O Boże. Co się dzieje?
Dobra. Ludzie naprawdę muszą zacząć już się ubierać.
Nie jestem już Nikki z 11.15. Jestem Nikki z 11.28.
Jak wam się nie podoba, wyobraźcie sobie Nikki z 12.00.
Więc lepiej się sprężcie. Lorna.
Pogadaj z fotografem, bo robi zdjęcia gęsiom na trawniku.
Wszyscy pomyślą, że są motywem przewodnim, a jesteśmy ponad to.
- Dobrze. - Dobrze?
Rozmawiałam z szefem.
Nie zdążyliśmy na śniadanie, ale pozwolił nam wziąć kiełbaski.
O Boże. Co on robi?
Powinna była zapłacić profesjonalistce.
Kto chodzi do fryzjera narzeczonego?
- Dobrze. Myślę, że już. - Dobrze.
Jak wam tu idzie?
Amy jest już gotowa.
To połączenie gwiazdy popu Sebnem Ferah ze wspaniałym Leventem Yukselem.
Dobrze.
Nie wiem, co to za ludzie, i czemu się łączą.
Mogę tylko powiedzieć, że ma dziwną fryzurę.
Może zrób raczej połączenie czegoś ładnego i szybkiego?
Boże.
Wesela są fajne.
WARTO SIĘ STARAĆ
Mówiłem ci, że rzucam pisanie?
- Tak? - Tak.
Wracam do finansów.
Freddy.
- Możemy pogadać? - Tak.
Wiem, co powiesz.
„Przepraszam, ale pamiętam, jak oznajmiłeś, że jesteś socjalistą
w dniu 18 czerwca 2011 roku,
kiedy uznałeś, że kapitalizm, a raczej neofeudalizm,
jest niekompatybilny z demokracją”.
Wiesz, co ja na to?
Tak.
Słuchaj, potrzebuję porady sercowej.
Cóż, jestem singlem na weselu z żoną i jej chłopakiem.
Więc tak, uderzaj jak w dym.
Dobra. Chcę poprosić Nikki o rękę.
Stary, to świetnie.
- Gratuluję. - Ale tutaj.
Tutaj, na weselu?
Tak. Oczywiście nikomu nie powiemy.
Sam nie wiem, stary.
Oświadczyć się na weselu to jak zabić kogoś na pogrzebie.
To przykuje uwagę.
Myślisz, że to przesada?
Jak piąte koło u wozu.
- Tak. Pewnie masz rację. - Tak.
Dobra. Muszę iść. Mam depilację.
A pan co myśli?
Chwila. Halo?
Masz tu zasięg?
Nie wiem. Wyłączyłem telefon w spa.
- Mają spa? - Przy oranżerii.
- Mają oranżerię? - Za tarasem.
Mają… Nie. Przestań.
Ale do 14.00 muszę rozdać sześć kwiatów do butonierek
i nie chciałem się tym stresować.
- Aha. - A co ty robisz?
- Wymiatam. - Tak?
Jestem teraz kierowniczką, więc to umiem.
- Na litość boską. Idę. - Dokąd?
Nie zapomnij obrączek.
Dość już tych gęsi.
Nie. Dość już gęsi.
Są urocze. Ale nie są motywem wesela.
- Karen. - Co się dzieje?
- Nie chce wyjść. - Czemu?
Ta strona drzwi jest chyba strefą wątpliwości.
Co? Dlaczego?
Scott jest trochę metroseksualny, nie?
Nie, to znaczy…
Jak ci goście, którzy zakładają nogę na nogę.
Tak. Właśnie.
- Kaz? - Mamy jeszcze czas.
Kaz, mogę wejść?
Dobrze wyglądam?
Oczywiście.
Nie lubię, jak dużo ludzi na mnie patrzy.
A nie jesteś nauczycielką?
Dzieci to nie ludzie.
Karen.
Wyglądasz pięknie.
Nie czuję się sobą.
Jesteś sobą.
Zapomniałam. Pytają o muzykę.
Puszczę ją z telefonu.
No tak.
A w tej apce nie ma reklam?
Nie włączą się i nie zepsują nastroju?
Nie kupię premium na jeden wieczór.
- No tak. - Jezu.
Zdecydowanie jesteś sobą.
Miało być na polu.
Nie, ponoć plany się zmieniły i musimy iść dalej.
Słuchaj.
- Nikki. - Co?
Widziałaś wikarego?
Totalny VILF. Tak.
- Nie. - Prawda?
Podoba ci się?
- Tak. Niezłe ciacho. - Serio?
Lubię, jak facet ma fach.
Cześć. Freddy.
Elliot.
Zostawiłem marynarkę w pociągu. Koszulę też.
Ale daleko od toalet.
Czemu wszyscy za mną idą?
No proszę. Oto drzwi.
- Mam zapukać? - Tak. Zawsze się puka.
- O Boże. - Tak.
WITAMY W TAJEMNICZYM OGRODZIE
- To Tajemniczy ogród. - Tak.
Jase, czy ty…
Nie. Nic nie wiedziałem.
- Cześć. - Hejka.
- Jase. - Cześć.
Hej, przystojniaku.
- Patrzcie. - Ale pięknie.
To nasze hortensje?
Tak, wypożyczyłem je.
Jest miły, ale nie ma pojęcia o roślinach.
Cholera jasna. Ile to wszystko kosztowało?
Tak się zastanawiam. Czy Erica ma ulubioną książkę?
Cześć.
Witajcie w Tajemniczym ogrodzie.
Usiądziecie po stronie Scotta?
- Dobrze. Bo jest trochę
- nierówna pod kątem bliskich. - Tak?
Dobrze.
Bardzo dziękuję.
- Hejka. - Cześć. Jak się masz?
Tajemniczy ogród. Siadamy po stronie Scotta?
Boli księdza brzuch?
- Nie. - Tylko mnie?
Wszystko gra?
Oddadzą nam te hortensje czy co?
Tak, oddadzą.
Patrz.
Wiedziałeś o tym?
Nie do końca. To znaczy zbudowałem łuk, ale…
Zbu… Boże.
Co? To bardzo prosty drewniany łuk.
No nie. Nie mogę.
Ten korektor jest dziadowski i drogi.
O rany.
Pierwsze łzy od 2012.
- Mo Farah. - A tak.
Cześć.
Dziękuję.
Proszę.
Jako powieść zbyt kurczowo trzyma się swojego uniwersum moralnego, ale…
Dziękuję.
W obecności Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego,
zebraliśmy się tutaj, żeby być świadkami zaślubin
Karen Mary Newman
i Scotta Excalibura Atalanty Filburta.
„Cokolwiek pokochasz, twoje serce zostanie wyżęte i prawdopodobnie złamane.
Jeśli chcesz, żeby pozostało nietknięte, nie możesz go dawać nikomu”.
Podciągnąłbym się na tym łuku?
„Ale stanie się niezniszczalne.
- O mój… - Kochać to się odsłonić”.
To było piękne. Pięknie piszesz.
O nie. To nie ja…
Cudowne.
Myślą, że to moje?
Jeśli to coś znanego, trzeba podać autora.
Żeby kochać się nawzajem, musimy najpierw pokochać siebie.
Czy będziesz ją kochał, pocieszał,
i stawiając ponad wszystkimi innymi,
wytrwasz przy jej boku do końca życia?
Tak.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Dziękuję.
Dzięki Bogu. Strasznie chce mi się sikać.
Cieszę się, że was to poruszyło, ale nie planuję publikacji.
Rozumie pan anatomię smutku, prawda?
O tak. Znam się na cierpieniu. Oczywiście.
- Wie pan, że jedynym mężczyzną… - Tak?
…który mnie nie zawiódł, jest Jezus?
Ach tak. Miło się rozmawiało.
Cześć.
- Jak tam mój Szekspir? - Dobrze, a ty?
- Też. - Piękna uroczystość, prawda?
Wszyscy to zawsze mówią,
ale tak, była piękna.
Chodźmy tam.
- Gdzie? Przyjęcie jest tam. - Pójdziesz na chwilę ze mną przed mowami?
- Dobrze? - Tak.
Oby nie zajęło to długo. Muszę wyjaśnić prezent.
Nie chcę, żeby pomyślała, że wybraliśmy tani,
tak jak wszyscy inni,
choć właśnie to zrobiliśmy.
O Boże.
Kocham cię,
Nikki.
Wiem, że oświadczyny na ślubie
to trochę jak trzecie koło u wozu.
Ale odkąd sobie uświadomiłem, że powinienem,
każdy dzień, kiedy tego nie robię, jest prawie jak zdrada.
Jesteś dwa razy wspanialsza, niż musisz, żebym kochał cię do końca życia.
Masz tyle nadmiarowej wspaniałości.
Gdyby pojawił się tu teraz drugi ja,
miałby jej dość dużo, żeby kochać cię do końca życia.
Nikki Newman.
Czy…
Nikki Newman.
O Boże, Nikki. Powiesz „nie”?
Co…
Cześć.
Czy to dobra pora?
Wybaczcie, że tak wpadam.
- Dzwoniłam. - Nie ma zasięgu.
- Tylko w atrium. - Mają atrium?
Dodzwoniłam się do Jen z twojej pracy.
Mogłabym nazmyślać, ale dziewczyna zna twoje hasło.
Nie.
Ale udawała, że zgadła.
Ale co się stało?
No dobrze. Okazało się, że mamy problem.
Nowy dom Princess i Tylera nie wypalił.
Tak szybko? Czemu?
To trudne dzieci, a nie każdy ma siłę walczyć.
No i teraz mamy dwójkę maluchów w urzędzie miasta.
Do domu dziecka nie wrócą. Łóżka są już zajęte.
Dlatego pytam, czy weźmiecie Princess.
Na początku tymczasowo, ale jest szansa, że potem na stałe.
Inaczej trafi do innej rodziny Bóg wie gdzie,
a to tylko spychologia.
Ale to prośba o wzięcie dziecka, którego być może nie zatrzymacie.
Dlaczego my?
Bo jesteście pełni pasji, zaangażowani i zbudowaliście w ciągu dnia pokój.
I nie mamy wiele innych opcji.
Dasz nam chwilę?
Tak. Idealnie nie więcej niż minutę.
Możemy tam pogadać?
- Tak, pewnie. - Dobrze.
- Cholera. - Dobra.
- Jak się czujesz? - Chora.
- W jakim sensie? - Nie wiem.
Mam na sobie Spanx. To nie pomaga.
Może nie będzie mogła zostać.
Siedzi w urzędzie, Jason.
- Sama. Jak palec. - Wiem.
Wiem.
O Boże, nie mogę myśleć w tych cholernych butach.
Poszliśmy do przodu. Boję się wracać.
Wiem.
To jak?
Chodźmy.
- Do dzieła. - Super. Chodźcie.
Dobrze.
- Karen, musimy iść. - Co?
Chodzi o Princess.
To skomplikowane, ale może ją dostaniemy.
Żartujesz.
Bardzo cię przepraszam.
Nie przepraszaj. O Boże. Jedźcie po swoją córkę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chodźmy.
- Idź już. - Na razie.
Wyślę ci mowę. Wybacz.
- Jedźcie za mną. - Dobra.
Dobra! Jedź!
Hamulec ręczny!
- Wszystko gra? - Tak.
Jak się mówi na grupę lisów?
Nie wiem. A co?
Powinniśmy to teraz wiedzieć.
Możesz sprawdzić?
Dobrze.
Ukradłaś z hotelu małe szampony?
Oczywiście. Mamy teraz rodzinę.
Mówi się „stado”. Stado lisów.
- Stado? - Tak.
Na pewno?
Czy drzewa liściaste to te, które…
- Jase, oddychaj. - Dobrze.
Jesteśmy gotowi.
Tak.
Sprawdzisz drzewa liściaste?
Dobrze.
Smutno mi, że ominą nas mowy.
Na pewno są piękne.
Mam tu listę osób,
które powiedziały, że nigdy do tego nie dojdzie.
Abigail Turner.
Nie musimy na nią patrzeć. Wie, że o niej mowa.
Celeste Davies. Proszę bardzo.
Catherine Murphy.
A oto i ona.
Bez osoby towarzyszącej? Dobrze.
Cześć.
- W porządku? - Tak.
- Cześć. - Hej.
To są Nikki i Jason.
Zastanawiali się, czy chciałabyś
trochę u nich pomieszkać.
Tak? Grzeczna dziewczynka.
Chodź, Tyler. Idziemy.
Nie, skarbie, bo…
Pamiętasz, że Tyler dziś z tobą nie idzie?
Ale zobaczymy się z nim we wtorek.
Dobrze?
Może mocno Tylera przytul
i zobaczymy się z nim we wtorek.
Grzeczna dziewczynka.
Dobrze. Chodź, skarbie.
Gregg, pomożesz?
Chodź tu, kochanie. Wiem, że to trudne.
- Chodź, Tyler. - Dacie nam chwilę, proszę?
- Tak. - Oczywiście.
Princess. Choć już, proszę.
Wszystko będzie dobrze. Dostaniesz świetne…
Tak?
- Cześć. - Hej.
Hejka.
- Już dobrze. - Wejdziesz do samochodu?
- Idź, skarbie. - Już dobrze.
Grzeczna dziewczynka.
Patrz. Tu zaparkowaliśmy.
Chodź.
Grzeczna dziewczynka.
Proszę bardzo.
Może chciałabyś zostać na noc,
a potem, no wiesz… na zawsze.
Nie. Nie ma na to czasu.
Jesteście rodzicami… na razie.
Macie do wykonania zadanie.
Jesteście obsługą samolotu.
Obserwuje was, żeby sprawdzić, czy wszystko gra. Tak?
Świetnie sobie poradzicie.
Panie i panowie,
okażcie miłość Karen i Scottowi, którzy zatańczą swój pierwszy taniec.
Do muzyki, która jest bardzo bliska sercu Scotta.
- Jesteś gotowa? - Tak.
Nie wygłupiaj się.
Grupa lisów to stado.
Nie, Jase. Lepiej niech to samo wyjdzie.
Dobrze.
Wreszcie w domu.
Do dzieła.
Chodź.
Wszystko gra, skarbie?
Tu mieszkamy.
Jej torba.
No tak.
Chodź.
Muszę tylko znaleźć klucze.
Nikki.
- Nikki. - Co?
Możesz przyjść?
Weź tylko torbę.
Serio. Możesz przyjść, proszę?
Co?
O Boże.
Dobrze.
Co teraz?
Nie wiem.
Wyciągnij go.
Chodź, koleżko. Wszystko gra?
Co ty tu robisz?
A gdzie Princess?
O tam.
- Princess! - Tyler.
Nie wierzę, że tu jesteś.
- Co teraz? - Nie wiem.
O Boże. Serio, co teraz?
Przed chwilą pytałaś i dalej nie wiem.
Weźmiemy go do domu?
Nie możemy. To porwanie.
- Już go porwaliśmy. - Nie, bo nie wiedzieliśmy, że tam jest.
Jeśli go teraz ruszymy, to będzie porwanie.
Ale jeśli nic nie zrobimy, to nas nie aresztują.
Wiesz, że nierobienie niczego to nie plan?
Zadzwoń do Penny.
W Kuchniach Dowdens
stworzymy państwu idealnie dopasowaną kuchnię.
Dzięki zniżkom do 50%
nigdy nie było lepszego momentu, żeby nas odwiedzić.
Dowdens, twój dom z dala od domu.
Szczegóły w zasadach i warunkach umowy.
Tak. Rozumiem.
Dobrze.
Bardzo dziękuję.
- I co? - Powiedzieli,
że dziś możemy się nim zająć, a jutro…
Przyjadą po niego.
Prawdopodobnie. Tak.
Nie mogą go zabrać.
Nie mogą. Patrz na nich.
Tak, ale wciąż mamy za mało przestrzeni.
Jase, przestań.
Kiedy zostawiliśmy go samego, uciekł i schował się na godzinę w bagażniku.
A teraz trzyma jej rękę tak mocno, że bieleją mu kłykcie.
To dziecko na pewno nie potrzebuje własnej przestrzeni.
W końcu mamy naszą rodzinę.
Musimy się jej tylko trzymać.
- O Boże. - Co?
Poprosiłeś mnie o rękę.
Oficjalnie tak daleko nie dotarłem.
Jason.
Nie wierzę, że o tym zapomniałam.
Nie szkodzi. Możemy…
Jeszcze do tego wrócimy.
Teraz mamy ważniejsze rzeczy na głowie.
- Wrócę do tego. Obiecuję. - Tak. Możemy poczekać.
Jedna droga rzecz na raz, co?
Po zastanowieniu, myślę, że czekaliśmy już dość długo.
Wiesz co?
Chyba damy radę.
Tak? Też tak myślę.
Nikki, boję się.
Tak. Ja też.
Wszystko gra, skarbie?
Napisy: Marzena Falkowska