzięki, wzajemnie.
Może zaliczysz tam dziesiątą randkę?
Wtedy po powrocie będziesz to miał za sobą.
I kto wie?
Na dziesiątej byłem wczoraj.
Naprawdę?
Chciałem ci powiedzieć,
że na paru ostatnich byłem z tą samą osobą.
Tak?
A w zasadzie kilku.
Czyli ilu?
Od szóstej do dziesiątej.
To wspaniale.
No.
Szlag, zapomniałam kluczy.
Gapa ze mnie.
Rozwalcie przeciwników.
TEATR ORANGE TREE
CO SIĘ STAŁO Z DZIECKIEM, JANE?
Nie lubię tego, jak nowe dżinsy dyktują ci, jak masz siedzieć.
Przepraszam.
Cisza! Cisza w sądzie.
Jane Payne.
Jesteś oskarżona o udawanie ciąży
w celu wmanipulowania partnera, Bearda, w małżeństwo.
Przyznajesz się?
Nie jestem niewinna, szmato.
Jeszcze raz.
- Hej. - Cześć.
Wrócę późno.
Bądźcie grzeczne, proszę.
I żadnych słodyczy przed spaniem.
Masz po nich koszmary. Ty też, Jelka.
Tak jest, kapitanie.
- Kto jest chętny na koszmary? - Ja!
Ja też!
- Jane? - Tak?
Jestem twoim kochankiem, jedynym przyjacielem,
matką i ojcem, twoim księgowym i panem.
Och, Beard. Jesteś moim światem. Zrobię dla ciebie wszystko.
Wszystko.
Czołem! Biorę trenera Bearda do Kansas City na barbecue.
Cały ja.
Ale zanim wyruszę w drogę, Jane,
chcę cię przelecieć.
Nie cały.
Sorki.
Wszyscy chcieli mnie przelecieć.
Czy dziecko było prawdziwe?
Dla mojego męża, mojej rodziny, dla Boga i jego rywali, nie było.
Nabrałam ich wszystkich.
Ale dla mnie to kłamstwo było jedyną prawdziwą rzeczą.
Chodźmy już stąd.
Idę do niej.
- Ni… okej. - Przepraszam.
Przepraszam.
- Sorki za wcześniej. - Wielka truskawa.
- Mózg mi zmroziło. - Przytknij język do podniebienia.
Jesteś jak lekarka.
Czekaj, sprawdzę.
O rany.
Moja diagnoza brzmi,
że potrzebujesz kolejnych 200 mg lodów truskawkowych.
Wymiana.
To…
co sądzisz o przeprowadzce do Londynu?
Chyba się cieszę.
Cieszę się z nowej pracy mamy.
To dobrze.
Ale mama przeprowadza się tu ze względu na pracę taty.
Nie, to nie tak.
My przeprowadzamy się dla mamy.
No tak. To dobrze.
Dobrze.
Potrzebujemy więcej lodów.
Proszę.
Witaj, Jane.
Witaj, jak ci tam.
- Dobrze wiesz, jak mam na imię. - Masz rację.
I wiedziałam też, że obejrzysz sztukę, bo część ciebie,
która wciąż mnie kocha, nienawidzi mnie, co kochasz.
Zdejmij ją z afisza.
Przekonaj mnie.
Co pan robi?
Nie może pan gwizdać.
- Mogę. Proszę posłuchać. - Nie.
Nie wolno gwizdać.
- To przynosi pecha. - O kurczę, sorki.
Przesądy. Rozumiem.
Fajnie, że ktoś robi coś bezwiednie, żeby się uspokoić,
i w zależności od kontekstu, może wywołać drakę.
- Musi być fajnie tu pracować. - Tak, czasami.
Czym się pani zajmuje?
- Jestem inspicjentką. - Podoba mi się.
Jak pani na to wpadła?
Serio pan pyta?
Tak. Albo mogę pogapić się w telefon, jeśli pani woli.
Okej. Byłam na Szkockiej sztuce Szekspira,
mając jakieś dziesięć lat, i przez całe przedstawienie
zastanawiałam się, jakim cudem na scenie raz jest balkon,
a raz wielki stół bankietowy.
Nie miałam pojęcia, o czym jest fabuła.
Chciała pani rzucić okiem za kulisy.
Tak.
- Nie chciała pani być aktorką? - O Boże, nie.
Oni są walnięci.
Jasne, są odważni, występując, ale ja nigdy nie mogłabym tego robić.
Zawsze chciałam im po prostu pomóc w tym, co robią najlepiej.
Jak taka teatralna trenerka.
Albo inspicjentka.
No tak, macie już na to termin.
- Kim pan jest? - Czekam tylko na kolegę.
Jestem Ted. Ted Lasso.
Ze sztuki. Ty i Jane…
Nie, to nie tak.
To była jej wizja twórcza.
Subiektywne spojrzenie, które w pełni szanuję.
To prawda emocjonalna, ale nieprawda.
Mamy powódź w strefie A.
- Muszę lecieć. - Jasne.
Fajne dżinsy.
Dziękuję. To prezent od 22 młodych kobiet.
To przez gwizdanie?
Tak.
Żyjesz?
Plus jest taki, że Jane nie będzie już tego grała.
- Super. - A minus,
że chcą wystawić to na West Endzie z Jennifer Lawrence albo Emmą Stone,
- i zrobić z tego hit. - Więc lustro dostało z piąchy.
- Nie, z główki. - O rany.
Zabierzmy cię stąd. Chodźmy.
- Ktoś tu gwizdał? - Tak.
Nie wiem kto. Widziałeś Makbeta?
- Dzień dobry. - Cześć.
- Wszystko okej? - Tak.
No dobra.
Kocham cię, ale musisz powiedzieć, o co chodzi.
O nic. Wszystko gra.
Nie zdarzyło się w historii ludzkości,
żeby „wszystko gra” z ust kobiety właśnie to oznaczało.
No dobrze.
Posłuchaj.
Oczywiście możesz mieszkać, gdzie chcesz.
Ale mogliśmy o tym porozmawiać,
a nie zrobiliśmy tego.
Tak.
Masz rację, przepraszam.
Założyłem, że się ucieszysz.
Ale mam wrażenie, że chodzi o coś jeszcze.
Dlaczego tak naprawdę przenosisz się do Londynu?
- Co? - Powiedz prawdę.
Przenosisz się, bo twoja była musi tu zamieszkać.
Nie odwrotnie. Przeprowadzasz się dla niej.
- O czym ty mówisz? Skąd ten pomysł? - Jelka mi powiedziała.
Pomyliło jej się. Błagam cię, ona ma dziesięć lat.
Czemu ją o to pytałaś?
Nie, pytałam o przeprowadzkę.
Szkoda, że to zrobiłaś.
Już i tak tkwi między młotem a kowadłem.
Włożyłem wiele wysiłku w to, żeby ją przed tym uchronić.
Nie chcę jej w to wciągać.
Rozumiem, w porządku.
Nie jest w porządku.
Chciałem się tu przeprowadzić, bo myślałem, że się nam układa.
Przepraszam.
Zróbmy sobie przerwę.
Odpocznijmy od siebie, żeby sprawdzić, czy to jest na pewno to, czego chcemy.
Oboje.
Papa!
Zrób mi naleśniki!
- Proszę. - Wybacz.
Kurwa mać.
Po raz pierwszy w ich krótkiej historii
drużyna kobiet AFC Richmond wita kibiców w domu swoich przodków,
torze wyścigowym chartów, czyli stadionie Nelson Road,
gdzie rozegrają ekscytujący mecz z mocarną Chelsea.
Tu Rebecca Lowe i legenda Anglii, Jill Scott.
Jill, czy Richmond ma jakiekolwiek szanse?
To odwieczne pytanie, prawda?
Gdy sport i prawdopodobieństwo splatają się w idealnym uścisku.
Powiedzmy, że tak.
To również pierwszy mecz Richmond transmitowany w telewizji.
Wkrótce się rozpocznie.
Dobra. Lecimy, dziewczyny. Dalej.
- Niech tłum cię nie speszy. - Ja się nigdy nie peszę.
Chyba że przy Cynthii Erivo, ale to raczej z podziwu.
Pokażemy im, kurwa.
Atletki wkraczają na murawę
wyprzedanego stadionu. Posłuchajmy kibiców.
Nie nadwyrężajcie uszu. Choć wyprzedany, jest w połowie pusty.
- To mój czas. - To mój czas.
To mój czas.
Ale to ryczy przy tak pustym stadionie.
Może są korki.
Nie, są mniejsze niż zwykle, bo dotarłam przed czasem.
Zamknęłam się w toalecie i czytałam książkę.
Chyba…
No, zostawiłam ją tam.
Pierwsze minuty należą do Chelsea. Gemma Jay nie ma pola manewru.
Utrzymują się przy piłce przez 95% czasu. Richmond nie potrafią jej nawet dotknąć.
Tak jak i kibice siebie nawzajem na tych niezręcznie pustawych trybunach.
Co za wstyd. Nawet Matthijs z Jelką nie przyszli.
Tak, musiał…
iść do pracy. Przykro mi.
Cześć, szczęściary.
Zajęte?
Nie? Super.
I miejsce dla torebki. Jest zachwycona.
Boże, ale świeci pustkami.
Daj spokój, Keeley.
Trzeba brnąć dalej,
a czasem żeby przebrnąć dalej, trzeba się nawalić.
Co nie?
Śmiało. Ja już wystarczająco nawaliłam.
Nie, wrócę. Jest okej.
No cóż.
- No. - Kij z tym.
Chluśniem, bo uśniem.
No i pięknie. Urżnijmy się.
Gra toczy się do jednej bramki. Mistrzynie bez trudu ogrywają debiutantki.
Grammer dośrodkowuje,
Grewal z główki i mamy 1-0 w pierwszych 15 minutach meczu.
- Chelsea są zbyt dobre. - Noż kurwa mać.
Nie rozumiem.
Ten klip zebrał w necie tak pozytywne reakcje.
A nikogo tu nie ma.
Dużo łatwiej kliknąć coś na ekranie, niż się pojawić, prawda?
Wiem, że to dla ciebie ważne.
Gdyby nie było, poświęcałabyś więcej czasu KBPR.
Ale to może też przynosić radość.
To ty mi pokazałaś, jak ważne jest, żeby czerpać z pracy radość.
Masz rację. Może nie powinnam tak się na tym skupiać.
Nie, powinnaś.
Zajmę się firmą.
Nie przejmuj się. Uwielbiam być szefową.
Uwielbiam przychodzić do pracy wcześniej,
żeby inni od wejścia myśleli, że mają przerąbane.
Uwielbiam to robić. Naprawdę.
Nie rozpraszaj się. To ważne.
Uważam tylko, że mogłabyś spojrzeć na to weselszym okiem.
- Dziękuję, Barbaro. - No dobrze.
Zostawię cię tu.
Pójdę dokończyć książkę, zanim w przerwie zrobi się kolejka.
- Zajmę ci miejsce. - Dobrze.
Chelsea robią, co im się podoba. To tylko kwestia czasu, aż…
Mullan!
I mamy 2-0.
Quinn może wrzeszczeć
lub wykorzystać tę energię do kupienia rękawic bramkarskich.
Sztab trenerski Richmond czeka dość trudna przerwa.
Muszą razem wygłówkować, jak wyrwać Charcice ze stuporu.
Odnaleźć klasyczny optymizm Lasso.
Przewietrzę się.
- Jasne. Wybacz, jeśli… - Nie przepraszaj.
Do później.
- Nie zazdroszczę jej. - Czemu?
Bo jest marzycielką, a życie takim dokopuje.
Dlatego potrzebuje ciebie, konkretnej babki.
Jesteś kobietą czynu, jak ja.
Zdziałałabym więcej,
gdyby moja marzycielka czasem mnie posłuchała.
Anielskie trąby zagłuszają głos rozsądku.
Ale świat potrzebuje obu: marzycieli i ludzi czynu.
- Jak z Eurythmics. - Uwielbiam Eurythmics.
Byłam na ich pierwszym koncercie.
Pieprzysz.
Na scenie było więcej ludzi niż na widowni.
- Jest ich dwoje. - I byłam tylko ja.
Rebecco.
Co?
Leslie.
Jest przerwa. Jesteś gotowa? Czek dla dzieci.
Tak, to teraz.
Przepraszam.
Idę czynić.
Dajesz, kobieto czynu.
Dajesz!
To było żałosne.
Pierwszy mecz w telewizji, a wy tak gracie.
- Może byłaś za ostra. - To wy gracie jak łajzy.
Kompromitujecie siebie i nas wszystkich.
Hej, trenerko.
Musimy porozmawiać po meczu, dobrze?
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Nie zgadzam się. To świetny pomysł.
W zasadzie to najlepszy pomysł, na jaki ktokolwiek kiedykolwiek wpadł.
No dobrze. O Boże.
100 TYSIĘCY FUNTÓW DLA FUNDACJI
AFC Richmond zawsze wspiera społeczność.
Więc bardzo dziękujemy społeczności,
że wspiera dziś AFC Richmond.
WŁAŚCICIELKA KLUBU PRZEKAZUJE CZEK
A teraz wiadomość
dla najlepszych kibiców świata,
których tu dziś nie ma. Gdzie jesteście?
Prawda?
- Tak! Gdzie jesteście? - Gdzie jesteście?
Gdzie jesteście?
- Gdzie jesteście? - Gdzie, kurwa, jesteście?
Tak!
Tak! Gdzie jesteście?
- Trzeba było tam iść. - Czekamy na was! Przyjdźcie!
Tak się to robi!
Tak jest!
Super.
Chelsea gra całkiem dobrze, co nie jest zaskoczeniem.
Oglądaliśmy nagranie z meczu. Błyszczą bardziej niż Real Housewife.
Ale straciliśmy tylko dwie bramki. Jak ostatnio patrzyłem, dwie to nie trzy.
I widzę, że się staracie.
Moim zdaniem nie macie się czego wstydzić.
Wstyd.
Wiem, że my, trenerzy, czasem wiele od was wymagamy.
I nie zawsze się wywiązujecie.
Ale wiem też, że czasem oczekujecie czegoś od nas,
a my moglibyśmy lepiej się komunikować.
Więc ja zacznę.
Nie jestem żonaty.
Ale byłem przez długi czas.
Kurczę, znam byłą żonę dłużej niż niektóre z was są na tym świecie.
Razem wychowujemy naszego syna, Henry’ego, którego miałyście okazję poznać.
Co drugą niedzielę, gdy odwożę go do mamy,
postanawiam zjeść sam.
Nie umawiam się z nikim.
Choć jestem na to gotów.
Chyba.
I nie określiłbym siebie jako samotnego.
Głównie dzięki wam i wam.
I bandzie, z którą tu pracujemy.
Będę szczery. To zdjęcie trochę zbiło mnie z tropu.
Bo gdybym się nie znał i je zobaczył,
uznałbym się za najsamotniejszą osobę świata.
Wiecie?
I było mi wstyd.
Wstyd.
Emocja tak bezużyteczna, że powinna się wstydzić.
A mimo to potrafi zniewolić każdego.
Sprawić, że czujemy się mali, wystraszeni,
póki się nie wyrwiemy. Jak w tym cytacie. Jak to szło?
„Wstyd trwania w pąku…”
- „Ryzyko trwania w pąku”. - Właśnie. Jak to szło dalej?
„I nadszedł dzień, gdy ryzyko trwania w pąku
było bardziej bolesne niż ryzyko rozkwitu”.
Właśnie. Dziękuję, trenerko.
„Ryzyko trwania w pąku
było bardziej bolesne niż ryzyko rozkwitu”.
A ryzyko odczucia wstydu
jest bardziej bolesne niż ryzyko podjęcia starań.
Wiem, które ryzyko wolałbym podjąć, które muszę podjąć.
I chcę, abyście to samo zrobiły tutaj i tam.
Więc w drugiej połowie
spróbujmy zdobyć gola.
A potem, trochę później, spróbujmy zdobyć drugiego.
A kiedy zremisujemy skurczybyka,
dla zabawy spróbujmy zdobyć kolejnego.
Co wy na to?
- Tak. - Pasuje?
Tak.
Zostało nam kilka minut przerwy. Macie jeszcze jakieś pytania?
Jakbyśmy oglądali inne spotkanie.
Richmond jest nie do poznania, a Chelsea ma co robić,
bo przeciwniczki odzyskały ducha walki.
Harrigan do drugiej Harrigan.
Gemma Jay poluje jak rekin.
Harrigan w pole karne.
Co za bramka! Richmond kontratakuje i mamy 2-1.
Gemma Jay jest niczym współczesny Kolos.
Lepiej zejść jej z drogi.
Odkąd zdobyła bramkę, Jay jest wszędzie, a Chelsea za nią nie nadąża.
Cóż, tak też można.
- Ja pierdzielę. - Jest cała?
- Żyjesz? - Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
Jay i El Sherif do rzutu wolnego. Ale cały stadion wie, kto go wykona.
Lecimy z Robbiem czy Garym?
Kto ma piłkę? Gemma Jay.
Kto ma piłkę? Gemma Jay!
Wszyscy patrzą na Jay.
Gemma Jay! Kto ma piłkę?
Gemma Jay!
Ruszyła.
Nie!
Zachwycająca wyrównująca bramka El Sherif!
Ten mecz jest teraz ich zakładnikiem.
Dziesięć minut do końca, ale jeszcze sporo może się wydarzyć.
Powell z daleka!
Rożny dla Richmond!
Cóż za zwrot akcji.
To charty potrafią mruczeć?
Są nieugięte, Jill.
Song wykona rzut rożny.
Davis!
Słupek!
Nie stać ich na marnowanie takich okazji.
Ofensywa Chelsea.
Grammer… Travis!
Peretti!
Zjawiskowa potrójna obrona Boots Quinn. O rany.
Generalnie bramkarkom bez rękawic
należy ufać tak samo, jak bezgłowym kapelusznikom.
- Ale dziś przymknę na to oko. - Przy słupku!
Gemma Jay przy piłce. Bramkarka wyszła. Czy to wykorzysta?
Nie! Poprzeczka!
Handler daleko w pole.
Znakomite przyjęcie piłki przez Mullan.
I kolejny atak Chelsea.
Peretti!
O nie.
Gol!
Chelsea zwycięża. Okrutny zwrot akcji skazuje Richmond na porażkę,
mimo dzielnej i pełnej determinacji gry w drugiej połowie,
której nikt z kibiców długo nie zapomni.
Pójdę do nich.
Wspaniale.
Ten dzień to kompletna porażka.
Chyba nie dociera do ciebie, że to najlepsze, co mogło się stać.
- Zaśmiałabym się, ale mam doła. - Nie rozumiesz?
Twojej marzycielce, Keeley, stopiły się skrzydła.
Dzisiaj się posmuci, jutro wróci do siebie.
A co najważniejsze, będzie bardziej skłonna cię słuchać.
Świetnie zagrałyście.
Było tak blisko.
Fantastyczny wysiłek.
Przepraszam, że stadion świecił pustkami. Spieprzyłam sprawę.
O czym ty mówisz?
Było dwa razy więcej ludzi niż zwykle. Wiesz o tym, nie?
Nigdy nie grałyśmy przy takim tłumie.
Powiedz tym głosom w twojej głowie, żeby się odpierdoliły, okej?
Rozwaliłaś system.
Wiesz, chyba mamy problem z trenerem.
A nie problem, trenerze?
Nie.
Do później.
Pa.
Chciałeś ze mną porozmawiać?
Tak, zgadza się.
Zachęcałem cię, żebyś traktowała drużynę łagodniej.
Tak, w tej gadce o barbecue.
Ten mecz był ważniejszy.
Miały szansę coś udowodnić.
W tym tkwi piękno sportu: zawsze jest kolejna szansa.
Moje doświadczenie mówi inaczej.
Wiesz, Alice, miałem przywilej pracować z innym tak zapalonym trenerem.
Niestety nie zauważyłem, co się z nim dzieje, póki…
nie został z niego sam popiół.
Licząc, że uczę się na własnych błędach, z tobą spróbuję innego podejścia.
Zawieszę cię na kolejny mecz.
Ale został tylko jeden przed przerwą świąteczną.
Może zdążysz to sobie przemyśleć, przetrawić i zobaczymy się w nowym roku.
…zrelaksowana i gotowa…
imprezować
z najlepszymi z nich.
I pójdę nad rzekę…
To jesteś ty na dzisiejszym meczu.
- Boże, ale się zbłaźniłam. - Coś ty, to było zabawne.
Przynajmniej miałam tylko garstkę świadków.
O Boże.
O Boże, prze…
To było takie bezduszne… Okropny żart.
Nie, to był dobry żart. Rozbawił mnie.
To cudowne, że moja przyjaciółka
wrednie sobie ze mnie żartuje, bo wcale nie jesteś wredna.
Tak się martwię Royem.
O nie, co?
Poznał kogoś, ożeni się z nią, będą mieli dzieci, a ja jestem wrakiem.
Nie jesteś wrakiem.
Ja nim jestem.
Matthijs powiedział, że się tu sprowadzi, a ja…
wystraszyłam się, schrzaniłam i mamy przerwę.
- O Boże. - Tak.
- O nie, to straszne. - Prawda?
To ja jestem wrakiem.
O cholera. Obie jesteśmy wrakami.
Tak.
- Tak mi przykro. - O Boże.
Potylica mnie boli.
Nie wątpię. Poszalałaś dzisiaj.
Nawet nie lubię wódki.
Będzie dobrze.
No nie wiem.
PAMIĘCI JOELA STEVENSA
Napisy: Daria Okoniewska