Wieczór panieński Karen już gotowy?
Chyba tak.
Było trudno, bo boję się sprawdzać pocztę. Dostaniemy złe wieści o dzieciach,
- więc… - No tak.
- Co zrobisz dla Scotta? - Pójdziemy do pubu.
- Tylko tyle? - No…
Jase.
Czym to się różni od twoich innych wyjść do pubu?
- Scott ze mną pójdzie. - Jason.
To trochę dziwne. Nie chciałem być jego drużbą.
Znam go tylko półtora roku.
Nie ma za wielu przyjaciół.
- Najwyraźniej. - Tak to jest, kiedy mówisz „choritho”.
Dał mi listę trzech osób, które chce zaprosić.
Jedna z nich to jego fryzjer.
Nawet nie pamiętał Scotta. Musiałem mu opisać tył jego głowy.
Naprawdę.
Warto się starać
Halo.
Tak.
Dobrze.
O Boże!
Jason!
- Patrz. - Dobrze. Dziękuję. Pa.
Nie wierzę! Dostałam awans!
Dostałam awans!
- Co? - Nie dostaliśmy dzieci.
Musisz iść.
- Musimy o tym pogadać. - Nie.
- Ale czy to znaczy… - Nic nie znaczy.
Nie ma tu żadnych emocji. Są tylko…
Są tylko atomy.
W pewnej chwili atomy były w jednej pozycji,
a potem się ruszyły i znalazły się w innej.
Jeden na drugim. Ale to tylko atomy.
Nie dodawaj emocji do atomów.
Dobra.
- Co ty robisz? - Idę to toalety.
- Freddy. - Mam pełny pęcherz.
- Nie pokazuj się Lauren. - Dobrze.
- Tatuś! - O kur…
Cześć, skarbie.
Jak długo tak stoimy?
Jakieś cztery minuty.
Serio? Mam wrażenie, że dłużej.
Wiem.
Tęsknię za nami sprzed pięciu minut.
Tak.
Zostało dla nas jeszcze sporo dzieci, wiesz?
Tak.
Ale czy te nie wydawały się idealne?
- Nie widzisz? - Czego?
Nie widzisz ich? Patrz.
- Tutaj? - W oddali. Nasze dzieci. Patrz.
Nie widzisz ich?
Nie.
To dlatego, że jesteś niska.
- To dlatego? - Tak.
Nie widzisz tego, co za horyzontem.
Patrz.
A teraz je widzisz?
- Tak. - Tak? I co myślisz?
- Są bardzo słodkie. - Urocze, prawda?
Tak.
Podoba mi się tu na górze.
Możesz mnie nosić cały dzień?
- Nie. - Czemu?
- Jesteś cięższa, niż wyglądasz. - Masz tupet.
Co?
- Pani kierownik. - Prawda?
- Właśnie. - Wiesz co?
Pokaż, jak umiesz wskazywać palcem.
- To łatwe. - Dobrze.
- Okej. - Bardzo dobrze wskazuję.
Nie. Trochę jak na dyskotece. Jak w Gorączce sobotniej nocy.
Zaufaj mi.
Jestem kierownikiem sześć tygodni.
- Czyli wiesz. - Zrób raczej tak.
- Dobrze. - Z obrotem?
Twoja kolej. Prawie. Gotowa?
Jesteś gotowa.
Dasz radę.
Proszę.
Dzięki.
Dokąd poszłaś?
Do mamy.
Przepraszam. To nie było właściwe.
Czyli pani Newman mnie odprawia?
Nie powinno było do tego dojść.
Nie doszło. Kończysz romans, który się nie zaczął.
Dasz radę się otrząsnąć?
Przynajmniej mam w domu rysunki z tobą.
To pomoże.
Ale i tak szkoda.
Dopiero co zdecydowałem, że warto dla ciebie wkurzyć rodziców.
Korzyść jest taka,
że Raina pewnie dostanie dobre oceny na koniec roku.
Nie, Deven.
To nie w moim stylu.
Poza tym musi nad pewnymi rzeczami popracować.
Hejka.
Scott?
SZABLON
MOJE ŻYCIE ZMIENIŁO SIĘ [DATA],
KIEDY POZNAŁEM KAREN [IMIĘ]
W [MIEJSCE], KIEDY [ZAJĘCIE]
KOCHAM TWÓJ UŚMIECH [TRZY ULUBIONE CECHY]
Kaz?
Po co ci było alibi? O co chodziło?
O nic. To było tylko nieporozumienie.
Tak, ale z kim się nie porozumiałaś?
Wybacz, ale co to jest?
Wpadłam na to, że spodoba ci się to, co najbardziej odrzuciłoby Ericę.
Oby to był bar. Ale porażka.
O Boże.
- O Boże. Ale ekstra! Tak! - Tak!
- Moja piękna! - Tak.
Dzień dobry. Pan tu rządzi?
Tego się spodziewałaś?
Tak, mamo! Będzie zachwycona!
- Dobrze. Skoro tego chciałaś. - Tak.
Za moich czasów na wieczorkach piłyśmy i płakałyśmy.
Nie ma żadnych szans na to, że ktoś mi tu włoży rękę pod bluzkę, nie?
To kompletna strata czasu.
- Po to mi była niania? - Ja się wydepilowałam.
Więc będziesz bardziej aerodynamiczna.
Proszę.
Jak długo jesteś fryzjerem?
Osiem lat w Turcji.
Cztery tutaj. Niezadowolony.
Nie?
Rozumiem.
Ale dzięki, że przyszedłeś.
Chciałem. W domu niedobrze.
Jaka to długość?
- Chyba cztery. - Nie.
Twoja głowa wygląda na dużą. Jak dynia.
Dobra. Pójdę po parę szotów.
Zdejmijcie chociaż płaszcze. Cholera, chłopaki.
Hej. Mogę prosić o cztery szoty tequili?
Halo? Nie. Czekaj.
Czekaj.
- Tak. - Hej, to ja.
- Musisz mi pomóc. - Co jest?
Zrobiłem to po swojemu, a powinienem był po twojemu.
To najgorszy wieczór kawalerski na świecie i Scott jest zły.
To co mam na to poradzić?
Możemy dostać jakieś twoje zajęcia?
- Nie! Są moje! - No weź.
- Gdzie teraz jesteście? - Na gokartach.
Gokarty! Brzmi super.
Chciałbym pójść… A co potem?
Warsztaty graffiti.
Możemy je dostać, proszę?
Nie! My chcemy graffiti.
Najpierw gokarty, a potem graffiti? W obu używa się rąk. Zmęczą wam się.
Dobra. Ale ty płacisz za graffiti.
- I kolejną sesję tutaj. - Tak.
Bardzo dziękuję. Kocham cię.
Rezerwacja jest na 11 osób.
To może być trochę za dużo, ale…
Dobra, pa.
Dobra. Gotowe?
- Tak! - Tak? Chodźmy.
Idziemy.
Już.
Startujemy na zielonym.
Jesteś gotowa, mamo?
Wczuwam się, kochanie!
Dobrze.
Co się tak dziwnie zachowujesz?
Bez powodu.
Dobra. Niech ci będzie.
- Spałam z Freddym. - Co? Czemu?
Nie chcę o tym gadać.
Erica, co ty…
- Hej, Nikki. - Co?
- Zastanawiam się, czy nie odwołać ślubu. - Co?
- Karen! - I ruszamy.
Karen!
Zaczekajcie!
Graffiti, tak? Język zubożałych.
Płacimy 69 funtów za osobę, więc raczej nie są ubodzy.
Dzięki, że jesteś, tato.
Mama każe mi codziennie robić coś nowego,
więc jeśli to zrobię, nie będę musiał jeść musaki.
I tak trzymaj.
Na litość boską.
Ale fajnie!
Co ty wyprawiasz?
To nie tak, jak myślisz. Spałam z nim jako ojcem, nie mężczyzną.
A ty czemu odwołujesz ślub?
- Co? - Nie wiem!
Odwołujesz ślub?
Odwołujesz? Mogę się przebrać?
- Nie! - To przez Devena?
Oczywiście, że nie!
- Kim jest Deven? - I ruszamy!
O Boże! Możecie przestać?
Cholera jasna!
Tematem jest miłość.
Pamiętajcie, żeby podążać za swoją pasją
i swobodnie tworzyć sztukę.
Ale pamiętajcie też, proszę, żeby pozamykać puszki.
Za dużo myślisz głową.
Powinieneś myśleć trzewiami.
Posłuchaj, co ci mówią.
- Nie myśl za dużo. - Właśnie.
Cholera, nieźle to wygląda.
Wychodzi mi coraz lepiej.
To widok na Grasmere z Loughrigg Terrace.
Nie ma tam takiej mgły jak w Castlerigg.
Jak ci idzie, tato?
Straciłem to.
- Wymknęło mi się. - Co to jest?
Harry i Meghan.
Muszę ci coś powiedzieć.
Dobrze, słucham.
Nie, to nieważne.
Dobra. Fajnie było pogadać.
Karen!
- Co ty robisz? - Możemy, do cholery, pogadać?
- Zatrzymaj się! - Co? Nie!
Karen, zatrzymaj się!
Nie!
- Zatrzymaj się, Karen! - Co ty robisz?
Zatrzymaj się.
- Hej! - Co się dzieje?
- Znalazłam jego przysięgę ślubną. - No i?
Użył szablonu.
Rozumiem.
Nie szkodzi. Wiele osób je stosuje.
Te siedem wyjątkowych słów, które chce usłyszeć każda kobieta?
Moje życie zmieniło się „wpisz tu datę”.
A niby jest pisarzem.
Tak. Ale niezbyt dobrym, co?
Tak. I o to właśnie chodzi.
Myśli, że jest dobry.
Skoro nie zna nawet siebie, to jak ma znać mnie?
Uwaga!
- Na litość boską! - Co się dzieje?
Idziemy się napić.
- Wreszcie. - Dzięki Bogu.
Chodźmy.
Nie, dziewczyny! Nie planowałam tego.
W e-mailu tego nie było!
To satyra?
Nie. To tylko jednorożec w czapce.
Hej, wszystko gra?
Tak.
Nie. Właściwie to nie.
Stary…
Przespałem się z Ericą.
Teraz nie wiem, co zrobić z Harper.
- Rozumiem. - Właśnie.
- To co chcesz zrobić? - Nie wiem.
Jest świetna, ale nie jest moją żoną.
Może kup jej kartkę z tym tekstem.
Przepraszam.
Wybacz. Mów dalej.
Serio. Może gdybyśmy dali temu czas, coś by z tego wyszło.
Tak, ale nie uważasz, że chcesz tego,
żeby nie wyszło, że zostawiłeś rodzinę na nic?
Myślisz, że jej nie kocham?
Myślę, że nie.
Nie wydaje mi się, że to miłość.
- To co nią jest? - Nie wiem. Ale nie to.
Miłość to spokój.
Jak wtedy, kiedy dźwięk,
którego nie zauważałeś, nagle cichnie.
I wtedy doświadczasz chwili cudownego spokoju.
Rozumiesz? To właśnie to.
Ale przez cały czas.
Ale może tylko nawdychałem się oparów.
To ma być właśnie to? Spokój?
Nie.
To dlatego, że jesteśmy jednością.
Nie do końca wyszło tak, jak chciałem.
Chcesz o tym pogadać? Czy…
Nie, potrzebuję po prostu czasu, żeby to przemyśleć.
Dobrze.
Myślisz, że więcej czy mniej niż tydzień? Bo właśnie wtedy będzie ślub.
Nie wiem, Nikki.
Czasem lepiej widać jasną gwiazdę, kiedy lekko odwróci się wzrok, prawda?
Tak jest chyba ze Scottem.
Więc lekko odwrócę wzrok, a potem znowu szybko popatrzę,
i wtedy wszystko zobaczę.
Widziałem twój nadgarstek.
- Opaska? - Idziemy do pubu.
Dobrze.
- Cześć! - Dziękuję.
Ostatnie miesiące były świetne.
Uważam, że jesteś wspaniałą i dzielną osobą.
Żyjesz z dużą odwagą i śmiałością.
A kiedy się śmiejesz, jest to pełne…
Jeśli chcesz ze mną zerwać, to może po prostu…
Bo to strasznie długie przemówienie.
Dobrze.
No dobrze. W takim razie
myślę, że byłoby lepiej, gdybyśmy ze sobą zerwali.
- Mam nadzieję, że… - Dobra.
…nie jesteś zła.
Najwyraźniej nie.
Widziałeś Scotta?
- Co? - Widziałeś Scotta?
Nie.
Kaz?
O nie, wszystko się tu klei.
Próbuję odwrócić wzrok i wszystko zobaczyć.
No i?
Ale nie mogę.
Może uda się, kiedy nie będziesz się spodziewać.
- Tak. - Tak. Chodź tutaj.
Jak się czujesz przy Jasonie?
Nie wiem, Kaz.
No weź.
Tak bardzo szumi mi w głowie.
Od wszystkiego.
Trzy miesiące zastanawiałam się, czy kupić te buty.
Siedem razy byłam w sklepie.
Zaprzyjaźniłam się z ekspedientką. Byłam na jej koncercie.
Wątpię w każdą swoją decyzję.
W głowie kłębi mi się mnóstwo pytań.
Ale nie przy nim.
Kiedy go poznałam…
wszystkie pytania zniknęły.
I teraz nie wyobrażam sobie, żeby go nie było.
Gdyby Scotta nie było…
jak bym się czuła?
Nie wiem, Kaz.
Poproszę białe wino.
To Lauren. Ma dziewięć lat.
O Boże. Patrz na nie.
Ale słodziaki.
Wiem.
Tylko strasznie wolno rosną.
Widziałyście Karen?
- Karen. - Nie.
ODRZUĆ
Scott.
Scott?
Scott, jesteś tu?
O Boże, nie.
O Boże.
Boże.
O Jezu.
Była w pudełku w garażu.
Przepraszam. Wszędzie szukałem.
Czego?
TAJEMNICZY OGRÓD
Myślałam, że wyszedłeś.
Nie.
Nie. Jestem tu.
Chodź tutaj.
Wszystko gra?
Tak.
Po prostu było dziś bardzo głośno.
Spokój jest miły.
Posłuchaj…
chciałem ci podziękować, że wytrzymujesz…
No wiesz, to wszystko.
Co masz na myśli?
Wiem, że nie wszyscy mnie lubią.
Nie mów tak.
Na moim wieczorze kawalerskim były trzy osoby.
Może nie jestem zbyt samoświadomy, ale umiem liczyć.
Rozumiem to.
- Dla większości jestem pośmiewiskiem. - No…
Sama wiesz, że jestem pretensjonalny.
Używam wymyślnych słów, kiedy nie są do końca relewantne,
ale kiedy na ciebie patrzę…
to myślę, że chyba nie jestem taki zły,
jeśli ze mną jesteś.
Wiem, że mam szczęście.
Zrobiłam ostatnio parę złych rzeczy
i musimy o tym porozmawiać.
Nie musisz… To…
Myślę, że to by było redundantne.
Co to znaczy?
- Wszystko gra? - Tak, jest w domu.
- Co zamierza zrobić? - Nie wiem, Jase.
Dzisiaj ja byłam Karen, a ona mną.
Będę musiała być dla niej znacznie milsza,
bo to trudniejsze, niż się wydaje.
Z nami jest dobrze?
Tak.
Nie.
Ale będzie.
Zawsze jest.
Tak. Zawsze jest.
Podniesiesz mnie znowu, proszę?
No chodź.
- Ale spokojnie. - Tak.
Nie zapominaj, że wisisz mi za graffiti.
Naprawdę mnie za to skasujesz?
Oczywiście.
OTWARTE
- Dobra. - Do wody!
Nie!
- Możemy iść do domu? - Tak.
POMYSŁY NA PRZYSIĘGĘ DLACZEGO JĄ KOCHAM
UZUPEŁNIASZ MNIE
JESTEŚ TĄ JEDYNĄ
Dwadzieścia, 40, 60…
Tak. No i reszta.
Dziękuję. Proszę.
Napisy: Marzena Falkowska