SKLEP MIĘSNY
CUKIERNIA
OTWARTE
Marsz!
SMAK ATEN
To jest porządna kawa. Mocna.
Ale dobra.
Mam coś dla ciebie.
Uwielbiam cosie.
Co to?
Rozważna i romantyczna. Uwielbiam tę książkę.
Ale film bardziej.
Czekaj, to jest pierwsze wydanie?
- Tak. Z autografem. - Nie gadaj.
„Keeley, daj czadu! Jane Austen”.
Zniszczyłaś bezcenny artefakt, żeby mnie rozśmieszyć?
Po pierwsze, nie był bezcenny. Był bardzo drogi.
Po drugie, jestem zazdrosna i nie chcę, żebyś komuś to oddała.
Po trzecie, wcale nie. Sama to napisała.
Naprawdę chce, żebyś „dała czadu”, więc lepiej zacznij.
Dam takiego czadu, że padniesz.
Chodź tu. Dziękuję.
Nie ma za co.
U OLA
Cześć, Cindy. Jak leci? Dobrze?
Co słychać, bracie? Dobrze?
- Dzień dobry, Faridah. - Cześć, Sam.
Mam do ciebie prośbę.
Mamy wolny stolik na piątkowy wieczór?
Pytasz poważnie? Nie.
Mamy pełne obłożenie na kilka miesięcy. A lista oczekujących to ściema.
Będziemy mieli bardzo ważnego gościa. Trzeba kogoś usunąć, by zrobić miejsce.
Coś wykombinuję.
- Jesteś najlepsza. Dziękuję. - Pierdol się!
Przepraszam.
- Wszystko w porządku? - Nie wiem.
- Wszystko w porządku? - Tak, szefowo!
- Jest dobrze. - To do kogo mówiłaś?
- Brindy Barot. - Była tutaj?
Nie, pacanku.
Płynie tu łódź z uchodźcami, a nasza ministra chce ich odesłać.
- Dlaczego? - Bo jest wcieleniem zła.
- Tak? - Tak, szefowo!
Brinda Barot to straszna żmija, ale jest za wcześnie na taką złość.
Może wróć do picia kawy. To lepsze dla serca.
Czemu przyszedłeś?
Masz jakąś sesję dla magazynu Pasje piłkarzy po godzinach czy coś?
Wpadłem się upewnić, czy wszystko gra.
Nie ma się czego czepić.
A łyżki?
Nie pasują.
Jeśli jedzenie jest dobre, a jest, to nikogo nie obchodzą łyżki.
- Tak? - Tak, szefowo!
Bo wiesz... Mój ojciec przyjeżdża w ten weekend.
Kurde. Chcę, żeby wszystko było idealne.
Przylatuje aż z Nigerii.
O ile ta szmata go wpuści.
BAROT NIE CHCE WPUŚCIĆ UCHODŹCÓW
Skupcie się, panowie.
Za chwilę Roy pogrąży nas w ciemności...
żeby trener Beard mógł nas oświecić. Trenerze.
Na Mistrzostwach Świata w 1974 roku
niewielki kraj zwany Holandią pojawił się znikąd i dotarł aż do finału,
grając z gospodarzami, faworyzowanymi Niemcami.
Ci nie zdążyli mrugnąć, a już byli gola w plecy.
Tak, ale Holandia przegrała.
Zgadza się, ale zdobyła serca milionów kibiców na całym świecie
stylem gry, a wręcz ośmielę się rzec, że filozofią Futbolu totalnego.
Na którą przypadkowo wpadł trener, mając odlot związany z sosem barbecue.
To prawda, ale nie chodzi o mnie. Oświecaj dalej.
Najlepszym zawodnikiem i ojcem chrzestnym Futbolu totalnego był on.
Ktoś go zna?
Tim Robinson z I Think You Should Leave.
Nie. To legenda holenderskiego futbolu, Johan Cruyff.
Mówi się Cruijff.
Wybacz. Dzięki Futbolowi totalnemu
- Johan Cruijff... - Dobrze.
...wraz z Ajaxem trzykrotnie sięgnął po tytuł mistrza Europy.
Następnie został szkoleniowcem Ajaxu, a potem zabrał Futbol totalny do Barcelony
i wygrał hiszpańskie mistrzostwa cztery lata z rzędu.
Głównym trybikiem drużyny był pracowity i błyskotliwy pomocnik Josep Guardiola.
Inaczej Pep.
Jaka czupryna.
Bóg musiał ją odebrać, żeby było sprawiedliwie.
Pep również został trenerem, dopracowując swoją wersję tego stylu.
Wprowadził ją do Barcelony, Bayernu Monachium
i w końcu do naszego kaszalota, Manchesteru City.
Tam krótko trenował pewnego zdolniachę...
nim głupol nie poszedł do reality show.
Wydymali mnie!
Futbol totalny to ciągły ruch. Piłkarze nie mają stałych pozycji.
Obrońcy mogą atakować. Napastnikom ufa się na obronie.
Chodzi o podejmowanie ryzyka i wspieranie decyzji innych.
Jak wtedy, gdy kolega eksperymentuje z ubiorem
i zamiast to zignorować, wszyscy go komplementują.
Świetny kapelusz, Ash.
- Klawy. - Ładnie okala twarz.
Właśnie. W Futbolu totalnym porzucasz schematy
i ufasz intuicji.
To jazz. To Motown. To Mamet. To Pinter. To Einstein.
To Keurig. To Gaga!
To moja mama z dumą trzymająca wibrator na nocnym stoliku!
To zrzucenie kajdan nałożonych przez społeczeństwo i nas samych!
Wiemy, że futbol to życie.
Ale piękne życie...
FÚTBOL TO ŻYCIE
...to Futbol totalny.
Super. To jesteście wy.
Brawa dla trenera.
Chcieliśmy wam opowiedzieć o historii Futbolu totalnego,
ponieważ to nasza nowa taktyka.
Co? Nie. Że co?
Przestańcie grymasić, bo nie macie nic do gadania.
Będziemy ćwiczyć, trenować, a za kilka miesięcy
wyjdziemy z tym na pieprzone boisko.
Gramy tak w sobotę z Arsenalem.
- Pojebany pomysł. - Będzie dobrze.
Ani mru mru!
Ani mru mru. Idziemy.
Będzie dobrze. Nie chcę tego słuchać.
- Idziemy! - Słyszę mru!
Ani mru mru.
Isaac, kapitanie, ucisz drużynę. Nie chcę tego słuchać, Van Damme.
Pani Jones, mamy problem. Właściwie to nie mamy.
Proszę wybaczyć, siła nawyku.
- Przyniosłam dokumenty. - Dziękuję.
Wspaniała. Mogę?
Oczywiście.
Nigdy bym nie pomyślała, że lubi pani książki.
W sensie, że kolekcjonuje pani pierwsze wydania.
Nie kolekcjonuję. To prezent od Jack.
Co za wspaniały prezent. Od szefowej.
Nie jest moją szefową. Pomaga mi zrealizować moją wizję.
Musi być wspaniale mieć tak hojną przyjaciółkę,
która wysyła drogie prezenty do biura.
Nie, dała mi ją dziś rano przy śniadaniu.
Kawie. Wypiłyśmy razem kawę.
W kawiarni. Ale nie przyszłyśmy razem.
Przyszłyśmy z dwóch różnych miejsc i tam się spotkałyśmy.
Spóźniła się.
Ja zjadłam ciepły jogurt w metrze, w piżamie.
Jeździsz metrem w piżamie?
Czasami, gdy chcę ominąć godziny szczytu.
A potem przebieram się w łazience.
Sprytnie.
- Pani Jones. - Barbaro.
MAMA: CZEŚĆ, PRACUSIU. TWOJA SIOSTRA MA JUTRO URODZINY
19.00
PÓJDŹMY DO SMAKU ATEN. JA STAWIAM.
JA GOTUJĘ.
NIE SPÓŹNIJ SIĘ. WIESZ, JAKI JEST OJCIEC.
- Hej, Siri. - Tak, Wunderkindzie?
Przypomnij mi jutro o 19.00 o urodzinach Nicole. Dziękuję.
Ustawiłam przypomnienie na jutro na 19.00.
- Siri. - Tak, Wunderkindzie?
Skąd wiem, że kobieta jest miła, bo mnie lubi?
Nie wiesz.
Jane podrzuca mi drobne, subtelne wskazówki.
Zostawia czasopisma na stoliku kawowym, opowiada o znajomych, którzy w to poszli.
Małżeństwo to spore zobowiązanie.
Mówię o peggingu.
Mimo wszystko.
Jakie czasopisma?
- Proszę. - Dzięki, Mae.
- Wszystko dobrze? - Nie.
Kiedy wygrywamy, pub pęka w szwach. Kiedy przegrywamy, jest właśnie tak.
Mnie tam się podoba. W końcu można usłyszeć własne myśli.
Pierdol się.
Hej, Lasso. Chcieliśmy przeprosić.
- Za co? - Że cię polubiliśmy.
Uczłowieczyliśmy cię i straciliśmy obiektywizm.
Dlatego rolnicy nie nadają imion trzodzie.
I dlatego nie zapamiętujemy imion dziewczyn Baza.
Bo jest męską dziwką.
Właśnie. Skończyło się rumakowanie.
Co ty odpierdalasz z naszą drużyną, ciulu?
- Dobra. - Poczekaj, trenerze.
Powiem wam tak.
Może wpadniecie na trening i sami zobaczycie?
To nie fabryka czekolady ani Deutsche Bank.
Nie mamy nic do ukrycia. Widzimy się?
Dobra, niech ci będzie.
Co?
- Założyć gajer? - Ja wezmę prysznic.
- Inaczej nie wypada. - Właśnie.
Jesteś pewien, że to mądre zapraszać kibiców na trening?
To ich drużyna. My ją tylko na trochę pożyczyliśmy.
Tak czy siak, małżeństwo i pegging to prawie to samo.
Kluczem jest kompromis.
BOHATERZY RICHMOND
MIĘSO Z GRILLA
FALA
- Tu cię mam! - Boże! Przepraszam.
Najpopularniejszy trener w lidze!
Dziękuję.
Dzięki tobie wygrałem kupę szmalu, więc tak trzymaj. Proszę.
Stolik dla jednej osoby?
Nie, tylko przechodziłem. Jade dzisiaj pracuje?
Nie, wtorki ma wolne. Uczy się.
Albo karmi matkę. Nigdy jej nie słucham.
Pozdrów ją ode mnie.
A właściwie nic jej nie mów.
Albo nie, jednak powiedz, jeśli ją...
Nie, nic nie mów. Chyba że o mnie zapyta.
Wtedy przekaż, że ją pozdrawiam.
- Czemu miałaby o ciebie pytać? - Racja. Nie wie...
Dziękuję, Derek.
Dziękuję. Do zobaczenia. Tak, nie, w drugą.
W porządku.
- Hej, Trent. - Cześć.
- Hej, Ted! - Cześć, chłopaki!
- A ci tu po kiego chuja? - Pytaj Bearda, to on ich zaprosił.
No dobrze, łobuziaki.
Jeśli mamy grać Futbol totalny, musimy się skupić na czterech rzeczach.
Po pierwsze, kondycja. Musicie nabrać jeszcze lepszej formy.
Po drugie, wszechstronność. Po trzecie, spostrzegawczość.
I po czwarte...
Jeszcze nie wiem, ale to na pewno ważne.
Od dzisiaj podkręcamy intensywność treningów.
Przekazuję was instruktorowi musztry, sierżantowi Royowi Kentowi.
Gwizdek! Wstawać, gamonie!
No dobra.
Dzisiaj będziecie biegać od linii, do linii, do linii, do linii.
Cieszcie się, że mam dobry humor.
Bo to oznacza, że będziecie biegać tylko przez cały zasrany trening!
Gwizdek!
- Czemu nie użyje gwizdka? - Ma uczulenie.
Gwiazdy futbolu to też ludzie.
Biegać!
Nie chcesz plastikowego gwizdka?
Cześć.
- Śliczne kwiaty. - Dzięki.
Uwielbiam stokrotki.
- A myślałam, że mnie. - Czekaj!
Czemu to zrobiłaś?
Cholera, masz rację.
- Nie. Wyłączyć. Włączyć? - Keeley.
- Tak czy nie? - Keeley...
- Mam zostawić czy nie? - Keeley.
- Tak czy nie? - Przestań. Daj mi to. Dziękuję.
- Co się dzieje? - Przepraszam.
Nie nadaję się do ukrywania biurowych romansów.
Wszyscy zawsze wszystko o mnie wiedzą.
Barbara zobaczyła tę książkę
i nie wiedziałam, co jej powiedzieć, żeby nie narobić nam kłopotów.
Nie narobimy sobie kłopotów, bo obie jesteśmy dorosłe i tego chcemy.
A ja jestem wykpię-się-z-morderstwa bogata.
- Serio? - Tak.
- Jak kto? Konkrety. - Wszyscy kolesie Epsteina.
Nie przeszkadza mi, że ludzie się o nas dowiedzą. A tobie?
Oczywiście, że nie. Nie wiedziałam tylko, na ile to poważne.
Chodź ze mną.
Dobrze.
Cześć wam. Mam krótkie ogłoszenie.
Keeley i ja się spotykamy.
To świeży związek, ale traktuję go poważnie.
Chciałyśmy wam o tym powiedzieć, żeby nie było między nami sekretów.
Wszystko jest dobrze. Ja nie zwariowałam. Ona też nie.
Nie zwariowałaś?
Żadna z nas nie zwariowała.
Ale jeśli któreś z was ma jakieś pytania lub obawy,
może śmiało porozmawiać ze mną, Keeley albo Barbarą.
Pasuje?
Pasuje.
Gratulacje dla Jack i Keeley.
- Miłość to miłość... - Wystarczy.
Dawno nie widziałem takich bełtów.
No, ja też. A prawie mieszkamy w pubie.
W porządku. Bardzo dobrze. Wystarczy tego na dzisiaj.
A teraz trening!
Mój płaszcz wciąż daje kanałem.
Cuchnie.
Czyli nie znasz jego imienia?
On twojego też nie?
To dla mnie nie jest dziwne.
Ale że się z nim nie przespałaś? To jest kompletnie powalone.
To, co nas połączyło...
wykraczało poza seks. To było...
- Magiczne. - Gezellig.
Ale jego penisa bym obejrzała.
- Jak dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
- Zbyt długo się nie widziałyśmy. - Bo straciłam cię na rzecz innej.
- Wiem, przepraszam. - Żartuję.
Opowiadaj, jak wam się układa.
Jest świetnie. Ona jest niesamowita.
Mądra. Megaseksowna.
I daje cudne prezenty.
A sposób, w jaki ogłosiła nasz związek przed całym biurem.
Zwaliła mnie z nóg.
Bombarduje cię miłością.
- Że co robi? - Bombarduje miłością.
To znaczy, że zasypuje cię drogimi prezentami, wycieczkami
i romantycznymi gestami.
Tak to nazywają.
- Kto? - Nie wiem. Oni.
Ci „oni”, którzy nazywają rzeczy.
Ale wiem, że Rupert na naszej drugiej randce -
drugiej - zabrał mnie do salonu samochodowego i spytał, co chcę.
Też bym tak chciała.
I co zrobiłaś?
Zapytałam, czy chodzi mu o auta czy piękne sprzedawczynie,
które rzuciły się, by nam pomagać.
I co dalej?
Wróciłam do domu cudnym jaguarem.
To miłe uczucie, gdy dla odmiany to tobą ktoś się opiekuje.
Posłuchaj,
nie mówię, że Jack jest jak Rupert.
Ale nie wszystko złoto, co się świeci.
Nie musisz się przejmować.
Dobrze.
Zaufaj sobie.
Ja zignorowałam tyle czerwonych lampek.
Może jesteśmy miłosnymi daltonistkami.
Co to oznacza?
To emocjonalna wersja daltonizmu, kiedy ktoś interpretuje
czerwone lampki jako zielone, idź-w-to-na-całego lampki.
- Sama to wymyśliłaś? - Tak.
Jesteś jedną z „onych”, którzy nazywają rzeczy.
- Cholera, chyba masz rację. - Chyba mam.
Przepraszam, możemy poprosić rachunek?
Rachunek został już opłacony. Przez Jack. Ma nadzieję, że paniom smakowało.
Co za niespodzianka.
- Rany. - Co?
Trzeba to uczcić tiramisu, nie sądzisz?
- Zdecydowanie. - I dwie butelki
Château Cheval Blanc Saint-Emilion Premier Grand Cru rocznik '34 na wynos.
I jedna dla pani.
Sto lat, mamo.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!
Piękny.
Ja wymyśliłam, a wujek Nate zrobił.
Dała mi dokładne wytyczne.
Dziękuję, kochanie. Dzięki, Nate.
Pokaż to, skarbie. Wspaniały.
No to opowiadaj.
Jesteś najpopularniejszym trenerem, co czyni mnie najciekawszą prawniczką.
Powiedz, że masz dziewczyn na pęczki.
No dobrze, nie sądzę, żeby to był odpowiedni temat dla młodej damy.
- Kto chce lody? - Ja.
Super. Chodźmy do sklepu.
Ali, chodź z nami. Niech sobie poplotkują.
Niedługo wrócimy.
Pa.
Opowiadaj ze szczegółami.
No dobrze. Podoba mi się taka jedna.
Pracuje jako hostessa w Smaku Aten.
Kiedyś mnie nie cierpiała, ale teraz...
W sumie to nie wiem.
Tyle razy już się naciąłem...
Skąd wiem, czy mnie lubi, czy jest tylko miła?
Nie wiesz.
Ale jest pewien sprawdzony sposób.
- No? - Zaproś ją na randkę.
Nie, nie mogę tego zrobić.
Co najgorszego może się stać?
Wyśmieje mnie i odmówi.
A ja ucieknę upokorzony i nigdy nie wrócę do ulubionej knajpy.
A kiedy znowu będziemy coś świętować,
ja będę siedział na krawężniku i jadł rybę z frytkami na wynos,
oglądając was przez szybę jak dickensowska sierota.
O Boże.
Jest taki sam jak tata. Musisz mu pokazać mapę.
Nie, ojciec by mnie zabił.
- Pokaż mu mapę. - Jaką mapę?
Chodziłam z twoim tatą do szkoły,
ale nie sądziłam, że mnie zauważa, póki nie wręczył mi tego.
„Odległość między miastami, w których się urodziliśmy: 6640 km.
Odległość między miastami, w których dorastaliśmy: 6807 km.
Odległość między naszymi akademikami na kampusie: 2 km.
Odległość między nami w piątek o 20.00: mam nadzieję, że 30 cm.
Umówisz się ze mną?”
Nie zwlekaj.
Możesz dostać kosza i przez chwilę czuć się zawstydzony.
Ale możesz też się ożenić, mieć dwoje wspaniałych dzieci
i żyć długo i szczęśliwie.
- Cholera. - Wróciliśmy.
Szybko, zagadaj go.
...na której płynie spora liczba uchodźców,
w tym kobiet i dzieci, którzy liczą na azyl w Wielkiej Brytanii.
Co się dzieje?
...w Portsmouth.
Łódź jest już niedaleko portu,
a tuziny uchodźców liczą na uzyskanie azylu.
UCHODŹCY PRZEŻYLI PRZEPRAWĘ PRZEZ KANAŁ LA MANCHE
Setki zebranych chcą ich powitać.
Tymczasem Brinda Barot powiedziała tylko i aż tyle.
Z OSTATNIEJ CHWILI
Mówię to do każdego, kto próbuje nielegalnie wkroczyć do naszego kraju.
„Wracajcie. Nasze granice są dla was zamknięte”.
W ostatnich dniach...
- Co za durna idiotka. - Prawdziwa gnida.
To ją powinni odesłać tam, skąd przyszła.
- Do dupy jej matki, tak? - Tak, szefowo!
Albo ktoś mógłby przemówić do sumienia tej wyraźne zagubionej osoby.
MARTWI MNIE SYTUACJA W PORCIE PORTSMOUTH.
LICZĘ, ŻE @BRINDABAROT ZMIENI ZDANIE I POKAŻE, ŻE WLK. BRYTANIĘ STAĆ NA WIĘCEJ.
- Szmatę. - Co?
„I pokaże, że Wlk. Brytanię stać na więcej niż tę szmatę”.
Zostanę przy swojej wersji.
Jak chcesz.
Cześć.
Nate.
Chciałem cię o coś zapytać. Czy...
Przepraszam na chwilę.
Przepraszam.
Ale najpierw muszę coś zrobić. Przepraszam.
Gwizdek. Chodźcie tutaj.
Jak się czujecie?
Czy ty właśnie zwróciłeś całe Cheeriosy?
Tak. Połykam śniadanie bez gryzienia.
Żeby mieć energię na wypadek wybuchu nadciągającej wojny klas.
Nie no, to ma sens.
Dziś skupimy się na wszechstronności.
W Futbolu totalnym musicie nieustannie pytać:
„Co jest teraz potrzebne?”.
Czy muszę się cofnąć i zastąpić Jana na obronie?
A może ruszyć do ataku jak Jamie?
Albo zaoferować Royowi miętową gumę, bo daje mu z paszczy?
Hipotetycznie. Nie przejmuj się.
Musicie być gotowi zastąpić każdego, w każdej chwili.
A żeby to zrobić dobrze, należy rozumieć
i doceniać każdą pozycję i jej funkcję.
Dlatego kolega Beard zastępuje Willa jako kitman.
Kiedy zaczniemy trening,
będziecie się nawzajem wymieniać pozycjami.
Na przykład wyślemy Isaaca pod pole karne.
A Dani cofnie się na obronę. Jasne?
Będę Danim Rojasem?
Właśnie tak. A Dani będzie tobą. Rozumiecie?
Rozwalimy ich, stary.
Ay, Dios mios.
Nie musicie zmieniać głosu.
- Czemu? - No dobrze, możecie.
Do dzieła.
Roy rozda wam kartki z imionami.
To imię osoby, z którą się zamienicie.
- Wszyscy rozumieją? - Tak.
Dobrze. Coś pominąłem?
- Dobrze jest. Lecimy! - Słyszeliście, zaczynamy.
- Proszę. - Dziękuję, trenerze.
Trenerze, ktoś się pomylił. Dostałem siebie.
To nie jest błąd. Uznaliśmy, że będziesz wolał zostać przy swoim.
Strzelaniu goli jako napastnik.
Jasne.
- Skoro tak chcecie. - Super.
- Okej. - Baw się dobrze.
No.
Pycha. Co to?
Woda.
- Do mnie. - Dalej!
Brawo, Van Damme. Dałeś z siebie wszystko i cię kochamy.
Co ty odstawiasz?
Zamieniłem się z Paulem.
No wiesz, mam niezachwianą pogodę ducha.
Świetnie podajesz wodę, trenerze Beard.
Pieprzone patałachy!
Nie leży mi to. Wolę być sobą.
Poczekajcie.
Dani. Jesteś obrońcą, pamiętasz?
Nie wykonujesz rożnych. To robota Isaaca.
- Racja, trenerze. - Do dzieła, Issac.
Chodź.
No dobrze.
W życiu nie wykonywałem rożnego.
Wiem o tym. To dlatego, że cię zaszufladkowano.
Jako dziesięciolatka z siłą i zarostem dorosłego faceta.
Zostałeś obrońcą, któremu nie wolno było wykonywać rożnych.
Ale dzisiaj, przyjacielu, ta szufladka przestaje istnieć.
Tak? Do dzieła.
Co mam zrobić?
Nie wiem. Po prostu kopnij z całej siły.
Parzy! Gorąca herbata.
Trochę mu zeszła.
SIMI: ZDAJE SIĘ, ŻE PRZYKUŁEŚ JEJ UWAGĘ.
BRINDA BAROT: PIŁKARZE NIE POWINNI MIESZAĆ SIĘ W POLITYKĘ,
TYLKO SIEDZIEĆ CICHO I DRYBLOWAĆ.
RACZEJ
Ted. Chciałem się upewnić, że dobrze to rozumiem.
Zmieniasz taktykę w środku sezonu
na zupełnie nowe podejście,
które chłopakom wyraźnie ciężko zrozumieć?
Myślisz, że to dobry pomysł?
W moich oczach
to jest jak wędrówka z Robertem Frostem: może się skończyć dwojako.
- Spadówa z mojego krzesła. - Przepraszam.
SMAK ATEN GRECKA TAWERNA
O matko!
No dobrze, Charty. Dziś trójeczka, spostrzegawczość.
Grając Futbol totalny,
musicie cały czas wiedzieć, co robią koledzy.
Nieustanny ruch wymaga nieustannego skupienia, tak?
Jeśli Sam biegnie środkiem, musicie się przetasować.
A jeśli Dani zejdzie na obronę, to co?
Piekło zamarzło?
Wysuwacie się naprzód i wspieracie decyzję Daniego.
Jakieś pytania?
O co chodzi z tym sznurkiem?
Świetne pytanie.
W kulturze japońskiej mają taki mit, który mówi,
że bratnie dusze są połączone niewidzialnym, czerwonym sznurkiem.
Sznurki są przywiązane do ich małych palców.
To czemu mamy przewiązane fujary?
Właśnie.
To był pomysł Roya.
Ale zdaje się, że chodziło mu o to,
że nie da się nie śledzić poczynań kolegi, kiedy wasze pindole łączy jeden sznurek.
Mam rację?
Tak. Coś w tym stylu.
Okej, super.
Zrobimy tak cały trening, ale w zwolnionym tempie.
I nie chcę widzieć luźnych sznurków. Wy zadbajcie, by się zbytnio nie napięły.
Nigdzie nie odchodź.
Zaczynamy?
„Pindol” na trzy. Raz, dwa, trzy.
- Pindol. - Do dzieła.
Musicie to ogarnąć, nie ma wyjścia.
Ja pierdzielę. Patrz na mnie.
Atakuję.
Bronię.
Jan!
Kent mi dał, gdybyśmy chcieli...
- Nie. - Ni chuja.
- Daj mu trochę miejsca. - Za bardzo się boję.
Może chcesz...
Jego penis jest cały.
O Boże.
Bałem się, że go urwałem.
Wybaczcie, panowie.
NIECH @SAMOBISANYA NIE MARTWI SIĘ BEZPIECZEŃSTWEM KRAJU,
TYLKO SWOIM PRZECIĘTNYM TALENTEM.
@BRINDABAROT WOLĘ BYĆ PRZECIĘTNYM PIŁKARZEM
NIŻ NAJWYŻSZEJ KLASY BIGOTEM.
POSZŁABYŚ ZE MNĄ NA KOLACJĘ?
Cześć!
Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi. Mam coś dla ciebie.
Nie chcę tego.
Przepraszam.
Jestem pewna, że to przemyślany i niesamowicie wspaniałomyślny prezent.
Ale go nie chcę.
- To tylko... - Nie chcę nic wiedzieć.
Choć raz chcę z tobą posiedzieć i nie czuć, że tracę głowę.
Przepraszam, że tracisz głowę.
Nie chciałam...
Nie, w porządku, rozumiem. Dokładnie to robię.
Działam zbyt szybko lub zbyt nachalnie. Przepraszam, przystopuję trochę.
Ale tylko odrobinę.
To był croissant. Chodziło mi o croissanta.
Jesteś wspaniała.
Ale ja też chcę się czasem wykazać.
Zgoda.
Dziękuję.
Ale masz mnie zwalić z nóg.
To ostatni, obiecuję.
Werdykt?
To naprawdę dobry croissant.
Poszłabyś ze mną na randkę?
Tak.
Dobrze.
Nie było tam nic żywego?
Nie, ani trochę.
Skoro tak mówisz.
U OLA
SZTUĆCE
SIEDŹ CICHO I DRYBLUJ
1. KONDYCJA 2. WSZECHSTRONNOŚĆ
3. SPOSTRZEGAWCZOŚĆ 4...?
Proszę.
Przemyślałem to.
Następnym razem przywiążemy kilka fujar do jednej fujary.
Tak?
TAJEMNICE
To była jednorazowa akcja.
Myślę, że wyczerpaliśmy temat, trenerze.
Szkoda.
No dobra, Ted.
- Numer cztery. - Tak, psze pana?
- Nie powiedziałeś, co to jest. - Nie, psze pani.
- Ale wiesz, co to jest? - Nie.
- A ty? - Jestem agnostykiem.
- Roy? - Nie mam pojęcia.
Jeszcze się nam nie ujawnił.
Nie ma numeru cztery?
Jak powiedziano:
„Czasem trzeba zrobić miejsce dla Boga”.
Czyli czwórka to Bóg?
Nie, nie sądzę. Trenerze?
- Jestem ateistą. - Roy?
Oby, kurwa, nie.
Spóźniłeś się. Lepiej miej dobry powód.
A tobie co odwaliło?
Zaraz ci powiem.
Świat jest pełen pieprzonych złoli. A ja nic z tym nie zrobię, bo kopię piłkę.
Za co te same złole mnie kochają!
Póki czegoś nie spierdolę albo nie spudłuję karnego.
Albo się nie postawię...
Bo wtedy od razu mam wypierdalać do domu.
Samuelu!
Już dobrze.
Mimo to chcę tam zajrzeć.
Nie możesz jej zobaczyć.
Nie w tym stanie.
Kiedy ponownie ją otworzysz?
Nie wiem, czy to zrobię.
- Samuelu. - No co?
Po co? Dla kogo? Żeby wandale znów mieli co rozwalać?
Zrób to dla siebie.
Dla Simi.
Dla wszystkich ludzi, którym brakuje swojskiej kuchni.
Podążaj za swoim sercem.
Gniew tylko cię osłabi.
Dobrze.
Jeśli chcesz wkurzyć tych, którzy to zrobili,
wybacz im.
Słucham?
Wybacz im. Wielkie halo.
Wielkie halo.
Posłuchaj mnie, synu.
Nie odpieraj ataków. Wyprowadzaj je.
Dziękuję, tato.
Powinienem zainwestować w monitoring?
Zdecydowanie. I w drzwi.
Powiedz, że masz ubezpieczenie.
Mam.
Dzięki Bogu. Inaczej twoja matka by mnie zabiła.
- Będziesz miał kłopoty? - Ubezpieczenie!
Przepraszam, że przeszkadzam.
Zaraz zaczynamy trening.
Ale zrozumiem, jeśli wolisz dziś odpuścić.
- Dziękuję. - Nie, idzie trenować.
- To leć się przebrać. - Dobrze.
Wspaniale pana poznać.
Wzajemnie.
- O mały włos nie ubrałem się tak samo. - Dowcipniś.
- Lubi pan amerykańskie słodycze? - Pewnie.
Zawierają zły cukier.
- Wysokofruktozowy syrop kukurydziany. - Za długie. Wolę „zły cukier”.
Rupert tak długo kupował mi tak ogromne ilości tulipanów,
- że jego florystka kupiła zamek. - Co?
Co prawda w Scunthorpe, ale wciąż. Zamek.
Zabieram dziś Jack na randkę.
Jeśli chwyci za rachunek, dam jej...
Dasz jej co?
Possać miętówkę?
- Cześć wam. - Cześć, Leslie.
Przedstawiam wam...
Pan Obisanya.
Rebecca Welton. Wspaniale w końcu pana poznać.
Wzajemnie. Samuel wiele o pani opowiadał.
Naprawdę?
Tak, naprawdę.
Super.
Do boju, Charty!
Dalej, Richmond!
Tak w ogóle jestem Keeley.
Hej. Dajcie czadu, Charty.
Chodźmy.
- Bumber, podaj! - Ciśnij!
Bumber! Nie.
Richmond ugrzązł w bagnie porażek,
ale należy podziwiać Teda Lasso, że próbuje czegoś nowego, choć to jest...
Jakiego słowa szukam?
„Do dupy”. Chcesz powiedzieć „do dupy”.
Jakby nigdy nie grali w piłkę.
Dobry Boże, faulują samych siebie.
Richmond biega bez ładu i składu, a Kanonierzy przechodzą do kontrataku.
Podanie prostopadłe do Parslowa. Parslow do Hamiltona...
Gol!
Hamilton zdobywa hat-tricka i Arsenal prowadzi 3-0.
Szlag!
Okej.
W porządku.
To koniec. Drużynę czeka relegacja,
a ja znów będę musiała nadziewać kiełbasy kartonem.
Cierpliwości.
Musimy dać im czas.
Zadaj sobie pytanie: co jest teraz potrzebne?
Koniec połowy. Arsenal zdobył trzy bramki,
a Richmond ma o czym rozmawiać.
Niech zaczną od: „Czemu gramy tak tragicznie?”
lub „Może wracajmy do domu?”.
Jamie, ciągle cię znosi do tyłu.
Zostań z przodu.
Musimy rozciągnąć obronę.
Musimy to jebnąć bramkę.
Ale nie ma komu podać.
Zawsze możemy wrócić do sprawdzonego 4-4-2.
Póki tego nie przetrenujemy.
Wychodzisz na kutasa.
Ja jebię. Co się z tobą dzieje?
Panowie, posłuchajcie.
Pamiętam, że na początku mojej trenerskiej kariery
czułem potrzebę wyrażenia swojej osobowości.
A ponieważ byłem heterykiem ze środkowego USA pracującym w sporcie
i bałem się igieł do tatuażu,
mogłem wyrazić siebie jedynie poprzez zarost.
Oczywiście nie było mowy o brodzie.
Inaczej wyglądalibyśmy jak zespół coverowy ZZ Top.
- Bylibyśmy „Sharp Dressed Man”. - Fajne.
Kurwa, coś ty ze mną zrobił.
Na szczęście działała wtedy grupa czterech stand-uperów
znanych jako Blue Collar Comedy Tour.
Znani byli z humoru obserwacyjnego, przekomarzanek i licznych powiedzonek
oraz czterech najpopularniejszych typów zarostu.
Ron White był gładko ogolony.
To jedna z opcji.
Z kolei Larry the Cable Guy miał wielką, krzaczastą kozią bródkę.
Bill Engvall też miał kozią bródkę.
Ale taką mniejszą, przystrzyżoną. Nie łączyła się z wąsami.
- Znaną jako vandyke. - Dziękuję.
Był jeszcze Jeff Foxworthy, który nosił wąsy.
Słuchajcie tego. Postanowiłem zaryzykować
i zapuściłem wielką, krzaczastą kozią bródkę.
Myślałem, że mi pasuje.
Póki Beard nie wziął mnie na stronę, kiedy już miałem iść do ołtarza,
i mnie nie otrzeźwił jakimi słowami?
„Wyglądasz, jakbyś wylizał tyłek Yeti”.
Właśnie.
- „Miyeciarz”. - Wymiatasz.
- Ukróć moje męki. - Nie.
Trener miał rację. Ten zarost mi nie pasował.
Ogoliłem się na Foxworthy'ego i nigdy nie żałowałem.
Chodzi o to, że często dobry pomysł kryje się za kilkoma złymi.
Tak?
Chcesz coś powiedzieć?
- Tak, ale... - Świetnie, słuchamy.
Ale jeśli to powiem, wyjdę na kutasa.
No dobrze.
Ja robię dobrze. To wy robicie źle.
To znaczy, nie, wszyscy robimy źle.
Jeśli to ma zadziałać,
musicie przestać podawać do mnie, a zacząć podawać przeze mnie. Jasne?
Dobra, słuchajcie.
- Mogę? Pozwolicie... - Oczywiście.
Nie powinienem stać tutaj. Nie powinienem być na ataku.
Powinienem stać tutaj, w środku.
Ja powinienem być tutaj. Dani idzie na atak.
Colin tutaj, a Richard tu.
Przestańcie podawać do mnie. Zacznijcie podawać przeze mnie. Jasne?
To jest Futbol totalny.
Co wy na to?
To ma sens.
Mamy to. Número cuatro. Poświęcenie.
Odłożenie ego na bok dla dobra drużyny.
Podoba mi się, ale to nie to.
- Zbiórka! - „Cztery” na trzy.
- Raz, dwa, trzy... - Cztery!
Charty wciąż przegrywają 3-0.
Muszą szybko wziąć się w garść.
Arsenal dośrodkowuje, Van Damme broni. Van Damme podaje do Jana Maasa.
Tak jest.
Dixon w pole do Tartta.
Tartt do Obisanyi. Ten do Hughesa.
Znowu Tartt.
W środek do McAdoo.
Podaje do Rojasa.
Rojas znajduje z tyłu Tartta.
Długa piłka do Bumbercatcha.
Bumbercatch do Goodmana.
Goodman do Tartta...
Pole karne.
Tartt z pięty.
A Montlaur wykańcza!
Co za wspaniała akcja!
Majestatyczna, porywająca symfonia z Tarttem jako dyrygentem.
Tak jest!
- O to chodziło. - Tak trzymać!
Arsenal wygrywa 3-1.
Ale po raz pierwszy od tygodni Charty wykazały oznaki życia.
Ted.
To zadziała.
- Super. Co takiego? - Futbol totalny.
- Powiem ci czemu. - Czemu?
Styl Lasso.
- Nie zmieniłeś taktyki. - Nie?
- Robisz to samo od trzech sezonów. - Tak?
Tak. Skrupulatnie budując w klubie kulturę zaufania i wsparcia
poprzez tysiące drobnych działań, które prowadzą do jedynego wniosku.
- Futbolu totalnego. - No proszę.
To zadziała.
Nieważne, czym jest czwórka.
Co za pierdzielony frajer.
No. Ale to nasz frajer.
DO: MAMA
SKĄD WIEM, ŻE MNIE WYSTAWIŁA?
NIE WIESZ.
- Hej. - Cześć.
Mogę usiąść?
Oczywiście, proszę.
Dziękuję.
Wspaniale wyglądasz. Dziękuję, że przyszłaś.
- Dziękujesz mi za to? - No wiesz...
Myślałeś, że cię wystawię?
Nie. Napijesz się czegoś? Wybacz, już zamówiłem.
- Nie szkodzi. - Stresowałem się.
Proszę bardzo. Dla pani i dla pani.
Najlepszy stolik w knajpie. Zgodnie z życzeniem.
Ty moja bombko miłości.
Wiem, że nie na taki wynik liczyliście,
ale jestem dumny z tego, jak dzisiaj graliście.
Dzięki, tato.
Poznałem Rebeccę.
- O nie. Wprawiłeś ją w zakłopotanie? - Tak.
- Chcesz zobaczyć restaurację? - Bardzo.
Szkoda, że wcześniej jej nie widziałeś. Wszystko było idealne.
Wygląda ładnie.
- To nie to, co było. - Nie jest źle.
Mamy gości.
Hej.
Nici z niespodzianki.
Co wy tu robicie?
Zadaliśmy sobie pytanie: co jest teraz potrzebne?
I wyszło na to, że potrzeba nas.
Mój kuzyn wstawił rano nowe okno.
Ale zniżki nie dał, chytrus jeden.
Przywiozłem wino z mojej piwniczki.
Nie to najlepsze, ale wciąż bardzo dobre.
A Bumbercatch próbuje naprawić neon.
To tylko zlepek podświetlanych, gazowych rurek.
Pomyślałem, że spróbuję. Śrubokręt.
To niesamowite. Naprawdę.
Bardzo wam dziękuję.
Możesz na nas liczyć.
- Nieźle, Van Damme. - Simi.
Sam.
O Boże.
- Ty na to wpadłaś? - Nie, oni do mnie zadzwonili.
- Cudowni, prawda? - To... Chciałbym ci kogoś przedstawić.
- Okej. - Simi, to mój ojciec.
Bardzo miło cię poznać, Simi. Sam wiele mi o tobie opowiadał.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Pana również miło poznać, panie Obisanya.
Tak mówili na mojego ojca. Mówi mi Ola.
U OLA
W poniedziałek zamówię nowe lustra.
Nie, zostawmy je.
Będą nam przypominać, że nie wszystko musi być idealne.
Skoro jedzenie jest dobre, to kogo obchodzą lustra?
Właśnie.
Kto jest głodny?
Ja!
Dobrze. Ugotuję dla was.
Sam, Simi, chodźcie ze mną.
Tak, szefie!
Przystawki gotowe.
Pomogę ci, dziecko.
Napisy: Daria Okoniewska