Jeśli mamy trzy sypialnie, to możemy wziąć oboje.
Penny dowie się więcej za tydzień. Musimy je do tej pory upiększyć.
Muszę czymś zająć głowę,
bo zaczyna mi w środku syczeć, kiedy się martwię.
Ile miejsca może potrzebować dziecko?
Tu śpi, tu się ubiera.
A tu się relaksuje.
- Wiesz, co możemy zrobić? - Co?
- Dolać wody… - Aha.
…do farby, rozrzedzić ją, i nałożyć jedną warstwę.
To nam da dodatkowy milimetr przestrzeni.
Właśnie. Widzisz? Będzie dobrze.
- To trzypokojowe mieszkanie. - O tak.
To moja wina, nie pokoju.
WARTO SIĘ STARAĆ
TATA RAINY MOŻEMY POGADAĆ?
NIE MAMY O CZYM.
Przestań, Jessie.
Hayley, proszę. Niektórzy próbują tu spać.
NIE MAMY O CZYM. TO BYŁ BŁĄD.
Kupiłem złe chipsy.
Są okropne.
Przeokropne.
Dostałem wiadomość od adopcyjnych znajomych.
O dzisiejszej imprezie u Bena i Denise.
Będzie cała paczka.
Może pójdziemy, żeby się oderwać od…
Co się stało?
Denerwuje mnie to czekanie. Chciałam się czymś zająć.
Boję się.
- Co to w ogóle jest? - Pompony.
Mówiłam ci, że syczy mi w głowie.
Na początku mnie cieszyły,
ale teraz już przestały.
No tak. Dobrze.
Idziemy na imprezę.
- Chodź. - Dobrze.
- Odłóż to. - Dobra.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Tylko… - O tak.
Jasna cholera.
- O rany. - Ale duży.
- Pewnie poproszą o zdjęcie butów. - Oby nie.
- Witajcie. - Cześć.
- Dzięki. - Wejdźcie.
Dziękuję.
Możecie zdjąć buty?
- Lubimy japoński styl. - Tak.
Ładne skarpetki.
Dają radę.
Dalej. Paczka już jest, jak to mówią.
Kto mówi?
- Hej. - Hejka.
- Cześć. - Jak leci?
- Dobrze. A u was? - Dobrze.
O nie. Nie cierpię się na obrazach. A wy?
- Też. - Chodźcie.
Idziemy jutro do restauracji The Ivy z okazji urodzin Denise.
A potem jedziemy w weekend na południe Francji.
Szmat drogi, ale piękna okolica.
Tak.
Zauważyłeś, że ludzie zawsze mówią „południe Francji”?
Jakby chcieli, żebyś to wiedział. A wszędzie indziej mówią samą nazwę kraju.
Tak, chyba masz rację.
Ekstra wyżerka.
Dzięki.
Adoptowaliśmy dwoje w dwa lata.
Kusi nas, żeby wziąć trzecie.
Nie. Trzy. Macie już dość.
Zostawcie nam trochę.
Rok odłogu dla Luke’a i Kwame’a.
A jak u was?
Jesteśmy już blisko. Czekamy na końcową zgodę.
To świetnie.
My też poznaliśmy wspaniałe dzieci.
Czekamy tylko, czy nas wybiorą.
Jesteśmy pełni nadziei.
To super.
Tak.
FORMULARZ ADOPCYJNY
Ostrożnie!
O nie!
- Spokojnie. - Co się stało?
Ojej.
- Pomyłka. - Tutaj. Wziąć miotłę?
- Ostrożnie. - Nie było zbyt drogie?
Dość drogie.
Gdyby nie była adoptowana, umarłabym ze wstydu.
Ale to nie za daleko od…
Z dziwnego miejsca w Irlandii…
Przepraszam.
Co jest? Znowu coś zepsułaś?
- To oni. - Kto?
- Ta druga para. - Jak to?
To Princess i Tyler. Ben i Denise są drugą parą.
- Są naszymi rywalami. - O nie.
Nie powinno nas tu nawet być. Jesteśmy za linią wroga.
Czekaj. Dokąd idziesz?
Chcę zobaczyć resztę domu i poznać konkurencję.
Widzieliśmy resztę domu. Jest śliczny.
Nie wiadomo. Na górze może być gorzej.
Nikki, nie możesz tam wchodzić.
Te zasłony nie pasują do tapety.
Powinni się wstydzić.
Nie wierzę, że zabrałaś formularz.
Nie martw się. Rano go odniosę.
Z powrotem do ich idealnego domu.
W pewnym sensie wydaje się trochę zbyt idealny.
- Jakby chcieli coś ukryć. - Nie mam takiego wrażenia.
Nie mają nawet telewizora.
Jak można wychować dziecko bez telewizora?
Czego im zakazać, kiedy są niegrzeczne?
Ludzie bez telewizora są najgorsi na świecie.
Wiem. To absolutne szumowiny,
ale to nie znaczy, że wybiorą nas zamiast ich,
bo nie mają telewizora.
Wiem.
Spoko. To się chyba zdarza wielu facetom.
Spróbujemy znowu za kilka minut.
Wiesz, że to nie twoja wina, prawda?
Wiem. Czemu miałaby być?
Może przejdziesz na jogurt probiotyczny?
O Boże. Nie wszystko da się rozwiązać jogurtem probiotycznym.
Wkrótce skończysz 40 lat. I co?
Nie mów tak. To mnie trigeruje.
Znowu źle używasz tego słowa.
Porób pajacyki, aż poczujesz się lepiej.
- Co? - No chodź.
Nie. Chcę pogadać.
Nie. Tego oczekuje twój mózg.
Porób pajacyki, to się zdziwi. No chodź.
Właśnie tak. Dalej.
Dobra. To jaki masz plan?
Chyba będę szczera,
przyznam, że spanikowałam
- i go wzięłam. - To dobry pomysł.
Tak.
Miałam nadzieję, że dziś będzie wyglądać gorzej.
Nie. To śliczny dom na ślicznej, cichej ulicy. I tyle.
Ale nie sądzisz, że jest może zbyt cicha?
Nikki, przestań. Proszę.
Po prostu mam przeczucie, że coś jest nie tak.
A jeśli nasze dzieci…
te dzieci trafią do złego miejsca…
A może chcesz, żeby było coś nie tak, żeby zamieszkały z nami, a nie z nimi?
- Tak, może. - Tak.
- Tak. Uwaga.
To on. Patrz. Denise jest na górze.
O Boże. Popołudniowy seks?
- Przestań. - Nie cierpię, jak się tak popisują.
Chciałbyś na to patrzeć?
- Nie. Idź, zanim zaczną. - Dobra.
- Czekaj. - Co?
- Gość skacze… - O Boże.
Co…
- Schowaj się. - Co? Gdzie?
Schowaj się. Na dół.
Świetnie, Jase. Jak ninja.
- Tak jest bardziej podejrzanie. - O co tu chodzi?
- Nie wiem. - Dziwne.
Chodźmy.
- Nie, zaczekaj. Jedźmy za nim. - Co?
- Coś jest nie tak. Jedźmy za nim.
- Mówisz serio? - Tak.
- Jedźmy! - Ale frajda.
Dobra.
Jedźmy.
Dobra.
Może jechać rowerzysta.
Dobra, strażniczko ruchu. Gaz do dechy.
Czy to stalking?
Skąd. Jedziemy za nim, żeby sprawdzić, co robi.
- Może zwiększ dystans. - Nie chcę go stracić.
Bez obaw.
- Co robisz? - Przebieram się.
- O Boże. Gdzieś ty się podział? - Dobra.
Udawaj, że wybraliśmy się na przejażdżkę.
Boże, minęłam zjazd.
- Co ty mówisz? - Powinnam była skręcić.
- Zwykła przejażdżka. - Dobre.
- Dobrze udajesz. - Dzięki.
Powinniśmy to robić?
Tak. Ludzie robią szalone rzeczy, by chronić dzieci.
Szczerze mówiąc, mam gęsią skórkę.
- Chyba nas zobaczył. - Co?
Zobaczył nas. Zawróć.
- Gdzie? Nie ma gdzie. - Tu!
- Nie ma gdzie jechać! - Zawróć!
Nieważne, że nas zobaczył. Nie zna nas.
To prawda.
Dzień dobry.
- Mówię ci, że coś się dzieje. - Naprawdę?
- Na pewno ma romans. - Jason.
Przyjrzyjmy się dowodom, dobrze?
Po pierwsze,
mówiłaś, że byli wobec siebie chłodni na imprezie, tak?
Tak, ale każdy jest spięty przed wakacjami, nie?
No dobra. Po drugie,
skoczek przez płot.
- Okej. - Tak?
Tak.
Żałujesz, że użyłeś palców.
- Trochę. Tak. - Tak.
Myślę, że mówisz to wszystko, żeby poprawić mi nastrój.
To naprawdę słodkie.
Nie, masz rację.
Znamy już te dzieci. Zależy nam na nich.
A jeśli trafią do pary,
w której jedno ma romans
i dojdzie do rozstania?
Co stanie się wtedy z dziećmi?
No tak.
Widziałeś mój Tajemniczy ogród?
Po co ci on?
Mówiłam ci, że mama będzie go czytać na ślubie.
Muszę przyznać,
że ta książka trochę się u nas zasiedziała.
- Dla mnie jest ważna. - Tak.
Słuchaj, jeśli chodzi o dzisiaj…
Proszę, Scott, nie.
Nie mogę znowu iść na degustację menu sama. To dziwne.
Wiem. Ale warsztaty pisarskie są teraz w piątek.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze.
Mogę cię o coś spytać?
Czy twoja powieść jest dla ciebie ważniejsza niż ja?
Karen, to absurdalne pytanie.
Wiesz, że nie wierzę w hierarchie.
Kocham was obie.
Jedna wpływa na drugą i obie mnie okrążacie.
No wiesz, jak planety.
Widzisz? Jednakowa odległość.
- Okrążam cię? - Tak, kochanie.
To dla nas obojga pracowity, ekscytujący czas.
Ja mam swoją powieść, a ty swój ślub.
Frida. Boże, tęskniłem za nią.
No tak.
Do 19 roku życia byłam Jennifer.
Potem z chłopakiem mieliśmy wytatuować sobie swoje imiona,
ale on miał niski próg bólu.
Dlatego próbował przeforsować „Jen”.
I taka jest historia mojego imienia.
Przepraszam, zapomniałam pytania.
No tak. Nie mogę obniżyć tej opłaty.
To znaczy mogłabym, ale tego nie zrobię.
Halo?
Halo
- Śledzę ich. - Kogo?
Denise i tego gościa. Znowu są razem.
Jadłem lunch i ich zobaczyłem, więc się zakradłem.
Przestań. Zobaczą cię.
Spokojnie. Przebrałem się.
- Masz na myśli… - Czapkę.
Dobra, co robią?
Tak sobie chodzą.
W romansowy sposób?
- Trudno powiedzieć. - A co kupili?
Jakieś poduszki. Chyba pled. Trochę farby.
- Jaki kolor? - Wydaje mi się, że liliowy.
Typowy dla par. Weź coś, żeby wyglądało, że jesteś na zakupach.
Nie, tak będzie gorzej.
Włączysz kamerę, żebym zobaczyła?
Dobra.
Jason?
- Cześć. - Kurde.
Ale przypadek. Kupuję tylko linę.
Wybaczcie. Jaką chcesz linę?
Długą czy krótką?
Długą? Nie ma sprawy. Biorę ją.
Dobra. Mam już piłę, nóż i linę.
Muszę coś związać, a potem…
trochę to pociąć.
W takim razie miłego związywania i cięcia.
- Miło was widzieć. Ale przypadek. - Na razie.
Wszystko gra?
Cholera jasna, ale adrenalina.
Było jak w filmie o Bondzie. Ty byłeś jak Bond.
Jestem jak Bond.
- Kupisz świeczki do podgrzewacza? - Tak.
Prosimy klientów…
Mówię ci, to sekretne gniazdko.
Sekretne liliowe gniazdko do schadzek.
Może.
Jesteśmy tutaj dobrzy czy źli?
- Trudno za tym nadążyć. - Posłuchaj.
My tylko zadajemy pytania.
Jeśli nie zrobili nic złego, to nie mają czym się martwić.
To brzmi jak tekst kogoś złego.
Nie. Wiesz co? Powinniśmy oddać formularz
i dać im spokój.
- Jeszcze go nie oddałaś? - Nie.
Nie było czasu przez całe to szpiegowanie.
Dobra. Zdecydowanie jesteśmy źli.
Mamy jakieś wino na przeprosiny?
DLA CIEBIE
DAJ JEJ SZANSĘ. JEST MNIEJ SOLIPSYSTYCZNA NIŻ TAJEMNICZY OGRÓD.
Nie jest dość drogie na przeprosiny.
No co ty? Butelka kosztuje 7,99 £.
Też powinniśmy kupić sobie wisterię.
I gdzie by rosła? Wokół telewizora?
- O Boże. - Co?
To on.
Jason.
- Co my robimy? - Nie wiem. Spanikowałem.
- Co on robi? - Stoi przed drzwiami.
- Denise wychodzi? - Jest przystojny.
Tak?
- To głupie. - Chodź.
Dobra.
O Boże! Jason, zrób coś.
- Ma młotek. - Zabije go.
To twój młotek. Zostawiłeś go.
- Jest mój? - Zdecydowanie.
- Tak. - Dzięki.
Nie ma za co. Zostawiłeś go w ogrodzie.
Przyniosłem ci go.
- Dobra robota. - Dziękuję. Na razie.
Dzięki, stary.
BUDOWNICTWO I MURARSTWO
Chodźmy.
O cholera.
To śmieszne.
Kolana mi zdrętwiały. Czekaj.
Nie rozumiem. Przecież niczego nie budują.
Dziwne.
To na pewno oranżeria. Pasują mi do oranżerii.
- Co znowu? - Może tylko…
- Tylko tam zajrzę. - Chodźmy, proszę.
Co to jest?
O Boże.
Cholera.
Mogę wejść?
Tak.
Dobrze. Możesz iść na górę, skarbie?
No już. Leć.
Dobranoc.
Dzięki, że mogłem zostać.
Chciała z tobą pobyć.
- Co u ciebie? - Dobrze.
- A u ciebie? - Dobrze.
Naprawdę dobrze.
Harper jest miła i pozytywna, więc wszystko gra.
W ogóle nie toleruje niepozytywnych rzeczy.
Freddy.
Oczywiście mnie nie wspiera, ale nic szkodzi, przecież jestem…
- Freddy. - …szczęśliwy.
Przez cały czas. Więc wszystko gra.
To znaczy byłoby świetnie,
gdyby próbowała choć trochę mnie zrozumieć.
Ja się staram. Na przykład
kupiłem wegańskie adidasy i wystąpiłem w jej podcaście o lodach.
Freddy, nie możesz już przychodzić do mnie ze swoimi problemami.
Jestem człowiekiem, a nie jakąś…
bezkształtną masą pomocową.
Przepraszam.
Za wszystko.
- Ten podcast jest do dupy. - Wiem.
Nie ma zagrożenia. Wszystkie lody są dobre.
Właśnie.
O Boże, ale z ciebie idiota.
Pewnie, że czujesz się stary, będąc z kimś młodym.
Chcesz się czuć młody? Bądź z kimś starym.
Zawsze szukałeś szczęścia w niewłaściwych miejscach.
Wiesz, że nie ma gwarancji, że wybiorą ich zamiast nas.
- Proszę cię. - Naprawdę.
Czemu chciałyby mieszkać z nami?
Ja nie chcę tam wracać, a są tam nasze rzeczy.
Ale to strasznie dziwne,
bo kiedy na nie patrzyłam, to miałam wrażenie,
że patrzę na nasze dzieci.
Wiem.
Dobra, chodźmy.
Wracamy.
Nie, to nie jest przymocowane do…
Czemu to wciągnęłaś?
Bo to domek na drzewie i tak się robi.
Co?
Wcale nie.
- Nie szkodzi. Zejdę. - Nie! Jest za wysoko.
- Dam radę. - Nie, straciłam dziś już dość ludzi.
- Zadzwoń do kogoś. - Jest wysoko.
- To fakt. - Tak.
- Zostawiłam telefon w domu. - Może do Freddy’ego?
Nie odbiera.
Spróbuj do Eriki.
Na miłość boską.
Też nic.
Karen?
Tak, spróbuj.
Cieszę się, że przyszłaś.
Tatusiu!
Zaraz wracam.
JAKIEŚ PRZEMYŚLENIA?
O CZYM?
PRZEPRASZAM
Scott?
Tak.
PRZEPRASZAM. POTRZEBUJĘ PRZESTRZENI. JESTEM U NIKKI I JASONA. KOCHAM CIĘ.
Halo.
A oto i on. Świetnie, stary.
- Cześć. - Dzięki.
Nie ma sprawy. A gdzie…
Nie ma Karen?
Karen? Czemu miałaby tu być?
Nie, to jakieś nieporozumienie.
Wiem, że… Nie, nic się nie stało.
Jaki jest plan?
Rzuć to nam, proszę, i będzie po sprawie.
- O tak. - Dzięki.
I już, prawda?
Brama jest zamknięta. Musicie ją przeskoczyć.
Wiemy.
Światła. Czekajcie.
Przepraszam, że byłem taki szalony.
- Nie szkodzi. - Szkodzi.
- Podoba mi się to. - Tak?
Czuję się mniej samotna, kiedy ty też szalejesz.
Nie mamy szans z Benem i Denise.
Zrobiona przez twojego tatę sypialnia tego nie zmieni.
Musimy to rozebrać.
- Naprawdę nie chcę. - Wiem.
Ale te dzieci zasługują na więcej, niż możemy im dać.
Nie powinny zaczynać nowego życia od kompromisu.
Tak, wiem.
Może powiesimy lampki choinkowe…
Jase.
Gdyby to były nasze dzieci, zrobilibyśmy dla nich wszystko.
A to właśnie możemy zrobić.
Tak.
Dobra. Trzymaj.
Co mam z tym zrobić?
PANI NEWMAN
OK, BAW SIĘ DOBRZE. KOCHAM CIĘ.
GDYBY SCOTT PYTAŁ, JESTEM DZIŚ U WAS. PRZEPRASZAM. WYJAŚNIĘ POTEM…
O kurde.
Napisy: Marzena Falkowska